Eden Lake (2008)

Ik vond de film ook verre van voorspelbaar. Dat ie angstaanjagend realistisch is ben ik wel zeker met je eens!

Ik heb in geen tijden meer zo op het puntje van mijn stoel gezeten.

Hmm tsja, het is toch het genre wat je moet liggen of niet lijkt me?

Beste Knisper,

hoewel ik er ontzettende hekel aan hebt, wanneer men ineens met je overige stemgedrag aan komt zetten en je stem daarmee vergelijkt, heb ik het nu ook gedaan. Alvast mijn excuses, maar toch een vraag. Ik zie namelijk dat je Requim for a Dream behoorlijk hoog (4*) hebt beoordeeld. Ik weet dat ie totaal niet met deze te vergelijken is, maar ik vond dat anders ook een behoorlijk (understatement) deprimerende film.

Kun je dat uitleggen?

Daar heb ik zelf ook over nagedacht. Want ik vind films als Antichrist, Irréversible en Baixio das Bestas nog eigenlijk veel naarder, maar die kon wat dat betreft wel hebben (en Requiem for a Dream is ook een voorbeeld inderdaad).

Ik denk dat voor mij het verschil ligt bij de intentie van de film. Eden Lake is puur een horrorfilm, terwijl al die andere films vooral drama zijn. Eden Lake is vooral bedoeld als entertainment en dat ervaar ik een beetje als exploitatief. In de film wordt namelijk een hele realistische weergave gegeven van zo'n typisch groepje Engelse jongeren, waarvan een enkeling een steekje los heeft zitten. Dat vind ik sowieso al erg naar om naar te kijken. Vervolgens wordt daar een standaard (en onrealistisch) horror/thriller-format opgelegd. Dat werkt gewoon niet. Het voelt alsof de makers de realistische setting misbruiken voor een groter effectbejag in een verder vrij typische slasher. Neem nou bijvoorbeeld zo'n moment waar Jenny achtervolgd wordt door die jongetjes en vervolgens in zo'n pin stapt (of val ofzoiets), die dwars door haar voet heen gaat. Waar slaat zoiets nou op? Haar verloofde is praktisch dood, de spanningsboog is er al (want ze zitten haar op de hielen) en dat gebeurt dat ook nog eens. Geen enkele toegevoegde waarde, behalve om de boel nog net wat naarder te maken.

Kortom, ik denk dat het vooral ligt bij de bedoelingen van de makers.

Daar heb je wel een punt.

Hoewel ik niet met je eens ben dat de film onrealistisch is. Ik vond em zelfs bijzonder realistisch. Of ook helemaal geloofwaardig is, is iets anders maar ik vond het allemaal bangelijk 'echt'. En inderdaad, daar moet je mischien wel van houden. Hoewel ik eigenlijk helemaal geen horror-fanaat ben, vind ik dit een heerlijke film.

Het voorbeeld wat je noemt is inderdaad enkel en alleen om de spanning wat (/nog meer) op te voeren ja. Maar persoonlijk kon ik dat wel apprecieren.

Waar Harry Brown als haatdragende Engelse film wel slaagt, hoort deze thuis in een moeras; "Wat een bagger!".

Goede argumenten! Heel sterk onderbouwd! Hulde voor jou jongen!

Welke films denk je nog meer aan? De films van Neil Marshall, 28 days later, misschien Wilderness. Verder?

Ik denk dat het er vooral aan ligt dat je bij genoemde films nog kan genieten van opvallende cinematografie, terwijl Eden Lake gewoon een droge registratie is. Met wellicht bijkomend effect dat het surrealisme of hyperrealisme ervoor zorgt dat er afstand blijft tussen jou en de horror die je te zien krijgt, terwijl Eden Lake te dicht bij de werkelijkheid komt te staan.

Maar voor mij komt het in feite gewoon doordat dit een filmisch saaie registratie is van zieke geesten, in plaats van een cinematografisch interessante representatie. Zelfs een cinematografisch representatie van saaie dingen kan vanuit deze logica dus ook interessant zijn.

De film gekeken via film 1, vond het een hele nare film ook om het feit dat het zo realistisch was en dat je kan zien wat er kan gebeuren onder groepsdruk.

The Descent mischien?

Ai.. Das dom. Je hebt gelijk uiteraard !

Die hier volgens mij toch echt een poging doen een probleem aan te kaarten. Dat komt op mij in ieder geval vrij duidelijk over. Kijk het einde bijvoorbeeld. Dat ze dat niet in de vorm van een sociaal drama maar in de vorm van een horror film/thriller doen maakt toch niet zo heel veel uit: daar is wel doorheen te kijken, zou je zeggen.

Ik heb niet echt het idee dat deze film gemaakt is om een probleem aan te kaarten. Doelgroep is nu niet bepaald de politieke machthebbers.... Het is wat mij betreft een pure schocker. Een zeer geslaagde.

Als je je echt zorgen maakt op over normvervaging is dat wel zo handig.... Denk niet dat hier een iemand van denkt: "Goh, laat ik mijn leven eens beteren". Verwacht eerder het omgekeerde (afstomping en copycat gedrag).

Al zie ik wel dat de film op dergelijke problemen inhaakt (dus dat zou je 'aankaarten' kunnen noemen). Ik kom daarom wel enigzins op hetgeen ik stelde terug.

Maar ik kan wel zeggen dat ik in de eerste zestig minuten niks anders heb gezien dan een standaard slasher-patroon. Als het einde daar verandering in brengt, dan juich ik dat toe.

Ik vind dit eerlijk gezegd wel een heel vreemde opmerking. Als je een probleem wil aan kaarten in je film, moeten poiltieke machthebbers je doelgroep zijn?

Als je wilt dat er een oplossimg voor je probleem wordt gevonden is dat wel zo handig. Zij bepalen immers het (landelijk) beleid. Media is ook een sterk kanaal. Maar door je te richten op pubers en horrorfans zal je weinig resultaat kunnen verwachten... Denk dat Haneke met zijn veel volwassener Funny Games meer effect sorteert.

Ik denk niet dat Watson zozeer beleidsveranderingen of oplossingen op het oog had met Eden Lake. Het gewoon belichten van de normvervaging op een artistieke manier en de publieke opinie (in dit geval de kijkers van Eden Lake) zelf haar conclusies laten trekken is ook een manier van "een probleem aankaarten". De aanpak en het effect zijn weliswaar anders, maar in zekere zin stemt deze film ook tot nadenken.

Inderdaad.

Ik zie het ook als een 'artistieke' uitwerking van een tendens.

Een vorm van 'hardop denken' over mogelijke gevolgen (in uitersten) van zaken die vandaag de dag afspelen.

Het is maar een voetnoot in de film, maar de 'gated community' is zo'n andere uiterste/ gevolg waar deze film mee flirt.

Ik vond het juist alles behalve een standaard slasher en vandaar ook mijn hoge beoordeling.

Bij de meeste slasher films, zoals Wrong turn, Hills have eyes e.d. krijg ik geen gevoel van afschuw. De mensen in die films kunnen wat mij betreft niet hard genoeg afgeslacht worden met bijlen en kettingzagen, terwijl de bierdoppen & pinda's hier door de huiskamer vliegen.

Maar op de één of andere manier vind ik de misdaden/martelingen in deze film veel rauwer overkomen. Zo nu en dan zat ik echt met een vertrokken gezicht te kijken.

Dat is toch te danken aan de makers van deze film, want zonder extreme apparaten zoals kettingzagen, flexen en ploertendoders weten ze mij als kijker toch een "naar" gevoel te brengen. Dat komt juist doordat het wat realistischer is gebracht.

Natuurlijk is Eden Lake een film met zijn typische slasher foutjes hier & daar, maar op mij had hij veel meer impact dan vele andere slasher films.

Ik vond hem verre van standaard en best wel vernieuwend.

Een nare film die bij vlagen echt klote is om te kijken, dus prima geslaagd

Nog handiger is het wanneer kleine hooligans door het zien van deze film niet meer zulke dingen doen. Sla je nog een stap over. Maar zo werkt het natuurlijk allemaal niet. Zulke dingen zijn nu eenmaal niet handig en eenvoudig.

Je geeft te veel kracht aan maatschappijkritiek in kunst. Maatschappijkritiek moet zich richten liefst op een zo breed mogelijk publiek (wat je noemt is niet eens een reële doelgroep). Als de film en het punt dat men probeert te maken, aanslaat bij de massa en media gaan ermee aan de slag, komt dit op e.o.a. vanzelf terecht bij beleidsmakers. Dat is al heel erg mooi. Of en hoe zij er iets mee doen is dan nog niet eens (direct) relevant. Tenzij je wilt stellen dat de enige die maatschappelijke relevantie hebben politici zijn en dat sociaal geëngageerde films directe oplossingen moet bieden. Kunst is geen wetsvoorstel.

Ik verbaas me hier echt een beetje over. Wat jij wil is volslagen onrealistisch. Je slaat voor het gemak even een stap of 8 over. In a perfect world....

Couldn't agree more with you