Enter the Void (2009)

Ik vond die geboorte op het einde van de film net fantastisch in beeld gebracht. Het gehuil nadat de navelstreng doorgeknipt wordt, gevolgd door de (tijdelijke) isolatie van het bad/couveuse (ik weet niet goed wat het precies was, waar ze de baby heen brachten) met tot slot de woorden "Enter/The/Void" die snedig na elkaar geprojecteerd worden waarna de film compleet stilvalt. Ik vond het in elk geval krachtig.
En die seksscène vond ik niet zo vreemd, gesteld dat Oscar een zekere seksuele fascinatie voor zijn moeder (en zus) heeft. De ouders letten niet op hem, en hij blijft gebiologeerd (met een mix van walging en opwinding, neem ik aan) staan kijken in het deurgat. Niets mis mee wat mij betreft.

Belde Kriterion vanmiddag en Enter the Void wordt nu toch deze zaterdag de 14e vertoond om 21:15 uur. Ik heb mijn tickets al gereserveerd

Hey Friac, jij hebt de film blijkbaar veel intensiever ervaren, ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen....

Was dat niet op het einde enkel de woorden: THE / VOID ? Ik kan me vergissen.

Enter the Void - USA trailer

Heb echt extreem veel zin in aanstaande zaterdag.

Das dan weer balen voor mij, want dan kan ik juist niet. Veel plezier in ieder geval. Hopelijk komt ie dan snel uit in meer bioscopen.

Hey Friac, jij hebt de film blijkbaar veel intensiever ervaren, ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen....

Correct; enkel 'The Void'.

Excuses, dan had ik het in mijn hoofd geïnterpreteerd als "Enter the Void" (wat puur op zich ook wel klopt neem ik aan?)

Kaartjes gereserveerd, vanavond dan eindelijk aanschouwen yesssss

Ik ga 'm vanavond ook zien in Kriterion. Kan niet wachten!

Net in Kriterion gezien. very impressive en een film als geen ander! Het heeft geen grote impact gemaakt als Irrevisible. Desalniettemin zeker 1 van de meest kwalitatieve films! maar denk wel dat je ervan moet (leren) houden.

(mijn allereerste moviemeterbericht! yahooo!)

Eindelijk gezien

Visueel groots, heerlijke soundtrack in combinatie met een geniale editing.

Maar het meest bijzondere vind ik dat niemand zo goed de kijker laat 'voelen' als Noé. Het camerawerk heb ik echt geen woorden voor

Hij was mischien wat aan de lange kant maar er valt genoeg te genieten.

Ik kreeg eerst wel een beetje mijn twijfels na het lezen van enkele reacties maar een indrukwekkendere film heb ik dit jaar nog niet gezien

5*

Damn, was ik nou toch maar gegaan. Hopelijk gaat hij hier in Deventer en omstreken de filmhuizen halen.

Je had zeker moeten gaan.

Noé overtreft zichzelf echt honderd keer als je het mij vraagt en laat met Enter the Void zien dat hij de meest vooruitstrevende cineast is van deze tijd. Wat hij puur met beelden alleen al weet over te brengen op het publiek is bizar, elke emotie weet hij door middel van een combinatie met muziek zo realistisch op het beeld te tonen, juist doordat hij het statische camerawerk van de hand heeft gedaan.

Enter the Void lijkt op het eerste gezicht eigenlijk alleen een verzameling van impressies en indrukken, zo doet het overkomen, maar ondertussen staat de film en haar verhaal in totaliteit als een rots. De film blijft in mijn hoofd dan ook groeien, wat Maikeru mij al zei dat zou gebeuren. Ik ga deze dan ook zoiezo herkijken wanneer hij in de reguliere programma's draait.

Gezien in Amsterdam dus. Zoals verwacht audiovisueel van begin tot eind overdonderend. Erg indrukwekkend, maar ik miste de focus en emotionele kern van Irreversible. Bepaalde delen kwamen wat richtingloos over, er had makkelijk een half uur weggeknipt kunnen worden zonder nadelige gevolgen.

Verder is Nathaniel Brown geen Vincent Cassel en Paz de la Huerta al helemaal geen Monica Bellucci. Dat verwachtte ik ook niet, maar ik ging er vanuit dat ze vooral als beeldvulling zouden dienen en hun acteertalent nauwelijks tot niet zou worden aangesproken, wat bij de la Huerta wel zo bleek te zijn. Ook het flinterdunne verhaaltje speelde een grotere rol dan verwacht.

Voor nu 3,5 sterren, maar dat zouden wel eens 4 kunnen worden bij herziening met bijgestelde verwachtingen.

Ik had ditzelfde tijdens het zien van de film. De directe focus leek te missen, juist door de talloze beelden die op je afkomen en die ook nog eens geheel door elkaar zijn gehusseld. Ze lijken nutteloos en wellicht waren sommige van deze dat ook. Een groot contrast met Irreversible waar juist heel gestructureerd wordt verteld door een klein aantal scenes te bevatten die elkaar, weliswaar achterstevoren, opvolgen.

Maar deze manier van vertellen viel bij mij achteraf op zijn plaats doordat ik het verhaal van het Tibetaanse dodenboek als rode lijn door elk van die scenes kon trekken en kreeg je zo deze indirecte focus te vatten. Bij herziening hoop ik dat ik deze richtingloze delen uit de film dan kan plaatsen, dan is de film echt geniaal. Anders jammer genoeg net niet.

Niet helemaal eens met een aantal reacties , ik zag zeker een aantal gelijkenissen met Irreversible.
Net zoals in Irreversible werd ook hier de gedachte scene per scene pijnlijker (wat naast het visuele ook de kracht van Irreversible was) en daar werd je op een heel indrukwekkende KEI-harde manier ook een aantal keer aan herinnerd (auto-ongeluk). De tweede botsing en de scene die er meteen op volgde was zo mooi en triest tegelijk, kreeg er een brok in me keel van.
Een voorbeeld qua structuur en vooral gelijkenis met Irreversible vond ik de scenes met de zus waar stukje voor stukje de geschiedenis naar voren komt tussen broer/zus waardoor de dood van broer qua gevoel steeds ondraaglijker en pijnlijker wordt.
De lage grimmige onheilspellende bassgolven in combinatie met een schokkende camera waar Irreversible mee begon kwam in deze film ook (uitgerekt) terug.

Dat gebeurde hier ook alleen werd je tussendoor meegenomen in de leegtes die opgevuld worden met schitterende beelden.
Het uitgangspunt van de film wordt in de laatste scene op een schitterende en duidelijke manier nog maar eens weergegeven.

De soundtrack krijgt van mij ook een 100% score, de uitgerekte en herhaalde air van Bach vond ik bijvoorbeeld heel mooi passen bij het kleurgebruik.

De film had misschien een half uurtje korter mogen duren maar dat is dan ook het enige (kleine) minpunt.

Goed punt, dat auto-ongeluk was echt niet normaal. Ik kan veel hebben en vond Irréversible heftig, maar ik schokte er zelf niet van. Dit was echter anders, echt te bizar hoe realistisch dit was. Ik heb zelf ooit een auto-ongeluk meegemaakt, waarbij mijn oma omkwam en zo'n situatie werd zo echt neergezet. Natuurlijk speelde die herrinnering mee, maar ik kreeg serieus spontaan tranen in mijn ogen bij die botsing en moest echt ff ademhalen - fuck zeg. Tegelijkertijd maakt zo'n contrast de emotie die het in het verhaal blootlegt zo heftig en intens, echt subliem hoe Noé je met dat soort dingen weet te raken.

Ik lees net de review van Mochizuki en vond zelf in eerste instantie ook wel dat het de tweede keer tever ging - maar aan de andere kant val je dan ook serieus in een leegte en stilte en ga je automatisch 'Nee!!' schreeuwen als je er mensen zo aan toe ziet. Ik vond het wel heel krachtig en vind dat Noé het ook kan gebruiken, danwel op het randje.

Overigens voor de liefhebbers die naar Lowlands gaan, daar wordt hij vrijdagavond om 22:20u vertoond.

Ik heb er de laatste twee jaar alles aan gedaan zo min mogelijk te weten te komen over Enter The Void. Ik vind het vaak zonde om voorkennis over een film te hebben. Vooral bij Enter The Void leek mij dit belangrijk omdat ik iets experimenteels verwachtte. En niets is minder waar.

Het enige wat ik van de film wist, was dat er geflipte opening credits zouden zijn. Ik had ze al eens gezien in de teaser, en het is een leuke manier om de film te beginnen. Vooral wanneer de neon Japanse letters verschijnen wordt het echt leuk. De credits werken doordat het je meteen in de film ramt. Enter The Void voelt dan ook aan als een achtbaanrit. Op een gegeven moment zitten de personages ook in een achtbaan - dit is denk ik geen toeval.

Na de credits komen we in het perspectief van Oscar terecht. Dit heb ik de laatste jaren vaker gezien - (Rec, Cloverfield, Blair Witch etc.) maar ik denk nog niet eerder op deze manier. Want in plaats van 'de camera' te gebruiken als personage, zitten we nu echt in het hoofd van het personage. Als Oscar knipperen we, denken we, hallucineren we, en zien we ons in de spiegel. Uiterst realistisch gedaan.

Noé speelt duidelijk met perspectieven. Nadat ik de film had gezien voelde ik een soort bewustwording van perspectief. Want tijdens de film raak je zo erg gewend dingen uit iemands anders ogen te zien, dat je uiteindelijk moet wennen aan je eigen perspectief. Opeens voelde ik me bewust van alle perspectieven van mensen om mij heen. Echt een vervreemdend effect dat een van de belangrijkste visuele experimenten is in de film.

In het eerste half uur van Enter The Void wordt de basis gelegd voor de rest van de film. Alex legt ons uit wat er in het 'Boek Van De Doden' wordt geschreven over de gebeurtenissen na je dood. Wanneer Oscar dan ook daadwerkelijk dood gaat, begint een visuele trip langs de gebeurtenissen die het boek beschreven heeft. Vanaf dit punt zweven we door het verleden van Oscar, het heden, en de gebeurtenissen na zijn dood in Neo-Tokyo. Hiervoor leent de manier van filmen die we kennen uit Irréversible zich perfect. We zweven langs de gebeurtenissen als geesten. De horror hiervan is, is dat we geen enkele invloed kunnen uitoefenen.

Tijdens de uitleg over de dood wordt er verteld dat wanneer je dood gaat je richting een soort licht beweegt. De meeste mensen blijven zich vastklampen aan de wereld, waardoor ze telkens in een vicieuze cirkel terecht komen; reïncarnatie. Voor Oscar is het enige wat belangrijk is in zijn leven Linda. Dit is belangrijk voor het verhaal omdat hij daardoor zich blijft vastklampen aan het leven. Wat eerder werd gezegd over 'goedkope dramatiek' voelde bij mij helemaal niet zo. Het verhaaltje paste in het geheel van de film. Verder ging ik er erg goed in mee door de manier dat het verhaal verteld wordt. Je bent in de film als het ware Oscar.

Doordat in het begin de rest van het verhaal al wordt uitgestippeld, weet je in principe al bijna alle gebeurtenissen. Het einde was dan ook absoluut geen verassing. Toch stoorde dit mij gek genoeg niet. Want na de dood van Oscar kon ik niets anders dan mee gaan in de psychedelische trip door het hiernamaals. Dit was namelijk echt een film die ik ooit zou willen zien of maken. Een reis die nooit eerder iemand heeft kunnen navertellen, een trip over een van de grootste vragen in het leven. En het is niet zo dat ik geloof in de ideologie die Noé mij laat zien, maar het voelt echter wel zó realistisch aan.

Technisch gezien is Enter The Void dan ook onovertroffen. Het prachtige inventieve camerawerk, de overweldigende kleuren, de perfecte sound design (Dat geluid bij het vliegtuig was echt vet!) en de overweldigde sfeer dragen allemaal bij om de trip aannemelijker te maken. Door de technische perfectie van Enter The Void geloof ik in de vertelling.

Toch heeft Enter The Void hier en daar mankementen. Ik was soms niet helemaal overtuigd van Paz de la Huerta. Ze is niet de beste actrice denk ik, want als ik naar de jonge Linda kijk, heb ik alle vertrouwen in Noé's acteursregie. Verder is de film lang, en meestal hou ik niet zo van lange films. En het is ook maar de vraag of je goed genoeg met de film meegaat dat deze lengte niet stoort. Ik stoorde mij niet aan de speelduur omdat ik volledig mee ging in de trip. Ik kan dit waarschijnlijk beter beoordelen wanneer ik de film herkijk. Persoonlijk denk ik dat er nog meer dan genoeg zal zijn om te ontdekken aan Enter The Void.

Voor mij is Enter The Void alles dat ik gehoopt had. Audiovisuele perfectie, met een onderwerp dat mij heel erg aanspreekt. En zoals Mochizuki al schreef missen soms de gebruikelijke spanningsbogen. Maar ik denk dat Noé Enter The Void meer bedoelt als een soort psychedelische trip langs sferen en gevoelens. Zo heb ik de film meer ervaren als een soort ambient; waarbij Noé meer bezig is met het creëren van soundscapes dan met liedjes en composities. Ik kon er in elk geval van genieten. En hoewel Enter The Void misschien niet perfect is, is het nu al een van mijn favoriete films. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om hem weer te zien.

5* + een voorzichtige plaats in mijn top 10.

Ik ook, heb dus enkel de eerste en de laatste zin van je review gelezen.

Moet nog wel even wachten hier in NL...

Een vraag voor de mensen die de film ook op een groot scherm hebben mogen bewonderen: is nu werkelijk ALLES in de film onscherp? Ik had het gevoel dat de projectie van de voorstelling waar ik was (Groningen) niet helemaal naar behoren was. Er zaten de hele film reflecties van de lens in beeld en het beeld stelde op geen enkel moment helemaal scherp. Ik begrijp natuurlijk dat Noé veel met focus rommelt in deze film en dat was ook meer dan duidelijk. Maar echt scherp werd het beeld nooit. Het leek me de fout van degene achter de projector. Verder niet storend, de film bleef prachtig... Alleen wel opvallend.

Nu maar de eerstvolgende vertoning aangrijpen om dit te controleren en de film opnieuw te ervaren. Dat gevoel had ik meteen na afloop al, want wat een trip is dit. Evenals Irreversible geen "leuke", maar een indrukwekkende film. Enter the Void is echter nog een stuk bijzonderder. De film doet echt wat met je in je hoofd.

Niet alles is onscherp, denk inderdaad dat de projectie niet goed was afgesteld.

Waar in Groningen was/is de film te zien trouwens?

Hij was gisteren op het Noorderzon festival te zien. Neem aan dat hij over een tijdje ook in het filmhuis komt.

Zo hebben we ze graag Kijk hier ongelooflijk naar uit, nog een maandje geduld uitoefenen

Ondanks de mogelijk niet 100% projectie vind ik het jammer dat ik er gisteren niet bij kon zijn. Grmbl.

@Koert:

De film is helemaal niet onscherp. Er wordt wel gespeeld met de focus, maar dan blijft er alsnog vaak wel iets scherp. Lens is gewoon verkeerd afgesteld. Voortaan gewoon even vragen of ze er iets aan willen doen, gezien dat echt in no-time is opgelost.

Blijkbaar draait die al een tijdje in de Sphinx in Gent. Morgen dus maar eens gaan kijken.

Yeah 23 september ook te zien hier in Eindhoven; hoef ik gelukkig niet ver te reizen

Is er geen site waar je in een overzicht kunt zien in welke steden Enter the Void allemaal zal gaan draaien?