Il Divo (2008)

Voor het eerst in tijden ben ik het weer eens met Onderhond.

Ik neem aan dat je met zijn voorganger Le Conzeguenze dell'Amore bedoeld, want L' Amico di Famiglia heb je niet gezien, of wel?

Hmmm, sorry, die is een beetje aan mij voorbijgegaan denk ik. Ik bedoel inderdaad Conzeguenze.

Dikke 5 sterren, topacteur die servillo.

Ik vond het juist een fantastische soundtrack. Meestal krijgen dit soort politieke films juist een conservatieve soundtrack, ik vond het juist mooi dat hij hier veel verschillende muziek gebruikte en niet alleen maar Italiaans, wat je zou verwachten.

Ik noem het dan ook niet conservatief, maar een Frans Bauer soundtrack zou dat ook niet zijn en is ook allerminst bevorderlijk. Ik vond het in ieder geval vreselijk om aan te horen.

En al helemaal teleurstellend na Conseguenze waar de soundtrack de film wel aardig bijstond.

Beide films hebben een fantastische soundtrack vond deze in ieder geval zeker niet minder.

Ik vond de soundtrack ook een van de minpunten. Zowel in Conseguenze als L'Amico di Famiglia werkt deze veel beter.

Hmm vond L'Amico di Famiglia in alles minder dan die andere twee maar qua soundtrack was die ook heel behoorlijk. Eigenlijk bevallen de soundtracks in al zijn films me tot nu toe bijzonder goed.

Tja...de film ademd een prachtige sfeer uit. Het acteerwerk is heel goed en het verhaal leent zich voor een intressante film. Probleem was voor mij dat ik niet goed was ingeschoten in de Italiaanse politiek met zijn voormalige hoofdrolspelers. Er komt een overdaad aan namen op je af en ik was heel snel de weg kwijt. Daar komt bij dat ik vond dat het fylosofische gehalte van de gesprekken te hoog was. Dit bij elkaar maakte het tot een lange zit en uiteindelijk een saaie film. Jammer.

Wat een fantastische vent! Wat een onbegrijpelijke film!

Ik had veel recensies gelezen over deze film, en als gevolg daarvan moest ik hem dan ook wel gaan zien. De recensies varieerden nogal in hun meningen, maar duidelijk werd me wel dat het een goede film was over een intrigerende man.

Dus, heengeweest. Eerst werd ik helemaal overdonderd door het visueel overweldigende begin, ik vond het er geweldig uitzien hoe ze dat deden met allerlei vermoorde mensen en de daarbijhorende namen waar het beeld om heen draaide, en dan ook nog met die lekkere muziek erbij.... rawr.

En toen ontvouwde zich een film waarvan ik het verhaal absoluut, maar dan ook absoluut niet kon plaatsen. Wat ik wist van de Italiaanse politiek voordat ik de film zag was: ze zijn corrupt als de neten, en nadat ik de film gezien had wist ik zo ongeveer precies hetzelfde. Ik vond het echt een minpunt van de film dat ze niet probeerden de film toegankelijker te maken, ik had het waarschijnlijk helemaal geen probleem gevonden als hij langer geduurd had, als ik het maar kon volgen.

Maar Andreotti zelf, en de acteur, Toni Servillo. Jezus, wat een figuren. Wat een fascinerende figuren. Hoe hij is, geweldig, zo enorm intelligent, en die Servillo wist hem zo goed over te brengen, alhoewel ik hem nog niet kende. Het af en toe knippen van zijn ogen deed mensen verstarren, het getrippel van zijn vingers deed mensen sidderen, zijn zinnen deden mij dromen. Ik wou dat ik net als hij van die geweldig gevatte antwoorden kon geven, waarover ik eerst een hele tijd zou moeten nadenken en waarover ik na ze gezegd te hebben een hele tijd met mezelf in mijn sas zou zijn. Maar hij schudde ze uit z'n mouw alsof het niets was, en de acteur deed het perfect overkomen. Wat ik niet zo perfect vond overkomen was de constante migraine, het was dat de nadruk er zo op gelegd werd, maar als die nadruk er niet op gelet werd was het ook 'weg', leek het. Het had wel wat gekwelder van mij gemogen. Net als de vrouw, die overigens zeer gekweld geweest moet zijn, naar mijn mening nóg diepere en tragischere gevoelens had mogen tonen.

Zo verschrikkelijk jammer van dat verhaal, dat het zo onnavolgbaar was. Vandaar een 2.5*.

Oja, nog een toepasselijke link:

http://www.stellafilm.com/public/news/wp-content/uploads/2008/05/toniservillo-alias-andreotti-2_regular.jpg

Iedereen is bezig, maar Andreotti zit daar wat te zitten, zonder dat het hem lijkt te raken. Als een standbeeld van waardigheid.

Zo wil ik ook herinnerd worden.

Het is jammer dat ik moet gaan, ik kan over deze film nog wel wat pagina's schrijven.

Il Divo is een film over het corrupte politieke bestel in Italië. Maar wat leren we van deze film? Dat de basis van een goede film toch vaak het verhaal is.

Il Divo heeft het allemaal in zich. Tot de verbeelding sprekende personages, een genadeloze montage, humor, visueel een plaatje ... dus dat is het probleem niet. Nee, waar het knelt is dat aan de hele film werkelijk geen touw vast te knopen is. Maar dan ook echt werkelijk helemaal nergens. Virtuoze vondsten als dode mensen introduceren en van rode lettertjes vergezellen onder punkrock in ingenieuze cameravoeringen worden volledig teniet gedaan door het feit dat ik gewoon helemaal niks van de film kon snappen. Ik heb geen enkel personage, op het hoofdpersonage na, kunnen plaatsen, geen enkele scène in context kunnen zetten, geen moment iets gesnapt van wat zich nu precies afspeelde op het scherm. En dat is wel leuk voor even, maar na een half uurtje krijg je toch spijt dat je geen horloge draagt.

Nee, Il Divo is één grote gemiste kans. Het eindeloos opnoemen van namen en relaties en moorden verzandt voor de volle 100% en weet voor geen meter te boeien. Het is onmogelijk om het ook maar het kleinste beetje bij te benen. Klinkt misschien intrigerend, maar het maakt de film gewoon zo ontoegankelijk als een loden deur en slaapverwekkend. Het is uniek, zo onmogelijk als het script is. Wat overblijft is een bijna komisch hoofdpersonage, de leuke shots en de fabuleuze soundtrack. Maar daar kan een film niet op teren. Een collage van scènes maakt geen goede film. Nee, ik wou dat we naar een film met een verhaal waren geweest. Dan had ik nog iets kunnen voelen of kunnen volgen. Het enige wat ik nu kon concluderen was dat meneer Andreotti nogal een corrupt ventje was, maar dat liever niet aan andere mensen vertelde. Whoa.

2* - maar een verlaging zit er dik in.

Ik ben gelukkig niet de enige die er geen touw aan vast kon knopen, mooie sfeer en goede acteurs maken het nog waard om af te kijken.

Pff wat ben ik blij dat ik dat niet van deze film heb opgestoken.

Ik vond deze meer dan ok maar kan wel begrijpen dat velen het verhaal niet echt vatten door de overload aan informatie.

Visueel sterke film, ermee rekening houdend dat het niet simpel is dit onderwerp te verfilmen. Ook de muziek vond ik uitstekend gekozen en maakte het geheel toch meer dan de moeite waard.

Toch wel een tegenvaller deze film!

De combinatie Sorrentino en Servillo was er in Le Conseguenze eentje om van te smullen. Aangezien de combinatie in deze film weer terugkwam waren mijn verwachtingen toch redelijk hoog, helaas kwamen ze niet echt uit. Dat is overigens niet te wijten aan Tony Servillo, die wederom een een erg sterke rol speelt, eeen mooie monoloog neerzet en wederom laat zien een klasse acteur te zijn. Daarnaast is de film visueel bij vlagen best moment en wordt op sommige momenten ook nog eens ondersteund door goede muziek.

Het probleem van deze film is echter het verhaal, waar af en toe geen touw aan vast te knopen is. De film probeert af en toe zo veel mogelijk informatie in een zo kort mogelijke tijd te brengen en springt op sommige momenten zo van de hak op de tak, zodat het geheel nogal rommelig oogt. Ook lijkt de film vaak uit losse fragmenten te bestaan en vormt het niet altijd een geheel. Heel moeilijk was het dan ook om enige feeling met de personages te krijgen.

De film is in zijn geheel wat mij betreft dus erg onevenwichtig. Sorrentino blijft echter een interessant regisseur en ik sluit niet uit dat hij in de toekomst nog een pareltje kan maken, zodra hij de balans weer terug in zijn films kan vinden.

kleine 2,5*

Onbegrijpelijke maar mooie film.

Tja, wat is nu in een film het belangrijkste; het verhaal of de cinematografie? Voor deze film voor mij duidelijk het laatste. Of je het verhaal nu kon volgen of niet, Paolo Sorrentino maakte van het portret van Giulio Andreotti een waar kunstwerk, waarbij ik de soundtrack, een combinatie van popmuziek en klassieke muziek absoluut niet storend vond. Vooral de klassieke muziek, het schitterende "Pavane" van Fauré en het zeer toepasselijke "Danse Macabre" - met verwijzing naar de moordaanslagen - van Saint Saëns bezorgde mij af en toe de koude rillingen. De rol van Andreotti werd verder uitstekend vertolkt door Toni Servillo. Het camerawerk vond ik net zoals in de film "Le Consegüenze de l' Amore" weer magistraal. Sorrentino heeft met deze film bewezen dat hij voor mij met afstand de grootste Italiaanse filmregisseur is op dit moment.

4,5*

Geweldige film. Goed acteer werk en prima soundtrack.

Ik weet nog wel als klein kind dat als mijn vader naar Rai zat te kijken hij altijd voor gek gezet werd door italiaanse cabaretiers.

Goed vertolkt ook door acteur. Hij is altijd zo geweest.

Dat loopje en zijn houding en die handen zo gevouwen.

Het is wel een politieke film en daar moet je van houden.

Inhoudelijk is deze film een behoorlijke flop als je 't mij vraagt. Een wirwar van honderden personages, onduidelijke lijn en warrige vertelstructuur. Erg jammer, want veel meer dan een prachtige videoclip en wat aardige oneliners blijft er hierdoor niet over.

2.5 *

Waar krijg ik de filmmuziek? Ik word er gek van om telkens dat clubje kwijleballen te zien als ik de 'muziek van Il Divo' probeer op te zoeken.

Il Divo ziet er werkelijk fantastisch uit. Zelden zo'n visueel geweld mogen aanschouwen. Fantastische gebruik van symmetrie, wat soms meer op kunst dan op film lijkt. Ook de soundtrack vind ik uitstekend.

Echter kon het verhaal me totaal niet boeien en ik moet ook toegeven dat ik vaak geen idee had waar het over ging.

2.5* voor de uitmuntende beelden.

Toni Servillo is geweldig als Andreotti. Dat en de fraai geregisseerde shots maakte het zeer boeiend. De politieke gebeurtenissen begonnen snel te vervelen. Toch 3,5*

Als liefhebber van politiek is Il Divo een geschikte film, maar dan moet deze wel behoorlijk op de hoogte zijn van wat er allemaal gebeurde in Italië. En dat is het probleem bij deze film die in hoog tempo vrij onbekende gebeurtenissen en een enorme hoeveelheid aan onbekende politici op de kijker loslaat. Natuurlijk weet ik wel het een en ander van Andreotti, Falcone, enkele mafia leden en vrij veel over Berlusconi (wat niet erg van pas komt bij het kijken), maar dat is niet genoeg. Il Divo is desondanks een zeer aangename film door de fantastische cast, het totale visuele aspect en de prachtige muziek. De samenhang van de vrij komische, absurdistische sfeer, de doorlopende dialogen en het gebruik van muziek maken dit tot een prima politieke operette.

Prachtig camerawerk en zéér puike dialogen en monologen. Daarenboven erg interessant en sfeervol. Alleen was de draad in het verhaal ver te zoeken.

3,5*

Het is een interessant verhaal, maar aangezien ik niet thuis ben in het Italiaanse politieke landschap, had ik het moeilijk om iedereen te plaatsen. De personages en hun plaats binnen de film worden wel uitgelegd maar ze willen teveel achtergrond info geven in een te korte periode. De positie van de personages wordt ook nooit even herhaald tijdens de film. Dit maakt dat je je (desnoods voor het kijken van de film) echt wel op de hoogte moet stellen van de Italiaanse politiek.

Verder miste ik een duidelijke doorlopende verhaallijn, door het ontbreken daar van is het nog moeilijker voor een leek om te volgen

Voor de rest is het een prachtige film. Super acteerwerk van Toni Servillo, prachtig camerawerk en unieke sfeer die de gehele film behouden blijft.

Over de muziek heb ik ook niets dan lof, prachtige composities, die perfect bij de sfeer passen.

Ondanks dat ik het verhaal niet helemaal begreep, kon ik toch zonder problemen blijven kijken en genieten van de sfeer.

2*, jammer van de te ingewikkelde verhaallijn

Mijn videotheekhouder waarschuwde me al dat menigeen deze film als onbegrijpelijk ervaart. En dat de onlogische structuur en de irritante muziek de film wellicht zou nekken, hij had hem zelf nog niet gezien. Maar ik wierp tegen dat de recencenten van alles en iedereen deze film 'grandioos, briljant en bijzonder' vinden. Maar aan de andere kant, dat is altijd zo. Wanneer een film nauwelijks door te komen is vanwege de bovengenoemde aantijgingen: dan staan de critici, zoals vaker, vooraan.

Je moet deze film wel 2x bekijken om het te proberen te begrijpen er gebeurt zoveel (bloederige moorden en dan weer een politieke discussie), dat je er scheel van gaat zien. Bij de dvd zit wel een boekje wel handig om even te lezen.

Prachtig gefilmd maar nog een keer kijken daar wacht ik even mee.

het aan en uitzetten van deze dvd verspreid over meerdere dagen, ja zelfs weken vanwege mijn gebrek aan concentratie om de film te begrijpen, deden mij uiteindelijk beseffen dat ik enkel kon genieten van puur acteerwerk, schitterende klassieke muziek, prachtige opnames en een kort inzicht in de toenmalige italiaanse politiek. Maar mijn kennis van deze politieke cultuur is echter niet genoeg om de film geheel te begrijpen. De geboden informatie en de namen die naar voren komen van politieke kopstukken die de revue passeren of het loodje leggen vereisen toch wel meer dan de kennis van een gemiddelde NRC lezer om de gehele link in het plot van de film te kunnen leggen. Deze complexiteit zal waarschijnlijk bewust worden gebracht maar maakt Il Divo niet toegankelijk voor het doorsneepubliek, laat staan mijn vrouwelijke date op die avond..

La grandezza dell' enigma

Il Divo is een grootse prent, maar (voor mij) op het frustrerende af ongrijpbaar. De hele film lang probeerde ik grip te krijgen op wat Paolo Sorrentino ons hier voorschotelt, op welke richting hij uit wil. Tevergeefs echter want meer dan een uitvergroting van de Italiaanse manier van aan politiek doen kon ik er niet in ontdekken.

Jammer aangezien Sorrentino op audiovisueel vlak (opnieuw) fraaie dingen doet, hoewel het nu ook weer niet zó briljant is in mijn ogen: de film voelt bij momenten platgestileerd en dus eerder leeg aan. Het is allemaal zodanig bombastisch dat het lijkt alsof je in een opera terecht bent gekomen.

Niettegenstaande er overduidelijk talent en een aardig stel cojones schuilt achter Il Divo is dit wat mij betreft een "interessante mislukking" at best.