Wit Licht (2008)

Omdat er in de versie die naar het buitenland ging flink is geknipt in het materiaal. Ze hebben zo'n 20 minuten eruit gehaald t.o.v. de versie die wij hebben gezien. Ze hebben dus zelf ook wel aangevoeld dat er teveel ruimte vrij is gemaakt voor Marco Borsato.

Dus als wij die versie hier in de bios zouden zien, hadden wij het allen beter gevonden,..... geloof ik niets van

Ik in ieder geval wel, voor anderen kan ik niet spreken.

Vandaag herzien en ben tot het besluit gekomen mijn stem met 1/2 punt te verlagen.

2*

Toen ik deze film dus in de bioscoop ging draaien, dacht ik bij Wit Licht al meteen aan een ding: Dat je in de film Marco Borsato door het Afrikaanse land ziet rennen terwijl het liedje "ik leef niet meer voor jou" op de achtergrond werd gedraaid en Borsato tijdens het oorlog voeren ook gelijk meezong. Ja, ik zat er ook een beetje raar van te kijken. Iemand die van die gesappige lal-liedjes zingt die nu ineens in een bloedserieuze oorlogsfilm verschijnt. Maargoed, je moest dus Wit Licht niet alleen maar afschuwen omdat Borsato erin zat.

Wit Licht zou ook een Nederlandse varriant op Blood Diamond kunnen zijn. Het speelt zich af in het door burgeroolog verscheurde Afrika en we nemen een blik in het leven van weduwnaar Zuiderwijk met zijn zoontje. Zuiderwijk leeft, tussen al die arme mensen heen in de krotten, in een uitgebreid peperduur villa met alles derop en der aan. Flatscreen, de nieuwste stuff, en dan zit je ook te denken: dit komt wel heel egoistisch over. Maargoed, dan komt het moment dat het vriendje van zijn zoon word ontvoerd en tot kindsoldaat word gemaakt. En kok Zuiderwijk die gaat er met zijn zoontje op af. En ja, we krijgen een beetje precies hetzelfte varriant als Blood Diamond. Wit Licht is daarintegen nog niet slecht en de spanning zit er nog wel in. Ook zit er veel gore in en die scenes met die gruwelen omwille die kindsoldaten zijn afschuwelijk en ook hierin laten ze weer zien hoe de kleine kindertjes gehersenspoeld worden dat zelfs dat vriendje Zuiderwijk niet herkend. Dat is en blijft toch echt erg om te zien.

Het einde is nogal wisselvallig. Het is gewoon stompzinnig om te zien hoe Zuiderwijk even de Rambo uithangt en naderhand word alles goed als dat Afrikaanse jongetje weer bij zinnen komt.

Met als conclusie: Wit Licht is een redelijke film die je nog wel wat bijles geeft over Afrika. Maar helaas geen topper in de Nederlandse film cinema. Misschien krijgen we Marco Borsato binnenkort wel als Maffiabaas te zien, of psycho.....

3,0*

Borsato zal altijd een betere zanger blijven dan een acteur, maar hij doet het zeker niet slecht. Ik moest wel even aan het gedacht van Borsato als acteur wennen denk ik (en zeker in zo'n serieuze rol), maar naarmate de film vorderde vond ik zijn prestatie beter en beter worden. Verder heeft Wit Licht een uiterst interessant thema, dat me dan ook kon blijven boeien tot de laatste minuut. Vooral de scènes over de kindsoldaten zelf vond ik sterk, waarbij ik in de eerste plaats moet denken aan het moment waarop 2 kindsoldaten geblinddoekt een wapen in elkaar moeten steken en elkaar vervolgens droog moeten afknallen.

Ik heb de film niet gezien en ga hem ook niet kijken! Marco moet gewoon lekker gaan zingen en niet de held uit hangen! Het verhaal doet mij sterk vermoeden naar Blood Diamond en die kwam volgens mij uit in 2006 dus why nog een keer?

Ik kon er niet aan wennen dat in deze film Marco rondliep!

Hij kan beter zingen , dan acteren.

Het verhaal is overtuigend , maar ik werd er niet emotioneel van!

Best leuke film met een prima Marco Borsato. Verwachtingen waren niet hoog maar dit is me alles meegevallen. Marco Borsato doet het prima als acteur en de rest van de cast, op het zoontje van Marco Borsato na, doet het ook na behoren.

De mooie beelden van Afrika en het leuk monteren van de verhaallijnen zijn twee pluspunten aan de film die ik wel kon waarderen. Daarnaast waren de ongeloofwaardigheid van het script en de vele clichés toch wel erg negatief aanwezig. Daarom 3,0*

Deze eens bekeken en 'k vond hem wel goed, maar zeker niet super. Marco Borsato is natuurlijk een bekende zanger en brengt het er nog redelijk goed van af in deze film. Z'n Engels is wel niet zo goed, maar van de meeste Nederlanders is de uitspraak maar zozo.

Het verhaal wist me wel te boeien. Niet super origineel, maar vervelen deed het ook niet.

Een waw film is dit zeker niet geworden, maar slecht zeker ook niet. 'k ben blij dat 'k deze eens heb gezien via tv, maar de dvd hoef 'k zeker niet in huis te hebben.

Morgenavond op tv, zou dat dan de Cannes-versie zijn?

Aan de begin- en eindtijd te zien tonen ze inderdaad de 92 minuten durende Cannes versie.

I.p.v het beloofde Requiem werd deze film uitgezonden; de kortere en naar het schijnt ook betere Cannes versie.
Vanwege de vele negatieve recensies met zeer lage verwachtingen gekeken, en dan valt het nog (een beetje) mee.
De zwarte acteurs zijn iig véél beter en overtuigender dan de blanke, die zijn, op de creepy journalist na, allemaal slecht.
De scenes met het kinderleger waren nog best goed gedaan , dat zijn veruit de beste stukken van de film. Onvoorstelbaar wat dat meisje heeft moeten doorstaan als ook nog blijkt dat ze zwanger is van die smeerlap, haar non verbale (...) eindscene vond ik erg goed.
En wat betreft Borsato; ik denk niet dat hij een plekje boven de haard hoeft te reserveren voor een Oscar, maar het zoontje was zo mogelijk nóg slechter.
Een film met wellicht nobele bedoelingen maar mager resultaat, helaas.

Zo is het!

Ik heb niet naar deze film zitten of kunnen kijken zoals je naar andere films kijkt. Jean van der Velde en Marco Borsato probeerde zo goed mogelijk iets duidelijk te maken. Iets wat Borsato al jarenlang met zijn werk voor War Child doet. Daar is mijn 'oordeel' in de vorm van sterren op gebaseerd.

Van wie was de spreuk aan het einde op de credits? Ben hem alweer kwijt helaas........

Requiem wordt morgenavond (zaterdag 17 maart) uitgezonden.

Een aangrijpende en harde film over kindsoldaten. Omdat er ook Nederlands wordt gesproken komt het wat dichterbij dan bv Blood Diamond. Op Youtube is er eveneens veel te vinden over de kindsoldaten in Afrika.

En wij dromen rustig verder achter de flatscreens.

Ik waardeer de poging om hier aandacht aan te besteden en een film over te maken. Enkele flaws in acteren neem ik graag op de koop toe. De scenes met 'Daddy' en de kinderen kwamen hard aan.

Te walgelijk voor woorden.

Heel behoorlijke film, ook "pappa" speelde een prachtige rol.....

Alleen Thekla Reuten past niet zo goed in de film, veel te mooi popje om het geloofwaardig te maken....

Viel me alleszins mee!

Storend vond ik de zinnen die het zoontje in z'n mond gelegd kreeg en voor mijn gevoel de functie had om de personages als die van Borsato en Reuten dingen uit te laten leggen. Ik voelde me hierdoor als kijker niet altijd even serieus genomen. Net als Achtste Groepers Huilen Niet was dit ook een goede-doelen film (WarChild/KiKa) maar het voelde bij Wit Licht toch wat opzichtiger.

Borsato viel me mee: niet altijd overtuigend maar ik had toch vaak het gevoel dat ik naar Zuiderwijk zat te kijken ipv Borsato zelf. Rollen van Thekla Reuten, Peter van den Begin en Abby Mukiibi waren wat eendimensionaal, maar vooral Mukiibi was ontzettend overtuigend.

De film zelf vond ik wat gladjes en niet aangrijpend, maar het hield wel een volle 2 uur de aandacht vast en dat vind ik knap.

3,5*

Vooral gekeken (en zelfs in twee versies dus) omdat ik geïnteresseerd was in hoe de film was aangepast voor de internationale markt.

Wit Licht is in heel veel opzichten een soort Nederlandse poging tot Blood Diamond gegoten in Warchild-saus Technisch goedgemaakt. Dramatisch nogal dik aangezet, langzaam komen we achter het enorme schuldgevoel van Borsato over de dood van zijn vrouw vooral in een tenenkrommende scene, waarin hij haar "terugziet", volgestopt met muziek. Iemand die een beetje identificeerbaar is centraal stellen. En dan een een enorme eenmansmissie om een kind te redden. Het einde is bijna James Bond en maakt de heroïek van het Borsato-karakter nog veel meer over de top.

The Silent Army is en halfgelukte poging om van een Hollywoodachtige film een festivalfilm te maken. Deze versie zet alles chronologisch neer, haalt het lesje Warchild voor beginners deels weg, schrapt flink wat sentiment, waaronder de terugkeerscene van de vrouw van Borsato, maar mist daardoor wel wat samenhang. De dood van Borsato's vrouw hangt er nu nog stukken overbodiger en slecht uitgewerkt bij in de film, Borsato's motieven zijn nog wat ongeloofwaardiger en het teveel aan toeval in de plot wordt meer benadrukt. Ook het helikoptergevecht en happy end zijn geschrapt, de film stopt onmiddelijk na de redding.

Al met al verkies ik The Silent Army. Vooral omdat de minste scenes uit Wit Licht uit die versie gehaald zijn en de sterkste scenes, namelijk die van de kindsoldaten voordat Borsato ze vind, zonder opsmuk aan kracht winnen en spannender zijn. Dat levert een paar heel sterke momenten op. Ook veel beter werkt het ver naar voren geplaatste deel waarin Abu's moord onder dwang op zijn vader wordt getoond, in Wit Licht een oversentimenteel aanhangsel, in The Silent Army wordt meteen het kind in Abu geknakt, komt veel meer over. De acteur die de rebellenleider speelt is de sterkste van allemaal, maar Borsato doet het niet onaardig.

Ik zou Wit Licht 1.5* geven en The Silent Army 2.5*.

2.0*

Waar vond je The Silent Army?

Was in maart op TV.

Interessante vergelijking. Ik heb enkel Wit Licht gezien en vond het een degelijk gemaakte avonturenfilm (zeker qua opbouw en visuals). De inluidende, bijna voorspellende manier waarop Borsato bijvoorbeeld zijn (de) vijand gaat aanstaren op tv is erg leuk gedaan. Misschien allemaal wat Hollywoodiaans inderdaad, maar daar heb ik geen problemen mee. Integendeel zelfs. Net als bij Blood Diamond vind ik het thema echter te zwaar om in dergelijke blockbustervorm te gieten, hoort thuis in een goeie documentaire.

***

Donker Afrika met als thematiek een oorlogsfilm omtrent kindsoldaten waarin een Nederlandse uitbater (Borsato) als een soort imitatie-Rambo richting de hersenspoelende rebellenleider optrekt. Een bloedserieus onderwerp, waarbinnen Neerlands kwelende hansworst van het fijnbesnaarde werk "Ga met mij mee naar de waterkant, we springen hand-in-hand, en laten de stroom bepalen waar ons lot wacht" zich wil profileren als Indiana Jones-avonturist. Dat, om het zwarte jonge vriendje van zijn zoontje te kunnen redden van kindsoldaat martelingen, nadat hij ontvoerd was uit een uitgemoord dorp.
Dat mislukt als je binnen een obscuur Afrika, het meest hardverscheurende continent, de donkere intrinsiekheid van de jungle, Borsato op laat draven als reddende engel met een boerenkoolengels van jewelste. Niet dat dat afbreuk doet aan zijn personage, maar wel aan het intelligente elan van de film, die nu vrij naïef met mooifilmerij, aflatend aan het verhaal, matig blijft.
Een verkapte voorlichtingsfilm van War Child, Borsato heeft zijn podium voor nieuw album en nieuwe tour terend op het Postcode Loterij-achtig marketingprincipe van het kokketeren met goede doelen met het eroverheen strooien van een zoete suikerlaag. Uiteindelijk blijft het toch ordinair de aandacht vragen.

Acteerde hij zo slecht dan..!!!

Vond het in het begin van de film vooral vreemd om Marco Borsato als acteur te zien, toch deed hij het niet slecht. Het verhaal begint in mijn ogen prima en de film heeft me ook de hele tijd wel kunnen boeien.

Toch heb ik wat aanmerkingen op de film. Vanaf het moment dat Eduard besluit alleen op zoek te gaan naar Abu vind ik de film veel te heroïsch. Het idee dat deze actie ingegeven is door schuldgevoel naar zijn zoontje toe is in principe een interessant gegeven. Echter is dit schuldgevoel veel te opzichtig en gemaakt emotioneel ingezet, zeker als je dit vergelijkt met de ontberingen van de kindsoldaten. Het schuldgevoel wordt in mijn ogen te belangrijk gemaakt in verhouding tot de kindsoldaten, de hoofdrol wordt teveel naar Marco Borsato toe geduwd.
Daarnaast vind ik het jammer dat er een fictief conflictgebied gekozen is. Een 'echt' conflictgebied met een introductie van de gebeurtenissen rondom dit ene verhaal zou de film in mijn ogen sterker en wellicht indrukwekkender maken.

Op youtube staat een prachtig filmpje van Gary Oldman en zijn mening over sportmensen die zomaar even denken in een film te kunnen spelen. Datzelfde valt direct te vertalen naar zangers of andere bekende figuren. Jantje Smit liet laatst nog zien tot wat voor drama dat kan leiden. Borsato is niet zo slecht - hij blijft zijn charisma hebben- maar je ziet hem moeite doen om te acteren, zonder dat het echt overkomt.

Maar het is niet enkel hijzelf, vele anderen hebben last van het barslechte script dat faalt op elk vlak. Een Reuten bijvoorbeeld, nochtans een redelijk actrice met een leuk koppie, is niets meer dan een wandelende spreekbeurt over kindsoldaten en ook daar kan zij niets mee. Dat kind van Borsato is vooral heel ergerlijk (al zijn kinderen dat per definitie) en enkel Koole weet zich aan de malheur te onttrekken maar zij speelt dan weer de dode vrouw van Borsato die slechts in enkele flash-backs is te zien.

Die flash-backs zijn overigens volstrekt nutteloos door hun plaatsing in de film. Er zit iets in het verleden dat Borsato laat doen wat hij doet, zo lijkt de film te zeggen - al is het nog steeds volstrekt ongeloofwaardig wat hij doet, maar dat terzijde- maar eens Borsato zijn missie op een punt van no return heeft gebracht krijgen we de clou. Een clou die dus niets meer toevoegt omdat we Borsato niet meer hoeven te begrijpen, dus voelt dit echt als mosterd na een slechte maaltijd.

En verder is het script gewoon echt een gruwel, niet enkel om de hele plot, maar ook de houterige uitleggerige dialoog, alsof Ruud Gullit met mevrouw Tensen voor de Postcodeloterij op bezoek zijn. Alles wordt keurig via dialoog voorgekauwd. Daarbij nog de vreselijke melodramatische scènes bij een erge gebeurtenis - er worden vluchtige plaatjes getoond, de vioolmuziek zet aan en alle oprechte emotie wordt onmogelijk gemaakt. En alsof dat nog niet erg is, krijgen we nog een slot dat zodanig niet past in deze film, dat het geheel gewoonweg lachwekkend wordt. Enkel de plaatjes van Afrika zien er soms aardig uit, om maar iets te noemen.

Jammer is dat alles, want de losse scènes bij de kindsoldaten zijn wel goed; het is gewoon de hele rol van Borsato die volstrekt overbodig is en waar wel de aandacht naar uitgaat. En ach, Borsato zelf. Ik mag hem wel, net als zijn idealen, en zijn aanwezigheid is ook de enige reden dat deze film er überhaupt is gekomen en om met dat budget te werken, dus ik begrijp het ook wel. Maar als je echt iets wil, zorg dan voor een goede film en denk niet dat je zomaar kan acteren. 1,0*.

Ik snap niet dat hier erg veel mensen maar 2 sterren geven... Ik vond het een hele mooie aangrijpende en goede film. Marco Borsato acteerde in mijn ogen erg goed. Ook was het niet nep ofzo, de film liet zien hoe het in het echt eraan toe gaat. Ik vond het een super film, voor mij is dit de beste Nederlandse film.

Marco Borsato in een film over kindsoldaten, het moet toch niet gekker worden! Dat is haast zoiets als Mariah Carey in Schindler's List, en dan net als Borsato er een nieuwe single, een compleet album en een concertreeks aan koppelen..

All I Want For Christmas Is A Jew Zo iets.

Het valt me nog mee dat ze Caroline Tensen niet mee hebben laten spelen, dat zij dan met een gouden envelop en een boeketje bloemen op de vlucht slaat voor een rebellenleger.

"Most people have brilliant reasons to do nothing at all." ... " !!!

Aardig tussendoortje !!! "Wit Licht" is een dramatische film over een Afrikaans land dat op politiek vlak instabiel wordt. Marco Borsato zijn acteerprestaties kunnen er mee door, net zoals het meeslepende verhaal in deze film die vooral laat zien dat kinderen ('sneller dan de natuur') man moeten worden, of beter gezegd soldaat. Het laat een duidelijk aangrijpend beeld wat de kindersoldaten betreft ..., omdat het nu eenmaal te walgelijk is voor woorden.

Zoals eerder gezegd ..., een Aardige Nederlandse film die me enkele keren

wist te raken !

Hartverscheurend onderwerp en onmenselijke toestanden in enkele scènes indringend in beeld gebracht, maar toch is dit geen over de ganse lijn geslaagde film en daar heeft m.i. zanger Borsato geen schuld aan. Maar er zijn zwakke momenten in het script, met zeer matige dialogen en tenslotte, wat wel het meest stoorde was de belachelijke manier waarop de actie-slotscènes werden gebracht. Een beetje potsierlijk en toch onecht en eigenlijk de ernst van de film een avontuurlijk sfeertje meegevend.

Positief is zekerlijk de aandacht die besteed wordt aan het feit dat dergelijke kindsoldaten werkelijk op korte tijd kunnen omgekneed worden tot niets ontziende krijgers, in die mate dat zelfs hun vorig leven geen enkele betekenis meer heeft.