Enter the Void (2009)

Is maar uit in 28 kopieën. Niet echt in de buurt van waar ik zit, hoewel 72 km is voor Franse begrippen een peuleschil. Is trouwens de VO (dus met ondertiteling in het Frans). Draait driemaal daags. Wie weet zit ik dan ineens maandag of zo bij de nieuwe Gaspar Noé

Waarom komt deze film pas een jaar na Cannes zo beperkt uit? Wat is er 'mis' mee?

Beetje schimmig is het wel. In het topic hier staan wel wat stukjes en links naar artiekeln over het moeizame proces. In Cannes was sowieso een werkversie te zien en nadien is er nogal wat ge-edit.

De release in Frankrijk nu is trouwens toch 'gewoon' de 150 minuten versie en geen kortere zoals eerst weer ergens als gerucht was opgedoken.

23 September pas?

Ja, ik ben bang van wel, en dan zal ' ie zeer waarschijnlijk ook maar beperkt draaien in de filmhuizen.

Er waren eerst toch problemen met een distributeur van de dvd wegens het feit dat Noe geen censuur wil toepassen ?

Ik ben al tevreden als ik hem in 2010 te zien krijg.

Ik weet eigenlijk niet wie de NL-se distributeur is.

Distributeur --> Wild Bunch.

23 september pffff, anders maar weekendje vertoeven in Antwerpen waar ie vast vd zomer ergens wel verschijnt

Volgens de info 22 september. Het is wél eerder, maar daar zit geen weekendje tussen...

UGC speelt de trailer al, maar wel enkel met Franse releasedatum, wat hoe dan ook een goed teken is. Op hun site is er nog wel niets over te vinden..

Op cinenews.be staat nog steeds juli als releasedatum.

Na het lezen van deze review kan ik echt niet meer wachten. Bevat wel wat spoilers, maar geen cruciale:

Enter the Void - A stunning, shocking celebration of life from Gaspar Noe - mubi.com

Avey Tare van Animal Collective vindt het de beste van Noé, zei ie gister na de première van Oddsac. 'A real drug movie.'

Nou ik heb hem gezien

En even vooraf: het is de hoogste waardering die ik ooit aan een film van Noé toekende, dus wellicht is dat goed nieuws (of juist niet)...

Ik zal later vandaag een review schrijven, eerst even wat 'technische' opmerkingen. Ik zat in de tweede draaiweek met maar 2 andere mensen in de zaal (Grand Ecran in Limoges) dus het zal ook wel geen knaller zijn in Frankrijk.

De versie duurde 154 minuten, op de aftiteling stond (c) 2010. Dus dit was een 'nieuwe' versie. In elk geval een andere dan diegene die in 2009 overal te zien geweest is op de festivals. Lijkt me wel de definitieve versie met de juiste lengte.

Poging tot bespreking - hopelijk geen spoilers overgebleven (al is narratieve spoilering bij deze kijkervaring minor tot de filmbeleving in een donkere zaal – maar ik heb nu makkelijk praten).

De film start met de aftiteling. So far nothing new In razend en beukend stroboscoop tempo komt er een aantal credit rackets op het scherm die voorbij zijn voordat je hebt kunnen ademhalen. De adrenaline stoot zit er meteen goed in. Ik kon nog net zien dat er iets met Coil in de muziek zat. Dus da's vast een plusje voor de film. En 2010 als productiejaar. So far still nothing new – die aantiteling vooraan die kenden we al.

Dan komt de aantiteling. Niet naar het linkje kijken en over je heen laten komen in de bios. Later gewoon nog een paar maal zien. Nog wat adrenaline erbij: een een heleboel kleuren (en namen) – waanzinnig effect – nog steeds trouwens. En de medewerking van Lucille Hadzhihalilovic (al kon ik in dit tempo niet zien of ja haar naam zo spelt). Pfff, overweldigend en echt heel goed gedaan. Enter...! Nou ik was binnen!

Dan het eerste half uur van de film in. Simpelweg goed, zeer goed tot verbluffend. Enige minpunt dat ik nog kan bedenken zijn het nogal vlakke en robotische acteerwerk van Paz de la Huerta (dat gedurende de film helaas geen steek beter werd) en de wat overbodige computer animaties (hoewel wel beter en mooier dan in menig ander film) tijdens een drugstrip. Verder zoals gezegd overweldigend goed. Kleurgebruik, sound design, narratief als PoV-vertelling, camera-lyriek en -dynamiek. Ook in het verhaal veel passie, beklemming, angst, dromen. Matige audio (geheel Engels gesproken overigens) viel op, maar dat paste wel bij de binnenhoofdse gedachtekronkels van Oscar (en de film als geheel).

Na de dood van Oscar – dus al na een half uurtje wordt het allemaal vreselijk veel minder. Helaas veel meer van hetzelfde en daarnaast ook veel meer van robot De la Huerta. Hiernaast wreken de tekortkomingen van Noé zich gewoon teveel. Visueel en zo natuurlijk allemaal dik in orde. Maar kwa dramaturgische spanningsboog, subtiliteiten, dialogen en acteursregie gewoon allemaal onvoldoende. In die razende aantiteling kon ik niet zien wat de inbreng van zijn vrouw was, maar als ik kijk naar de diepgang die haar Innocence op subtiele wijze heeft meegekregen - daarin slaagt Noé in de verste verte niet. Helaas. Want ik zat nog behoorlijk op niveau in de film. Wat wel ten positieve opvalt ten opzichte van eerdere Noé is dat het moraliserende vingertje (niet helemaal juist uitgedrukt), maar de niet poly-interpreteerbare waardeoordelen (beter – maar moeilijk) hier ontbreken. Een verademing wat mij betreft.

Dat stuk na dat eerste briljante half uur gaat liefst ruim een uur door. Flashbacks, herhalingen van het eerste half uur met verschillende gezichtspunten en het vervolg van de narratief na de dood van Oscar. Maar echt indringend of meeslepend wilde het niet echt worden. Tenzij je valt op de beetje goedkope wijze: een ongelukkige jeugd, een traumatisch ongeval, een gedwongen scheiding, zwangerschap, uitzichtloosheid (of was het ongelimiteerde onbezonnenheid van de jeugd?), waarmee Noé strooit. Beetje koude-grond-psychologie.

Daar begint alles al snel te wringen. zo is er een scène met een foetus die op zich alleen al als goedkoop effect bejag een lachertje is. Zonde – doet zoveel afbreuk aan de film. Verder is Noé’s fascinatie met gaatjes (Lynchiaans) op den duur nogal vermoeiend. Hij blijft wel erg één stijl trouw. Dat is je goed recht als je er goed in bent (en dat is-ie), maar de werking ervan vermindert wel als je het teveel exploiteert (zo ook met de stroboscoop). Datzelfde geldt voor die aerial travelling shots (hoe heten ze precies?) over Tokyo om de locaties op een Dogville-achtige wijze te verbinden.

Het laatste deel van de film (zeg drie kwartier – vanaf de ruzie van Victor en Linda) is er eentje met twee gezichten. Deels briljant en deels tenenkrommend. Zelfs zo tenenkrommend dat het voor mij afbreuk deed aan de film als geheel. Dat simplistische standpunt over het geestelijk failliet mens komt mij te vaak eenzijdig bovendrijven in dit deel. Vanaf hier moet ik even spoileren…
+Ruzie van Victor en en Linda in de flat en het opvolgende gesprek van Linda met Alex in de taxi is heel beklemmend
+ Een prachtig aerial shot van Tokyo – het vliegen zoals gedroomd
- Het shot ín het vliegtuig, met Noé’s pre-occupatie. Stuitend in zijn stupiditeit
- Het exploiteren van het auto-ongeval met de ouders – nog erger dan eerst. Simpel effectbejag dat mij compleet in het verkeerde keelgat schoot
- Het nihilisme van het ‘LOVE hotel’ liefde is verworden tot vreugdeloos seks en exploitatie ervan – de mens is slecht en het wordt alleen maar erger
+ De liefde van Linda en Alex
+/-Het einde. De geboorte van nieuw leven … - into the void ????

Het is juist die nihilistische visie (ik kan het tenminste niet positief zien of uitleggen) die me toch tegenstaat. Waarom mag ik toch niet zelf aan de gang met het leven van Oscar en Linda zoals Noé me in het eerste deel van de film laat zien. Wat mij betreft is dat een gegeven (wat de oorzaak is zal me worst wezen) en wat de nasleep ervan is ook. Maar nu moet de oorzaak-gevolg trekking eenduidig en defaitistisch zijn. Het wil er bij mij niet in.

Al met al. Een G-E-W-E-L-D-I-G eerste half uur en een mislukt laatste half uur. Zo mislukt dat het voor mij de hele beleving enigszins teniet deed. Ik was en ben – zoveel was altijd al duidelijk – geen uitgesproken Noé fan, maar zo goed als hier zag ik hem nog nooit. Wie weet kunnen de fans hiermee (met dat laatste simplistische half uur) wel uit de voeten. Ik denk dat ze dan niet teleurgesteld zullen worden.

Goed nieuws.

Muziek van Coil! Helemaal goed nieuws!

En als dit volgens jou de beste van Noe is dan stemt mij dat zeker vrolijk. Aangezien Seul contre tous en Irreversible bij mij beide de top 10 hebben gehaald.

Was ook wel herkenbaar. Niet uitsluitend, maar wel van die verontrustende gruizige electronische klanken die kenmerkend zijn voor Coil.

Hmmm, Coil

Hopelijk wordt het mooi gebruikt (zover vertrouw ik hem wel), maar Noé mag wat mij betreft wat moderner gaan.

Noé beeldtaal is nou ook niet zo modern, toch? Of vernieuwend dan. Hij bedient toch ook al een tijd van een zelfde, herkenbare stijl.

Ik vind ze wel bij elkaar passen. Beide niet mainstream, industrieel getint en bij vlagen tamelijk verontrustend.

De audio in Enter the Void is duister, het sound design is me als zodanig niet opgevallen en de muziek was ook niet heel overheersend (behalve het klassieke deel - Sigur Rós in die trailer die ergens rondwaart is trouwens een home-made verzinsel). Wat dat betreft maakte het geluid van Coil dus meer onderdeel uit van het totale achtergrond geluid.

En verder weet ik niet hoe goed je Coil kent. Daar is sinds eind Jaren 70 toch ook al heel wat gebeurd. Zoals gezegd vind ik het verontrustende element wel een mooie parallel en daarom wel passend.

Ik ken Coil niet zo heel goed, heb ooit wel eens wat geproefluisterd maar vond het op zichzelf echt verschrikkelijk. Al is het effect als soundtrack vaak compleet anders.

Verder vind ik Noé qua beeldtaal juist wél modern. Zijn stitchwerk zoals in Irrév heb ik nog nooit ergens anders gezien bijvoorbeeld.

Maar dat is een film van 8 jaar terug! Dat was toen modern*. Ik zie in zijn oeuvre van ruim 10 jaar een herkenbare beeldtaal die duidelijk anders is dan wat je gemiddeld tegenkomt (fijn!). Maar dat is dan nu toch niet modern meer? Ik kan het mis hebben, maar in Enter the Void zag ik weinig moderne dingen, ik vind er veel herhaling in het beeld idioom van Noé zitten (ik maakt zelfs een parallel met Von Trier's Dogville).

Op zich niks mis mee hoor. Ik waardeer 'm vooral ook vanwege dat visuele aspect. Ik heb nog steeds moeite met zijn fatalistische kijk en de manier waarop hij het brengt. Maar daarover discussieer ik graag verder als jij/jullie de film ook gezien hebben.

En over Coil. Ik heb je korte encounter eens teruggezocht op Musicmeter. Was zelf ooit bij een concert daar heb ik toch wel mijn ogen uitgekeken. Ben niet zo bekend met performance arts, maar dit was redelijk bizar. Verder is Tunnel of Goats van het album Constant Shallowness Leads to Evil ook één van de meest verontrustende soundscapes die ik ken. Ook met epileptische waarschuwing op de hoes (zie daar weer een parallel!). Maar jij bent veel beter thuis in de electronica dan ik - dus wie weet is het een kwestie van winnen en heb ik maagdelijke oren wta dat betreft.

*edit: Beetje moeilijk ook.... vernieuwd, modern. Wordt een beetje een definitie discussie. Relatief is zijn beeldtaal moderner dan gemiddeld. Nog steeds ja, maar hij vindt zichzelf bepaald niet opnieuw uit hier.

Mja, film is zo'n enorm sloom media dat Tetsuo nog steeds semi-modern is.

En het is gewoon enorm gemeen dat een niet-fan als jij de film al gezien hebt, terwijl wij hier maar zitten duimdraaien

Zeker weten dat het Coil was eigenlijk en niet gewoon Bangalter? Kan er namelijk nergens iets over vinden. Niet dat ik twijfel aan je observatie hoor.

yup, ik ben ook jaloers op Mochizuki

Noe lijkt me inderdaad nihilistisch zonder pardon (dat is overigens de enige manier om echt nihilistisch te zijn, anders is het alleen maar voor de show) en dat vond ik juist zo verfrissend aan Irreversible (als je het woord verfrissend wel in contxt met die film kan gebruiken...) Ik hoef het niet persé helemaal eens te zijn met een film om het vakmanschap en de gedrevenheid van de maker op waarde te kunnen schatten. Voorbeeld: laatst Napoleon gezien en daar lag ook een nogal imperialistisch en nationalistisch laagje vernis over heen waar ik helemaal niets mee heb, toch ongetwijfeld een meesterwerk!

Ik heb me dan ook 154 minuten zitten verbijten om jullie te kunnen jennen, ja. Het leed is dus wederzijds En hij draait in 28 Franse steden. Lille is zover niet van Antwerpen af - is-ie vast ook te zien.

Nee, ook in reactie op beavis. Ik kan Noé veel beter hebben dan Dumont. Die brengt er verder ook nog eens geen visuele jus bij. Als Noé in mijn optiek inhoudelijk niet zo uit de bocht was gevlogen in zijn slotakkoord dan hadden er zo 4* ingezeten. Het eerste half uur was echt heel goed. Voor een perfecte film moet er bij mij iets upbeats inzitten. Grappig dat Onderhond onlangs in een Top 10 film van mij (Oinaru Genei) dat dan juist weer helemaal niet ervaarde. Dat is inhoudelijk dan weer iets dat mij wegblaast.

Er was dus wel bemoeienis van Hadzihalilovic. Ik wou dat ze ze Noé nog wat meer bij zijn lurven had gegrepen. Zo'n einde van Innocence doet me dan veel meer. Als dat hier meer op die manier was geweest had ik Noé ook vergeven dat hij Paz de la Huerta heeft ingeschakeld voor de rol van Linda.

Die aftiteling ging als een razende (daar is de aantiteling niks bij). Maar ik heb zeker weten het woord Coil zien staan. En ook geluid gehoord dat ik als Coil heb gedetermineerd. Lijkt me sterk dat het This Mortal Coil was

Daarover gesproken, ik hou nog steeds een antwoord van je tegoed.

Moet trouwens wel zeggen dat Noé mij inhoudelijk nooit wegblaast, maar dat ik net als beavis zijn rechttoe rechtaan aanpak absoluut wel apprecieer.

eerst de film maar eens zien dan inderdaad

moet wel nog zeggen dat je me door het noemen van Dumont doet twijfelen aan mijn eigen bewering van hierboven. Niet zozeer door Dumont zelf die ik vaak inhoudelijk vind tegenvallen maar me toch ook elke keer weer uitdaagd met zijn films (Hadewijch is de film die dit jaar tot nu toe het langst in mijn hoofd 'rondspookt'), maar wel door Haneke en von Trier die ik stilistisch in hetzelfde hokje plaats. Van die twee heb ik wel een aantal films gezien die technisch en misschien zelfs inhoudelijk duidelijk vakwerk waren, maar die ik toch absoluut slecht vond in de zin dat ik er niks mee had en niks mee kon... zo zie je maar, altijd een open mind...

ik wil deze void wel enteren. Hoe eerder hoe beter!

overigens, Dumont is een rustige en sobere filmer, maar hij schiet met elke nieuwe film steeds mooiere plaatjes en haalt echt goede dingen uit zijn, vaak onbekende, acteurs!! maar dat is misschien iets voor een andere discussie elders

soundtrack:

- "SALVE REGINA" (/Martin Warren)

- "WIRED UP" - (Count de Money) - Koka Media - courtesy of Universal Publishing Production Music

- "MUTHAFUNKER" (Desplanques, Loïc / Zrir, Habib / Souchier, Clément / Martinez, Vincent)

- "SECOND SEQUENCE" - Ryan Gold / Sid Sonic - BM Records GMBH - courtesy of Universal Production Music

- "GOD'S OWN DIBBER" from the album "L-Fields" performed and composed by Michael (courtesy of Sonoris)

- "FILMY FEEDBACK (AFTERNOON)" - Toshiya Tsunoda

- "LIFE & DEATH OF PBOC" composed and performed by Carl Michael Von Hausswolff - published by Misty Music - released on Subrosa Records

- "PENTES - SOURCES / SCENES (1974)" (Dennis Smalley) - Denis Smalley (PRS) /YMX Media

- MUSIC FOR GAMELAN INSTRUMENTS, MICROPHONES, AMPLIFIERS & LOUDSPEAKERS - Alvin Lucier

- "THE END" by Thomas Bangalter with additional ... and editing vy Gaspar Noé, Marc Boucrot, Valérie Deloof - Mixed by Cyril Holtz - published by Daft Music

- "AIR ON THE G STRING" from the orchestral suite N°3 in D - BWV 106 by Johann Sebastian Bach - arranged for bottles by Andreas Z... - performed by ESKILSTUNAREVYN

- JORGE DE LA VEGA - "El Gusanto en Persona" by Jorge de la Vega - courtesy of Ramon de la Vega

- Delia Derbyshire - "AIR"

- BJ NILSEN / STILLUPPSTEYPA - det är bäst att jag börjar, annars kommer jag aldrig hem (nú er kominn tími til ad byrja, annars kemst eg ekkert aftur heim) - "BLACK LIGHT"

- JEAN-CLAUDE ELOY - "GAKU-NO-MICHI" ("THE WAYS OF MUSIC") - Partie 1 "TOKYO" - La Voie des sons quotidiens (du concret à l'abstrait)

- JEAN-CLAUDE ELOY - "SHÂNTI" - Partie 1 "Les foules de la mémoire"

- CRISTIAN VOGEL - "Cancion Sintetica" written by Cristian Vogel - 55 Productions...

- THROBBING GRISTLE ...

- COIL - "ANS ..."

- LFO - "FREAK"

oorsprong met links

kreeg zojuist een berichtje in mijn mailbox over film-marathons in Kriterion (Amsterdam) en dit lijkt mij de ultieme cultfilm selectie!!

CINEMA OBSCURA – 13 augustus:

Een week na ‘the worst movie ever’ schiet Kriterion door naar de andere kant, door naast een exclusieve voorpremière van Gaspar Noé’s ENTER THE VOID twee andere hoogstaaltjes uit de filmgeschiedenis te vertonen: EL TOPO (Alejandro Jodorowsky, 1970) en EYES WITHOUT A FACE / LES YEUX SANS VISAGE (Georges Franju, 1960).

Een speciaal programma voor fijnproevers die deze moeilijk te vinden klassiekers op groot doek willen aanschouwen

WoW

Bedankt voor de mededeling Staat nu in m'n agenda !