Enter the Void (2009)

Play hanteerd de UK release. Die is pas eind april.

"Godverdomme"

Niet minder dan krachttermen voor deze film.

Ga nu nog niets meer zeggen totdat ik de film flink in me op heb genomen.

Ik kan wel al zeggen dat je zo'n films zelden ziet.

Kaktering zeg.

Het zijn zo'n films die de passie voor film levend houden.

Toch maar even iets uitgebreider dan.

Zelden zag ik zo'n verfrissende, originele en vooral overdonderende film. De laatste vergelijkbare filmervaring was Antichrist.

De begincredits zijn, met goede reden, nu al legendarisch.
De film is, puur visueel, zeeeeeeeer knap gedaan. Montage, filters en belichting, allemaal geniaal.

Visueel komt het ook zeer dicht bij een echte psychedelische trip, geen kabouters of draken ( die bullshit die je vaak in amerikaanse films ziet ) maar pulserende lichten en vervormde verhoudingen. Dat fish-eye effect gebeurt ook echt.
De flashback scene's over de jeugd vond ik misschien nog wel het aangrijpendst. Het auto-ongeluk verontruste me meer dan alle Saw films bij elkaar.
Ook het kindje dat jonge Linda speelt was zeer, zeer overtuigend.

De meeste nadelen die ik overal lees, de morale ambiguïteit ( dat de hoofdpersonages niet echt goed of slecht zijn ) vond ik juist zeer sterk. Het maakt het allemaal zeer geloofwaardig en overtuigend.

Na een tijd kan de film echter wel een beetje gaan herhalen, maar dat moet dan maar om de continuïteit van de shots vol te houden. De film kan er soms saaier op worden, maar maakt het geheel des te krachtiger.

De dieper betekenis van de film ( als die er al is ) kon ik niet meteen achterhalen en dat wil ik misschien ook niet echt.
Wat er al is is zeer sterk een trip over leven, familie, drugs en sex.

Snel een keer herkijken en ik denk dat ik een film uit mijn top10 ga trappen.

Dit is bijna geen film meer te noemen, dit is een complex kunstwerk waarin een kleurenpalet geëxplodeerd is. Je wordt van wereld naar wereld meegevoerd en dat zonder besef van tijd. Pas na de film realiseer je je dat je 161 minuten met een open mond en scheef gezicht naar een scherm hebt zitten turen. Zoals vele eerder terecht hebben vernoemd, een trip. Visueel zeer hoogstaand, en op irrversible na, nergens mee te vergelijken. Verhalend misschien iets minder maar de visuele droomwereld doet je dat allemaal vergeten.

Idee: Ga binnenkort wellicht een feestje geven. Wat minimal/tecno draaien met deze film als visual effect op de achtergrond.

Ik vind trouwens het trouwens niet helemaal terecht om deze film alleen een visuele ervaring te noemen, zoals ik veel lees over deze prent.

Ik had het gevoel na deze film gekeken te hebben toch wel echt met leven, dood, liefde, relaties etc. bezig te zijn geweest. Dat het diep in het plot verborgen ligt wil niet zeggen dat de film alleen oppervlakkig visueel overdonderend is, ik was ook echt emotioneel geraakt.

ook het verhaal is aangrijpend genoeg, en zowel verhaal als de beelden versterken elkaar. Maar het zijn vooral de visuele effecten die opvallen. Maar zoals de scene; dat de de ouders omkomen in een auto-ongeluk terwijl de kinderen achterin zitten was zeer aangrijpend. Het meisje dat zijn zusje speelt in haar jongere jaren is zeer overtuigend.

NL DVD-release op 17 februari.

Die gaat ik wel aankopen!

Ik neem aan dat het ook geldt voor de blu ray versie.

Een visueel ongekende film, met een 'spiritueel' diepgaand plot en met verschillende psychedelische drugs die de hoofdrolspeler tot zich neemt.
Wat ik vooraf las kon haast niet beter. Had dan ook erg uitgekeken naar deze film.

Gisteravond heb ik de film tot mij genomen. Het was inderdaad net alsof ík de psychedelische drugs tot me had genomen, maar het was voor mij eerder een bad trip dan een goede trip.

Het visuele aspect, waar volgens mij zo'n 7 jaar op is gebroed, was briljant en het nam je ook echt mee naar Tokyo en andere plekken in de gedachten van Brown of andere fysieke plekken.... Ongelooflijk hoe met het licht werd gespeeld (van de lichtflitsen tijdens een LSD-trip tot aan de scènes in het echte Love-Hotel, waar het een onverklaarbare wirwar was van allerlei felle kleuren) en hoe hij weer heel subtiel (net als in Irrev.) de geluidsfragmenten toepast. Sommige scènes bezorgen je, mede daardoor, dat wrange gevoel dat Noe zo graag over wil brengen.

Maar 2u en 45min was me uiteindelijk gewoon iets te lang. Ook te lang om enige boodschap over te brengen. Het voegt in mijn ogen niets toe. Ook het vele drugsgebruik (denk dat hij wel 6 verschillende drugs tot zich neemt) en de expliciete, vrij lang durende, seksscènes voegen niets toe in mijn ogen.
Natuurlijk vormt het de film en vormt het de persoonlijkeheid van de hoofdrolspeler en anderen personages die in zijn leefwereld voorkomen. Maar minder had ook volstaan.

Het idee van de film, dat gebaseerd is op boeddhistische denkwijzen over het leven en de dood, vond ik dan weer goed uitgewerkt. Het is een mooie boodschap die Noe wil overbrengen. Iets dat me uiteindelijk toch aan het denken heeft gezet en vandaar toch nog een goede voldoende voor deze film die, wanneer ik de kans krijg, zeker nog eens zal bekijken.

Mijn enige kritiek is inderdaad ook de duur.

Voor de rest niets dan lof.

En toch schelen we één heel rapportcijfer

Dat kan, films als deze zijn ook bijna niet op een conventionele manier te beoordelen.

Imposant brok film. Soort pure audio visuele poëzie. Ondanks dat Noe zichzelf een heel strak format oplegt weet de film perfect de emotie van de scene te vangen. De cinematografie is niets minder van verbluffend en de vormgeving van Tokio geniaal. Het levensverhaal dat we in retrospect voorbij zien flitsen is ook zeer boeiend. Ben zwaar onder de indruk.

Dikke 5*

akkoord dat dit filmpje visueel indrukwekkend ineen stak. Maar de emotionele gelaagdheid ging toch (op een paar straffe scenes na) volledig verloren in die draaikolk van psychedelische equalizers en dat Noé geen vrolijke frans is dat wisten we al langer. Maar ik vind dat zijn signatuur een beetje voorspelbaar begint te worden..

Ik kijk dit soort films ook niet met verwachting op een diepzinnige karakterschets. Maar vond overigens dat je prima inzicht in het leven van Oscar en de relatie met z'n zus. Vond het ook niet te lang duren zoals sommigen. Had enkel een beetje moeite met de laatste 10 minuten. Werd me iets te absurd gebracht. Moest een beetje aan Woodt Allen denken (Everything you always..)

Als Enter the Void iets níet doet is het wel de emotie van de scène pakken. Laoslander zegt trouwens wel iets treffends. Noé's signatuur is na twee films (Seul Contre Tous reken ik niet onder typisch/herkenbaar Noé) al opzichtig en vermoeiend. Hij moet nu echt met iets verfrissends komen.

Dan heb jij het anders beleefd dan ik. Ik vond elke scene drama sterk overkomen. Had nergens het gevoel dat het style over substance was. Vond het goed in balans. Gebeurde ook genoeg op dramatisch vlak vond ik.

Er gebeurde op papier inderdaad genoeg, maar dat is nog geen garantie op een emotievolle beleving. Noé laat hier zien op dramaturgisch vlak tekort te schieten. De pretentie is er, maar achteraf had hij het hele drama-gebeuren beter weg kunnen laten. Laat Noé aub terugkeren naar de rauwere cinema.

Hoezo schiet hij op dramaturgisch vlak te kort? OK, het is vaak best afstandelijk, maar dat klopt wel met het verhaal. Het wordt nu eenmaal vanuit een beschouwend personage verteld.

Geen spijt overigens dat je hem niet in de bios hebt gezien? Ik neem aan dat je de Blu-ray hebt bekeken, of toch naar Kriterion gegaan?

Heb thuis een hd projector en zag 'm op 720p. Neon kleurtjes zijn nog wat strakker in het digitale domein. In de bios war ik enkel het eerste uur zag was het beeld iets softer. Vond het wel een pre.

kan niet wachten op de blu-ray. Herziening in 1080P volgt spoedig. Kijken of die in mijn top 10 kan komen.

Jij geeft trouwens voor zover ik heb gezien nogal hoog op over de vernieuwing die Avatar op cinematografisch vlak brengt. Puur uit interesse, kan je wat meer zeggen over de kwaliteiten van Enter the Void op dat vlak? En: wat is de grootste revolutie volgens jou? Deze of Avatar? Of kan je niet vergelijken?

Is onvergelijkbaar. Kunst vs kermis. Dit is veel artistieker en ook erg knap gedaan. Zou graag een making of willen zien om te zien hoe het precies is gedaan. (Zit ook heel veen cgi - nabewerking bij, lijkt me. ben ook erg benieuwd hoe de shots uitgetekend waren. Is het uitgekiende perfectie of gewoon go with the flow? Wat is hand held en wat is gerigd?) Avatar is ook niet zo zeer vernieuwend qua cinematografie, maar gewoon erg effectief gedaan zeker in combinatie met 3D.

Overeenkomst is dat in beide films alles constant in beweging is, daar hou ik erg van. Zag overigens gister middag Man with the Movie Camera. Ook daar draait het vooral om beweging en is het verhaal van ondergeschikt belang.

stiekem is enter the void eigenlijk een vrij oppervlakkige en simplistische film, verstopt onder een enorme visuele en vormelijke complexiteit.

En god zij dank daarvoor. Een diepgaand drama had het hele concept naar mijn mening om zeep geholpen. Erg blij dat de nadruk hier niet op het ''drama'' is gelegd, maar goed, smaken verschillen ook in Februari blijkt.