Enter the Void (2009)

Aja, een tactische zet dus. Ik zeg al niks meer.

Zelden zo'n rauwe film gezien. Zwakgevoeligen en zij met epilepsie kunnen dit beter links laten liggen. Alles komt hard, zoals het is en romantiseren is uit de boze; de flikkerende beelden geven sowieso al een akelig gevoel. Daarmee onderken ik dat 'Enter the Void' iets bijzonders is, tegelijkertijd slaakte ik na een kleine drie uur een zucht van verlichting toen het eindelijk afgelopen was. Absoluut geen herkijkmateriaal voor mij.

Hij ligt ineens volop voor €9 bij de FAME in Amsterdam, voor de geïnteresseerden. Wel DVD, weet niet of er ook Blu-Ray versie van deze is in NL?

klote film ,wil allemaal interessant overkomen maar blijft stront.

voor zo'n zelfde soort ervaring maar dan een film die naar mijn mening beter is uitgewerkt (minder langdradig, concreter) , zou ik je irreversible aanraden. Van dezelfde regisseur.

Same.

Leg dat eens uit.

Visualisatie is Noe's trademark en hier slaagt ie weer 100%! Het enige dat deze film een beetje van de top afhoudt is het feit dat je de gelaagdheid gewoon niet helemaal ziet, al wordt het voor je voeten geworpen. Het verhaal is simpelweg niet boeiend genoeg. Punt, komma en hashtag absoluut. Maar vaak genoeg schitterende beelden, daar moeten ook de criticasters het unaniem mee eens zijn.

Heb trouwens zelf een trailertje van deze film gemaakt

YouTube - Enter The Void Trailer Fan-Made

Ik ben geen professional hierin dus verwacht niet teveel

Cool vooral de muziek maakt weer indruk, wil 'm toch wel weer eens zien

Zelden heeft een film zo hol geklonken als deze schizofrene visuele trip. Visueel is het absoluut de moeite maar het weet bijna nooit te beklijven. De film duurt duidelijk veeeel te lang !!! Een mankpotentieel meesterwerk.

Herzien. Op visueel vlak valt er op deze ruim 2½ uur durende hallicunaire trip niets aan te merken. Het zag er allemaal prachtig uit. Toch is dat van mijn kant niet voldoende alleen daarop deze film hoog te waarderen. Ook het verhaal dat mij opnieuw voor vraagtekens zette vind ik zeer belangrijk. Dat Tibetaanse Dodenboek waar regelmatig naar verwezen werd, BDE ervaringen, reïncarnaties etc - spirituele onderwerpen waar ik mij zelf zeer veel mee bezighoud - zorgden ervoor dat ik naar deze film wel geboeid bleef kijken. Het einde leek mij zelf helemaal duidelijk te zijn. De cyclus van leven en dood - "Die Ewige Wiederkehr" - tja, je kunt er alles uit halen. Blijft dus een fascinerende film, deze Enter the Void van Noé, die je toch meerdere keren gezien moet hebben wil je weten hoe de vork aan de steel zit. Dit laatste is uiteraard subjectief want gezien de vaak negatieve reacties voor deze film op dit topic kunnen veel filmliefhebbers hier niks mee. Ik kan ze het niet kwalijk nemen, want Enter the Void is nu eenmaal geen gemakkelijke film.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Bedankt nog voor de tip. Heb hem vandaag voor dezelfde prijs daar gekocht.

Ik wist natuurlijk bij voorbaat al dat dit een vage trip zou worden, en achteraf gezien had ik niet verwacht dat het visueel zo sterk in elkaar zou zitten. De poster is in dat opzicht misschien al een warmmakertje. Erg mooi!

De film is uiteraard weer op verschillende manieren te interpreteren, maar ik ga me daar niet zo druk om maken.

Afgaand op wat ik heb gezien ben ik best tevreden, want er is voldoende afwisseling en daardoor genoeg te beleven. Ook al blijft het vaag en zweverig.

Helaas haalt de langdradigheid van deze film de score behoorlijk naar beneden.

Ik hou best van wat geks op zijn tijd, maar dat in bijna drie uur? Ik heb de film te vaak op pauze moeten zetten voor dat ik aan een volgend stuk kon beginnen.

Dat deed de film helaas niet al te goed.

Daarom valt mijn stem toch wat lager uit dan het gemiddelde hier op de site.

Heel originele film, nog nooit zoiets gezien, uniek noemen ze dat dan
ik hou van de manier van filmen
Dit is de trip die fear and loathing in las vegas wilde zijn
leuk hoe de vriend van de vermoorde kerel in het begin het dodenboek beschrijft en vervolgens de film op die wijze verloopt.

Halfje eraf en kan ook in mijn favorietenlijstje plaats maken. Debie heeft gister met Spring Breakers bewezen nog veel beter te kunnen in een zelfde visuele stilering. Toch niet zo audiovisueel uniek dan gedacht dus. Dat was toch de troef die ETV in handen had.

Exactly. Technisch knap gedaan maar uiteindelijk raakte het mijn koude kleren niet.

Bwah. Visueel grotendeels erg interessant, al beginnen zeker de tripscenes al snel tegen te staan. Inhoudelijk echter gewoon plat. Scenarieel misschien stof voor een 90-minuten filmpje, in een film van bijna 3 uur kun je gewoonweg niet blijven teren op enkel een concept. Emotionele betrokkenheid blijft al helemaal uit. En Paz de la Huerta kan écht niet acteren. Zij lijkt me gewoon gecast omdat ze zonder problemen uit de kleren gaat.
Laatste uur uiteindelijk doorgespoeld bekeken.

Zo'n shot als die geaborteerde foetus ... dat eindshot idem... Noé zoekt zijn toevlucht tot geforceerd negatief effectbejag omdat zijn film eigenlijk niets om het lijf heeft.

Lady in the Lake is trouwens wél een aanrader als je een leuke first-person film wil zien.

Ik vraag me trouwens af hoe dik het script van deze film geweest zou zijn. Ik gok maximum 50 bladzijden. En dan een film van 3 uur maken... Noé, je bent geen Kubrick.

En hoe dik zou het script voor 2001: A Space Odyssey geweest zijn denk je?

Pfff nee, dit is geen film waar ik met plezier naar heb gekeken, het was een hele zit. Veel saaie stukken, veel herhaling en langdradigheid. Wat mij betreft had hij veel korter kunnen duren. Het idee is zeker interessant, en origineel, maar de uitwerking echt niet fijn. En met originaliteit alleen kom je er wat mij betreft niet. Eigenlijk legt Alex het hele verhaal in het begin van de film al uit bij de uitleg van het boek over de doden waardoor het ook nog eens voorspelbaar is ook.

Daar heeft Gaspar ook zijn inspiratie vandaan gehaald.

Nog straffer dan Irréversible?

Na het fantastische Irréversible gezien te hebben besloot ik dat ik deze eigenlijk ook wel moest zien. Nu zag ik hier toch enigszins tegen op door de lange speelduur, maar zodra de imposante openingscredits van het scherm spatten wist ik dat het goed zat: dit zou hoe dan ook erg boeiend worden.

De film begint met een stuk in het heden, waarbij we meekijken vanuit het oogpunt van Oscar. Was ik trouwens de enige die hoopte op een gastrolletje van Monica Belluci toen de naam ‘Alex’ genoemd werd? Kan me niet voorstellen dat Noé die niet opzettelijk als knipoog heeft gekozen. De acteerprestaties waren zeer degelijk, maar niet te vergelijken met Cassel en Belluci in de vorige Noé(maar bon, dat is hoegenaamd geen schande). Het acteerwerk is hier dan ook enigszins ondergeschikt aan de audiovisuele ‘trip’. Het visuele aspect is echt prachtig, nog een niveau of twee indrukwekkender dan Irréversible. Ik heb vooralsnog geen film gezien die op dat gebied kan concurreren met deze Enter The Void. Druggebruik en het neonverlichte Tokio zijn dan ook dankbare elementen om cinematografisch mee aan de slag te kunnen gaan. Een eerste hoogtepunt is dan ook de trip van Oscar in het begin van de film.

In dit eerste deel komen de motieven van de film ook duidelijk naar voor. Noé lijkt niet geïnteresseerd te zijn om dit ook maar een beetje subtiel te doen, hij wil vooral zijn kijkers voorbereiden op wat gaat komen in de volgende twee uur. Er wordt dan ook uitgebreid ingegaan op enerzijds het ‘Tibetan book of dead’ en de ‘circle-of-life’ visie die daar rond hangt en anderzijds die drug die een out-of-body experience simuleert, waardoor enkele minuten een eeuwigheid lijken te zijn. Hierdoor stelt de vraag zich natuurlijk of wat er allemaal volgt realiteit is of de trip van Oscar. Voor de kijker doet dat er echter niet toe, of Oscar nu dood is of niet, de ervaring is sowieso wel werkelijkheid. In ieder geval eindigt dit deel met de dood van Oscar, door het camerastandpunt werkt het stuk op dat toilet gecombineerd met dat ‘zoemende’ geluid erg claustrofobisch.

Dan volgt anderhalf uur, die de daadwerkelijke doodservaring probeert te bevatten. We zien alle scènes uit het heden van bovenaf, bovendien houden geesten geen rekening met muren, dus moet de camera regelmatig door muren breken. De out-of-body experience begint dus. Daarnaast worden scènes uit het verleden van Oscar getoond(life flashes before your eyes). Een aantal scènes veranderden regelmatig waardoor het verder duidelijk wordt dat we naar Oscars interpretatie van het verleden(en het heden) aan het kijken zijn. In dit deel ligt de nadruk ook veel meer op de zus, wat impliceert hoe belangrijk zij was voor hem. Bijzondere relatie hadden die twee wel, seksuele aantrekking werd meerdere malen gehint. Dit lijkt te maken te hebben met het trauma van gescheiden te worden op jonge leeftijd en natuurlijk het verlies van hun ouders.

In het derde deel keren we terug naar het camerastandpunt van het eerste deel. Audiovisueel wordt hier nog een versnelling hoger geschakeld, met als hoogtepunt de scène in het Love Hotel. In dit deel gaat men dieper in op het cirkel des levensmotief dat eerder al aangehaald werd. Eerst vliegt de camera steeds hoger, Oscar lijkt te willen vertrekken maar wordt terug gezogen door de interactie tussen zijn zus en zijn beste vriend. Hij lijkt dus verder te leven, letterlijk of figuurlijk, in de liefde tussen Alex en Linda. Dit komt duidelijk naar voren in de laatste beelden, waarbij Oscar letterlijk herboren wordt. Hierna komt ‘The Void’ in grote letters op het scherm. The void=het leven, het hiernamaals, eindeloze wedergeboortes…? het is volgens mij enigszins open voor interpretatie.

Overigens, waar Noé in Irréversible 2001 met de poster aan het einde aanhaalt, zijn de referenties in Enter The Void in het laatste halfuur inhoudelijk nog veel duidelijker. Op zich wel merkwaardig dat Kubrick de oneindige hergeboorte van het leven probeert te duiden vanuit de onmetelijkheid van het universum terwijl Noé dit probeert te doen vanuit de onbenulligheid van één leven uit de achterbuurten van Tokio.

Ik vind het bijzonder moeilijk om te kiezen tussen deze en Irréversible. Inhoudelijk greep Irréversible me nog meer bij de keel dan deze. Maar deze is audiovisueel zo spannend, interessant en mooi dat ik hem opnieuw en opnieuw wil zien. Daardoor is dit waarschijnlijk mijn favoriet van de twee. Ik kijk ondertussen ook uit naar 'Seul contre tous'.


5*

Die scene in 't Love Hotel. Fenomenaal!

Inmiddels heb ik veel intense films mogen zien. Dat ‘intens’ veel verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden, maakt Enter The Void wel duidelijk. Er is geen actie, er is nauwelijks een goedlopend verhaal. Enter The Void is een intense emotionele achtbaan. Twee weken na het zien van de film, ben ik nog steeds de indrukken aan het verwerken, want het ziet er allemaal verbluffend goed uit. Nu ben ik toch al behoorlijk into psychedelica (vooral muziek), maar dit is een van de weinige films die het zo goed uitbeeldt. De muziek had van mij wel meer de acid rock op gemogen, maar verder valt het op hoe snel de 160 minuten voorbij zijn. Men hanteert een prachtige vertelwijze die de kijker door verleden, heden en toekomst meeneemt. Vanwege een aantal aanwijzingen in het begin, wist ik wel hoe de film zou eindigen. Dat maakt Enter The Void alleen niet minder indrukwekkend.

Ik kan je zeker Spring Breakers dan aanraden !

Ik weet zeker dat deze jouw ook zal bevallen en een prima recensie verder.

Visueel sterk, soms zelfs overdonderend, en in die zin eigenlijk de hele film door boeiend.

Plot is ook oké, maar de uitwerking ervan levert geen verrassingen op. Het is het plaatje bij het praatje van vriend Alex, en dat is het wel zo'n beetje. Misschien dat er iets teveel (of de verkeerde) details over het verleden van broer &zus te berde worden gebracht (vanaf die duik in het verleden begint de boel ook een beetje te slepen), en dat het hele verhaal daardoor wat blijft steken in eenduidigheid. Iets meer ruimte, iets meer raadselachtigheid had de film goed gedaan.

Je kan je laten imponeren door het soms keiharde, nietsontziende realisme van de beelden, maar ikzelf kan beelden alleen waarderen in een bepaalde context, al is het maar mijn eigen fantasie. En die context hier biedt daar te weinig ruimte voor. De portrettering van het leven van onze held en zijn relatie met zijn geliefde zuster leunt iets teveel op het melodramatische, en op een nogal clichématige psychologisering. En tranentrekkerij is niet hetzelfde als emotionele diepgang.

Uiteindelijk bleef ik achter met het gevoel gekeken te hebben naar een visuele salto mortale vanaf de tienmeterplank, eindigend in een iets te ondiep filosofisch/levensbeschouwelijk pierenbadje.

Goed, wat hier van te vinden? Ik ben niet tegen een vormexperiment, sterker, film gaat ook om vorm en als je echt eens de inhoud weglaat: Waarom niet? Alleen ga ik me snel vervelen als er te weinig verteld wordt.

Niet dat er geen inhoud is - met flink wat thema's als het oedipuscomplex, leven in de stad, broer-zusliefde, boeddhisme, reïncarnatie et cetera kan je wel spreken van inhoud- maar de film mist echter vooral plot en nog meer vooral: een narratieve drive. Er gebeurt niet bijster veel en dan wordt dat uitgerekt over bijna drie uur. Daarbij is de camera zeer vermoeiend en door te spelen met de tijd lijkt de film ook nergens heen te gaan. Een overkoepelende spanning, een vraag die je helpt door de film te komen, die mistte ik dus wel in het complete middenstuk. Zo zat ik maar al te vaak op de klok te kijken en vroeg me af: hoe lang nog? Geen goed teken.

Dat alles neemt niet weg dat de film wel mateloos intrigeert. De ode aan 2001 is eenvoudig te zien - al vond ik de tripscène net zo vervelend en lang duren- maar ook leek de film wel op Eyes Wide Shut van Kubrick (zowel in thema's als fotografie. Daarnaast is het eerste halfuur prima en ook het laatste gedeelte -waarin Noë nog eenmaal plankgas geeft- ook. De muziek is erg goed, van een lekkere beat tot dromerige tonen, altijd is het juist. Meestal ziet de film er schitterend uit met alle neonverlichting (al weet je het wel na anderhalf uur), zijn de kleuren heerlijk (vooral dat laatste kwartier weer) en zitten er enkele prachtige scènes in. Ik denk aan de achtbaanrit en het naar beneden lopen in het trappenhuis dat maar doorgaat zonder cut. Ook enkele schrikmomenten waren sterk en maken je net op tijd wakker.

Ik kan dus geen onvoldoende geven, ondanks dat ik me soms stierlijk verveelde. 3,0*.