Üç Maymun (2008)

De nieuwe film van Ceylan die in Cannes in competitie draait. De stills zien er in elk geval mooi uit. Ook leuk dat we imdb voor zijn.

Volgens mij was je zelfs de officiële site van Ceylan voor, of niet?

Klik (o.a. poster, trailer, foto's etc.).

Eerste keer dat Ceylan met professionele acteurs werkt (Bingöl is zelfs een populaire volkszanger) en de trailer ziet er heerlijk uit. Ik kan niet wachten, maar helaas zal het waarschijnlijk weer een tijd duren voordat de film ook in Nederland draait.

Nederlandse bioscooprelease: 30 april 2009

Premièretheaters:

Rialto (Amsterdam), Filmhuis Den Haag, 't Hoogt (Utrecht) Plaza Futura (Eindhoven), Lux (Nijmegen) en Verkade Fabriek (Den Bosch)

Top! Ik vroeg me al af waar deze film in godsnaam was gebleven.

Heb hem gisteren "toevallig"gezien. Een erg mooi portret van het bekende gezegde: See no Evil, Hear no Evil and Talk no Evil. Het is een bekend verhaal zoals er vele drama’s zijn geschreven maar op een prachtige manier verteld.

Een politicus, Servet veroorzaakt een dodelijk ongeluk en slaat op de vlucht. Hij maakt een compromis met zijn chauffeur Eyup (gespeeld door: Yavoz Bingol) en laat deze voor de misdaad op draaien en geeft hem een som geld. Ze spreken af dat de zoon van Eyup, Ismael (Ahmet Rifat Sungar) zijn salaris krijgt door betaald als hij in de gevangenis is. Als Eyup in de gevangenis zit, komt Ismael op een dag thuis, in elkaar geslagen en verteld zijn moeder dat hij geld nodig heeft voor een nieuwe auto. Zijn moeder, Eyup’s vrouw, Hacer (gespeeld door Hatice Aslan) besluit om Servet het geld te vragen. Servet maakt van de kwetsbare situatie gebruik en begint een affaire met Hacer. De verhouding wordt ontdekt door Ismael. Wanneer Eyup uit de gevangenis komt wordt de spanning tussen de 3-gezinsleden groter en groter.

Alle 3 de gezinsleden spelen ieders een prachtige rol. Sungar speelt hartverscheurend sterk als de eenzame zoon, die zijn eigen problemen heeft, maar hier niet uit komt, en tegelijk tussen zijn ouders in staat in hun problemen. Ondanks Bingols weinige woorden maakt hij veel indruk in de film. Door zijn donkere uitstraling, en gewelddadige temparament domineert hij op een subtiele wijze vele scènes. Aslan heeft een prachtige rol als de verliefde en wanhopige vrouw en voert een lijdraad voor de karakters. In haar geluk als in haar wanhoop en verlies. Sleurt ze de personages mee. Het knappe vond ik dat ze alle drie hun beurt krijgen om te schitteren. Elke speler heeft zijn en haar moment om zijn starring rol te vervullen. Tegelijker tijd spelen de andere karakters een ondersteunende rol en versterken de personages elkaar continue.

Ceylan heeft van Uc Maymun een prachtig visueel document gemaakt. De dodelijke stiltes worden met mooie lange shots in beeld gezet. Hierdoor geeft Ceylan de kijker de tijd om te wennen aan de spanning die voert tussen de hoofdpersonen. De kijker kan niets anders dan meegevoerd worden in het drama. De schoonheid zit hem in de subtiele details zoals een oogcontact tijdens de oplopende spanning tussen Eyup en zijn vrouw Hacer. De donkere, maar wanhopige blikken van Eyup om grip (of begrip, dat weet ik niet goed) te krijgen op te situatie.

Dit alles maakt Uc Maymun tot een indrukwekkend drama. Wat een ieder zeker een keer gezien moet hebben.

spoilers?

Knappe film weer van Ceylan, die toch in een redelijk kort tijdbestek de drie familieleden ontzettend ver weet uit te diepen. De openingsscene is fantastisch. De baas van Eyüp (Servet) rijdt iemand aan en gaat er vervolgens vandoor. Werkelijk weergaloos gefilmd. Eyüp is zijn chauffeur en omdat Servet als politiek figuur vlak voor de verkiezingen zit, belooft hij Eyüp een hoop geld als hij voor hem zijn tijd in de gevangenis zal zitten.

Dit is (uiteraard) het begin van de ontwrichting van zijn huwelijk en de familie (of stond alles al onder spanning door het overlijden van het tweede zoontje?. Ceylan neemt goed de tijd om iedereen te volgen en doet dit in relatief rustig tempo, zodat je aan de hand van lange scenes een hoop van de gezichten kan aflezen. Het doet dan ook enigszins denken aan de films van de Rus Andrei Zvyagintsev.

Een goede film dus. Wellicht thematisch niet compleet mijn ding of toch te weinig indrukwekkend om het echt een hele goede film te vinden, maar zeker interessant genoeg om deze regisseur te blijven volgen.

Stilistisch een pracht van een film. Het verhaal heeft een interessante dubbele lading vanwege het machtsmisbruik van de politiek. Helaas vond ik het verder niet zo beklemmend als Iklimler. Een krappe 3,5 *

Ik heb me groen en geel geërgerd aan de groene filter die de sfeerbeelden verpestte. Verhaal was erg traag en ik kwam nooit echt goed in de film. Gelukkig zaten er wel genoeg ontwikkelingen in om het geheel nog een beetje op te krikken. 2,5*

Verontrustende film! Verder ben ik blij dat we definitief een nieuwe Michelangelo Antonioni erbij hebben. Pareltje! Puurdere Cinema dan dit krijg je niet. Niet voor niets won de regisseur vorig jaar de prijs van beste regie in Cannes. Alles is tot de in puntjes verzorgd! Zien doet geloven. Wie durft dit aan...?

M'n tweede Ceylan na Uzak en ook deze keer ligt het tempo heel erg laag, waardoor de prent tijdens het bekijken eerder saai aandeed. Achteraf onthou ik genoeg goede dingen, maar een fijne kijkervaring was het niet echt.

De look van Three Monkeys mag er nochtans wezen (hoewel niet helemaal mijn smaak) met die onaardse kleuren die de hele film blijven sieren waardoor je een unieke kijk krijgt op Istanboel. Ook de statische shots dragen bij tot de zweverige, soms surrealistische sfeer.

De acteurs kwijten zich prima van hun taak waarbij het ene personage nog troostelozer voor de dag komt dan het andere. Die zoon is overigens de Turkse lookalike van Matthias Schoenaerts!

In wezen dus best een intrigerende, lichtjes ongrijpbare film die mij echter niet altijd evenveel wist te boeien.

Mijn eerste ervaring met films in dit genre en het stelde zeker niet teleur. De camera-shots waren prachtig om te zien.

De droefenis van het verhaal werd op een beklemmende manier geweldig in beeld gebracht.

Zo een film die je na afloop aan het denken zet.

Ik denk dat "Eddyeddy" mijn commentaar prima verwoord als het om deze film gaat. Allen krijgt ie bij mij nog een half sterretje extra door het goeie acteerwerk en natuurlijk de prachtige shots!!

Moeilijk geval: Regisseur Ceylan vermengt hier briljante scenes met nogal tobberig voortdreinende scenes.

Het ene moment kijk ik naar een briljant meesterwerk en 10 minuten later daalt de waardering weer tot matig niveau en vica versa.

We beschouwen het voorlopig maar even als intrigerende mislukking waarbij na afloop toch wel gematigd positieve indruk achterblijft.

Dit klinkt wel heel vaag. Kun je er misschien meer over kwijt?

Dat is moeilijk Verhoeven.

Ik vond de film als geheel een beetje te "gewild" stilgezet qua tempo. Er lag iets te duidelijk op dat de regisseur een film heel erg mineur wou maken.

Film komt daarom ook wat te langzaam op gang cq ik had er in het begin wat moeite mee om "lekker in de film op te gaan".

Maar daar tussendoor waren van die prachtig gemaakte shots (bv als de zoon over dat muurtje en dan over die spoorweg loopt) die me meteen wel bij de les kregen.

Waardering steeg in de loop van de film ook wel iets overigens.

Maar goed: Intrigerende mislukking, dat betekent dat ik over een paar jaar de film nog wel eens terugkijk om te kijken of die waardering nog kan stijgen.

U bent toch hopelijk wel bekend met deze cineast (?) want hij gaat gewoon verder waar hij dus om geroemd voor wordt (Gouden Palm beste regisseur voor Three Monkeys)! Dit magere betoog is dus commentaar hebben op zijn hele oeuvre. Daar bent u van bewust?

Uzak vind ik een meesterwerk zonder meer.

Dit was mijn tweede Ceylan-film.

Ceylan staat gemiddeld dus bij mij op een voortreffelijke 4*.

De rest van zijn oeuvre volgt nog wel.

Maar ik kan niet aan elke film 4 of 5 sterren uitdelen.

Film is een gevoelskwestie voor mij.

Voorlopig blijft Three Monkeys op een nette voldoende staan.

Vraag aan Verhoeven:

Vind U dat je het gehele oeuvre van een cineast moet kennen alvorens je één van zijn films een waardering geeft ?

(Dat begrijp ik althans uit uw betoog hierboven.)

Zoals deze regisseur de beeldtaal beheerst... Puur meesterschap. De film is prachtig geschoten en verteld aan de hand van beelden die vaak veel meer zeggen dan dialogen ook maar kunnen.

Jammer genoeg kon ik niet echt in de film komen door meerdere omstandigheden. Een late voorstelling, een afleidend publiek... Maar ik ben er vrijwel zeker van dat de film me beter zal bevallen als ik hem nog eens zie.

Neen, neen... Slappe hap in vergelijking met Uzak.

Verhaaltje is saai en vervelend, en boeide compleet niet.

Visueel ok... maar komt nooit echt in de buurt van Uzak. De intro was mooi, enkele close-ups ook, en 2x het landschap met wolken. Dat was het dan eigenlijk voor mij.

Ga ook nooit meer een trage, stille film kijken in de bios. Een pak mensen wist volgens mij niet waar ze aan begonnen. Ik ergerde me kapot aan dat keelgeschraap, gekuch, gegaap, gekonkelfoes en zenuwpezerij. Dan krijg ik toch effe zin om op het podium te staan en vriendelijk te vragen of iedereen zijn muil wil houden of desnoods het af te bollen. Godverdomme zeg.

Ik ben hier ook niet echt kapot van. Het was cinematografisch idd wel allemaal in orde, maar het verhaal werd wel erg gerekt en behoorlijk moeilijk weergegeven.

Beetje 'much ado about nothing' .

Mooie regie, hypnotiserend en lekker rustig camerawerk, goed script en goed actweerwerk.

Schitterende film. Waarin vaak met weinig woorden toch een heleboel gezegd word. Qua acteerwerk was ik het meest onder de indruk van de zoon. Hoeveel ondergrondse pijn en emotie hij wist te tonen, vond ik heel erg indrukwekkend. Af en toe had ik de neiging om met hem mee te huilen. Bijvoorbeeld op het trouwfeest en hij vol argwaan naar zijn moeder keek. Of toen hij zijn overleden broertje zag.

Visueel vond ik het ook heel mooi weergegeven. Er zat een soort groenige gloed over het beeld heen maar het gaf wel een heel apart sfeertje. Ik vond het wel mooi gedaan. Het allerlaatste beeld als je de man in zijn eentje op het dakterras ziet staan is ook heel erg mooi. Het blijft zo ook allemaal een beetje open.

Een minpunt vond ik dat sommige scène's te onduidelijk overgebracht waren. Bijvoorbeeld de scène's in de woonkamer of aan de keukentafel bij het raam waren erg donker en ook van een afstand gefilmd waardoor ik af en toe geen emotie bij mensen af kon lezen. Een voorbeeld hiervan is als de zoon bloedend thuis komt na een avondje stappen en zijn moeder hem in feite betrapt. Op zo'n moment wil ik wel graag haar emotie van haar gezicht aflezen en dat werd bij die scène's toch wat moeilijker.

Maar dat is het enige minpunt wat ik kon ontdekken bij deze film. Verder vind ik het een prachtige film.

Weer een hele goede film van N.B.Ceylan. Zoals altijd is zijn camerawerk weer geweldig. Acteurs waren zeer goed. Ik heb 2 kleine minpuntjes, de script kon wat beter, dit is iets te cliche en het einde kon wat beter. Voor de rest een zeer goede film.

Een matige dramafilm...

Geen spannende verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Voor mij is geen schitterend film...

Wel mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard....

Een iets mindere Ceylan dan Iklimer (die geef ik hetzelfde cijfer, de reden daarvoor zie je daar). Wederom wel fraai en heel zorgvuldig gemaakt, maar zo precies raak als Iklimer in het laatste half uur wordt het nergens.

3.5*, maar Ceylan gaat echt nog weleens veel hoger uitkomen.

Nogmaals, moet dat? Dit is mijn tweede film, vond ze beide matig en saai, ik kon me absoluut niet verplaatsen in de personages. De eerste die ik heb gezien heb ik nu een 2 gegeven, wil niet 'achterblijven'.

Schitterende film, vooral qua beelden en acteerwerk. Ik sluit me aan bij de vele positieve commentaren, maar ben des te meer verrast door de vrij lage eindscore. Het script was misschien niet perfect, en een paar keer had ik een terugvalgevoel in de spanningsopbouw, maar dat werd dan weer ruim gecompenseerd door de vele sublieme en sterk suggestieve scènes en shots. Reeds genoemd in dit verband zijn de beginscène, het eindshot, de scéne waar de zoon over de omheining klimt en over het spoor loopt, de zoveel zeggende zwijgende blikken, maar ook de lichameljke scène tussen de halfnaakte tengere Aslan en de zware, ruigbehaarde Bingol vond ik bijvoorbeeld enorm sterk, of het bezoek van de zoon aan de vader in de gevangenis... Het acteerwerk van met name Bingol vond ik overigens indrukwekkend.
Het valt mij wel op dat de vrouw bij Ceylan vaak een minder "sympathieke" figuur is...

Hij had niet langer dan 90 minuten moeten zijn. Nu was hij toch wel eenmlange zit aangezien er weinig vaart in het verhaalm zit.

Psychologisch, tragisch en clever opgebouwd deze mooie film die alleen maar ogenschijnlijk traag verloopt, want er bebeurt toch wel één en ander en zo blijft ge gedurende de ganse zit spontaan geboeid kijken.

Ontleding van de mens, een vast patroon bij deze regisseur lijkt mij.

Wederom sterk desolaat drama van Ceylon. Terechte winnaar van de regie prijs in Cannes.

Voor de liefhebber van slow cinema.

4*

Ja, fijn. Deze Turkse slow cinema kan ik wèl 4* aan kwijt, wat eerder op de dag bij Bal (2010) niet lukte.