Il Divo (2008)

Bij Paolo Sorrentino:

Sorrentino heeft alweer een nieuwe film klaar staan, die in mei 2008 in Italie zou moeten graan draaien: Il Divo, het verhaal van minister-president Giulio Andreotti, die zeven keer herkozen werd voor het parlement. Toni Servillo neemt deze rol op zich.

Ben zeer benieuwd. Sorrentino en Servillo weer als team. Eerst maar eens de verhalen uit Cannes afwachten.

Zozo, dit ziet er prima uit.

teaser

Nice. Ik hoop alleen na het zien van die teaser op niet TEveel geliktheid in visuele uitstraling (waar veel anderen hier waarschijnlijk wel op hopen).

Goede reacties vanuit Cannes. Het lijkt erop dat we hier te maken hebben met een nieuw meesterwerk.

Vanaf 26 februari in de bioscoop, nog eventjes wachten

Goede kans dat deze ook op IFFR gaat draaien lijkt me.

Ik heb 'm op DVD (Engelse subs) en ik waardeer Il Divo met een magere 8. Af en toe ietwat over the top, maar voor de rest een interessante film waarin met name Tony Servillo een hoog niveau haalt: aanrader!

Yup, zeg maar gerust, enorm over the top. Precies datgene wat deze film toch een teleurstelling voor mij maakt.

Ik had er veel van verwacht, visuele geliktheid en moderne filmstijl gekoppeld aan dit verhaal. Waar ik wel een beetje bang was voor teveel aandacht voor mooie shots etc. kwam het euvel uit geheel andere hoek.

Sorrentino is visueel fantastisch bezig hier, zelfs veel meer nog als in Consequenze dell'Amore, maar hij maakt iets heel toneelmatigs van het verhaal, een grote karikatuur van Andreotti en de hele politiek. daarom wordt het enorm afstandelijk, warrig en soms zelfs wat surrealistisch. Volkomen misplaatst allemaal, ik snap echt niet wat voor bedoeling hij hiermee heeft.

Je hebt dan ook constant het idee naar acteurs te kijken ipv echte mensen, kennelijk is Sorrentino toch veel meer geschikt voor non-fictie dan voor zo'n bloedserieuze, waargebeurde geschiedenis.

De film is verder gewoon schitterend om te zien, maar inhoudelijk nogal een sof geworden.

Ik denk ook niet dat veel mensen hier ook maar 70 procent van alles kunnen vatten. Buiten de warrige vertelstructuur is de film ook nog eens gebaseerd op allerhande zaken waar wij hier weinig tot geen kennis van hebben. Ik heb wel een klein beetje wat gelezen over die tijd en Aldo Moro etc. maar ik denk dat het alleen voor Italianen echt duidelijk is.

De personages en namen vliegen je ook nog eens als een mitrailleursalvo om de oren.

Slechte combinatie dit van Paolo! Volgende keer maar weer een stylistisch geschikter onderwerp. Kleine 3 sterretjes van mij.

Official sites for

Divo, Il (2008)

http://www.luckyred.it/ildivo/sito_en/intro.html

Snap wat Kos bedoeld maar ben het er niet mee eens. Vooral de kritiek op het personage Andreotii kan ik niet delen. Ik vind het personage namelijk enorm op dreef en constant aan de goede kant van het karikaturele blijven.

Zoals Kos ook al aangaf is de film visueel echt prachtig ik zou zelfs het woord sensationeel willen gebruiken. Een ander besef wat Sorrentino heeft is dat muziek een scene enorm kan versterken. In Conseguenzze viel me dat al op maar hier past hij dat nog eens extra toe. Veel prachtige scene's worden nog mooier door de geniale soundtrack. Gelukkig kiest hij ook in zijn soundtrack voor verassing en vernieuwing.

Tot slot dan nog twee minpuntje. Allereerst het iets te lang doordrijven van het verhaal. Hierdoor stokt de film net voor het einde even een dikke tien minuten. Tweede kritiekpunt is de enorme voorkennis die er van je verwacht wordt. Er worden soms zoveel namen in 1 zin gepropt dat je bijna denkt dat je voor de gek wordt gehouden. (En ik heb dit gevoel nog steeds wel een beetje)

Il Divo is absoluut een waardige opvolger geworden van Conseguenze en de paar minpunten worden meer dan goeg gemaakt door de rest.

Voor mij 4,5

Ik heb gevoel dat die stortvloed aan namen ook wel een middel was van Sorrentino om aan te geven hoe groot het net was waar Andreotti zich in bevond. Niet al die namen zijn even belangrijk, het is slechts een illustratie voor zijn onwaarschijnlijk grote invloed in de Italiaanse politiek.

Ik vond dit een echt meesterwerk van begin tot eind. Van de openingsscene met alle liquidaties krijg ik nog steeds rillingen, maar vooral de imposante monoloog van Toni Servilio was briljant. Alsof je recht in het gezicht van de duivel keek.

Eindelijk eens een filmmaker met echt visueel talent die dat talent gebruikt om het verhaal te versterken. Grote klasse!

'Il Divo' was voor een behoorlijke tegenvaller voor mij. Na zijn vorige twee films had ik Sorrentino op een voetstuk geplaatst, maar ik daar haal ik hem bij deze weer even vanaf. Het zit er allemaal wel weer in; zijn enorme talent voor visuele kunsten, maar net als bij 'The Family Friend' wordt dit teniet gedaan doordat Sorrentino niet weet te doseren.

En daarbij heb ik het vooral over het narratieve element. Soms zit er opeens tien minuten aan pure praatscenes achter elkaar, gevolgd door vijf of zes minuten verzorgde (maar absoluut niet zo prachtig als bij zijn vorige twee films) scenes. De ingredienten zijn er dus wel, maar de mix klopt niet. Daarbij wordt er ook een enorme voorkennis van de kijker verwacht. Ik onderschrijf wel wat moviefan87 stelt, dat het niet heel belangrijk is om iedere naam te kennen en ik vond dat Sorrentino ook in staat was om je heel snel bekend te maken met een personage, wat een erg knappe prestatie is.

Voor Toni Servillo gaan mijn handen wederom op elkaar. Een erg goede rol en de eerder genoemde monoloog was echt prachtig.

Toch 3,5*, waarschijnlijk toch meer geschikt met mensen die affiniteit hebben met de Italiaanse politiek.

Die kritiek was niet op het neerzetten van Andreotti alleen, maar meer om de hele overdreven en surrealistische manier waarop zijn omgeving en (vooral) de politiek en alle hoogwaardigheidsbekleders worden neergezet. Inclusief raar gedans, overdreven gemake-upte gezichten en wat al niet meer.

Kennelijk bedoeld om de politiek echt als een hel te zien of zo, maar om te zeggen dat het niet karikaturaal is lijkt me onmogelijk.

Hmm ik vond dat nog wel meevallen. Dat van die gezichten is me eigenlijk totaal niet opgevallen en die dans scene was een beetje absurdistisch maar niet per se karikaturaal.

Verder worden die hoogwaardigheidsbekleders helemaal niet zo heel surrealistisch neergezet vind ik eigenlijk maar lijkt dat voornamelijk zo door de stijlelementen die Sorrentino toepast. Bijvoorbeeld die scene waarin ze allemaal voorgesteld worden. Ze doen eigenlijk helemaal niet veel geks maar door de muziek en de slow motion ziet het er enigzins apart uit. Ik vond dat allemaal bijzonder plezierig en was erg blij met een niet zo oerdegelijke biopic als milk of frost/nixon maar een die eens van de geijkte paden weg durft te blijven.

Oneens. De scenes in Il Divo doen mijn inziens absoluut niet onder voor die uit Conseguenze. Dat van die mix vind ik ook een beetje raar. Waarom zouden dialoogscene's en visuele hoogstandjes in een bepaalde vehouding samen moeten vallen?

Een zeer verrassende film, aangezien ik een saai en traag drama van twee uur verwachtte. Niets bleek minder waar; bij vlagen enorm dynamisch, qua montage en cameravoering ondersteund met een verrassend hippe soundtrack.

Jammer dat je alleen een shitload aan informatie krijgt, waardoor mijn aandacht na verloop van tijd enigszins verslapte omdat er inmiddels zoveel personages rondliepen dat ik door de bomen het bos niet meer zag.

3*

Ik begin er ook steeds meer aan te twijfelen of die opsommingen van talloze namen in één zin niet gewoon voor de gein waren. Ik had dat idee tijdens de film al meteen en ik kon bij die scenes een glimlach ook niet onderdrukken maar later ging ik er weer aan twijfelen omdat sommige mensen toch nog, zij het vaak nog een keer kort voorgesteld, terug kwamen. Ben er eigenlijk nog steeds niet helemaal uit.

Precies! Het is zo verfrissend om te zien dat iemand zulke briljante stijlelementen durft toe te passen, zeker als het ook nog eens functioneel is. Ik vind dat Sorrentino zich niet schuldig maakt aan "mooifilmerij", alles wat hij doet heeft een functie. De scenes waarin men danste of men werd voorgesteld waren voor mij dan ook niet over the top, omdat het de boodschap versterkte dat de Italiaanse politiek uit een stelletje corrupte ego's bestaat die zichzelf op een voetstuk plaatsen.

Een rare vraag misschien maar waarom ga je naar deze film als je een saai en traag drama van twee uur verwacht?

Omdat alles verder uitverkocht was op het IFFR en ik anders 2 1/2 uur moest wachten op de volgende film...

Over the top met een bedoeling is nog steeds over the top.

Ik heb het liever wat subtieler dan dat je door moet hebben met corrupte, foute figuren te maken te hebben omdat ze zo gefilmd worden alsof het Joden waren in een Nazi-propaganda film (vergeef me de foute analogie, maar zo kwam het een beetje op me over).

Zo heb ik het gelukkig ook totaal niet ervaren. Uitbundig vond ik het bij vlagen wel maar ik van het hele over the top gehalte eigenlijk reuze meevallen.

ik sluit me aan bij de mensen die een 4 of een 4,5 hebben gegeven.

4,5

Hele interessante film.

De vertolker van Giulio Andreotti was subliem die houding van die man.

verwacht geen actie maar een sterk verhaal.

4 sterren

In Rome, bij het ochtendgloren, wanneer heel de wereld nog slaapt, is er een man wakker. Die man heet Giulio Andreotti. Hij is wakker omdat hij moet werken, boeken schrijven, een mondain leven leiden en, in laatste instantie, moet bidden. Andreotti, kalm, achterbaks, ondoorgrondelijk, is al vier decennia aan de macht in Italië. In het begin van de jaren negentig stevent hij onverbiddelijk, zonder arrogantie en zonder nederigheid, roerloos en fluisterend, af op zijn 7e ambtstermijn als Eerste Minister. Andreotti, geboren in 1919, is een gerontocraat die, naar het voorbeeld van God, niemand vreest en de betekenis van onderdanige vrees niet kent. Hij is het gewend om deze vrees terug te zien op het gezicht van zijn gesprekspartners. Zijn voldoening is koud. Macht is zijn voldoening. De macht, zoals hij die graag heeft, vastgeroest en onveranderlijk voor altijd. Hij komt overal zonder kleerscheuren vanaf: verkiezingsuitslagen, terroristische aanslagen, beledigingen en beschuldigingen. Hij blijft er ongevoelig voor en verandert er niet onder. Totdat de grootste tegenstander van het land, de maffia, besluit om hem de oorlog te verklaren. Dan verandert alles. Misschien zelfs voor de roestvaste, ondoorgrondelijke Andreotti. Maar de vraag is of alles wel werkelijk verandert, of is het maar schijn? Een ding is zeker: het is moeilijk om Andreotti te raken, de mens die beter dan wie dan ook weet hoe de wereld in elkaar zit...

Bron: cinebel.be

Vanavond gezien en hij viel mij tegen! De film begint met ontzettend veel informatie wat niet bij te houden is! Vervolgens is de film wel aardig om te zien, maar na een uur begon ik het echt saai te vinden. Het eindigt ook ietwat vreemd, gelukkig is er nog aftiteling met uitleg!

Zo naar een minuut of 20 heb ik maar even op wikipedia gezien voor informatie over Andreotti omdat ik er gewoon vrijwel niks van snapte! Toen kwam ik erachter dat de film eigenlijk maar over een heel klein stukje van zijn leven gaat!

Ik denk dat de film heel aantrekkelijk is voor mensen die veel hiervan af weten! Die de kennis van de politiek in die tijd in Italie weten! Ik weet vrijwel niks van politiek uit deze tijd in Italie, dus vond deze film ook erg weinig aan!

2,5*

Tegenvaller(tje).

In alle opzichten minder dan zijn voorganger, maar valt voora op twee (belangrijke) punten door de mand.

Ten eerste visueel. Camerawerk (niet altijd maar wel erg vaak) en cadrering is zeer verzorgd. Maar de film lijkt aan elkaar geknitp en geplakt door een kleuter in z'n eerste knutselles. Sorrentino's stijl is kalm en groots, wat niet past in deze vaak irritant schichtig geknipte film. Scenes worden halverwege muziekale stukken afgekapt, korte loshangende scenes van enkele scenes tussen andere scenes door, grootse cameraswoops die halverwege weer gestopt of afgekapt worden. Nerveuze bedoening die het visueel best verkloot.

Daarnaast is de vreselijk reutelpop die door moet gaan als soundtrack. Weet de sfeer verder te verkloten en doet het tempo en de sfeer in de film ook al helemaal geen goed. Die ene keer dat Sorrentino zich niet vergallopeert is met ook meteen de beste scene (van z'n mediaspeech tot het einde van de film). Brachte brom ook onder de film.

Jammer, want deze film had veel kunnen bieden. De setting is best erg leuk. De politieke poppenwereld wordt grappig en extravagant neergezet wat een mooie stijlclash oplevert en voor een frisse wind zorgt binnen de anders zo saai biopic films.

Dat Sorrentino het allemaal niet zo serieus bedoelt is goed duidelijk door de continue introductie van personages. Tot 10 minuten voor het eind blijven de lettertjes over het scherm vliegen (mag de volgende keer ook wel wat mooier trouwens) en blijven de nieuwe namen geintroduceerd worden. Grappig dat er mensen zijn die daar nog serieus uit wijs proberen raken, ipv even breder te kijken.

Jammer dat Sorrentino teveel koffie ophad voor deze film, het had anders weer een geweldig spektakel kunnen worden. Perfecte film voor mooie snapshots trouwens, maar eens in beweging en met geluid erbij is het een stuk minder. Erg jammer voor een film.

3*