Il Divo (2008)

Yup, zeg maar gerust, enorm over the top. Precies datgene wat deze film toch een teleurstelling voor mij maakt.

Ik had er veel van verwacht, visuele geliktheid en moderne filmstijl gekoppeld aan dit verhaal. Waar ik wel een beetje bang was voor teveel aandacht voor mooie shots etc. kwam het euvel uit geheel andere hoek.

Sorrentino is visueel fantastisch bezig hier, zelfs veel meer nog als in Consequenze dell'Amore, maar hij maakt iets heel toneelmatigs van het verhaal, een grote karikatuur van Andreotti en de hele politiek. daarom wordt het enorm afstandelijk, warrig en soms zelfs wat surrealistisch. Volkomen misplaatst allemaal, ik snap echt niet wat voor bedoeling hij hiermee heeft.

Je hebt dan ook constant het idee naar acteurs te kijken ipv echte mensen, kennelijk is Sorrentino toch veel meer geschikt voor non-fictie dan voor zo'n bloedserieuze, waargebeurde geschiedenis.

De film is verder gewoon schitterend om te zien, maar inhoudelijk nogal een sof geworden.

Ik denk ook niet dat veel mensen hier ook maar 70 procent van alles kunnen vatten. Buiten de warrige vertelstructuur is de film ook nog eens gebaseerd op allerhande zaken waar wij hier weinig tot geen kennis van hebben. Ik heb wel een klein beetje wat gelezen over die tijd en Aldo Moro etc. maar ik denk dat het alleen voor Italianen echt duidelijk is.

De personages en namen vliegen je ook nog eens als een mitrailleursalvo om de oren.

Slechte combinatie dit van Paolo! Volgende keer maar weer een stylistisch geschikter onderwerp. Kleine 3 sterretjes van mij.

Snap wat Kos bedoeld maar ben het er niet mee eens. Vooral de kritiek op het personage Andreotii kan ik niet delen. Ik vind het personage namelijk enorm op dreef en constant aan de goede kant van het karikaturele blijven.

Zoals Kos ook al aangaf is de film visueel echt prachtig ik zou zelfs het woord sensationeel willen gebruiken. Een ander besef wat Sorrentino heeft is dat muziek een scene enorm kan versterken. In Conseguenzze viel me dat al op maar hier past hij dat nog eens extra toe. Veel prachtige scene's worden nog mooier door de geniale soundtrack. Gelukkig kiest hij ook in zijn soundtrack voor verassing en vernieuwing.

Tot slot dan nog twee minpuntje. Allereerst het iets te lang doordrijven van het verhaal. Hierdoor stokt de film net voor het einde even een dikke tien minuten. Tweede kritiekpunt is de enorme voorkennis die er van je verwacht wordt. Er worden soms zoveel namen in 1 zin gepropt dat je bijna denkt dat je voor de gek wordt gehouden. (En ik heb dit gevoel nog steeds wel een beetje)

Il Divo is absoluut een waardige opvolger geworden van Conseguenze en de paar minpunten worden meer dan goeg gemaakt door de rest.

Voor mij 4,5

'Il Divo' was voor een behoorlijke tegenvaller voor mij. Na zijn vorige twee films had ik Sorrentino op een voetstuk geplaatst, maar ik daar haal ik hem bij deze weer even vanaf. Het zit er allemaal wel weer in; zijn enorme talent voor visuele kunsten, maar net als bij 'The Family Friend' wordt dit teniet gedaan doordat Sorrentino niet weet te doseren.

En daarbij heb ik het vooral over het narratieve element. Soms zit er opeens tien minuten aan pure praatscenes achter elkaar, gevolgd door vijf of zes minuten verzorgde (maar absoluut niet zo prachtig als bij zijn vorige twee films) scenes. De ingredienten zijn er dus wel, maar de mix klopt niet. Daarbij wordt er ook een enorme voorkennis van de kijker verwacht. Ik onderschrijf wel wat moviefan87 stelt, dat het niet heel belangrijk is om iedere naam te kennen en ik vond dat Sorrentino ook in staat was om je heel snel bekend te maken met een personage, wat een erg knappe prestatie is.

Voor Toni Servillo gaan mijn handen wederom op elkaar. Een erg goede rol en de eerder genoemde monoloog was echt prachtig.

Toch 3,5*, waarschijnlijk toch meer geschikt met mensen die affiniteit hebben met de Italiaanse politiek.

Een zeer verrassende film, aangezien ik een saai en traag drama van twee uur verwachtte. Niets bleek minder waar; bij vlagen enorm dynamisch, qua montage en cameravoering ondersteund met een verrassend hippe soundtrack.

Jammer dat je alleen een shitload aan informatie krijgt, waardoor mijn aandacht na verloop van tijd enigszins verslapte omdat er inmiddels zoveel personages rondliepen dat ik door de bomen het bos niet meer zag.

3*

Hele interessante film.

De vertolker van Giulio Andreotti was subliem die houding van die man.

verwacht geen actie maar een sterk verhaal.

4 sterren

Tegenvaller(tje).

In alle opzichten minder dan zijn voorganger, maar valt voora op twee (belangrijke) punten door de mand.

Ten eerste visueel. Camerawerk (niet altijd maar wel erg vaak) en cadrering is zeer verzorgd. Maar de film lijkt aan elkaar geknitp en geplakt door een kleuter in z'n eerste knutselles. Sorrentino's stijl is kalm en groots, wat niet past in deze vaak irritant schichtig geknipte film. Scenes worden halverwege muziekale stukken afgekapt, korte loshangende scenes van enkele scenes tussen andere scenes door, grootse cameraswoops die halverwege weer gestopt of afgekapt worden. Nerveuze bedoening die het visueel best verkloot.

Daarnaast is de vreselijk reutelpop die door moet gaan als soundtrack. Weet de sfeer verder te verkloten en doet het tempo en de sfeer in de film ook al helemaal geen goed. Die ene keer dat Sorrentino zich niet vergallopeert is met ook meteen de beste scene (van z'n mediaspeech tot het einde van de film). Brachte brom ook onder de film.

Jammer, want deze film had veel kunnen bieden. De setting is best erg leuk. De politieke poppenwereld wordt grappig en extravagant neergezet wat een mooie stijlclash oplevert en voor een frisse wind zorgt binnen de anders zo saai biopic films.

Dat Sorrentino het allemaal niet zo serieus bedoelt is goed duidelijk door de continue introductie van personages. Tot 10 minuten voor het eind blijven de lettertjes over het scherm vliegen (mag de volgende keer ook wel wat mooier trouwens) en blijven de nieuwe namen geintroduceerd worden. Grappig dat er mensen zijn die daar nog serieus uit wijs proberen raken, ipv even breder te kijken.

Jammer dat Sorrentino teveel koffie ophad voor deze film, het had anders weer een geweldig spektakel kunnen worden. Perfecte film voor mooie snapshots trouwens, maar eens in beweging en met geluid erbij is het een stuk minder. Erg jammer voor een film.

3*

Il Divo is een film over het corrupte politieke bestel in Italië. Maar wat leren we van deze film? Dat de basis van een goede film toch vaak het verhaal is.

Il Divo heeft het allemaal in zich. Tot de verbeelding sprekende personages, een genadeloze montage, humor, visueel een plaatje ... dus dat is het probleem niet. Nee, waar het knelt is dat aan de hele film werkelijk geen touw vast te knopen is. Maar dan ook echt werkelijk helemaal nergens. Virtuoze vondsten als dode mensen introduceren en van rode lettertjes vergezellen onder punkrock in ingenieuze cameravoeringen worden volledig teniet gedaan door het feit dat ik gewoon helemaal niks van de film kon snappen. Ik heb geen enkel personage, op het hoofdpersonage na, kunnen plaatsen, geen enkele scène in context kunnen zetten, geen moment iets gesnapt van wat zich nu precies afspeelde op het scherm. En dat is wel leuk voor even, maar na een half uurtje krijg je toch spijt dat je geen horloge draagt.

Nee, Il Divo is één grote gemiste kans. Het eindeloos opnoemen van namen en relaties en moorden verzandt voor de volle 100% en weet voor geen meter te boeien. Het is onmogelijk om het ook maar het kleinste beetje bij te benen. Klinkt misschien intrigerend, maar het maakt de film gewoon zo ontoegankelijk als een loden deur en slaapverwekkend. Het is uniek, zo onmogelijk als het script is. Wat overblijft is een bijna komisch hoofdpersonage, de leuke shots en de fabuleuze soundtrack. Maar daar kan een film niet op teren. Een collage van scènes maakt geen goede film. Nee, ik wou dat we naar een film met een verhaal waren geweest. Dan had ik nog iets kunnen voelen of kunnen volgen. Het enige wat ik nu kon concluderen was dat meneer Andreotti nogal een corrupt ventje was, maar dat liever niet aan andere mensen vertelde. Whoa.

2* - maar een verlaging zit er dik in.

Toch wel een tegenvaller deze film!

De combinatie Sorrentino en Servillo was er in Le Conseguenze eentje om van te smullen. Aangezien de combinatie in deze film weer terugkwam waren mijn verwachtingen toch redelijk hoog, helaas kwamen ze niet echt uit. Dat is overigens niet te wijten aan Tony Servillo, die wederom een een erg sterke rol speelt, eeen mooie monoloog neerzet en wederom laat zien een klasse acteur te zijn. Daarnaast is de film visueel bij vlagen best moment en wordt op sommige momenten ook nog eens ondersteund door goede muziek.

Het probleem van deze film is echter het verhaal, waar af en toe geen touw aan vast te knopen is. De film probeert af en toe zo veel mogelijk informatie in een zo kort mogelijke tijd te brengen en springt op sommige momenten zo van de hak op de tak, zodat het geheel nogal rommelig oogt. Ook lijkt de film vaak uit losse fragmenten te bestaan en vormt het niet altijd een geheel. Heel moeilijk was het dan ook om enige feeling met de personages te krijgen.

De film is in zijn geheel wat mij betreft dus erg onevenwichtig. Sorrentino blijft echter een interessant regisseur en ik sluit niet uit dat hij in de toekomst nog een pareltje kan maken, zodra hij de balans weer terug in zijn films kan vinden.

kleine 2,5*

Onbegrijpelijke maar mooie film.

Tja, wat is nu in een film het belangrijkste; het verhaal of de cinematografie? Voor deze film voor mij duidelijk het laatste. Of je het verhaal nu kon volgen of niet, Paolo Sorrentino maakte van het portret van Giulio Andreotti een waar kunstwerk, waarbij ik de soundtrack, een combinatie van popmuziek en klassieke muziek absoluut niet storend vond. Vooral de klassieke muziek, het schitterende "Pavane" van Fauré en het zeer toepasselijke "Danse Macabre" - met verwijzing naar de moordaanslagen - van Saint Saëns bezorgde mij af en toe de koude rillingen. De rol van Andreotti werd verder uitstekend vertolkt door Toni Servillo. Het camerawerk vond ik net zoals in de film "Le Consegüenze de l' Amore" weer magistraal. Sorrentino heeft met deze film bewezen dat hij voor mij met afstand de grootste Italiaanse filmregisseur is op dit moment.

4,5*

Als liefhebber van politiek is Il Divo een geschikte film, maar dan moet deze wel behoorlijk op de hoogte zijn van wat er allemaal gebeurde in Italië. En dat is het probleem bij deze film die in hoog tempo vrij onbekende gebeurtenissen en een enorme hoeveelheid aan onbekende politici op de kijker loslaat. Natuurlijk weet ik wel het een en ander van Andreotti, Falcone, enkele mafia leden en vrij veel over Berlusconi (wat niet erg van pas komt bij het kijken), maar dat is niet genoeg. Il Divo is desondanks een zeer aangename film door de fantastische cast, het totale visuele aspect en de prachtige muziek. De samenhang van de vrij komische, absurdistische sfeer, de doorlopende dialogen en het gebruik van muziek maken dit tot een prima politieke operette.

La grandezza dell' enigma

Il Divo is een grootse prent, maar (voor mij) op het frustrerende af ongrijpbaar. De hele film lang probeerde ik grip te krijgen op wat Paolo Sorrentino ons hier voorschotelt, op welke richting hij uit wil. Tevergeefs echter want meer dan een uitvergroting van de Italiaanse manier van aan politiek doen kon ik er niet in ontdekken.

Jammer aangezien Sorrentino op audiovisueel vlak (opnieuw) fraaie dingen doet, hoewel het nu ook weer niet zó briljant is in mijn ogen: de film voelt bij momenten platgestileerd en dus eerder leeg aan. Het is allemaal zodanig bombastisch dat het lijkt alsof je in een opera terecht bent gekomen.

Niettegenstaande er overduidelijk talent en een aardig stel cojones schuilt achter Il Divo is dit wat mij betreft een "interessante mislukking" at best.

Mooie montage, prachtige muziek wordt afgewisseld met ongelofelijke kloteherrie. Andreotti deed me met zijn stijve houding af en toe aan Ad Melkert denken.

Dat er moelijk wordt gedaan over een land als Bulgarije in de EU en een boevenland als Italië er ook gewoon bijhoort, is eigenlijk best wel bizar.

Ik ben in politiek geïnteresseerd, kan me de terreur in Italië ook nog wel herinneren uit de nieuwsreportages, maar in Il Divo proberen ze het allemaal zo moeilijk mogelijk te maken, zodat je na 10 minuten al niet meer weet wie wie is, en dat wordt er gedurende het verloop van de film niet beter op.

Houd je hoofd erbij, zou ik willen adviseren, maar zelfs dan geef ik geen enkele garantie dat je het nog kunt volgen.

Dat interessantdoenerij (zo zie ik het in dit geval) vind ik dan ook het grote manco, en vandaar mijn matige waardering.

Il Divo lijdt aan hetzelfde euvel als zijn voorganger The Family Friend. Sorrentino presenteert wederom een film die beschikt over bergen potentieel, maar de aspiraties worden niet helemaal waargemaakt. Hij vergeet om zijn scenes uit te bouwen waardoor hij niet bij machten is om zijn kijkers onder te dompelen in zijn aantrekkelijke visuele wereld. Qua muziek is Sorrentino er op vooruit gegaan in die zin, dat hij zijn muziek niet al na een paar seconden afkapt.

De aanpak van Sorrentino om zo `n serieus onderwerp tot bloei te brengen werkt aanvankelijk wel goed. De manier van acteren oogt opzettelijk theatraal, waardoor de muur tussen mij en de saaie politici alvast een stuk kleiner wordt. Het gebruik van tussentitels die over het scherm zweven en achter daken en andere voorwerpen verdwijnen/opdoemen, vond ik zeker geslaagd te noemen.

2008 was volgens velen het jaar van de wederopstanding van de Italiaanse film met grootmachten als Gomorra & Il Divo aan het roer, helaas zijn beiden door mij (veel) te licht bevonden. 3,5*

Interessante film met mooie plaatjes en schitterende muziek. Mr Servillo als Andreotti vind ik overtuigend.

Pfoe, wat een film...

Bijzonder fragmentarische film met een rist aan personages die allemaal wel worden voorgesteld met leuke ondertitels maar het zijn er zo veel dat het moeilijk is om de draad van het verhaal te volgen. Bankiers, ministers, zakenmannen, maffiosi, spijtoptanten, rechters enz...

Ben redelijk vertrouwd met Italiaanse politieke geschiedenis, namen als Craxi, Moro, Brigate Rosse, DC, Falcone, Tangentopoli kan ik wel plaatsen, maar dan nog blijft dit een film die moeilijk te volgen is. Zeker niet voor iedereen. Op zich is het geen ramp dat je niet iedereen kan plaatsen, uiteindelijk komt het erop neer dat Andreotti zich met heel wat (malafide?) personen omringde, en wel op zo'n manier die het voor het gerecht schijnbaar onmogelijk maakte om de man daadwerkelijk te veroordelen: ingewikkeld dus.

Visueel is deze film ronduit fantastisch.. Sorrentino geeft een geweldige swung en stijl aan de film die het gewoonweg prettig maken om ernaar te kijken. En dan nog die prachtige muziek, hemels!

En niet vergeten: Toni Servillo die geweldig is als Andreotti. Zijn maniertjes, z'n loopje, z'n cynisme...behoorlijk komisch. Maar tegelijkertijd behoudt hij 's mans ondoorgrondelijkheid en mysterie. Zitten ook een aantal memorable scènes is: Andreotti's monoloog waar hij "schuld" bekend, het tedere moment tussen hem en z'n vrouw Livia terwijl op de achtergrond één of ander Italiaanse popsong klinkt, erg mooi.

Het visuele en de muziek plus de acteerprestatie van Servino halen het uiteindelijk boven het ondoorgrondelijke verhaal.

Wel vervelend: de ondertitels. Als er een Italiaans stukje tekst in beeld kwam verscheen daaronder de vertaling en daaronder nog eens de NL-ondertitel (omdat er toen ook gesproken werd). Drie lappen tekst dus, erg onoverzichtelijk en storend.

Moeilijk te volgen en vrij ontoegankelijke film over de Italiaanse politici Andreotti en zijn vermeende connecties met de mafia. In het begin meteen al komen er flink wat namen en gebeurtenissen voorbij gevlogen waarbij enige voorkennis toch wel vereist is.

Visueel gezien is de film erg sterk waarbij het camerawerk uitmuntend (een aantal lange en moeilijke shots). Ook de hoofdrol van Toni Servillo is uitstekend, en de ondoorgrondelijkheid van het personage komt goed naar voren.

Na Le Conseguenze dell'Amore komen Sorrentino en Toni Servillo weer in actie. Een ding weten we wel over Sorrentino (na ook wat van de aankomende This Must Be The Place te hebben gezien) Met muziek en soundtracks kan je bij hem echt niet klagen want daar lijkt hij ook veel aandacht aan te besteden. Il Divo is wederom weer een mooi opgebouwde politieke thriller en hierin worden alle politieke moorden keurig op een rijtje gezet en is Andreotti de enige activist op dat moment die ermee weg lijkt te komen. Wat ik wel weer vond is dat Il Divo vaak erg complex werd waardoor het moeilijk te volgen was. De ene keer is hij activist en de andere keer word het een potentiele verdachte maar echt een samenhang lijkt wel erg diep te zijn verstopt. Wat nog niet wil zeggen dat dit slecht is. Wat opbouw en montage slaagt Sorrentino hier weer in. Die gezicht van Toni Servillo aan het eind lijkt precies op het einde van The Consequences of Love. Je ziet het gewoon meteen. Het naschrift is dan ook weer best vaag. Andreotti word schuldig gevonden, en nu ineens is hij onschuldig, dan inene is hij weer schuldig verklaard, dan inene gebrek aan bewijs, weer schuldig, ping, pong, ping, pong. Mmmh.

Maar desalniettemin een mooi filmpje. Knap en creatief gemaakt met ook hier en daar verborgen humor.

3,5*

Fijne Sorrentino weer. Hij wil zijn magistrale gevoel voor beeldtaal en thematiek nog niet perfect samen te smelten maar een unieke feel blijft zijn cinema wel hebben. Bij This Must Be The Place ging hij wel pijnlijk de fout in en dingen te matchen die conflicten oproepen maar bij Il Divo deed ie het gelukkig beter.

Zijn dynamische cinematografie is weer eens magistraal en gelukkig weet ie nu wel een narratie en sfeer te creëeren die passen bij zijn dromerige manier van beeld vangen. Gelukkig gaat ie niet voor een realistische capture van Il Divo maar geeft hij de voorkeur aan een surrealistische aanpak, wat echt erg goed werkt. Fijne mix van pop en klassiek ook. Gabriel Fauré's "Pavane" werkt altijd.

Sorrentino en Servillo als duo zorgt altijd voor vuurwerk en ook hier komt hun chemie weer prima tot ontbranding, en Servillo lijkt ook het beste in Sorrentino naar boven te brengen. De surreëele aanpak en de beeldtaal van Sorrentino zorgen voor een mooi samenspel. Deze zou bij herziening nog wel kunnen groeien. This Must Be The Place was hopelijk maar een incident. Dat antwoord krijg ik morgenochtend met La Grande Bellezza.

Oei. Sorrentino heeft dus wel degelijk twee kanten voor mij. In nog sterkere mate dan in Le conseguenze en This must be the place vind ik de hoofdpersoon van Il divo zo weinig interessant, dat de film een moeizame zit wordt. Dit soort berekenende figuren en hun strategische moordpartijen, stomvervelend is het. De poppy vormgeving van Sorrentiono gaat dan alleen maar irriteren, en zo eveneens in het nadeel werken van de film. En dat ik niet elk vermoord gezicht kan plaatsen is niet zo erg, maar bijvoorbeeld de scene met de bezoekende vrouw die het kantoor betreedt, je hebt geen idee waar dat over gaat en zo blijft het een op zichzelf staand moment dat niks teweegbrengt bij de kijker. Belangrijkste advies aan de regisseur: bevolk je films minder met leeg en onveranderlijk bordkarton en meer met melancholische, zoekende karakters.

Een moeilijk te beoordelen film vond ik. Aan de ene kant een vrij flitsende film met de technische wijze waarop de film werd gebracht, maar aan de andere kant ook stug met de vele personages die de revue passeren in heden en verleden waarbij je als niet-Italiaan niet altijd even veel herkenbaarheid in terugvindt. De personages worden dan wel geïntroduceerd met een wat ondertiteling, maar het was voor mij gewoon too much information.

Ondanks dat Sorrentino zijn best doet om de informatie catchy te maken, slaagt hij hier niet altijd in. Het springt te veel van het ene naar het andere. Ik miste samenhang en een duidelijk plot. Het voelde te fragmentarisch aan.

Interessant was wel het personage Andreotti die uitstekend gestalte werd gegeven door Toni Servillo. Een mysterieuze man die aanzien afdwong door zijn stoïcijnse optredens. Een film die toch wat voorkennis vereist al maakt het visuele technische aspect op sommigen momenten veel goed.