The Mangler (1995)

Het verhaal van the mangler staat in 'Stephen Kings Nightshift' En het verhaal vond ik erg spannend en leuk om te lezen. King kan van alledaagse dingen iets vreselijks engs maken. Meestal word dat in de verfilmingen totaal verpest en is er dat gevoel wat je hebt als je het boek leest totaal niet. Dat vind ik erg jammer. Toch zou ik deze film wel eens willen kijken om te zien of het overeenkomsten heeft met het verhaal. Helaas is Tobe Hooper een niet al te beste regisseur.

Hooper's carriere is echt te splitsen in twee categorieen. Pre Mangler en Post Mangler. (Heb Night Terrors niet gezien maar kan me niet voorstellen dat die film me gaat bekoren) Wat een daling in kwaliteit zeg na Body Bags. De laatste (gedeelde) voldoende voor Hooper. Daarna is het alleen maar erger geworden.

The Mangler is nog geen ramp maar in vergelijking met zijn eerdere werk teleurstellend. Dit is voornamelijk te danken aan enkele acteurs, de CGI en het script. De casting van de inspecteur, zijn sidekick en enkele dames waren echt een ramp. Erg irritante hoofdrolspeler. Aan de andere kant valt er gelukkig nog wel te genieten van de over the top performance van Englund. Zonder hem had de film waarschijnlijk een nog lagere score gehad. De CGI aan het eind van de film werd me ook wat teveel. Het idee was leuk maar had de machine wat meer in het donker gelaten ofzo aub.

Positieve punten zijn absoluut de gore en de scenes met de machine die wel lekker sfeervol zijn geschoten.

Geen ramp dus maar een geslaagde film kan ik dit niet noemen.

2,5*

Aardig sfeervol.

Vreselijk cool ding, die machine. Lekker geolied, veel stoom, stevige kettingen en erg, uhm, machinaal. Hooper's camerawerk heeft soms zelfs een beetje weg van de Japanse fetishbeestjes als Tsukamoto.

Daar wordt dan gelukkig nogal wat sfeer uit gepuurd, camerawerk is best sterk en belichting was ook wel mijn ding, kleurrijk maar wel erg overdreven. Gore was ook een keertje de moeite, zie je niet veel bij die klassieke horrorgasten.

Daarnaast heb je dan dumb & dumber die echt een vreselijk duo vormen. Wat een brakke acteurs. Englund is wel op dreef en vormt met die fotograaf en lekker over the top lichtpuntje op dat vlak.

Verhaaltje is verder aardig vermassacreerd had ik de indruk maar door het hoge bullshit gehalte heen vond ik het nog best vermakelijk, met een leuke climax. De meeste CGI effecten zijn dan wel weer erg slecht.

Nogal opvallend goede en opvallend slechte elementen samen in één film. Maakt het nogal onstabiel, maar toch meer leuks dan slechts gezien.

3*, vind het beter dan z'n oude werk in ieder geval.

Ondanks de lage score en de negatieve kritieken toch een meevaller. Origineel verhaaltje alleszins. Toch een van de betere King-ideeën, een schrijver die ik over het algemeen maar een softie vind. Ik vind de pletwals als moordmachine een enorm leuk gegeven dat zich ongetwijfeld leent tot inventieve moordscènes. Die kwamen er redelijk uit en waren grafisch zeker in orde. Wat mij betreft mocht de camera nog iets nieuwsgieriger zijn naar wat er zich afspeelde in de "Mangler" zelf. Vaak zag je enkel wat slachtafval als resultaat.

De personages waren op zich wel aardig, maar werden soms maar matig uitgeschreven. Ik vond vooral de zwager een potentieel sterk personage, maar om een of andere reden kwam hij niet helemaal uit de verf. Hetzelfde met de agent en de wisselwerking met zijn zwager. De geheimzinnige fotograaf en het personage van Englund waren dan weer wel goed geschreven en ook uitstekend vertolkt. Englund was best een griezelige figuur eigenlijk, al vond ik zijn motieven een beetje aan de clichématige kant.

De effecten waren behoorlijk overtuigend op het vlak van de moordscènes, maar wanneer tijdens de finale de "Mangler" uit de bol ging was het armoe troef met de schabouwelijke CGI. Zo'n "spectaculaire" finale had voor mij überhaupt al niet gehoeven trouwens en was een beetje een domper op wat voor de rest een uiterst originele en onderhoudende film was.

Magertjes.

Englund, Hooper en King. Dat mag eigenlijk niet fout gaan.

Fout gaat het ook niet, maar het komt niet verder dan een ''aardig'' filmpje.

Englund speelt zijn rol goed, maar de absolute topper vond ik toch echt Ted Levine. Ongelofelijk getalenteerde acteur is dat zeg.

Weinig spanning. Vond de machine niks engs of duisters uitstralen. Het meest creepy aan de film waren dan William Gartley, maar al helemaal die gozer die steeds die foto's nam.

De kills van de machine waren best aardig in beeld gebracht. Zeker tegen het einde werd het lekker gory. Helaas is de CGI wat gedateerd al stoorde ik me daar niet heel erg aan.

''The Mangler'' kent nog een paar mindere stukken. Zo waren er vrij veel saaie delen en werd ik ook een beetje moe van het eeuwige gerace door de inspecteur in z'n jeep.

Krappe 3 sterren. Englund en Levine tillen het niveau toch behoorlijk omhoog.

Die namen, een feestje voor horrorfans: Tobe 'Texas Chainsaw' Hooper verfilmt een verhaal van horrorkoning Stephen King met in de hoofdrol Robert 'Freddy Krueger' Englund en Ted Levine, die een paar jaar hiervoor in die grote horrorhit Silence of the Lambs zat. Een hoop grote namen! En wat een rotzooi!

The Mangler is een idiote film. Dat is niet eens een mening, dat is gewoon een feit. De film vertelt over één of andere bezeten vouwmachine in 's werelds meest duistere en ongure wasserette ooit. Maar het is niet enkel een vouwmachine, ook een oude ijskast heeft schijnbaar iets duivels. Iets met een botsing, wat elektriciteit en een demon. Geestig hoe je na een paar minuten in de film al eigenlijk geen idee meer hebt wat er nu aan de hand is. Dat geldt ook voor onze held, de compleet onhandige politieman Ted Levine heeft ook geen flauw idee. De hele film door struikelt hij, blijft zijn lange jas ergens achter haken en moppert hij iets onverstaanbaars omdat hij constant zijn mond vol lijkt te hebben. Je ziet arme Ted Levine af en toe denken; 'waar ben ik in godsnaam mee bezig?'. Hij wordt bijgestaan door een zweverige zwager, die opvallend weinig aanleiding nodig heeft om te denken dat de vouwmachine bezeten is. Als hij dit voorstelt aan Levine, lacht deze terecht cynisch; 'ja, dat is het eerste waar ik ook aan dacht'.

Maar gaandeweg de film gebeuren er ... dingen. Ted Levine's zwager blijft ratelen over God, de duivel en demonen, terwijl een jongen stikt in een koelkast en een oude fotograaf blijkt ernstig ziek. En als je je al afvraagt wat dat er mee te maken heeft, neem dan het feit dat die oude man wordt vertolkt door een jonge acteur, die tegelijkertijd ook een andere rol speelt. Waarom? Geen idee. Een andere persoon met make-up is Robert Englund, die net een jaar eerder de zevende keer Freddy had gespeeld. Ditmaal iets minder make-up, maar niet een minder subtiele rol. Zijn Garthy is een vloekende smeerlap met meestal een dikke sigaar in zijn mond. Englund doet waar hij goed in is; lekker over de top schreeuwende typetjes spelen. Het maakt zijn Bill Gartley memorabel. Dat komt deels vanwege het geschmier van Englund en deels omdat de overige personages behoorlijk inwisselbaar en suf zijn. Met een paar jonge actrices in de hoofdrol, waar daarna niemand meer iets van heeft gehoord. Wel memorabel is de vouwmachine, zeker als hij door middel van slechte CGI tot leven wordt gewekt aan het einde en aan de wandel gaat. Dit is zowel het meest vermakelijke aller tijden alsmede het domste wat je ooit hebt gezien. En daar is The Mangler wel mee samen te vatten: Enorm dom, maar door zijn domheid ergens wel vermakelijk.

2 sterren.

Ondanks dat het bronmateriaal geschreven door Stephen King, niet eersteklas en maar vrij kort is, wist regisseur Tobe Hooper (ook verantwoordelijk voor het veel betere Salem's lot) er net voldoende uit te knijpen om er nog net iets leuks van te maken. Dit komt vooral door de prachtig vormgegeven 'Mangler' (al zijn het soms wel ouderwetse computeranimaties) en de heerlijke gore effecten. Er is maar weinig verbeelding voor nodig omdat ding hongerig wasvrouwen naar binnen te zien schrokken. Tja, over het acteren hou ik verder mijn mond maar wie weleens een horror kijkt weet dat het vaak niet het sterkste punt is. (ja ook van de aanwezige Robert Englund) 'The Mangler' is natuurlijk geen topper maar de film is wel leuk om naar te kijken.

En maar weer eens aan een zogenaamd discutabele Stephen King verfilming, want zoals we inmiddels weten worden de doorgaans goede verhalen zelden echt omgezet tot een hele goede film. Maar vaak wil ik nog wel voor de films een lans breken als zijnde vermakelijk en behorend tot het cult genre. En dat verwachte ik bij deze The Mangler niet anders, een verhaal uit de bundel Nachtmerries, als ik het mij goed herinner, maar niet echt meer parate kennis want dat boek is toch wel geruime tijd geleden.

Afijn, we nemen een vet aangezette sfeer, een redelijk sinistere locatie en een device in de vorm van een strijkmachine waar je bang van zou worden. En het apparaat heeft kennelijk bloed geproefd en het wil meer met verschillende ongelukken en toestanden tot gevolg. Opzich geen rare basis en hoewel ik geen actieve herinnering heb aan het verhaal meen ik me op zijn minst te herinneren dat het lang niet gek was. Dat had ook voor de film kunnen gelden mits er iets meer van gemaakt was. Neem bijvoorbeeld Graveyard Shift die dezelfde kenmerken heeft en ook geen hoogvlieger is maar door de mix toch nog op zijn minst een erg vermakelijke film met een goede hoofdrolspeler in de vorm van de beheerste David Andrews. Maar daar is in The Mangler toch niet bepaald sprake van...

Zoals gezegd de locatie, het apparaat en de sfeer is er wel tot op zekere hoogte, maar het wordt teniet gedaan door een overspannen Ted Levine met zijn overacting, Englund als Gartley betreft een karikatuur en vooral flauw maar geen moment eng, en dat is er nog het constante gegil van Sherry in de finale. Best stel longen heeft dat mens, ik zou zangeres worden als ik haar was. Dan zijn er nog tal van dingen die niet lekker uit de verf komen zoals Mark met zijn kennis, de bezeten koelkast en de connectie tussen Gartley en de machine die naar mijn mening meer behelst maar slecht wordt uitgelegd. Het is de naam van de regisseur Tobe Hooper die toch echt meer deed verwachten maar The Mangler blijkt toch een flauwe bende met veel overacting waar echt wel meer van te maken geweest was.

Ik had moeite om door King's originele kortverhaal te komen. Het was maf en een best dwaas. Ik wist niet wat ik van deze film moest verwachten, maar ik ben blij om te zien (of misschien ook niet) dat ze de idiote kern van het verhaal hebben behouden.

Deze film is volkomen bizar. Een moordende industriële strijkmachine... Tuurlijk, het zal wel. De film weet niet of hij serieus, campy of beide wil zijn. Sommige scènes zijn op een tergend amateuristische manier geknipt. De geluiden en stemmen komen niet altijd overeen met de uitdrukkingen en lippen van de personages. Het leidt enorm af en je vraagt je af hoe Hooper zo hard uit de gratie is geraakt.

De gore is tenminste goed.

1,5*

Regisseur Tobe Hooper leek zelf in te zien dat het gegeven van The Mangler bestaat uit gebakken lucht en focuste zich daardoor extra op camp. Een aantal bijzonder expliciete gruwelijkheden maken daarbij meteen indruk en de vormgeving van de persmachine is geslaagd, maar daar houdt het meeste binnen deze film wel mee op. Het acteerwerk is bedroevend, het middenstuk vooral onbenullig en de uiteindelijke finale wordt gedeeltelijk onderuit gehaald door de matige computereffecten. Je moet natuurlijk wat als je wordt aangewezen om de grootste onzin ooit op het witte doek te dirigeren, maar dat het vervolgens relatief saai voor de dag komt is een haast onmogelijke prestatie.

Wanneer een waspers in de Blue Ribbon Laundry bezeten raakt door een demon, begint de machine onschuldige slachtoffers op gruwelijke wijze te vermalen. Politieagent John Hunton onderzoekt de reeks bizarre ongevallen en ontdekt samen met een demonoloog een duister geheim: de plaatselijke elite offert al decennialang jonge meisjes aan de machine in ruil voor macht en rijkdom. Hunton en zijn bondgenoten zullen een laatste confrontatie moeten aangaan om het kwaad te stoppen.

Hoewel "The Mangler" door veel critici werd afgedaan als een mislukte Stephen King-adaptatie, verdient Tobe Hoopers visionaire aanpak juist lof voor zijn unieke interpretatie van Kings korte verhaal. De film slaagt erin om een absurde premisse — een demonische wasmachine — met verrassende ernst en visuele inventiviteit te behandelen, waarbij Hoopers kenmerkende atmosfeer van onderliggende dreiging volop tot zijn recht komt.

Wat de film onderscheidt van andere horrorproducties uit de jaren negentig is de doordachte production design: de Blue Ribbon Laundry oogt als een Kafkaëske hel, met industriële decors die zowel claustrofobisch als symbolisch functioneren. Robert Englund levert als Bill Gartley een memorabele prestatie, waarbij hij onder zware make-up een complexe antagonist neerzet. Ted Levine als de detective Hunton brengt een menselijke dimensie aan het verhaal, met zijn persoonlijke demonen die parallel lopen aan de bovennatuurlijke dreiging.

De gore-effecten behoren tot het beste dat de jaren negentig te bieden had, met creatieve en schokkende sterfscènes die de absurde premisse geloofwaardig maken. Een beklemmende, groteske en mijns inziens ondergewaardeerde horrorfilm die ik al zeker vijf keer bekeken heb. 3,5/5