Enter the Void (2009)

Lol en dan met Gene Simmons van Kiss

Het is vanuit het oogpunt van Noé echt niet de bedoeling geweest om de kijker op het bewuste moment aan het lachen te krijgen hoor.. En ik voel ook dat er een gedachte zit achter het perspectief waarin de daad hier gefilmd is -het is in ieder geval niet zomaar een leuk bedoeld trucje- maar ik kan het niet echt goed verwoorden.

In deze film zijn allerlei zaken vanuit een onconventioneel perspectief gefilmd, maar alleen de penis is blijkbaar grappig. De enige reden voor het lachen om deze scene is dus een plaatsvervangend schaamtegevoel, wil iemand mij anders even de grap hiervan uitleggen?

Ze zijn ook afstandelijk en het zijn ook 2 ambitieloze figuren. Niet echt interessante mensen, ze doen ook niet heel veel. Begrijp wel dat, dat minder kan zijn voor jouw. Maar de film put duidelijk kracht uit het audiovisuele, het is geen film waarbij het om de acteurs draait. Het acteerwerk had beter gekund maar daar stoorde ik mij helemaal niet aan. Zie ook wel duidelijk het verschil tussen een Cassel en Belucci bijvoorbeeld en de 2 hoofdpersonen hierin.

Ik miste persoonlijk nog een paar klappen in je gezicht scenes op het einde, die er naar mijn gevoel geweldig bij hadden gepast.

Ja, in mijn gemarkeerde bericht heb ik al geschreven dat ik dacht dat het niet de bedoeling was, de rest van de film is zo ontzettend serieus, maar dat maakt het niet minder grappig. Als Noé niet wil dat puberale mensen als ik erom lachen, moet hij het maar niet in de film stoppen.

Net als Dwarrel kan ik het komische echt niet an ontdekken. Maar zal graag de 'clou' horen van jullie die de grap wel 'snappen'.

Ik heb ook eerder het gevoel dat het gewoon een inventieve vondst is van Noé (ik neem aan dat dit niet een ode is aan Jule Jordan, die het ook al eens deed).

Vond het absoluut geen oninteressante mensen.

Ik ook niet, volg graag dit soort mensen, veel liever dan mensen met een 9-5 baan en een zorgeloos leventje. Ik zei dit meer uit het oogpunt van een gemiddelde burger, weet niet hoe ik het anders nog kan zeggen. Maar veel mensen uitten zich vaak negatief over dit soort mensen in films met een bepaald vooroordeel/afgunst, of ze willen alleen maar normale mensen zien waarbij ze zich kunnen identificeren. Is ook best persoonlijk. Je kan bijvoorbeeld de personages in Trainspotting wel waarderen en in Enter the Void weer niet.

Voor de mensen die nog niet uitgelachen zijn, allemaal even skippen naar 5:34

Happiness oninteressante personages? Hoe kom je daarbij??

En zit je nu mijn stemmenlijst door te spitten ofzo?

Nou ik vond het nogal een dogmatische gedachte om te zeggen dat enkel interessante personages een goede film op kunnen leveren, en toen moest ik gelijk aan Happiness denken -vanwege de oninteressante personages- en toen heb ik stiekem even in je stemlijst gekeken ja, het spijt me..

Maar het komt er dus op neer dat interessant dus ook maar een subjectief begrip is, ik vond de personages in deze film ook verre van oninteressant..

Een shot van een penis die bijna letterlijk in het gezicht van de kijker wordt gedrukt is uiteraard veel ongebruikelijker dan wat er verder in de film getoond wordt. Niet nodig om daar zo quasi-verbaasd over te doen.

Ohja nou je het zegt, een camera die letterlijk een geaborteerde foetus invliegt is inderdaad helemaal niet zo ongebruikelijk, daarom moest er ook niemand meer om lachen waarschijnlijk..

Een vanuit de vagina gefilmde, zelden zo frontaal in beeld gebrachte penis is inderdaad ongebruikelijker en werkt wat sneller op de lachspieren dan een bloederige foetus.

De camera duikt helemaal niet de foetus in, maar in de schaal waarop de foetus ligt. Sorry, ik ben hier wel aan het mierenneuken, kon het niet laten. Anyway, het maakt niet echt veel uit, de camera vliegt de hele tijd door alles en nog wat, en of het nu een muur, een foetus of een schaal is, de verrassing is er op een gegeven moment vanaf. Het shot van de penis heb ik niet aan zien komen, dus ja dat vond ik wel grappig.

En ja, natuurlijk speelt het feit dat er een seksuele connotatie met het getoonde is een rol dat ik moet lachen, geen probleem om dat toe te geven. Genoeg films waar dat ook gebeurd, zij het dat het daar vaak bedoeld is en hier niet. Zo heb ik ook meerdere keren moeten lachen om de penissen in Symbol. Ik zie niet in waarom ik dan hier er ineens niet om mag lachen.

Andersom heb ik nooit gezegd dat iedereen er om moet lachen, maar deze discussie (die ik overigens ook behoorlijk hilarisch vind) is gestart omdat mensen zich blijkbaar ergerden aan mensen die erom moesten lachen. Als sommigen daarom de bioscoop mijden is dat denk ik verstandig, maar ik kan niets met opmerkingen dat het ongepast is om te lachen omdat ik dan blijkbaar anderen irriteer. Dan moet je maar accepteren dat mensen een verschillend gevoel voor humor hebben.

Ik heb er niet om hoeven lachen - wist ook al dat het shot zou komen en vind het niet direct komisch - maar kan me er om genoemde redenen niet aan storen dat anderen dat wel doen.

Moet er niet het één en ander tussen spoilertags geplaatst worden, heren?

Is dit zo? Ik heb een exemplaar in bestelling..

Ik denk het niet... hij is niet alleen via amazon te bestellen maar ook bij freerecordshop.nl... Ik ga maandag even langs bij de frs en als ze hem niet hebben bestel ik hem ook online!

Waar ze de naam van de regisseur nog niet eens kunnen spellen: Gasoar Noe. Genre: pop . Gezien de geweldige service (en expertise!) die ik laatst in één van hun filialen had, mijd ik de FRS voorlopig maar even.

Heeft iemand deze overigens al ergens anders in de winkel zien liggen??

Na de geweldige film Irréversible was ik ook erg nieuwsgierig geworden naar deze film. Enter the Void heeft het voor mij alleen niet (helemaal) kunnen waarmaken. Een interessant schouwspel, ja. Boeiend totaalplaatje, nee.

Het probleem van Enter the Void zit hem voor mij in het verhaal/de personages en de manier waarop dat verweven is in al het audiovisuele geweld. Voordat de film bij de overlapscene aankomt (de neergeschoten Oscar in het toilet) vond ik het eigenlijk erg goed allemaal. Daarna, en dan zit er net een uur op, vind ik het verhaaltechnisch totaal oninteressant worden. Het sterke en emotionele punt van deze film zou de liefde tussen broer en zus moeten zijn die vroeger na een gruwelijk voorval van elkaar zijn gescheiden. Daar waar Noé toch echt wel op zoek gaat naar het losweken van emotie, komt dit voor mij gewoon niet goed uit de verf. Het flinterdunne plot, weinig sympathieopwekkende personages en het matige acteerwerk van Linda zijn daar debet aan. Ook vind ik dat er van de hak op de tak naar scènes gesprongen wordt, door middel van het dan ook steeds saaier wordende camerawerk. Inzoomen, uitzoomen, wegdraaien, veel kleurtjes... Leuk hoor, maar daar boei je mij niet meer dan tweeënhalf uur mee. Na dat eerste uur kreeg ik dan ook steeds meer het idee dat ik zat te kijken naar een promofilm van Noe's technische kunstjes. Daarbij blijft de film zich in dit 'tweede gedeelte' oeverloos herhalen. Zowel op technisch als op verhalend vlak.

Het zal dan ook geen verrassing: ik vind de fillm gewoon veel te lang duren en ik zat me vaak te vervelen. Als ik zaken zou moeten aanwijzen die er wat mij betreft uitgelaten zouden kunnen worden, zou ik beginnen bij een hoop (voor mij) onbegrepen naaktscènes. Er zit ongetwijfeld een gedachte achter, maar ik zie het niet.

Daar waar Noé in Irréversible op perfecte wijze alle imponerende technische aspecten van grote waarde laat zijn heb ik bij Enter the Void veel meer het gevoel van interessantdoenerij. Mooi en knap gemaakt, maar het voegt allemaal niet zo veel toe aan mijn kijkervaring.

2,0*

Naast Bol.com is er nog Proxis.be (tegenwoordig samen met Azur.be) waar de dvd kan bestelt worden. Releasedatum Proxis is 10-12-2010 en de uitgever zou PIAS zijn.

Wat me wel enorm verontrust is dat er bitter weinig info te vinden is over deze dvd. Niets gedetailleerder op Bol noch op Proxis. Evenmin op het net is haast niks terug te vinden over een dvd-release dit jaar. Ik hou m'n hart vast..

Op de Engelse Wiki staat enkel het volgende:

The film was released on DVD and Blu-ray Disc in France on 1 December 2010. Each edition featured both the longer and shorter versions.

Bol.com is overigens erg onduidelijk. Ik kan bijvoorbeeld niet vinden of er ook Engelse subs op zitten. Hier in de UK wordt hij namelijk nog niet geleverd.

Ah, Gaspar Noé… Een regisseur die na 2 uppercuts van jewelste op mijn bewondering kan rekenen. En misschien toch eerst een kleine tip van het huis: denk 2 keer na alvorens je op een feestje te outen als fan van Irréversible. In bepaald gezelschap kán het genoeg zijn om een hele avond als een gestoorde te worden bekeken. En oké, het was op een verkleedfeestje. En néén, dat Eyes Wide Shut-achtig masker zal waarschijnlijk niet geholpen hebben.

Enter...euh, Enter The Void. Acht jaar lang had Noé de tijd om in de coulissen de messen te slijpen. Ik hield me dan ook klaar voor een ferme stamp in de radijzen. Maar het resultaat valt minder choquerend uit dan gevreesd. Wel wordt er aardig wat van bil gegaan in de derde langspeler van de Franse schandaalfilmer. Maar met de warmbloedige Paz de la Huerta van de partij kan niemand daar echt rouwig om zijn, toch?

Veel hitsige scènes dus, maar haalt Enter The Void (geweldige titel) ook het niveau van het briljante Irréversible? Voor mij vooralsnog niet. De verwachtingen waren enorm, hoewel de lange speelduur me toch wat angst inboezemde. En het is ook een daverend visueel spektakel geworden dat evenwel niet de impact had van Noé’s vorige, met dat machtig mooie acteurskoppel Cassel-Bellucci. Nochtans passen de acteurs van Enter The Void perfect bij de lome drugssfeer die doorheen de film zweeft. Maar toch... Zo'n Cassel was 8 jaar geleden gewoonweg monumentaal.

Acteurs en verhaal spelen hier eigenlijk ook niet eens zo'n enorme rol. Enter The Void is in de eerste plaats een audiovisuele trip doorheen de hallucinerende Japanse hoofdstad. Tokio, badend in het neonlicht, lijkt wel een soort van psychedelische flipperkast doorheen de ogen van de succestandem Noé-Debie. Je wordt echt gebombardeerd met beelden, waardoor ik zeker niet alles vanaf de eerste keer heb kunnen behappen. Niettemin is Enter The Void visueel gewoonweg verbluffend. Jammer genoeg geraakte ik niet volledig gehypnotiseerd, en ik had het gevoel dat de film zich in het laatste uur soms wat herhaalde. Op die manier leek het bijna op een zuivere stijloefening.

Nog niet helemaal bevredigend dus, maar nu al een formidabele ervaring. Lijkt me ook wel zo’n film die per kijkbeurt sterker kan worden. Voor nu 4,5*.

Helaas veel minder indrukwekkend dan ik gehoopt had. Wat een psychedelische trip in postmodern Tokyo met bakens van neon en torenhoge wolkenkrabbers moest zijn, is een nodeloos uitgesponnen relaas van oninteressante personages geworden. Spijtig, want ik had hier aanvankelijk toch een goed gevoel bij.

Na anderhalf uur had Noé van mij het blok er mogen opleggen. Het verhaal (als dat er al was) was op dat moment uitverteld en de visuele stijl had zijn werk gedaan. De tripscène was veruit de beste uit de film en werd alleen geëvenaard door die in het Love Hotel aan het einde. Alles wat daartussen zat waren plotloze beelden die door de herhaling van steeds hetzelfde visuele kunstje snel gingen vervelen.

De lome, wazige beeldtaal werkte aanvankelijk heel goed als verlengstuk van het hoofdpersonage en de trip die hij beleeft, maar ook hier: er komt een moment waarop het te veel wordt. Maak deze film een uur korter en dat jaagt de intensiteit een stuk meer de hoogte in.

Verhaaltechnisch stelt Noé ontzettend teleur. Zijn personages stellen niets voor en het verhaal dat rond hen gecreëerd wordt is te eenvoudig om mensen die verder kijken dan enkel de verpakking tevreden te stellen. De geforceerde flashbacks en de pretentieuze godsdienstkwatch die te pas en te onpas opduiken, zijn dan ook een vergeefse poging om het geheel van diepgang te voorzien. Het eindproduct doet veel denken aan sommige hedendaagse kunst die vaak rond een interessant, maar onafgewerkt idee geconstrueerd is.

Echt een gemiste kans, want mocht het talent voor beeld, geluid en sfeer worden doorgetrokken naar het narratieve, dan kan Noé eindelijk eens een meesterwerk maken, maar dit is gewoonweg niet goed genoeg. Wat niet wil zeggen dat ik Enter The Void niet nog een keertje wil zien, want er zitten echt wel enkele pareltjes van scènes in.

De vele positieve commentaren overtuigen me om het er eens op te wagen. Alleen hoop ik dat er meer in zit dan neons en psychedelica. Zoals een verhaal bijvoorbeeld.

Dan zou ik de film links laten liggen.

Dan zou ik me er maar niet aan wagen, en sowieso zonde voor het gemiddelde. Dit is puur een psychedelische audiovisuele trip, en dat is ook wat ik van Noé verwacht. Ik snap dan ook niet dat er mensen uitdieping en verhaal verwachten, dat zou bij Noé alleen maar misplaatst zijn. Dat maakt Enter the Void nou zo sterk en de rewatch value nou zo hoog. Uitdieping is ook gewoon niets voor films, daar heb je televisie series voor.