The Missouri Breaks (1976)

Ging er helemaal voor zitten. Brando en Nicholson..Kan het nog beter? Een High Noon zelfs? Die zullen er ongetwijfeld een onvergetelijke kauwboj film maken. De film begint goed ( jammer dat er in die tijd geen filters werden gebruikt - te licht , te vrolijk, te happy allemaal - de hanging , was er een picknick? , zou in het donker , of veel minder licht, veel meer impact hebben) Maar goed , we gaan verder...en dan wordt er geluld, en geluld en...ge. Ja juist. Nicolson in zijn bekende rol, dicht tegen A Clockwork Orange aan. Aardige ongevaarlijke charmante gek. Maar het ging het fout; de treinoverval was slapstick , nog wat scenes van "wat moet je ermee - tis toch Western?Toen die meid zich aanbood trok ik de stekker er uit. Wat een afknapper .

Niks ten nadele van Brando en Nicholson, zij konden ook niks doen aan het cut script en flop regisseur, die het presteert om zelfs een hekel aan de personages van de twee topacteurs te krijgen. Mateloos irritant.

Note; ik heb wat gegoogled en er over gelezen, de film werd een volkomen flop. Zalen holden leeg al vaak na een half uur - "Nicholson tuintjes scene". Penn heeft vijf jaar geen films meer gemaakt.

Als je alleen denkt in genre beperkingen en afgaat op wat anderen er van vinden zul je wel gelijk hebben. Gelukkig kan ík zelf nadenken Fransje. De 1,2 en 3 staan voor hoever je tot dusver gekomen bent met tellen, vermoed ik. Fatsoenlijk berichten plaatsen lukt al niet.

Pfoe.

Behoorlijk teleurstellend. 2 uur lang kijk je naar een rare, onlogische opeenvolging van nietszeggende scènes en dialogen. Jack Nicholson doet nog wel z'n best, maar Marlon Brando is echt tenenkrommend. Hoogstwaarschijnlijk zal die tijdens het filmen ook weer een ongeleid projectiel geweest zijn. Ik kan me niet voorstellen dat hij hier doet wat de regisseur hem opdroeg. Los van Brando zit de film sowieso vreemd in elkaar. Geen greintje spanning of een vlotte pacing. Snel vergeten, deze klucht.

1,5

The Missouri Breaks is een bijzondere western die niet in alle hokjes past. Ik begrijp goed dat sommige kijkers hem vreemd of onconventioneel vinden, want de film wijkt duidelijk af van het stereotype westernverhaal vol duels en heroïek. Toch vind ik het een sterke film, vooral dankzij het acteerwerk. Jack Nicholson is uitstekend zoals altijd, maar het is vooral Marlon Brando die de aandacht trekt: hij speelt een bijna psychopatische premiejager met een onvoorspelbare, soms surrealistische intensiteit. Hij tilt de film naar een totaal ander niveau.

Het plot zelf is vrij eenvoudig en wordt niet aangedreven door veel actie. In plaats daarvan draait de film om sfeer, karakterdynamiek en de manier waarop het landschap bijna als personage fungeert. De beelden zijn prachtig en rustgevend, terwijl er onder de oppervlakte voortdurend spanning borrelt. The Missouri Breaks is misschien niet voor iedereen, maar voor wie de tijd neemt om langzaam in de film te zakken, biedt hij een unieke en gelaagde westernervaring.

3.5*