Gomorra (2008)

Wat heeft Cidade de Deus hier toch mee te maken? Totaal ander soort film.

Dat dacht ik niet. Wat mij betreft zijn er verschillende overeenkomsten zoals het thema en de verschillende verhalen. Het grote verschil en pluspunt aan Cidade de Deus zijn de karakters die een grotere indruk bij de kijker maken. Dat zorgt ervoor dat Gomorra wat afstandelijk blijft.

Wat is er mis met afstandelijk?, als er iets afstandelijk is terwijl het tegelijkertijd voelbaar aanwezig is, is het wel de Camorra. Volstrekt onvergelijkbaar verder met Braziliaanse criminele favela-kids lijkt mij, maar ja.

Om de een of andere reden is de Italiaanse maffia in de cinema omgeven met een air van romantiek. Voor wie daar naar zoekt, is dit een behoorlijk koude douche. Gomorra toont ons namelijk de gruwelijke werkelijkheid van armoede in vervuilde wijken en hoe dit leidt tot een gewetenloze organisatie als de maffia. De hoofdrolspelers zijn allemaal mensen die vast komen te zitten in een systeem zonder enige menselijkheid. Via een bijna documentair aandoende camera-stijl worden wij als kijker meegenomen door hun uitzichtloze wereld vol geweld, vernederingen, angsten en onmacht. De kracht van Gomorra zit hem dan ook zeker in zijn uitmuntende realisme, wat deels debet is aan de keuze om enkele (ex-)maffiosi als acteurs te casten. Helaas wordt de zaak vanuit zoveel verschillende hoeken belicht, dat het moeilijk is om met de karakters een emotionele binding te krijgen. Het helpt ook niet echt mee dat het eerste uur zich buitengewoon traag ontwikkelt, waarin de saaie handelingen van de spelers weinig meerwaarde lijken te hebben over het geheel. Een iets effectievere structuur had van deze sterke film wellicht een onvergetelijk meesterwerk gemaakt. Nu blijft het hangen bij enkele magistraal sterke momenten tegenover veel zielloze scenes.

Het doet mij persoonlijk meer denken aan de televisieserie The Wire, waarin de Amerikaanse ghetto wordt belicht van zo'n beetje elk denkbaar perspectief. Die competitie kan het, wat mij betreft, ook niet helemaal aan, want de karakters op zich zijn hier nogal vlak. Ik deel wel de mening dat de onzichtbare macht van de maffia mooi invoelbaar wordt gemaakt.

Niet zoveel actie als men waarschijnlijk verwacht, maar de echte wereld is geen Quinten Tarantino film. Het is echt en het is goed dat men dat eens laat zien. Niet alleen in China en India worden mensen uitgebuit, maar het ligt allemaal veel dichter bij huis!

Topper, zou iedereen moeten kijken!

Het mooie van deze film is dat ie écht voor realisme gaat en daarmee ook weigert een eenduidige narratieve structuur te bieden. Dit maakt het moeilijk om je makkelijk in te leven of betrokken te voelen en soms begrijp je hierdoor ook niet waar het precies over gaat of waar het naar gaat leiden. Hierdoor is het een unieke film geworden (die pas na een uur ofzo echt gaat leven), waarin je toeschouwer bent van flarden uit de levens van mensen die op de één of andere manier verbonden zijn aan de camorra. Absoluut ongeschikt voor mensen die een meeslepend, opera-achtig spektal (zoals The Godfather) verwachten, maar boeiend voor mensen die hun hersens ook willen laten werken tijdens het zien van een film. Het is wel handig als je al wel het één en ander weet van de manier waarop de camorra ingrijpt in de maatschappelijke realiteit van Italië.

Kan iemand mij trouwens de achterlijke roze letters van de titel uitleggen? Ik dacht in eerste instantie dat het een kitscherige film over homoseksuelen was, toen ik die poster zag...?

Misschien verwijst het indirect op deze Capo van de Gomorra

Transseksuele maffiabaas op...

Toch vreemd als dat het geval is, want de film verwijst er in geen enkel opzicht naar.

was ook een flauw grapje.

Een moeilijke film, niet zo zeer moeilijk om te begrijpen, wel om uit te zitten. Een film van 135 minuten is voor mij nooit een probleem geweest. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vond deze film nogal saai. En dat is jammer! Ik had er namelijk veel van verwacht.

Natuurlijk toont Gomorra de zwarte realiteit van de Napolitaanse maffia, en wat voor invloed het heeft op zo'n beetje alles en iedereen.

Dat betekent voor mij echter nog niet dat de film goed was. Ik kon mijn aandacht gedurende de film niet vasthouden. Er gebeurde teveel, maar toch ook te weinig. Geniale fragmenten werden afgewisseld met saaie, nietzeggende scenes.

De vergelijking Cidade de Deus - Gomorra vind ik een vrij logische vergelijking. Namelijk dat CdD ook een docu-achtige, zeer realistische stijl had, maar me toch tot 4 keer toe van begin tot eind in z'n greep hield. Ik vond het drama gehalte in deze film veel te laag aangezien je geen persoonlijke band ontwikkeld met de personages. Iets wat bij CdD wel het geval was.

De film had veel beter gekund. Al had het wat meer overzicht gehad, bijvoorbeeld door middel van een goede voice-over, die voor een rode lijn in het verhaal zorgt.

Ik heb zelfs nog heel even gedacht om tijdens de pauze weg te gaan. Omdat ik het gevoel had na een uur nog niks wijzer te zijn geworden. Het verbaasde me daarom ook niet dat een aantal mensen de zaal vroegtijdig verlieten. Alhoewel de Gomorra het tweede uur een beetje begon op te leven, bleef de film een bodemloze put.

Voor mij moet film vermaak blijven. Sommige mensen hier pretenderen van niet, omdat de realiteit ook niet vermakelijk is. Daar ben ik het, zeker na het zien van deze film, niet mee eens.

Afgezien van het feit dat mijn "recensie" nogal negatief overkomt, geef ik hem een 2.5. Dit omdat het verhaal en de achtergrond van de film heel interessant is, en het me tot denken heeft gezet. Na de film moest ik echt nog een tijdje nadenken wat ik er nou precies van vond. Uiteindelijk moeten we de voordelen afwegen van de nadelen. Ik krijg bij deze film een beetje een 50/50 gevoel en vandaar dus mijn cijfer.

2.5*

Oh, ik nam het dan iets te serieus.

Op IMDB heb ik dezelfde vraag gepost en het enige antwoord is vooralsnog dat men zodoende de nadruk erop wil leggen dat het een belediging is naar de Gomorra. Een soort van venijnige steek naar een organisatie die waarschijnlijk blaakt van de macho hormonen. Met dat roze lettertype suggereer je dat het een stelletje fag's zijn.

Wil niet intellectueel doen, maar het boek was toch vele malen beter hoor. Er worden tamelijk lukraak wat activiteiten van de moderne maffia op een rijtje gezet, en aan het eind van de film is iedereen dood. Wat ik wel erg goed vond was de sfeer en het camerawerk. Van het Italiaans verstond ik geen moer haha. Alleen die Chinezen spraken ABI

Ok, het is weer eens wat anders dan de Godfather.

Die verwijzing van sommige leden naar Cidade de Deus snap ik overigns wel: het gaat ook hier om een realistische en harde kijk op hedendaagse criminaliteit. Maar dan is Cidade de Deus toch wel veel beter en mooier hoor.

Vond het serieus zonde van m'n tijd. Als je als filmmaker dit wil laten zien, maak dan een docu...

Wat een B film. Heb lange tijd niet een film gezien die ik met moeite moest doorkauwen.

Het is ook nooit goed...

Deze week enkele toppers van 2008 ingehaald (Wrestler, Slumdog, en deze Gomorra) en waar ik bij Slumdog klaag over de te strakke narratieve lijnen vind ik Gomorra weer niet geslaagd om zijn wijdlopigheid.

De wijdlopigheid (wat mij betreft ook vrijbijvendheid) van de vijf verhalen geven dan wellicht aan dat de Camorra overal is, in alle lagen, onontkoombaar, met verschillende effecten (living on the edge, leven in angst, overleven, oog-in-oog met de dood, etc), maar door deze stijl/vorm beklijfde het bij mij niet. Het einde met de titelkaart vond ik een rechtstreekse klap in het gezicht en een absolute sof. Vergelijkbaar met de stijlbreuk in Vals im Bashir.

Vaardig gemaakt, maar in mijn ogen niet boeiend genoeg. Ik had verder geen last van te afgeronde verhaaltjes. Garrone kiest heel plagerig voor zowel afgeronde episodes (oa Pasquale) als losse eindjes (Ciro).

Het hoogtepunt vond ik de gave muziek (eigenlijk met name op de aftiteling) van een Coil-alike industrial/EBM-achtige niets ontziende band. Heerlijk en zeer op zijn plaats. Die puntigheid had in de film niet misstaan. Verder ook een prachtige acteur Salvatore Abruzzese die Totó speelt. Zo'n volkse jongen met lef die ook kwetsbaar is. Had Pasolini vast hede ten dage ook in zijn films gecast. Een soort nieuwe Franco Citti.

Deze film is meer drama, dan misdaad. Het laat meer de deprimerende doffe ellende en pauperomstandigheden zien. Het laat zien dat de maffia nauw verweven is met de cultuur en niet alleen maar puur als een op zich staande criminele organisatie gezien moet worden. Je herkent het onbetrouwbare gedrag van zuid-Italianen in deze characters. Wat dat betreft net Jiskefet.

De film is docu-achtig, een dag uit het leven van de Camorra, een echt verhaal is niet te ontdekken. Er wordt overigens steengoed geacteerd.

Zit tussen 3,0 * en 3,5 * in.

Op zich geen slechte film, maar Gomorrah is gewoon vreselijk oninteressant/saai waarbij de lange speelduur ook tegen zich werkt. Het duurt ruim een uur voordat de film enigszins interessant wordt, maar dan is het leed grotendeels al geschiet.

De muziek was wel aardig alsmede de 'docu-stijl' waarin de film grotendeels is geschoten. Het is jammer dat dit niet doorgezet wordt. De ene keer zwengelt het naar 'realistische' docu en dan weer naar een 'in scène gezette' film, dan weer docu, ...

De interessantste personages/verhaallijnen waren wat mij betreft toch wel de jonge Totò (Salvatore Abruzzese) en de kledingmaker Pasquale del Prete (Salvatore Cantalupo).

Een best goeie film, maar je moet er niet heen gaan met het idee een actie film te zien of een typische maffia film te zien. Het gaat hierom hoe de Camorra handelt in Napels. Ipv van de maatpakken die de meeste don's dragen in bv the godfather, goodfellas etc hebben de gangsters meestal foute kleding, waaronder hawaii T-shirt en dergelijken. een redelijk film met relatief weinig actie maar geeft dondersgoed hoe het eraan toe gaat in Napels.

Als je werkelijk geinteresseerd bent in de Maffia en hoe het werkt is Gommora een uitstekende film. Alhoewel het misschien aan de wat lange kant is.

Ik had hoge verwachtingen bij deze film, met name door de goede beoordelingen die ik overal lees.

Helaas vond ik het toch erg tegenvallen. De personages waren niet overtuigend genoeg en lange periodes van de film vond ik erg saai.

Afgezien van het begin en het einde vond ik er weinig aan. En inderdaad wat aan de lange kant. ERG lange kant.

2 sterren

Het was eigenlijk meer een soort documentaire. Maar dan in een filmmanier weergegeven, als je het zo bekijkt is het een zeer goede film. Veel stilte erin, dat maakte het extra mooi. Ook de kleur die de gehele film een beetje gelig oranje was maakte hem ook mooi. Ook leuk om te zien hoe die buurten er daar uitzien.

Maar als je de film gaat bekijken op een filmmanier dan snap ik alle reacties hieronder wel. Hij was inderdaad soms een beetje saai en er zat niet echt een verhaal in.

Ik beoordeel hem op de documentaire-achitge manier omdat ik vind dat hij de punten toch ZEKER verdiend.

realsitsich en cinegrafisch mooi opgezette film. Desondanks zat ik niet overdonderd in de stoel en raad ik het boek aan..

Vond het eigenlijk maar een rommelig zooitje. Een saai zooitje ook. Er worden zo'n 5 verhalen verteld, 5 kansen zou je denken... en toch weet er geen een me te boeien.

Zoals al veel geschreven hierboven krijgt de kijker nouwelijks de kans om mee te leven met de personages, het gebeurt allemaal gewoon maar.

Dat het erg realistisch is geloof ik best, maar daar koop ik niet zo veel voor als enig "sterk" punt aan de film. Het mooiste aan de film is de poster met het karakteristieke roze.

2 sterren

Ondanks al die goede kritieken, was ik redelijk verrast dat deze film hier niet zo hoog scoort. En dat vind ik best in orde. De boodschap en het realisme mag dan nog goed zijn, het mag wel boeiend blijven. En daar wringt het schoentje. Een erg lange, saaie film met vooral oninteressante personages waarbij de kijker weinig gevoel bij krijgt.

Grote waardering voor de auteur, maar de film beklijfde mij totaal niet. Jammer ! 4/10

De realiteit zie je op straat. Film en bioscoop hebben meer mogelijkheden. Dingen interessanter maken, bijvoorbeeld. Ik vind realisme maar een zwak schild. Je maakt een film, en dat is dus geen ruit, die dingen gewoon toont zoals ze zijn.

Wat hier uitstekend gedaan is.

Absoluut mee eens, hij kon maar niet gaan boeien, heb deze in 2 keer moeten kijken aangezien ik de eerste keer in slaap viel omda er werkelijk waar niks gebeurde. Uiteraard had ik niet keiharde actie verwacht, maar dit kon ook zo een achterstandswijk in Nederland zijn naar mijn gevoel

Op de scenes met de twee opstandige jongens na, vind ik het maar een saaie en weinig indrukwekkende film.

Wat overblijft is het realisme en dat we een kijk krijgen in de Napolitaanse maffia.

Ik zet NOOIT mn film uit, maar deze kon ik echt niet doorkomen... na een uur kijken had ik me totaal niet vermaakt en de dvd eruit gehaald.