Üç Maymun (2008)

Heb hem gisteren "toevallig"gezien. Een erg mooi portret van het bekende gezegde: See no Evil, Hear no Evil and Talk no Evil. Het is een bekend verhaal zoals er vele drama’s zijn geschreven maar op een prachtige manier verteld.

Een politicus, Servet veroorzaakt een dodelijk ongeluk en slaat op de vlucht. Hij maakt een compromis met zijn chauffeur Eyup (gespeeld door: Yavoz Bingol) en laat deze voor de misdaad op draaien en geeft hem een som geld. Ze spreken af dat de zoon van Eyup, Ismael (Ahmet Rifat Sungar) zijn salaris krijgt door betaald als hij in de gevangenis is. Als Eyup in de gevangenis zit, komt Ismael op een dag thuis, in elkaar geslagen en verteld zijn moeder dat hij geld nodig heeft voor een nieuwe auto. Zijn moeder, Eyup’s vrouw, Hacer (gespeeld door Hatice Aslan) besluit om Servet het geld te vragen. Servet maakt van de kwetsbare situatie gebruik en begint een affaire met Hacer. De verhouding wordt ontdekt door Ismael. Wanneer Eyup uit de gevangenis komt wordt de spanning tussen de 3-gezinsleden groter en groter.

Alle 3 de gezinsleden spelen ieders een prachtige rol. Sungar speelt hartverscheurend sterk als de eenzame zoon, die zijn eigen problemen heeft, maar hier niet uit komt, en tegelijk tussen zijn ouders in staat in hun problemen. Ondanks Bingols weinige woorden maakt hij veel indruk in de film. Door zijn donkere uitstraling, en gewelddadige temparament domineert hij op een subtiele wijze vele scènes. Aslan heeft een prachtige rol als de verliefde en wanhopige vrouw en voert een lijdraad voor de karakters. In haar geluk als in haar wanhoop en verlies. Sleurt ze de personages mee. Het knappe vond ik dat ze alle drie hun beurt krijgen om te schitteren. Elke speler heeft zijn en haar moment om zijn starring rol te vervullen. Tegelijker tijd spelen de andere karakters een ondersteunende rol en versterken de personages elkaar continue.

Ceylan heeft van Uc Maymun een prachtig visueel document gemaakt. De dodelijke stiltes worden met mooie lange shots in beeld gezet. Hierdoor geeft Ceylan de kijker de tijd om te wennen aan de spanning die voert tussen de hoofdpersonen. De kijker kan niets anders dan meegevoerd worden in het drama. De schoonheid zit hem in de subtiele details zoals een oogcontact tijdens de oplopende spanning tussen Eyup en zijn vrouw Hacer. De donkere, maar wanhopige blikken van Eyup om grip (of begrip, dat weet ik niet goed) te krijgen op te situatie.

Dit alles maakt Uc Maymun tot een indrukwekkend drama. Wat een ieder zeker een keer gezien moet hebben.

Knappe film weer van Ceylan, die toch in een redelijk kort tijdbestek de drie familieleden ontzettend ver weet uit te diepen. De openingsscene is fantastisch. De baas van Eyüp (Servet) rijdt iemand aan en gaat er vervolgens vandoor. Werkelijk weergaloos gefilmd. Eyüp is zijn chauffeur en omdat Servet als politiek figuur vlak voor de verkiezingen zit, belooft hij Eyüp een hoop geld als hij voor hem zijn tijd in de gevangenis zal zitten.

Dit is (uiteraard) het begin van de ontwrichting van zijn huwelijk en de familie (of stond alles al onder spanning door het overlijden van het tweede zoontje?. Ceylan neemt goed de tijd om iedereen te volgen en doet dit in relatief rustig tempo, zodat je aan de hand van lange scenes een hoop van de gezichten kan aflezen. Het doet dan ook enigszins denken aan de films van de Rus Andrei Zvyagintsev.

Een goede film dus. Wellicht thematisch niet compleet mijn ding of toch te weinig indrukwekkend om het echt een hele goede film te vinden, maar zeker interessant genoeg om deze regisseur te blijven volgen.

M'n tweede Ceylan na Uzak en ook deze keer ligt het tempo heel erg laag, waardoor de prent tijdens het bekijken eerder saai aandeed. Achteraf onthou ik genoeg goede dingen, maar een fijne kijkervaring was het niet echt.

De look van Three Monkeys mag er nochtans wezen (hoewel niet helemaal mijn smaak) met die onaardse kleuren die de hele film blijven sieren waardoor je een unieke kijk krijgt op Istanboel. Ook de statische shots dragen bij tot de zweverige, soms surrealistische sfeer.

De acteurs kwijten zich prima van hun taak waarbij het ene personage nog troostelozer voor de dag komt dan het andere. Die zoon is overigens de Turkse lookalike van Matthias Schoenaerts!

In wezen dus best een intrigerende, lichtjes ongrijpbare film die mij echter niet altijd evenveel wist te boeien.

Mijn eerste ervaring met films in dit genre en het stelde zeker niet teleur. De camera-shots waren prachtig om te zien.

De droefenis van het verhaal werd op een beklemmende manier geweldig in beeld gebracht.

Zo een film die je na afloop aan het denken zet.

Moeilijk geval: Regisseur Ceylan vermengt hier briljante scenes met nogal tobberig voortdreinende scenes.

Het ene moment kijk ik naar een briljant meesterwerk en 10 minuten later daalt de waardering weer tot matig niveau en vica versa.

We beschouwen het voorlopig maar even als intrigerende mislukking waarbij na afloop toch wel gematigd positieve indruk achterblijft.

Ik ben hier ook niet echt kapot van. Het was cinematografisch idd wel allemaal in orde, maar het verhaal werd wel erg gerekt en behoorlijk moeilijk weergegeven.

Beetje 'much ado about nothing' .

Schitterende film. Waarin vaak met weinig woorden toch een heleboel gezegd word. Qua acteerwerk was ik het meest onder de indruk van de zoon. Hoeveel ondergrondse pijn en emotie hij wist te tonen, vond ik heel erg indrukwekkend. Af en toe had ik de neiging om met hem mee te huilen. Bijvoorbeeld op het trouwfeest en hij vol argwaan naar zijn moeder keek. Of toen hij zijn overleden broertje zag.

Visueel vond ik het ook heel mooi weergegeven. Er zat een soort groenige gloed over het beeld heen maar het gaf wel een heel apart sfeertje. Ik vond het wel mooi gedaan. Het allerlaatste beeld als je de man in zijn eentje op het dakterras ziet staan is ook heel erg mooi. Het blijft zo ook allemaal een beetje open.

Een minpunt vond ik dat sommige scène's te onduidelijk overgebracht waren. Bijvoorbeeld de scène's in de woonkamer of aan de keukentafel bij het raam waren erg donker en ook van een afstand gefilmd waardoor ik af en toe geen emotie bij mensen af kon lezen. Een voorbeeld hiervan is als de zoon bloedend thuis komt na een avondje stappen en zijn moeder hem in feite betrapt. Op zo'n moment wil ik wel graag haar emotie van haar gezicht aflezen en dat werd bij die scène's toch wat moeilijker.

Maar dat is het enige minpunt wat ik kon ontdekken bij deze film. Verder vind ik het een prachtige film.

Een matige dramafilm...

Geen spannende verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Voor mij is geen schitterend film...

Wel mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard....

Een iets mindere Ceylan dan Iklimer (die geef ik hetzelfde cijfer, de reden daarvoor zie je daar). Wederom wel fraai en heel zorgvuldig gemaakt, maar zo precies raak als Iklimer in het laatste half uur wordt het nergens.

3.5*, maar Ceylan gaat echt nog weleens veel hoger uitkomen.

Psychologisch, tragisch en clever opgebouwd deze mooie film die alleen maar ogenschijnlijk traag verloopt, want er bebeurt toch wel één en ander en zo blijft ge gedurende de ganse zit spontaan geboeid kijken.

Ontleding van de mens, een vast patroon bij deze regisseur lijkt mij.