Wit Licht (2008)

Avontuurlijke film met een tragisch kant die ondanks het gevoelige thema niet te ver doorschiet. De film heeft echter wel wat problemen op andere vlakken... . Er zijn zo wat oversentimentele dialogen die niet werken en ook sommige actiescènes weten maar half te overtuigen. Grote pluspunten zijn toch wel het degelijk acteerdebuut van Borsato en de uitstekende muziek van Nick Laird-Clowes. De score is nu tevens op cd verkrijgbaar (zie musicmeter).

Lang niet gek, de film wist me moeiteloos te boeien. Technisch vlekkeloos - vooral het camerawerk van Van de Sande -, vermakelijk en over de gehele linie prima spel. Vooral van de Afrikaanse cast, waarvan eigenlijk iedereen sterk spel afleverde. Borsato houdt zich prima staande, alhoewel het duidelijk mag zijn dat hij zijn beperkingen als acteur kent, maar Van de Velde gaat daar prima mee om. Alleen Siebe Schoneveld, die Eduard's zoontje speelt, vond ik maar matig. Gelukkig weet de regisseur een paar erg knappe en effectieve scènes op te bouwen, die het verhaal veel kracht bijzetten.

Helaas wel wat haken en ogen aan de film; zo vond ik Zuiderwijks motieven niet echt overtuigend, was de toon van de film op bepaalde momenten wat te melodramatisch en zijn de laatste 5 minuten gewoonweg overbodig en goedkoop.

Maar snap uiteindelijk niet waar al die ophef vandaan komt, de prent is net zo gelikt en kent dezelfde beperkingen als een Hollywood film. Leuk vermaak.

Eens met Quentin. Technisch gezien zo goed als vlekkeloos en Borsato valt alles mee. Scenario-wise zaten er hier en daar wel wat haken en ogen aan en hier en daar vallen de melo-dramatische momenten enigszins verkeerd, maar Van Der Velde heeft met Wit Licht een uitstekende film gemaakt, die zich prima kan meten met zelfde soort films van Amerikaanse afkomst. Snap al dat gezeur op vooral Borsato dan ook totáál niet.

3*

wat een laag gemiddelde!

Ik ben er met school heen geweest en na de film kwamen we sprakeloos buiten, en hadden we de kippenvel op onze armen staan.

Ik vond Marco Borsato nog redelijk goed acteren voor iemand die er weinig tot geen ervaring mee heeft. Ook vind ik het een indrukwekkend verhaal, wat mooi is neergezet!

Voor een Nederlandse film, vind ik het nog allemaal mooi gebracht.

3.0**

Ik had een concertkaartje. Zonde om het niet in te wisselen, en ik wilde deze film toch graag zien. En een gratis avond bioscoop is me altijd een genoegen. Ook al moest het alleen, want wegens omstandigheden (de 16+ keuring) kon mijn broertje niet mee.

Dit zorgde in ieder geval voor weinig ruis tussen mij en de film. Eerst maar Marco Borsato: zo slecht is hij echt niet hoor. Hij acteert best wel leuk. Nog lang niet briljant, maar ik vond de film steeds als hij in beeld kwam even oplichten, zonder een echte fan van hem te zijn. Nee, wat de film niet briljant maakt is een beetje de middelmatigheid. De film heeft niet echt een eigen smoel, vrij drakerige goed-slecht tegenstanden bij vlagen, wat onlogica in handelen van de personages, volledig overbodige overzichtsshots, geen interessante muziekscore en aan het einde een beetje de neiging om een actiefilm te worden.

Volledig haaks daarop staat de vreselijke, tranentrekkende ellende die superbe in beeld, woord en daad wordt gebracht. Het is een continue wisseling tussen kwaliteit en moralistisch gedoe. Gelukkig kiest de film de juiste richting, want waar het toch om gaat in deze film is de boodschap. Of boodschappen, liever. Want niet alleen stelt de film (uiteraard) dat deze fysieke en psychologische foltering van de kinderen werkelijk van de wereld zo onmenselijk is, daar komt nog bij dat het eigenlijk zijn wortels vindt in de armoede waarin Afrika min of meer door 'ons' Westerlingen terecht is gekomen. En blijft zitten.

De film is zeker het bekijken waard. De goede bedoelingen spatten eraf, er is geen saai moment te bekennen en de cinematografie is mooi. De meeste karakters echter stellen weinig voor, hun emotionele ontwikkeling is ook weinig interessant en de ondertitels aan het einde van de film wisten me (helaas!) nog net even op te fokken. Dat ging nu weer juist een stap te ver, en haalde alle subtiliteit eruit. Maar er zitten écht scènes in die je bijna over je nek laten gaan van gruwel. Hulde aan die scènes. Ik was wel iets sentimenteler gisteravond dan normaal, maar dan nog. De film bedoelt het goed, en compenseert zijn tekortkomingen. Thekla Reuten doet het ook best aardig trouwens.

Dus: soms wil de film iets teveel, soms acteert Marco iets te slecht en soms werkt het allemaal net niet, maar de film zet er heel wat tegenover. Had een collectebus bij de bios gezet voor ontwikkelingshulp in Afrika en ik had gegeven.

3* - Voor iedereen die de recensie niet wil lezen: het bekijken zeer zeker waard!

Gisteren heb ik deze film bekeken en was toch wel geschokt door de slechte onwerkelijke lijn die in dit verhaal zit. Borsato heeft hier een goede film m.i. behoorlijk verziekt.

Jammer het thema had goed kunnen zijn de film maakt dit onrealistisch. Ik hoef hem echt geen tweede keer te zien

Redelijk tot goede Nederlandse film , ik had geen last van Borsato sterker nog hij deed het best aardig.

Ik zeg het meteen: Ik ben bijzonder aangenaam verrast door Borsato's Wit Licht! Nadat ik recent het dramatisch slechte Oorlogswinter zag was ik alweer bang voor deze Nederlandse productie maar gelukkig zijn er ook regisseurs die wel een goed script hebben gemaakt en goede acteurs erbij hebben gezet.

Marco Borsato als acteur....de Waarheid is dat het een aardig succesje is geworden. Nadat hij als zanger alles heeft bereikt heeft hij vast gedacht, waarom niet eens acteuren? Dromen zijn bedrog, maar niet altijd.
Ik ben bijzonder verrast door zijn goede performance. Hij speelt overtuigend en puur. Hier kunnen nog een hoop Nederlandse acteurs een puntje aan zuigen. Ik had het wel geweten als ik moest kiezen tussen Marco Borsato of Johnny ''Mijn papa regelt toch wel elke maand een nieuwe film voor me'' De Mol...
Wel jammer dat de dialogen die Marco krijgt niet altijd even top zijn, maar daar kan hij niet zo veel aan doen he. Hij heeft het gewoon prima gedaan.

Dat kan ik niet zeggen van dat vreselijk vervelende zoontje van hem in de film. Gatverdamme wat een irritant schijt kind. Ik heb geloof ik wel 300 keer ''pappa, pappa, pappa'' gehoord. Konden ze echt geen betere krijgen voor die rol? De Bestemming van die jongen is bepaald niet de filmwereld.

Maar goed, het verhaal....niet al te origineel aangezien meerdere films het theme kindsoldaat al wel hebben laten zien. Denk aan Blood Diamond of het recente 24: Redemption. Beiden waren wel beter dan Wit Licht maar dat geeft niet als je kijkt wie daarin mee spelen en met welk budget ze werken. Wit Licht kan zich prima meten met de betere Afrika thema films. Het hoeft niet altijd origineel te zijn, als de uitwerking maar goed is.
Wat ik wel jammer vond is dat de film op zich ietswat sof was. Ja, je ziet wel het 1 en ander aan leed maar het had best harder gemogen, zoals het daar echt aan toe gaat. Ik zag weinig Rood vloeien...ze lieten wel het 1 en ander aan de verbeelding over dus heel erg was het niet.
Wel jammer was dat de film bij vlagen wat onrealistisch was, zeker later in de film als Marco zijn solo tocht start. Was het maar zo makkelijk om een kind terug te vinden in Afrika...

Jammer was ook een beetje het einde. Afrika kent niet vaak een happy end en zeker niet zo overdreven happy als in Wit Licht. Het laatste shot als Abu's moeder hem terugziet en waar je Marco en zijn zoontje en schijnbaar zijn nieuwe vriendin elkaar de hand vasthouden was heel erg overbodig en veel te klef.
Dat vond ik ook een beetje van het emotionele aspect waarmee ze laten in de film kwamen met de overleden vrouw van Marco. Hij kan het maar niet loslaten. Afscheid nemen bestaat niet he....Everytime I think of you maar het werd wel ietswat overdreven. Had er wat mij betreft niet in gehoeven.

Maar eigenlijk zeur ik teveel want de film is gewoon erg goed geworden. Had ik al de prachtige beelden genoemd? De film is zeer fraai gefilmd en de bijpassende soundtrack is prima.
De film mag toch zeker wel een aanrader worden genoemd.

Dikverdiende 3,5*

Best een hele aardige Nederlandse film. Allereerst viel Marco Borsato me eigenlijk 100% mee als acteur. Qua emoties kwam het er niet altijd even goed uit, maar verder is het best aardig. Zijn zoontje is dan bijvoorbeeld weer wel slcht, maar gelukkig heeft deze maar een kleine rol. De Afrikanen doen het eigenlijk allemaal erg goed en vooral de kinderen spelen sterk. De cinematografie van de film is ook best goed. Het ziet er allemaal netjes en verzorgd uit. Verder loopt het verhaal best lekker en schuwt de regisseur niet om er wat harde scenes in aan te brengen, al had het van mij best nog wat explicieter in beeld gebracht mogen worden. Jammer is alleen dat het einde van de film wat afgeraffeld wordt en de zoekktocht van Borsato op sommige momenten wat onrealistisch over komt, net zoals het happy end.Maar in zijn geheel best aardig en zeker onderhoudend, al heb ik het na deze zoveelste film over Afrika, voorlopig echt wel even gehad met films over dit onderwerp.

3,0*

Gisteren eindelijk gekeken en ik vond het een mooie film, afgezien van een ongeloofwaardig script dat het probleem van kindsoldaten probeert te combineren met een heldhaftige reddingsactie. Deze reddingsactie wordt alsmaar ongeloofwaardiger, tot de film bijna ontspoort tijdens de climax. De actie in deze film werkt gewoon niet, maar een positief punt is dan weer wel dat je in 2 uur een hoop te zien krijgt van wat er allemaal kan gebeuren met kindsoldaten en wat er aan gedaan kan worden (dan doel ik op War Child, en niet op Eduard's reddingsactie). De acteerprestaties zijn wél overtuigend, vooral een goede prestatie van Borsato in zijn eerste hoofdrol. Je kan zeggen wat je wil, maar ik vond dat hij goed in zijn rol opging. Zelfs het jongetje dat Thomas speelde en behoorlijk irritant kon zijn, kwam op mij overtuigend over als een naïef klein jochie dat niet snapt wat er met zijn beste vriend aan de hand is. Het contrast tussen Thomas en Abu wordt erg duidelijk naarmate Abu steeds verder in de problemen komt.

Wit Licht confronteert kijkers met een zwaar onderwerp dat het zeker verdient om aandacht te krijgen. De film is dan ook bij vlagen zeer aangrijpend, vooral door het goede acteerwerk. Helaas laat de film steekjes vallen in het verhaal, want naast een goede oorlogsdrama wil het nog meer zijn. Ten eerste wil het een soort reclamefilm zijn voor War Child, ten tweede grenst het aan een slechte actiefilm die zichzelf te serieus neemt. Dat voelt erg vreemd aan voor een film die zichzelf wel serieus móet nemen door het onderwerp dat aangesneden wordt. Als Eduard's reis een zoektocht was naar antwoorden in plaats van een reddingsactie, dan was de film een stuk beter geworden, denk ik. Vooralsnog een boeiende film waarin het goede het slechte overheerst, zeker het kijken waard.

Deze film heb ik gisteren gezien en vond hem niet onaardig.\

Het is ook weer geen super film alleen je moet het van een andere kant bekijken.

Het is een nederlandse produktie en voor dat is hij niet onaardig.

Hij laat toch een duidelijke boodschap zien dat het niet overal in de wereld lang leve de lol is.

En dat is GOED.

Alleen marco je kan beter blijven zingen dan acteren.

Heb heb de film een 3 gegeven.

Er zijn tenslotte toch veel meer slechte nederlandse films als deze.

Onderhoudend.

Maar veel meer ook niet. Ben geen fan van Borsato en al zeker niet van Van de Velde (ondanks het aardige Lek), maar ik vind dat de zanger de plank gelukkig niet misslaat. Okee, het is geen topprestatie, maar toch. Vond Reuten daarentegen een beetje tegenvallen.

Het verhaal heeft echter niet de kracht om de kijker volledig voor zich te winnen, hoogstens licht te shockeren vanwege een aantal nare scenes met de kindsoldaten. De opbouw is best aardig maar naar het einde wordt het wel een beetje clichématig. Ook het infotainment-gehalte is niet altijd prettig. E.e.a. heeft ook te maken met een ontbrekende sfeer, persoonlijk vond ik het te weinig gebruik maken van de Afrikaanse soundtrack een gemis.

Heb de Cannes-versie helaas niet gezien, ik kan me voorstellen dat er verbeteringen zijn gemaakt. Maar aan deze film zul je je heus geen buil vallen, want echt slecht wordt het niet.

Redelijk.

genoten van deze verhaal lijn

acteer talent niet groots (geeft ook niet voor de eerste keer)

een van de beste nederlandse film's van de laatste jaren

het zet je wel even aan het denken

krijgt een 3,5

Ik vond het maar erg matig. Het deed me allemaal echt helemaal niks, vooral ook dankzij onovertuigende acteerprestaties en de toch wel ietwat ongeloofwaardige zoektocht van Eduard - de kok - die het heft even in eigen handen neemt en zichzelf ontpopt toch één of andere actieheld. Hmm... De enige kok die het heft in eigen handen mag nemen en de held mag spelen is Casey Ryback

Het ziet er allemaal wel redelijk uit, maar bijzonder wordt het eigenlijk nooit. De manier waarop het vermiste jongetje zich naar het einde toe gedraagd, stoorde me wat. Hij vind het zo vreselijk dat ie daar ''gevangen'' zit, onderneemt zelfs een ontsnappingspoging, maar wanneer Eduard hem komt halen is het ''ja pappa'', ''nee pappa'' tegen die leider van de kindsoldaten en moet ie niks meer van Eduard weten. Beetje vreemd natuurlijk. Zo snel mogelijk opbokken daar uit dat hol. Marco kan niet acteren, zijn zoontje in de film vond ik bedroevend slecht en Thekla Reuten - waar ik toch nog wel wat van verwachtte - bakte er ook niet zoveel van jammergenoeg.

Voor de rest moest ik uiteraard vaak aan Blood Diamond denken, bepaalde elementen lijken zo overgenomen te zijn uit die film. De zogenaamde harde scénes uit de film vond ik onovertuigend, veel geschreew, veel tranen, maar sommige dingen leken er zo even tussengeplakt. ''Zo, nu gaan we het publiek even schokken''. Althans, zo kwam het op mij over en dat deed me dus niks. De Afrikaanse acteurs deden het in tegenstelling tot de Nederlandse wel erg goed, mijn complimenten daarvoor en de film kijkt aardig weg. Voor de rest probeert de film té sentimenteel te zijn en dat jammergenoeg op een manier waarop het voor mij niet werkte.

wat een aangrijpende film is dit

aan de ene kant is het een hele mooie film.

zeker voor ned begrippen.

maar ook een heel zielige en harde film.

zeker de moeite waard om te kijken ,als je er tegen kan

voor mij 4 sterren

Bijzonder matige film. Vreemd dat al die recensenten halsoverkop vielen over Marco Borsato's vermeende slechte acteerwerk. Dat is namelijk wel het minste probleem aan deze film.

Hij is vooral erg slecht gemaakt. Constant zat je te denken 'zo doen mensen helemaal niet'. Het is veel te nep en gemaakt en dat is funest bij een film met een onderwerp als dit. Totaal niet overtuigend op elk vlak.

Het houdt nu het midden tussen een Disney sprookje en een reclamefilmpje.

Wit Licht; onterecht neergesabeld om het acteerwerk van Borsato, terecht neergesabeld om het idiote script. Enerzijds wil Wit Licht de keiharde realiteit weerspiegelen, maar tegelijkertijd komt het met een erg ongeloofwaardig avonturenverhaaltje met de meest kromme dialogen en wel heel veel mierzoet sentiment. Dat gedoe met zijn vrouw tussendoor, bijvoorbeeld. En natuurlijk wordt bij al deze 'zielige' scènes meteen een flinke draai aan de volumeknop van de vioolmuziek gegeven. De film lijkt in ieder geval alles voor te kauwen, alsof de kijker zelf niet kan uitmaken wat nu zielig, goed of slecht is.

Dat gedoe rondom Marco Borsato's acteerwerk snap ik echter niet zo goed. Tuurlijk was het te verwachten dat hij als populaire zanger zou worden afgekraakt, maar hij deed het zeker niet slecht. Sowieso vreemd dat Borsato de baard eraf kreeg, terwijl dat irritante zoontje van hem pas bizar slecht acteerde. Maar goed, verder zag de film er visueel prima uit en kende al met al toch nog een aantal sterke scènes die wél goed werkten. Geen meesterlijke shots of memorabele scènes ofzo, maar het was in ieder geval allemaal goed verzorgd. Als ze nu ook maar wat meer tijd aan het script hadden gegeven, was dit zonder meer een interessante film geweest. Nu is het niet meer dan redelijk.

2,5 sterren.

Ja, wat kan ik zeggen. Het idee is goed bedoelt, maar ik vind de film nou niet bepaald geslaagd. Het verhaal is te ongeloofwaardig, om als reclame over te komen. Het ziet er te makkelijk uit, om iets te bereiken daar. Tuurlijk het blijft een film, maar ik kan de film niet serieus genoeg nemen, zoals bedoelt is. Vermakelijk is hij nog wel. Leuk voor een keertje, that's it.

Marco acteerde nog wel redelijk, af en toe kwam hij wel veels te houterig over. Thelka was ook wel goed, maar ook af en toe te houterig. Voor de rest kan je eigenlijk wel stellen dat enkel de 'Afrikaanse' cast echt sterk was. Vond bijvoorbeeld die fotograaf bijzonder slecht acteren,om nog maar niet te beginnen over dat zoontje van Borsato, god wat was die slecht zeg. Laat hem lekker op de basisschool zitten en laat hem niet meer acteren, kan echt niet.

3*

Zojuist de "Silent Army" variant gezien. Wit Licht heb ik niet gezien, dus ik kan 'm niet vergelijken.

Ik vond Marco B. niet bijster goed acteren, maar dat komt misschien ook doordat hij gewoon Marco B, blijft, ipv de figuur die hij moet spelen. Ik vind acteurs die niet opvallen, maar gewoon hun rol "zijn" beter dan acteurs die zichzelf zijn maar een rol spelen.

Dat zoontje was erg slecht, maar zat er gelukkig maar de halve film in.

Wat je ziet van de kindsoldaten is echt pijnlijk. Dat dit gewoon gebeurt weet iedereen volgens mij wel, alleen nu wordt het even duidelijk in beeld gebracht, en dat komt harder aan dan een krantenartikel, of een foto.

Het verhaal is wat te simpel, het werd wel heel erg voorgekauwd. Maar ja, je moet wel een boodschap overbrengen, en liefst naar zoveel mogelijk mensen. Dus ik snap wel dat ze 't niet te moeilijk willen maken.

Anyhow, ik vond 'm niet zo slecht als ik na alle berichten had verwacht. En ik kan me nog best voorstellen dat dit in Amerika bij de Oscars nog wel gaat werken.

Gisteren The Silent Army gezien in Utrecht en ik vind niet dat de film haar onderwerp eer aan doet. De montage is te vlot om drama te ontkoppelen bij de gruwelijke beelden van kindsoldaten waardoor het nogal aandoet als een met momenten op sensatie gerichte film. Ook vond ik bepaalde scenes aan opbouw missen, ik neem aan dat hier ooit soundtrack zat, niet in de laatste plaats omdat ze ritmetechnisch niet lekker waren gemonteerd. Borsato is geen groots acteur maar echt slecht is hij ook niet, het grootste probleem is zijn belabberd geschreven personage. Vlak na de brute ontvoering van het vriendje van z'n zoon en het aanschouwen van het afgehakte hoofd van diens vader verteld Borsato's personage dit ongeinteresseerd tussen neus en lippen door aan z'n zoontje. Ik snap dat z'n stresvolle baan gevisualiseerd moest worden maar dit slik ik echt niet, al helemaal niet omdat hij te makkelijk omschakeld naar het andere uiterste. Bij een arthouse-cut zou ook het tempo moeten worden aangepast, het zou mooi zijn om ooit eens een versie te zien die de van oorsprong toch minstens interessante beelden eer aan doet. The Silent Army doet dat helaas niet.

Ik ben de film nu aan het kijken (is op Film 1) en hij duur nog ongeveer 45 minuten maar ik kan nu al concluderen dat het een draak van een film is. Het verhaal is inderdaad een zeer slap aftreksel van "Blood Diamond" en de acteer prestaties zijn zeer beroerd. Marco Borsato doet het opzicht nog redelijk (goed is het natuurlijk niet) maar het zoontje (Thomas) acteert zeer dramatisch en is totaal ongeloofwaardig. Ook Thekla Reuten stelt zwaar teleur.

Nee is als je een echt boeiende en spannende film wilt zien over kindsoldaten waar ook nog goed in geacteerd wordt dan kun je veel beter naar Blood Diamond kijken. Deze film kun je veel beter links laten liggen.

Mochten de laatste 30-45 minuten beter worden dan zal ik mijn punt nog corrigeren.

Laat ik voorop stellen dat ik absoluut geen fan ben van Borsato en van te voren dacht dat ik deze film met geen mogelijkheid uit zou kunnen zitten. Nu viel dat nog gelukkig mee omdat de film wel wat tempo heeft en ik het scenario zo belachelijk vond dat ik wel benieuwd was welke stupide fratsten Borsato nu weer zou uithalen. Waarschijnlijk was dit niet de bedoeling maar ik heb af en toe hard kunnen lachen om Borsato en dat is nog altijd beter dan het ergeren wat ik normaal doe. Over zijn acteerprestatie kan ik overigens kort zijn die is gewoon niet aanwezig. Borsato speelt min of meer zichzelf en als je een fan van de man bent dan zal dit best een leuke film zijn.

Dan zijn er natuurlijk nog de momenten zonder Borsato maar die overtuigen te weinig. De aanvoerder van de kindsoldaten was wel overtuigend maar echt beklemmend of angstaanjagend wordt het nergens. Toch geloof ik wel dat deze film met de beste bedoelingen gemaakt is maar er had veel meer ingezeten als het allemaal wat beter was uitgewerkt en zonder Borsato. Mijn favoriete Nederlandse actrice Thekla Reuten was hier erg routinemaitg en ik hoop dan ook dat ze zich in de toekomst meer zal toeleggen op rollen zoals ze die had in IN Brugge.

Conclusie: Voor mij viel het mee maar slechter als mijn eigen verwachtingen had eigenlijk ook niet gekund.

Zal mijn gehele recensie hier maar eens posten, had ik nog niet gedaan:

Wit Licht

Op voorhand al bokst Wit Licht op tegen vele vooroordelen, een gevolg van de keuze voor Marco Borsato als een van de hoofdrolspelers. De messen zijn geslepen. Helaas voor de sceptici snoert de film eenieder de mond: Wit Licht is namelijk een avontuurlijke, aangrijpende en spannende film, die bijzonder volwassen in elkaar zit. En Marco Borsato? Die houdt zich goed staande tussen gelouterde namen als Thekla Reuten en Abby Mukiibi Nkaaga.

Kindsoldaten

Wit Licht start, na een korte introductie, met de zoektocht van Eduard Zuiderwijk (Marco Borsato) naar Abu, het beste vriendje van zijn zoon. Abu (Andrew Kintu) werd tijdens een gewelddadige overval op een nabijgelegen dorp ontvoerd en met harde hand opgeleid tot kindsoldaat. Eduard besluit op zoek te gaan naar Abu en raakt zo langzamerhand steeds meer betrokken in de (internationale) strijd tegen de rebellenlegers. Hoewel de synopsis doet vermoeden dat we de film zullen beleven vanuit het oogpunt van Eduard en de film zodoende een onvervalst en clichématig avonturenepos zal zijn, is het tegendeel het geval. Wit Licht concentreert zich namelijk sterk op de pijnlijke situatie van kindsoldaten in Afrika. De sequenties waarin we getuige zijn van Eduard’s pogingen om Abu te vinden, zorgen zo voor een spannende en relevante afleiding, die de kijker even wat lucht verschaft.

Oprecht

Ondanks dat sceptici ons anders willen doen laten geloven, blijkt uit elk aspect van de film dat de bedoelingen van de makers oprecht zijn en dat de persoon Borsato van ondergeschikt belang is aan het verhaal van Wit Licht. Niet alleen Borsato stelt zich integer en bescheiden op, ook de film zelf legt de nadruk op datgene waar het daadwerkelijk om draait: de schrijnende situatie van de kindsoldaten in Afrika. Zonder moraliserend te werk te gaan, toont regisseur en scenarist Jean van de Velde interessante bespiegelingen omtrent de verhoudingen tussen Afrika en het Westen en de verschillen in levensopvattingen op beide continenten. Exemplarisch zijn de scènes waarin Eduard de dialoog aangaat met Valerie (Thekla Reuten), die een opvangkamp voor ex-kindsoldaten leidt, en rebellenleider Obeke (Abby Mukiibi Nkaaga).

De gesprekken die Eduard met deze twee personages voert, geven op een effectieve en krachtige wijze inzicht in de problematiek waarover de film verhaalt. Door de zuivere toon en genuanceerde invalshoek, blijven de gesprekken vrij van enige moraal en wordt het onderscheid tussen goed en kwaad minder eenduidig dan vooraf verondersteld. Omdat de dialogen bovendien steeds een behoorlijk tempo kennen en er door Van de Velde in vrijwel elke scène een extra spanningselement is toegevoegd, werken er verschillende lagen door elkaar.

Slim

Ook de film zelf is uit verschillende lagen opgebouwd, die door de bijzonder slimme montage effectief tot een krachtig geheel zijn gesmeed. Naast de aangrijpende hoofdmoot van het verhaal – de situatie van de kindsoldaten – en Eduards spannende en avontuurlijke zoektocht, speelt er nog een derde verhaallijn een belangrijke rol. Eduard, die in Afrika alles leek te bezitten wat zijn hart hem begeerde, heeft namelijk enkele jaren geleden plotseling afscheid moeten nemen van zijn vrouw (Ricky Koole).

Deze gebeurtenis vormt op verschillende manieren de drive die Eduard beweegt om in actie te komen. In knap gemonteerde flashbacks wordt het belang van deze gebeurtenis vervolgens verduidelijkt. Met oog voor een breed publiek durft Van de Velde het aan deze scènes een sterk melodramatisch karakter mee te geven, wat hem ongetwijfeld enige kritiek op zal leveren. Maar de regisseur weet de afwisseling tussen subtiel en aandoenlijk drama in de scènes over de kindsoldaten, spanning in de scènes met Eduard en het melodrama in de flashbacks dermate overtuigend en zelfbewust te combineren, dat er voor het totaalplaatje alleen maar bewondering kan worden opgebracht.

Allure

Dit is niet in de laatste plaats te danken aan de oogverblindende cinematografie van Theo van de Sande. Met een dynamisch en suggestief oog weet hij de productie een grootse allure mee te geven, zonder daarbij het kleine detail uit het zicht te verliezen. Ook hier geldt dat grote, weidse shots en grootschalige scènes knap worden afgewisseld met pakkende close-ups en intieme momenten. Door een afwisselend kleurenpalet gaat er bovendien een extra kracht van de beelden uit. Van de Sande’s aanpak is to-the-point en zelfbewust, zoals alle crewleden de juiste balans hebben weten te vinden in het grootse geheel.

Ook de gevarieerde cast, die naast een aantal sterke professionals voornamelijk uit inheemse mensen zonder acteerervaring bestaat, weet de juiste snaar te raken. Vooral de jeugdige Afrikaanse acteurs maken indruk. En hoewel debutant Marco Borsato zeker geen groots acteur is, weet ook hij zich prima staande te houden naast reeds gevestigde namen als Thekla Reuten, Ricky Koole en Peter van den Begin. Wit Licht is zo een film die op elk front prima in elkaar zit, een sterke focus heeft en de kijker tegelijkertijd op veel verschillende gebieden weet te raken. De film is niet alleen aangrijpend en meeslepend, maar ook spannend en ontroerend.

Film viel me alleszins mee en dan heb ik het met name over het acteerwerk.

Veel clichés aanwezig en de essentie van het verhaal was mij vooraf natuurlijk al duidelijk en is ook duidelijk uit de film te trekken. Toch vond ik die clichés ook weer typisch en dat werd op het einde goed verbeeld: "blank gezin kijkt toe hoe ze zielige kinderen gelukkig maken".

Desalniettemin is er toch zeker met enige kennis en deskundigheid te werk gegaan. Naast de clichés die iedere westerling aanspoort om nu meteen in je eentje kinderen te gaan redden, kwamen de echte wijsheden terloops ter sprake door de uiteenlopende karakters uit de film. Ik kon een paar goede opmerkingen en zinnen terughoren uit de monden van, gekgenoeg de badguys in de film, de Belgische journalist ("de blanke man komt even in zijn eentje alles veranderen in Afrika") en Obeke ("Europa heeft Afrika leeggeroofd en is daar nog steeds mee bezig").

Vooroordelen of niet, Wit Licht maakt ze gewoon allemaal waar.

Beroerde film. Wie er durft te beweren dat Borsato goed werk levert is wat mij betreft op z'n achterhoofd gevallen. Kan er echt niks positiefs aan ontdekken, behalve dan dat hij niet perse in negatieve zin opvalt naast dat zoontje. Dat was echt helemaal te erg. Niks tegen dat jongetje, die doet ook maar z'n best, maar zo'n ventje moet je gewoon niet casten. En Reuten dan? Deed het in The American toch best aardig, dit is toch alleszins heel erg matig.

Wat betreft de film zelf, die begint al geweldig slecht met die begrafenis. En neem nou dat computerspelletje in het begin... Gamestation.. mijn god

Eigenlijk wist ik toen al zeker dat het niks zou worden, maar je geeft het dan toch maar een kans. Maar de ene na de andere slecht geschreven dialoog volgt zich in het begin op, ik weet niet of iemand hier wel eens in een keuken van een restaurant is geweest, maar daar lezen ze echt niet hun tekstjes op als een pastoor tijdens zijn mis. Volgen de een na de andere onzinnige sentimentele flashback met moeder de vrouw waar ik ook echt niks mee kan, en voor de rest dampt deze film langs alle kanten over de rand wat betreft het 'moet-je-kijken-wat-erg' - gehalte, en een lesje in wat hulpverleners allemaal niet voor goeds doen in het continent. Ik miste eigenlijk alleen een tekstbalkje onder in beeld met de mededeling op welk rekeningnummer we ons geld kunnen storten.

Na een uur weer achter de pc plaatsgenomen. Heb het nog redelijk gevolgd omdat er op dat moment ook niet veel beters te doen was, maar boeiend was het allerminst. Het bleef ook maar doorgaan en doorgaan, net als die vreselijke soundtrack. Dat einde was het eindpunt van dit alles, lekker hypocriete tekstjes.

Het enige wat me nog enigzins beviel was dat het er nog aardig verzorgd uitzag. Niet erg mooi ofzo, maar ook zeker niet zwaar amateuristisch. Al waren de make-up effecten ook niet echt denderend, Borsato zag er eerder uit als iemand die uit een iets te vieze ballenbak kwam, dan iemand die de halve jungle was doorgereisd.

1*

Nederlandse kopie van Blood Diamond en The Constant Gardener, maar nu met een zeer prominente rol van Marco Borsato. En daar zit hem dan ook precies het grootste probleem. De smartlappenzanger voelt als een vreemde eend in de bijt in een verhaal waar hij eigenlijk niet thuis hoort. Het eigenlijke verhaal van een jongetje dat zijn onschuld verliest als kindsoldaat wordt nu overschaduwd door een weinig geloofwaardige zoektocht naar hem. En de jongen die de zoon van Borsato speelt...mijn God, je zou zomaar willen dat sommige kinderen weggestopt werden in de jungle, want wat een irritant ventje was dat zeg! Maar de film als geheel viel mij eigenlijk best mee. Ze hebben tijdens de casting een flinke dosis charismatische Afrikaanse acteurs bij elkaar weten te sprokkelen en de fragmenten rond de gruwelijkheden die ze meemaken zijn huiveringwekkend. Het is alleen zo jammer dat die ijver nu verloren is gegaan in een krampachtige poging om Borsato tot filmster te bombarderen.

Er is niets in deze film wat onderdoet voor het gemiddelde van wat in Hollywood wordt gemaakt. Er worden in Hollywood perjaar tientallen semi A/B actie/drama films gemaakt waarin een dubieuze mix van realiteit, actiefilm en drama wordt gemaakt. Witlicht zou zowel in structuur, als het verhaal en de actiescènes goed in dit rijtje passen.

Wie even vergeet dat Marco Borsato een zanger is; ziet een acteur die zijn rol redelijk speelt, nergens groots, maar redelijk behouden. Thekla Reuten is prima en het camerawerk is zeer mooi.

Ik vind de ambitie van VAn der Velde, Borsato,en War Child om een actie/drama film te maken met Borsato in de hoofdrol moedig. Het is, zeker voor het behouden nederlandse publiek, niet de makkelijkste weg om hun boodschap over te brengen. Dan hadden ze veel dramatische film met echte acteurs kunnen maken.

Is het toevallig dat de film in het buitenland beter is ontvangen dan hier?

Toen ik deze film dus in de bioscoop ging draaien, dacht ik bij Wit Licht al meteen aan een ding: Dat je in de film Marco Borsato door het Afrikaanse land ziet rennen terwijl het liedje "ik leef niet meer voor jou" op de achtergrond werd gedraaid en Borsato tijdens het oorlog voeren ook gelijk meezong. Ja, ik zat er ook een beetje raar van te kijken. Iemand die van die gesappige lal-liedjes zingt die nu ineens in een bloedserieuze oorlogsfilm verschijnt. Maargoed, je moest dus Wit Licht niet alleen maar afschuwen omdat Borsato erin zat.

Wit Licht zou ook een Nederlandse varriant op Blood Diamond kunnen zijn. Het speelt zich af in het door burgeroolog verscheurde Afrika en we nemen een blik in het leven van weduwnaar Zuiderwijk met zijn zoontje. Zuiderwijk leeft, tussen al die arme mensen heen in de krotten, in een uitgebreid peperduur villa met alles derop en der aan. Flatscreen, de nieuwste stuff, en dan zit je ook te denken: dit komt wel heel egoistisch over. Maargoed, dan komt het moment dat het vriendje van zijn zoon word ontvoerd en tot kindsoldaat word gemaakt. En kok Zuiderwijk die gaat er met zijn zoontje op af. En ja, we krijgen een beetje precies hetzelfte varriant als Blood Diamond. Wit Licht is daarintegen nog niet slecht en de spanning zit er nog wel in. Ook zit er veel gore in en die scenes met die gruwelen omwille die kindsoldaten zijn afschuwelijk en ook hierin laten ze weer zien hoe de kleine kindertjes gehersenspoeld worden dat zelfs dat vriendje Zuiderwijk niet herkend. Dat is en blijft toch echt erg om te zien.

Het einde is nogal wisselvallig. Het is gewoon stompzinnig om te zien hoe Zuiderwijk even de Rambo uithangt en naderhand word alles goed als dat Afrikaanse jongetje weer bij zinnen komt.

Met als conclusie: Wit Licht is een redelijke film die je nog wel wat bijles geeft over Afrika. Maar helaas geen topper in de Nederlandse film cinema. Misschien krijgen we Marco Borsato binnenkort wel als Maffiabaas te zien, of psycho.....

3,0*

Borsato zal altijd een betere zanger blijven dan een acteur, maar hij doet het zeker niet slecht. Ik moest wel even aan het gedacht van Borsato als acteur wennen denk ik (en zeker in zo'n serieuze rol), maar naarmate de film vorderde vond ik zijn prestatie beter en beter worden. Verder heeft Wit Licht een uiterst interessant thema, dat me dan ook kon blijven boeien tot de laatste minuut. Vooral de scènes over de kindsoldaten zelf vond ik sterk, waarbij ik in de eerste plaats moet denken aan het moment waarop 2 kindsoldaten geblinddoekt een wapen in elkaar moeten steken en elkaar vervolgens droog moeten afknallen.

Deze eens bekeken en 'k vond hem wel goed, maar zeker niet super. Marco Borsato is natuurlijk een bekende zanger en brengt het er nog redelijk goed van af in deze film. Z'n Engels is wel niet zo goed, maar van de meeste Nederlanders is de uitspraak maar zozo.

Het verhaal wist me wel te boeien. Niet super origineel, maar vervelen deed het ook niet.

Een waw film is dit zeker niet geworden, maar slecht zeker ook niet. 'k ben blij dat 'k deze eens heb gezien via tv, maar de dvd hoef 'k zeker niet in huis te hebben.