Enter the Void (2009)

Dat klinkt goed inderdaad, ook met die andere twee films.

Draait ondertussen in België. Enkel in Brussel en Luik voor de mensen die er de reis voor over hebben. Weeral een extra reden om me minder druk te maken over het voortbestaand van de Antwerpse arthousbioscoopjes.

Later dit jaar misschien nog ergens mee te pikken? Of zou het enkel bij Brussel en Luik blijven?

Beavis, niiiiiiiiiiiiiiiiice!

Ultiem zeg ik (nog) niet, maar hier ga ik sowieso bij zijn

Inland empire destijds ook in Kriterion gekeken. Goed bevallen en weinig last van publiek gehad, heb hier zin in!

Volgens een website waar ik een tijdje geleden opgezeten heb en waarvan ik de naam vergeten ben is er in Luik geen Nederlandse ondertiteling, dat zou enkel in Brussel het geval zijn.

Lijkt me logisch, Luik ligt in Wallonië

Hmm denk dat ik me mooi de moeite bespaar om naar Belgie te gaan voor deze film en gewoon wacht tot 13 augustus, als is er nog weinig bekend qua tijden? Kan het in ieder geval niet terug vinden op de site.. aangezien ik ook afhankelijk ben van het OV, anders wordt het met de auto of een nachtje Amsterdam

Ah, ok, dacht dat ie Frans gesproken was.

Op de site van Kriterion staat 20 augustus, so you know!

Dit weekend ga ik naar brussel om dan eindelijk voor het eerst een Noe in de bioscoop te kijken!

De verwachtingen zijn hoog!

Hmm of toch 13 augustus. Er worden twee verschillende data genoemd.

13 augustus is de voorpremiere samen met twee andere films, zie in een van de vorige posts.

Oei, moeilijk om hier iets zinnigs over te zeggen...

Waar Mochizuki Rokuro in zijn stukje laat weten dat hij als ''niet fan'' dit werkje Noe's beste vind is het bij mij andersom.

Het eerste uur tot anderhalf is geweldig, prachtig kleurgebruik gefreakt camerawerk goede soundtrack en heerlijke stroboscoop effecten zijn allemaal pluspunten.

Het verhaal is dan ook nog steeds interessant en de uitdieping van de karakters prima.

Helaas word het na een tijdje een herhaling van zetten en dat doet dan ook meteen afbreuk aan de emotionele impact van de film.

Het werd zelfs zo erg dat ik een paar keer op mijn horloge zat te kijken of het einde er misschien al aan zat te komen.

Tegen het einde van de film komt er echter weer wat schot in de zaak en worden de dingen weer wat interessanter.

Helaas niet zo krachtig als in het eerste anderhalf uur.

Dus...moeilijk om hier een cijfer aan te moeten geven want als ''Noe fan'' zie ik hier duidelijk wel een aantal zeer geniale scenes en is iig een groot deel van de film zeer goed.

Alleen gezien de lange speeltijd (bijna 3 uur) betekent dat wel dat de helft van de film gewoon een stuk minder is.

3* met moeite, ik geef Noe het voordeel van de twijfel hier en hoop dat hij bij de volgende minder experimenteert en meer durft te knippen.

Ik sluit me aan bij 'Aphexfreak'; lastig om hier een duidelijk oordeel over te vellen. Dit komt wellicht niet enkel door de film, maar tevens door de verwachtingen vooraf. Met 'Irréversible' als enige film die van mij de maximale waardering krijgt waren de verwachtingen dan ook erg hoog.

Het eerste gedeelte lost Noé deze verwachtingen met gemak in: magistrale cameravoering, mooi kleurgebruik, goede spanningsboog, fraaie (realistische) audio en juiste tempo. Belangrijkste (plus)punt van dit eerste gedeelte is echter het feit dat deze vormaspecten aansluiten bij het verhaal wat Noé vertelt.

Helaas is van deze aansluiting later weinig meer over, wat zorgt voor enige teleurstelling wanneer de zaal wordt verlaten. Noé valt in het tweede gedeelte van de film 'herhalend in herhaling'. Zowaar bij iedere overgang worden dezelfde trucages gebruikt, tot enige ergernis toe. Dat het er mooi uitziet staat buiten discussie, doch begon het mij te vervelen. Daarnaast was het slechts een enkele keer dat de betreffende vormgeving een meerwaarde had voor het verhaal.

Het verhaal lijkt in het tweede gedeelte volledig ondergeschikt te zijn ten opzichte van de vormgeving. Waar in het eerste gedeelte de vormgeving naadloos aansluit bij het verhaal, is dit later in de film niet meer het geval. Hierdoor is de emotionele impact van de film nihil en kreeg mijn kijkbeleving een zware dreun te verduren (maar dan op een verkeerde manier).

'Enter the void' is bij lange na niet het meesterwerk waarop ik hoopte. Visueel is de gehele film een genot, maar met enkel fraai behangpapier vertel je niet een verhaal van deze speelduur. Qua spelregie komt Noé simpelweg te kort; het voelt op momenten als een regisseur die zijn eigen tekortkomingen tracht te verbloemen middels visuele trucages.

Desalniettemin zie je constant het talent van Noé; er zitten een aantal geniale scenes is. Dit laatste zorgt ook voor de complexiteit van een beoordeling. De film valt tegen, maar op scène niveau is het op momenten van ongekende klasse.

Kheb deze film een tijdje geleden gezien in Brussel. Ik keek hier heel lang naar uit. Toen ik buitenkwam had ook ik een dubbel gevoel: aan de ene kant vond ik het een visueel overdonderende film en tegelijk vond ik het één van de meest langdradige en saaiste films die ik ooit had gezien.

Eigenlijk is deze film een indrukwekkend visueel spektakel, maar om er inhoudelijk ondersteboven van te zijn, dat niet... inhoudelijk is deze film een grote 0 !

De eerste 45 minuten van de film zijn het interessantst, vanaf dan glijden we in een overdaad van je welste: het blijft gewoon maar duren: hoe spektakulair het ook moge zijn... Op alle vlak gaat Noé serieus over de schreef: het is gewoon veel teveel van het goede. Ik had het gevoel dat ik naar een hele lange showreel aan het kijken was van het special effects bedrijf van dienst. Verder liet het me compleet koud.

Inhoudelijk dus een 0. Visueel een 5, maar door de extreme overdaad en herhalingen zakt de film volledig in elkaar en werd Enter the Void één van de langste en saaiste films die ik ooit heb gezien. Ik heb ook verschillende keren op mijn uurwerk zitten kijken (en ik was niet alleen) en toen duurde de film nog meer dan een uur...

Na Seul contre Tous en Irréversible gezien te hebben vond ik Noé een geniaal cineast. Na deze film tezien te hebben begin ik daar nu serieus aan te twijfelen.

Toch moet je deze film eens gezien hebben, gewoon voor de straffe effecten, maar verwacht zeker geen meesterwerk.

Oei, de nieuwe Noé is zelfs een love it or hate it ervaring onder de liefhebbers van zijn vorige films

Mijn benieuwdheid begint nu toch wel een hoogtepunt te bereiken, niet in de laatste plaats vanwege mijn verloren hoop dat ik deze film vorig jaar op het IFFR al zou kunnen bewonderen..

Bon, ik vond het een prachtige, bedwelmende film. Enkel in het midden begint de film wat monotoon te worden, maar op het einde komt het weer helemaal goed.

Van het hier aangehaalde gemoraliseer heb ik absoluut niets teruggezien, het is simpelweg een film over het leven en over het vleselijke verlangen (die borst die op het einde in focus komt bij de geboorte was geniaal en maakte het hele reïncarnatie gegeven aannemelijk).
"Visuele overdaad" vind ik een onzinnige commentaar op de film, het is gewoon de manier waarop Noé zijn verhaal vertelt. Het enige minpunt is iets te veel herhalingen in het middengedeelte waardoor de spanningsboog wat inzakt, maar desondanks maakte de film een heel diepe indruk op mij.

Ik heb vroeger getwijfeld aan de oprechtheid van Noé, vond hem maar een poseur, maar met 'Enter the void' heeft hij naar mijn gevoel heel eerlijke, diepe, indrukwekkende cinema afgeleverd.

Mixed feelings dus, alhoewel overwegend toch negatief, heb ik zo het idee. Heb zelf meer een haat- dan liefdeverhouding met Noé, dus geen idee of ik dit nu moet gaan zien..

150 minuten lijken me ook wel erg lang voor een stijl'oefening'

Was het niet zo dat Irreversible als stijloefening voor deze film gold?

Kan niet anders zeggen dan dat ik dat hoop want dan zit het wel snor

Ze zijn overduidelijk beide van dezelfde maker. Maar ze zijn toch ook wel heel verschillend in uitwerking. Ik kan het woord bedwelmend van Barmy wel begrijpen. Een etiketje dat ik nooit op Irréversible zou plakken. Wel prettig om eens te lezen dat er nu ook iemand is die ook uit de voeten kan met meer dan alleen het (zeer goede vond ook ik) begin.

Waar ik alleen niet in kan komen is dat het gemoraliseer dat Barmy niet terug kan vinden (dat komt uit mijn stukje) niet zou kunnen omdat het simpelweg een film is over het leven en over het vleselijk verlangen. Waarom zouden die niet moralistisch kunnen zijn. De scène die hij in zijn spoiler aanhaalt is daar voor mij dan weer een voorbeeld van. Tuurlijk gaat het over vleselijk verlangen en weet ik niet wat, maar het is zo plat als een dubbeltje.

Wat ik wel met je eens bent dat Noé hier zeker niet als een poseur voor de dag komt. Voor mij de reden oom dit zijn beste werk te vinden, al vind ik het dus dramaturgisch-inhoudelijk nog te onvolwassen.

Irreversible is inderdaad een stijloefening voor Enter the Void, maar Irreversible hield me naast het visuele ook dramatisch erg vast, die film is ook veel evenwichtiger.

Enter the Void zakt halfweg zodanig ineen dat ik er uiteindelijk niks meer bij voelde, behalve verveling dan. Visueel schitterend, maar inhoudelijk/dramatisch werkt de film niet volgens mij.

Beavis bedankt voor de tip! Ik ga zeker gaan. Dan kan ik Les Yeux Sans Visage ineens een tweede keer op groot scherm zien. Geweldige film! Al vind ik het wel een vreemde combinatie.

Ja daar baal ik enorm van, want 16 augustus ben ik op vakantie, dus nu moet ik weer wachten

Eigenlijk zou elke filmliefhebber deze film moeten gaan bekijken. Voor zover ik weet is het één van de meest inventieve/originele films van de laatste jaren; het is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar de manier waarop Noé de film heeft opgevat voelt groots aan en dwingt respect af.

Ik deel de kritiek van velen: tijdens het middenstuk heeft de film te lijden onder een iets te traag tempo, voortvloeiend uit een gebrek aan o.m. actie (ik zou ook plotontwikkeling durven zeggen, maar er zitten genoeg momenten in die het verhaal extra diepte geven). Ook had ik - net als bij stijlfilm Amer - het gevoel dat de visuele trucjes iets te vaak herhaald werden.
Maar in het algemeen was Enter the Void voor mij absoluut een bedwelmende filmervaring: een échte filmtrip, waardoor je (ook geholpen door de eindscènes over reïncarnatie), die er voor zorgt dat Enter the Void zich op een bepaalde manier kan laten omschrijven als een moderne 2001: A Space Odyssey. Hoe beeld en geluid samenwerken om te resulteren tot bedwelmende cinemamomenten, dat is voor mij grote filmklasse. En wanneer een film met deze elementen zo'n sterk effect teweeg brengen, kijk ik niet eens zo zeer meer naar de sterkte van het verhaal (dat ik overigens niet zwak of onvolwassen vind). De opdeling in de drie verschillende waarnemingmodi vond ik prachtig gevonden, en de film toont enkele briljante scènes en beelden die tot het beste van 2010 horen. Wanneer Enter the Void je via zijn stijl en aanpak weet te overmeesteren, dan mondt het uit in een prachtige filmervaring. Een filmervaring die - zelfs al vind je de film te saai of ondermaats op narratief niveau - hoe dan ook erg uniek aanvoelt.

De zin om hem nog eens opnieuw in de bioscoop te bekijken is erg groot, wat mij betreft is Enter the Void samen met Mr. Nobody dè film van 2010 en verplichte kost voor elke filmliefhebber. Een 4* waar groeimarge op zit!


4*

Ik weet niet of je hier doelt op mijn kritiek op de film. Ik vind niet het verhaal onvolwassen, maar de manier waarop Noé de dingen toont.

En wat bedoel je daar dan precies mee? Een focus op actie/sensatie (bv. het herhaardelijk in beeld brengen van het auto-ongeluk, inclusief het nodige bloed), een te éénzijdige benadering? Ik zie zelf niet echt in waar het mis gaat - in de zin dat de verfilmde materie "onvolwassen" behandeld wordt -, maar ben wel benieuwd waar voor jou op dit vlak het schoentje precies wringt.

Hey, ik heb toch ook wel een paar keer zitten lachen toen ik de film zag: vooral het acteerwerk van Paz de la Huerta was soms hilarisch slecht. Maar ook de eindeloze seksscènes in het lovehotel, het fameuze penisshot, de geboorte aan het einde (ik weet nog toen de lichten aangingen in de bioscoop keken de mensen naar elkaar en begonnen we spontaan te lachen: dat kan toch de bedoeling niet geweest zijn van Noé?). En zo hebben we wel meer scènes die erover zijn: vb een seksscène waar een kind de kamer binnenkomt en er zijn neukende ouders aantreft (je kan dit toch onmogelijk serieus nemen? Ik bedoel de manier waarop Noé het presenteert?) Het vliegtuigshot was visueel verbluffend, maar hier had ik toch zoiets van: Noé moet ons eens tonen wat hij allemaal kan. Zo ook het auto-ongeluk: 3 of 4 keer hebben we het gezien in de film denk ik? (de eerste 2 keren was het nog efficiënt, de daaropvolgende keren was het gewoon een banale exploitatieve herhaling). Maar zo zijn er nog, maar om ze me nu allemaal te kunnen herinneren: er waren nu eenmaal ook zoveel scènes, teveel scènes ! Het narratieve gegeven was zo magertjes dat het visuele het enige was dat de film nog boeiend maakte, maar spijtig genoeg bleef het maar duren, teveel herhalingen, teveel scènes, er kwam gewoon geen einde aan… Noé zou toch geweten moeten hebben dat het gewoon veel teveel was? Maar aangezien er inhoudelijk niet veel bij kwam kijken, kon hij ook niet anders dan visueel alle registers opentrekken, maar met het visuele alleen kom je er niet.

De eerste 45 minuten zat ik in de film, daarna mede door een teveel aan scènes, de eindeloze herhalingen, het bij momenten erbarmelijke acteerwerk, de soms visuele show-off zonder motivatie en enkele lachwekkende scènes werd ik helemaal uit de film getrokken.

Inderdaad, het einde werd opnieuw interessanter en was visueel indrukwekkend, maar het kon me verder dan het visuele niet boeien. En de finale pay-off was gewoon lachwekkend. Heel erg spijtig.

In tegenstelling tot 2001 (waar ik getroffen werd door HAL en de bevreemdende reis die Dave Bowman meemaakt) heeft Enter the Void mij na die eerste 45 minuten mij geen enkele keer dramatisch of inhoudelijk kunnen boeien (en het is zeker niet het narratief gegeven, maar de uitwerking van Noé). Noé mist als regisseur evenwicht en inhoud.

Maar het is inderdaad ene film die je moet gezien hebben, want visueel is het een originele en indrukwekkende film.
Nuja, het is maar mijn mening

In onderstaande recensie kan ik me in vinden, behalve het laatste stuk dan

recensie Enter the Void