The Missouri Breaks (1976)

Zeer aardig en snap die negatieve reacties niet.

Sterk acteerwerk en verhaal boeit genoeg.

Zeer mooie plaatjes.

3,5 ster

Wel, jammer van mijn geld, want deze povere western was het echt niet waard. Dit is een voorbeeld van hoe saai en waterig een western kan zijn. De film is opgevuld met totaal oninteressante dialoog en nauwelijks uitgediepte personages. Het interessantste gedeelte komt pas het laatste half uur, nadat ik bijna ingedommeld was tussen een aanslepend liefdesverhaaltje van twee keer niks en voortdurend onbegrijpelijke acties. Waarom wil Nicholson per sé maandenlang naast die hereboer gaan wonen om zich te wreken? Waarom schiet Nicholson Brando niet neer in dat bad? . Die film is minstens een half uur te lang.

Marlon Brando kan dan weer de kwaliteit wat omhooghelpen, als een wat gekke huurling, die veel gevaarlijker is dan hij eruit ziet. Ook de mooie shots van de weidse landschappen in Montana zijn vaak adembenemend, maar dat is helaas allemaal niet voldoende om Missouri Breaks tot een goede western te verheffen. Nicholson en Brando samen op het witte doek, dat leek wel wat... het werd niks.

Matige western waarin de eigenaar van een ranch een huurmoordenaar inzet om zo van zijn veedieven af te komen. De grootste troef van de film zijn uiteraard Marlon Brando en Jack Nicholson. Jack Nicholson zet een goeie rol neer, alleen Marlon Brando is soms wat irritant met zijn accent. Film ziet er verder goed uit, maar een aantal komische momenten doen de film meer kwaad dan goed. Echter het grootste probleem is het verhaal wat simpelweg te saai is. Ook zijn de personages niet echt goed uitgewerkt.

Who is Thomas Jefferson?

- Guy back east.

Ik vond deze western zo gek nog niet. Nou ja, gek is misschien hier niet het goede woord, want de wat absurde rol van Marlon Brando is geen onbelangrijke, maar de film is verre van slecht. Wel moest ik wat wennen aan Robert E. Lee Clayton (Brando). Zowel zijn persoonlijkheid als zijn naam deden mij eerst even de wenkbrauwen fronsen, maar na verloop van tijd kon ik wel genieten van zijn eigenzinnige karakter en zijn wat vreemde manier van handelen.

Naast Marlon Brando had ik ook Jack Nicholson nog niet eerder in een western gezien, maar dat hij een waardige tegenspeler is moge duidelijk zijn. Als Tom Logan, de leider van een groepje veedieven, maakt hij de nodige indruk. Zo ook op Jane Braxton (Kathleen Lloyd), waarmee hij een speciale band krijgt. Een band die zorgt voor de nodige spanningen in de film omdat haar familie het eigenlijk nogal te verduren heeft onder Logan's daden. Reden genoeg om een zogenaamde 'regulator', de zojuist genoemde heer Clayton, in te schakelen. Hij moet maar even regelen dat er eind komt aan alle ontstane onenigheid.

Hierop volgt een klopjacht die uitmondt in een interessante confrontatie tegen het einde. Een confrontatie die mijns inziens op iets te veel rolletjes verloopt. De man die eerst zo onschendbaar was en zeer deskundig te werk ging, wordt ineens heel makkelijk voor de gek gehouden. Hij verliest zijn onoverwinnelijkheid zo snel dat van geloofwaardigheid nog weinig sprake is. Zo weinig dat de nog resterende confrontatie helemaal vreemd en ongeloofwaardig is.

De film mag dan The Missouri Breaks heten maar de mooie uitgestrekte vlakten van Montana, waar de film feitelijk is opgenomen, stelen de show. De aandacht die besteed is aan de mooie plaatjes mist zijn uitwerking niet en het resultaat mag er wezen. Samen met de goeie rollen van Brando en Nicholson zorgt dat ervoor dat het beste leuk is om naar te kijken, al is de film voor de rest niet bepaald memorabel.

The Missouri Breaks is een weinig gewaardeerde film, maar nu ik hem gezien heb snap ik nauwelijks waarom. Ik vond het een erg bijzondere film. Westerns die afrekenen met de romantiek van het genre zijn er genoeg. Eigenlijk zijn de meeste spaghettiwesterns hier een voorbeeld van. En er zijn ook genoeg Amerikaanse westerns die hier onder vallen. Van the Wild Bunch tot Unforgiven. Toch heb ik het niet eerder gezien zoals in deze film. Dat zit hem in plotontwikkelingen, dialogen, keuzes die de personages maken. De film doet eigenlijk geen moment wat je verwacht. Dat begint al in de erg sterke openingsscène, waarin een veedief wordt opgehangen. Waar lopen die mannen op die paarden nou over te zeveren? Wat doen die mensen daar bij die boom? Wat is er aan de hand? In een keer wordt dat met een harde klap duidelijk. De film gaat over veedieven als anti-helden en de onevenredige risico’s van het vak. De bestolenen zijn de slechteriken. Sowieso al een invalshoek die redelijk uniek is en vooral de manier waarop het gebracht wordt is eenvoudigweg anders dan andere films. Prima toch? Zo komt er op het eind geen stand off, maar vermoordt Nicholson, Brando in zijn slaap. Bijvoorbeeld.

Naast het ijzersterke eerste half uur is, is ook het laatste half uur erg sterk wanneer het allemaal tot een climax komt. Dan zit je met nog een uur. In dat lange middenstuk is de film minder goed, maar nog steeds wel de moeite waard. De cinematografie is wat smoezelig, iets dat goed past bij de film. De setting is fijn en vond dan ook dit (misschien toch wel iets te lange) middenstuk zeker niet slecht. Daarvoor is de regie te solide, de acteurs te interessant en het geheel eenvoudigweg te goed. Vervelend wordt het w.m.b. überhaupt niet.

Nicholson is echt weer erg goed. Hij schudt zo’n rol moeiteloos uit zijn mouw en weet echt elke seconde van de film de juiste toon te vinden. Brando was langzaamaan op een punt van zijn carrière gekomen dat hij alleen nog maar grotesk kon schmieren. Waarschijnlijk onvoorbereid en niet te regisseren, schudt ook hij dit uit zijn mouw. Het is een van de grootste acteurs ooit, maar echt geslaagd is zijn rol echter niet. Niet geheel onvermakelijk, maar nogal onevenwichtig. De karakters in de film weten niet zo goed wat ze met hem aan moeten, maar datzelfde gold wel een beetje voor mij. Het is moeilijk je ogen van hem af te houden, maar als je het analyseert is het niet veel meer dan de grote Marlon Brando show. Zijn personage is eerder mysterieus dan goed uitgewerkt, maar waarom deed ie nu zo raar eigenlijk? Het is wat te veel van het goede. Zo een bevreemdende rol werkte een paar jaar later wat beter in Apocalypse Now. Daar speelt hij ook steeds op het randje, maar gaat het goed. Hier af en toe niet. Gelukkig zijn er naast de hoofdrolspelers erg leuke bijrolspelers zoals Stanton en Quaid.

Als ik een “Ain't nobody's blues but my own” lijst zou moeten maken zou deze hoog staan. Penn kan volgens mij ook helemaal geen echt slechte film maken. Na mijn openingszin ben ik dus weinig opgeschoten. Ik snap nog steeds niet waarom er zo weinig waardering is voor deze op zijn minst bijzondere film. 4 sterren.

Kan er nog best mee door, vind ik. Viel me niet tegen.

Het is een wat vreemde film met een aantal excentrieke rare snuiters, maar die maken het net interessant.

De film is best mooi geschoten op mooie locaties. Alleen de long shots hebben wat korzeligs, maar het stoorde me niet.

Jack Nicholson speelt een dief die zich verbergt op een behoorlijk stuk land, met een klein huis. Hij is op zijn hoede en doet zich voor als keuterboer met moestuin. Zijn bende zit echter nog vol plannen.

De mysterieuze huurmoordenaar Marlon Brando is altijd dreigend in de buurt, en langzaam wordt de bende van Nicholson een kopje kleiner gemaakt en de onvermijdelijke climax kan niet langer uit blijven...

Pfoe.

Behoorlijk teleurstellend. 2 uur lang kijk je naar een rare, onlogische opeenvolging van nietszeggende scènes en dialogen. Jack Nicholson doet nog wel z'n best, maar Marlon Brando is echt tenenkrommend. Hoogstwaarschijnlijk zal die tijdens het filmen ook weer een ongeleid projectiel geweest zijn. Ik kan me niet voorstellen dat hij hier doet wat de regisseur hem opdroeg. Los van Brando zit de film sowieso vreemd in elkaar. Geen greintje spanning of een vlotte pacing. Snel vergeten, deze klucht.

1,5