Wit Licht (2008)

Een aangrijpende en harde film over kindsoldaten. Omdat er ook Nederlands wordt gesproken komt het wat dichterbij dan bv Blood Diamond. Op Youtube is er eveneens veel te vinden over de kindsoldaten in Afrika.

En wij dromen rustig verder achter de flatscreens.

Ik waardeer de poging om hier aandacht aan te besteden en een film over te maken. Enkele flaws in acteren neem ik graag op de koop toe. De scenes met 'Daddy' en de kinderen kwamen hard aan.

Te walgelijk voor woorden.

Vooral gekeken (en zelfs in twee versies dus) omdat ik geïnteresseerd was in hoe de film was aangepast voor de internationale markt.

Wit Licht is in heel veel opzichten een soort Nederlandse poging tot Blood Diamond gegoten in Warchild-saus Technisch goedgemaakt. Dramatisch nogal dik aangezet, langzaam komen we achter het enorme schuldgevoel van Borsato over de dood van zijn vrouw vooral in een tenenkrommende scene, waarin hij haar "terugziet", volgestopt met muziek. Iemand die een beetje identificeerbaar is centraal stellen. En dan een een enorme eenmansmissie om een kind te redden. Het einde is bijna James Bond en maakt de heroïek van het Borsato-karakter nog veel meer over de top.

The Silent Army is en halfgelukte poging om van een Hollywoodachtige film een festivalfilm te maken. Deze versie zet alles chronologisch neer, haalt het lesje Warchild voor beginners deels weg, schrapt flink wat sentiment, waaronder de terugkeerscene van de vrouw van Borsato, maar mist daardoor wel wat samenhang. De dood van Borsato's vrouw hangt er nu nog stukken overbodiger en slecht uitgewerkt bij in de film, Borsato's motieven zijn nog wat ongeloofwaardiger en het teveel aan toeval in de plot wordt meer benadrukt. Ook het helikoptergevecht en happy end zijn geschrapt, de film stopt onmiddelijk na de redding.

Al met al verkies ik The Silent Army. Vooral omdat de minste scenes uit Wit Licht uit die versie gehaald zijn en de sterkste scenes, namelijk die van de kindsoldaten voordat Borsato ze vind, zonder opsmuk aan kracht winnen en spannender zijn. Dat levert een paar heel sterke momenten op. Ook veel beter werkt het ver naar voren geplaatste deel waarin Abu's moord onder dwang op zijn vader wordt getoond, in Wit Licht een oversentimenteel aanhangsel, in The Silent Army wordt meteen het kind in Abu geknakt, komt veel meer over. De acteur die de rebellenleider speelt is de sterkste van allemaal, maar Borsato doet het niet onaardig.

Ik zou Wit Licht 1.5* geven en The Silent Army 2.5*.

2.0*

Op youtube staat een prachtig filmpje van Gary Oldman en zijn mening over sportmensen die zomaar even denken in een film te kunnen spelen. Datzelfde valt direct te vertalen naar zangers of andere bekende figuren. Jantje Smit liet laatst nog zien tot wat voor drama dat kan leiden. Borsato is niet zo slecht - hij blijft zijn charisma hebben- maar je ziet hem moeite doen om te acteren, zonder dat het echt overkomt.

Maar het is niet enkel hijzelf, vele anderen hebben last van het barslechte script dat faalt op elk vlak. Een Reuten bijvoorbeeld, nochtans een redelijk actrice met een leuk koppie, is niets meer dan een wandelende spreekbeurt over kindsoldaten en ook daar kan zij niets mee. Dat kind van Borsato is vooral heel ergerlijk (al zijn kinderen dat per definitie) en enkel Koole weet zich aan de malheur te onttrekken maar zij speelt dan weer de dode vrouw van Borsato die slechts in enkele flash-backs is te zien.

Die flash-backs zijn overigens volstrekt nutteloos door hun plaatsing in de film. Er zit iets in het verleden dat Borsato laat doen wat hij doet, zo lijkt de film te zeggen - al is het nog steeds volstrekt ongeloofwaardig wat hij doet, maar dat terzijde- maar eens Borsato zijn missie op een punt van no return heeft gebracht krijgen we de clou. Een clou die dus niets meer toevoegt omdat we Borsato niet meer hoeven te begrijpen, dus voelt dit echt als mosterd na een slechte maaltijd.

En verder is het script gewoon echt een gruwel, niet enkel om de hele plot, maar ook de houterige uitleggerige dialoog, alsof Ruud Gullit met mevrouw Tensen voor de Postcodeloterij op bezoek zijn. Alles wordt keurig via dialoog voorgekauwd. Daarbij nog de vreselijke melodramatische scènes bij een erge gebeurtenis - er worden vluchtige plaatjes getoond, de vioolmuziek zet aan en alle oprechte emotie wordt onmogelijk gemaakt. En alsof dat nog niet erg is, krijgen we nog een slot dat zodanig niet past in deze film, dat het geheel gewoonweg lachwekkend wordt. Enkel de plaatjes van Afrika zien er soms aardig uit, om maar iets te noemen.

Jammer is dat alles, want de losse scènes bij de kindsoldaten zijn wel goed; het is gewoon de hele rol van Borsato die volstrekt overbodig is en waar wel de aandacht naar uitgaat. En ach, Borsato zelf. Ik mag hem wel, net als zijn idealen, en zijn aanwezigheid is ook de enige reden dat deze film er überhaupt is gekomen en om met dat budget te werken, dus ik begrijp het ook wel. Maar als je echt iets wil, zorg dan voor een goede film en denk niet dat je zomaar kan acteren. 1,0*.

Hartverscheurend onderwerp en onmenselijke toestanden in enkele scènes indringend in beeld gebracht, maar toch is dit geen over de ganse lijn geslaagde film en daar heeft m.i. zanger Borsato geen schuld aan. Maar er zijn zwakke momenten in het script, met zeer matige dialogen en tenslotte, wat wel het meest stoorde was de belachelijke manier waarop de actie-slotscènes werden gebracht. Een beetje potsierlijk en toch onecht en eigenlijk de ernst van de film een avontuurlijk sfeertje meegevend.

Positief is zekerlijk de aandacht die besteed wordt aan het feit dat dergelijke kindsoldaten werkelijk op korte tijd kunnen omgekneed worden tot niets ontziende krijgers, in die mate dat zelfs hun vorig leven geen enkele betekenis meer heeft.

Geen beste film ...

Acteerprestaties waren dramatisch. Marco Borsato moet lekker blijven zingen, want die kan er niks van. Zijn zoontje ( Thomas ) bakte er ook heel weinig van.

Verhaal was soms best aardig, maar sommige scènes sloegen de plank volledig mis qua originaliteit. Alles was zo vreselijk voorspelbaar...

Enige leuke was af en toe wat actie.

Geen aanrader 1 *

Wit Licht

Een film over een heel gevoelig onderwerp: Kindersoldaten. Ik las ergens dat deze film is uitgebracht aangezien Borsato ambassadeur (??) is van War Child. Zo doende dat hij ook voor de film is gevraagd en ja heeft gezegd op een rolletje. Nou die ja had van mij part weg gemogen.. Ik kan het ook fout hebben van het ambassadeur gebeuren, moet je me maar even verbeteren. Want dat had ik namelijk ergens gehoord... Ik moet zeggen dat het onderwerp mijn gedachten er bij houd, het gespuis die er naast zitten vind ik toch wel middelmatig. Had namelijk ook wel meer van de film verwacht. Echter gingen we hem kijken, terwijl er een paar mensen zijn die hem super goed vinden en een paar mensen zijn die hem hartstikke slecht vinden. Uit belangstelling gister avond, gingen we hem dus kijken, want hij staat op Netflix Nederland. Ik geef nou eerlijk toe dat ik hem niet Super goed vind, maar ook niet hartstikke slecht.. Beetje tussen in.

Zoals ik al eerder zei hadden ze Borsato er van mij part uit kunnen laten. Zijn acteer prestaties vind ik bij lange na niet geslaagd, en erg middelmatig. Zingen kan ie beter, en daar moet meneer Borsato zich lekker mee bezig houden, en laat de films maar aan andere over.. Het is namelijk ook raar om te zien, Borsato rennend (al schietend, niet goed maar hij schoot) met een AK-47 , tegen een rebellen leger.. Nee, ik was geen fan van Borsato, wel met zingen, maar niet van zijn acteer werk. Maar zo vind ik alle acteurs tegenvallen. Die rebellen leider, meh.. En dat zoontje van Marco.. Bah.. Dus kwa cast is de film vies maar dan ook vies tegengevallen!

Het verhaal in de film was wel rendabel. En je kon er prima mee vermaken, al was het onderwerp niet zo vermakelijk.. Ik vind het onderwerp 'Kindersoldaten' altijd best wel een wreed onderwerp, en de mensen die dat kunnen aanrichten, echt ziek in het hoofd zijn.. Maar goed... Beetje vies van schieten of een afgeknalde been dat zijn ze in Wit Licht niet! Maar het cijfer word denk ik niet zo hoog... Daar vind ik het toch te slapjes voor, al heb ik me best wel 'vermaakt'.. Kun je, je vermaken met zo'n onderwerp? Nee, dat denk ik niet.. maar toch dat ik hem bleef kijken, alleen alles is zo slapjes uitgevoerd, en ook zo voorspelbaar. Neem de thee, die vergift was. Je wist al dat Marco hem op 1 of andere manier niet op zou drinken.

2.0

Wit licht,

Gisteren heb ik gekeken naar de Film Wit licht met Marco Borsato. Ik vond het een prima film vol emotie en een realistische weergave, we hebben ervan (genoten) voor zover dat genoten hier wel op zijn plaats is gezien het onderwerp.

Voor mij zou deze film een dikke 4 sterren verdienen.