Vals im Bashir (2008)

Smerig filmpke!

Vorm primeert boven inhoud. Dit was zeker toch in het eerste half uur à drie kwartier. Doordat de film narratief is opgebouwd als één grote flashback, wordt er vaak terug gecut naar het heden. Deze onderbrekingen en de hiermee gepaard gaande voice-overs ervaarde ik aanvankelijk als zeer storend. Wat dan wel weer heel sterk was, is dat de grote climax van de film volledig steunt op deze hulpmiddelen en dat het ook echt werkte. De laatste beelden (eigenlijk wel een goedkope truc; de gruwel tonen adhv "real live" archiefbeelden) bliezen alle 5 medecinemabezoekers weg... Ik had het nog nooit meegemaakt dat iedereen stil bleef zitten en echt niet wist wat zeggen.

De animatie zelf vond ik persoonlijk niet altijd even mooi, het is een zeer groffe tekenstijl (dik aangezette lijnen), maar het kleurgebruik is geweldig en bij momenten oogstrelend.

4.5*

Eens met Redlop. Indrukwekkend - zeker gezien de animatie stijl, waardoor de film aan de ene kant een surreëel tintje krijgt, maar aan de andere kant ook volkomen écht aan voelt.

Het gegeven van de film is ook enorm mooi. Herinneringen, verloren herinneringen en de perceptie van anderen op jouw herinnering. Een zeer interessant thema, die op een mooie - en vooral persoonlijke manier naar voren komt. Qua vorm (semi-docu in combinatie met Animatie) weinig eerder gezien eigenlijk. Een aanrader!

4*

Indrukwekkende geanimeerde documentaire over het verwerken van oorlogstrauma's. Prachtige, redelijk eenvoudige, maar zeer sfeervolle animatie, ondersteund door een eersteklas soundtrack. De film zit zeer intelligent in elkaar en heeft zinnige dingen te melden. Je kunt je vraagtekens zetten bij het gebruik van echte beelden in de laatste minuten, maar dan heeft de film zijn kracht al bewezen.

Toffe animatiestijl, waarbij ik de stroeve langzame bewegingen opvallend vond en mooi uitgevoerd worden. Een Israëliër gaat langs bij verschillende mensen die hij van vroeger kent en probeert beetje bij beetje de gebeurtenissen tijdens de Libanese oorlog te plaatsen. De film krijgt doordat verschillende vrienden van de hoofdpersoon aan het woord gelaten worden een docu-gehalte en is soms helaas ook ietwat onevenwichtig. Sommige verhalen zijn desalniettemin behoorlijk indrukwekkend, al dan niet pijnlijk. Het geheel scoort een ruime voldoende en de gevarieerde geweldige soundtrack mag ook niet onvermeld blijven.

Moeilijk om dit te beoordelen: je weet dat Waltz With Bashir grootse cinema is, maar toch werd ik niet helemaal meegesleurd in Folmans trip. De omstandigheden waarin ik deze prent heb gezien waren niet ideaal, en misschien heeft dat er wel iets te maken.

Visueel is Waltz namelijk van het allermooiste dat ik ooit heb gezien: akkoord, de personages stappen wel héél traag , maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door bijvoorbeeld de hier reeds aangehaalde scène waarin enkele soldaten naakt ontwaken in het water en dan maar besluiten aan land te gaan: de melancholie die hierbij schuilgaat in de ogen van de jonge Ari is adembenemend. Ook die andere welbekende scène waarbij gevlucht wordt op een naakte reuzin, is hartverschroeiend mooi.

Die beeldenpracht wordt vergezeld van een al even formidabele soundtrack, waarbij mooie instrumentale stukjes afgewisseld worden met pop-hits (Enola Gay van OMD!). Audiovisueel is Vals Im Bashir dan ook 'n magnifieke film.

En toch werd ik niet helemaal ondergedompeld in de trip. Misschien dat dit bij een tweede visie wel het geval is, maar narratief is deze prent gewoon wat minder. De hele zoektocht is nogal fragmentarisch, waardoor de kijker er nooit echt door opgeslorpt wordt.

Sowieso is dit zéér originele cinema en worden er enkele bakens verzet. Toch blijf ik voorlopig hangen bij 3,5*.

Indrukwekkende animatie over invasie in Libanon

De 45-jarige Israeliër Ari Folman ontdekt dat hij amper herinneringen heeft aan de invasie in Libanon. Hij was er als jonge soldaat bij in 1983 toen het Israelische leger op Palestijnen in Libanon ging jagen. De PLO was zo zwaar aanwezig in Libanon, dat het land volkomen instabiel geworden was en in een burgeroorlog was terechtgekomen.

Folman was erbij, ruim twintig jaar geleden, en gaat zoeken naar andere soldaten om de gebeurtenissen te reconstrueren. Hij spreekt vele mannen die destijds als soldaat ook bij de invasie betrokken waren en raadpleegt ook wetenschappers die uitleggen waarom het geheugen zo selectief werkt. Want alleen de verschillende verhalen tezamen bieden Folman een complete blik op de gruwelijke werkelijkheid waarbij hij betrokken was.

En dan doet Folman iets bijzonders. Hij zet deze serie pratende hoofden niet om in een documentaire, maar laat tekenaars er een animatie van maken, inclusief de pratende hoofden. Alleen de animatie biedt hem de ruimte om soepel te schakelen tussen de geïnterviewden en het uitbeelden van het verhaal dat deze geïnterviewden vertellen. Hierdoor verhoogt hij de atentiewaarde en balanceert hij op de rand van informatieve docu en kunst.

Want kunstig is de film Waltz with Bashir zeker. Niet de Walt Disney-stijl, maar die van hardrealistische stripboeken is gekozen. Veelal worden warme kleuren (donkergeel, donkerblauw) gebruikt, die net zo makkelijk sfeervol als luguber zijn. Nergens is de film glad. De personen zijn zelfs een beetje houterig gehouden, zodat ze ook iets aandoenlijks hebben. Maar de tekeningen zijn realistisch genoeg om flinke indruk te maken.

Folman maakt inzichtelijk dat al die soldatenjongens nu nog een last met zich meedragen, zonder dat ze altijd precies weten waar die last vandaan komt. Zo gaat de hoofdpersoon op zoek naar het dramatische verhaal rond de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Ergens ver weg kan hij zich herinneren dat daar een slachting onder Palestijnen door Libanese falangisten plaatsvond, maar zijn rol erin weet hij niet meer. Langzamerhand, gedurende de film ontrafelt hij de geschiedenis van deze slachting, en daarmee van zijn eigen geschiedenis. De film koerst dan aan op een verpletterend einde, die werkelijk iedereen in de zaal met verbijstering achterlaat.

- 'What to do? What to do? why don't you tell us what to do?'
* 'Shoot!'
- 'On who?'
* 'How should I know on who? Just shoot!'
- 'Isn't it better to pray?'
* 'Pray and shoot!'

Vals im Bashir is een geweldig sterk staaltje cinema. Een prachtige animatiefilm met een aangrijpend en intrigerend verhaal. De film is een groot sfeervol spektakelstuk; een echt stukje cinematografische kunst. Een film in een gedurfde vorm die echter perfect werkt en de juiste snaar weet te raken. De gruwelen van de oorlog in Libanon worden middels een soort van persoonlijke 'verhaaldocu' weergegeven. De goed uitgekozen muziek, weet het plaatje helemaal compleet te maken. Dit wordt een film die ik absoluut op dvd wil hebben, zodat ik 'm nog eens rustig kan herkijken.

Dit is geen documentaire, zoals wel eens wordt beweerd, maar een film, en naar mijn gevoel een schitterend stuk cinema. Het procédé van de documentaire wordt enkel gebruikt als geraamte, een structuur om de zoektocht naar de verdrongen waarheid aan op te hangen. Het doel is niet objectieve duiding, maar een subjectieve zoektocht naar het verleden, en dat maakt er een fictie van. Mooi is de manier waarop deze niet zo fraaie episode uit de Israëlische geschiedenis op verschillende manieren belicht wordt... Alles past hier perfect in elkaar: de grimmige tekenstijl van de tekeningen, de hypnotiserende muziek, de stemmen, het ijzersterke scenario, met als slot de schokkende openbaring van het verleden door middel van oude nieuwsfragmenten. Een meesterwerk!

Documentaire, reconstructie, fictiefilm en animatiefilm ineen. Heb me lang afgevraagd waarom voor deze vorm gekozen is maar de laatste scene gaf daar een heel eind antwoord op.

De gekozen vorm werkt in ieder geval uitstekend want de animatie ziet er bij vlagen adembenemend mooi uit. Eigenlijk is het enige minpuntje dat gezichtsuitdrukkingen zo slecht worden weergegeven waardoor emoties niet helemaal overkomen. Dat wordt echter grotendeels gecompenseerd door de soundtrack en dat lukt heel behoorlijk.

Ander sterk punt is hij slot. De eindscene bezorgde me kippenvel en dat was alweer een hele poos geleden.

4 sterren

Prachtige en zeer indrukwekkende kruising tussen animatie en documentaire, hallucinatie en werkelijkheid!!

Een aantal scenes bezorgden me kippenvel. Het moment waarop Frenkel op het kruispunt schietend gaat dansen. De steeds terugkerende scene van de drie jonge soldaten die uit de zee komen, hun kleren aantrekken en de stad inlopen, de achtergrond verlicht door lichtkogels. En dan het einde wanneer er opeens overgegaan wordt op echte beelden. Heftig! Laat duidelijk zien hoe smerig een oorlog kan zijn...

Zeer gedurfde keuze om er een animatiefilm van te maken. Maar het is zelden gelukt zoveel emotie, sentiment diepgang en geweten aan een tekenfilm mee te geven.

Ik ben overdonderd. De sfeer, de muziek, de plaatjes. Zeer tragisch.

Beter dan verwacht.

Tekenstijl is krachtig, sterk en sfeervol. De animatie is allesbehalve dat alles. Dat is een beetje jammer, want het maakt de bewegingen vaak een nogal goedkoop. De starre gezichten helpen daar ook niet echt bij. Had graag iets minder vis noch vlees gezien.

Muziek van Richter werkt erg goed (veel beter te pruimen dan z'n studioalbums), de andere "hitjes" vond ik iets minder werken. Audiovisueel daarom vooral erg dubbel. Vervelend vond ik ook dat tijdens de massacre scene er steeds meer gebruik werd gemaakt van echte (bijna onbewerkte) voorwerpen en beelden. Kan enkel een indruk zijn, maar in het begin van de film leek het mij allemaal wat abstracter.

Als docu erg vreemd, want aan het einde van de film voelt het toch echt alsof je een "film" gezien hebt. Eentje die verzonnen is en niet gegrond in werkelijkheid. De laatste beelden (live action) versterken dat gevoel eigenlijk alleen maar. Vond ze trouwens ook onnodig en nogal goedkoop effectbejag. Zeker gezien de keuze om de hele docu in animatie te doen.

Een indrukwekkend relaas is het wel. De zaken rond het niet herinneren krijgen iets teveel te bovenhand soms. Kon er mij ook niet meteen in verplaatsen, volgens mij werd het allemaal wel érg zwart/wit geschetst.

Op momenten is de film echt geniaal. Maar die momenten zijn schaars. De rest bevat heel wat fijne en mooie scenes, afgewisseld met rare kwaliteitshikjes. Het 3 maar herhalen van de keyscene had bijvoorbeeld ook wel wat origineler gekund.

Al bij al zeker de moeite een keer te zien. Vooral als alles stilstaat is het prachtig. Animatie zelf is een beetje ondermaats en een aantal vreemde keuzes zorgen dat er toch wel meer ingezeten had. Vond de hele reconstructie van het gebeuren zelf ook veel minder indrukwekkend dan al het voorgaande.

3.5*

Op een vreemde manier dromerig.....

Het bombardement op het vliegveld, dat in een klap van zijn taxvrije winkels en vliegtuigen ontdaan is, voelt zowaar poëtisch aan, dankzij de rustige vertelstem van de voice - over en de focus van de regisseur op de onwerkelijkheid en onwezenlijkheid, die zich na zo `n aangrijpende aanslag meester van je maakt.

Waltz with Bashir is een oorlogsfilm met een missie, men komt in deze film tot de conclusie dat oorlog schrijnende situaties oplevert en per definitie zinloos is. Gelukkig heeft deze film veel meer te bieden dan deze platgetreden paadjes. De keuze om de film te animeren pakt verdienstelijk uit. Het accent in deze film ligt niet zozeer op het in beeld brengen van oorlogsverschrikkingen, maar op het vervagen van afschuwelijke herinneringen. De film schetst met veel aandacht voor detail de belevingswereld van enkele soldaten die aan het front stonden en blaast oude herinneringen nieuw leven in.

Enkele opmerkelijke scenes passeren de revue, waarbij opvalt dat de soldaten niet als onderdeel van de oorlog gezien worden, maar terugkijken op de oorlogstijd, vanuit eigen perspectief, waaruit blijkt dat ze zich veel meer dingen herinneren die los van de oorlog zelf stonden. Deze scenes bestaan vaak uit wat losse gedachten of wensdromen, die schetsen hoe zij op dat moment tegen het leven aankeken, nimmer gevuld met haat.

De verhalen van verschillende personen worden uitstekend gevisualiseerd, waardoor Waltz with Bashir geen langdradige geschiedenisles wordt. De openingsscene, de scene op het vliegveld, de scene in de zee en de vrouw die zich als schip opwerpt zijn gaaf geanimeerd. De achtergronden zijn prachtig om te aanschouwen, net zoals de personages.

Het slotakkoord waarin animatie plaatsmaakt, voor echte beelden die we dagelijks in het journaal tegenkomen is nogal misplaatst, omdat het wat wegheeft van goedkoop effectbejag. 3,5*

Indrukwekkende animatiefilm. Documentaires zijn niet bepaald expressionistisch van aard, maar Folman deed er eens iets anders mee. De manier waarop hij de verschillende verhaallijnen, dromen en gedachten visualiseert is zo prachtig dat de inhoud er bijna door overschaduwt wordt. Bijna, want de inhoud is ook niet mis. Maar het geheugen behoort dan ook tot een thema dat ik erg boeiend vond. Van de burgeroorlog van Libanon bleek ik echter schokkend weinig te weten en op dat gebied zal ik dan ook wel het een en ander gemist hebben.

Folman creërt hier echter zeker een aantal gedenkwaardige scènes, die enerzijds de werking van het geheugen mooi visualiseren (de uitleg met die kermis; de droomscène met die naakte vrouw) als wel de oorlog een speciale kleur geven, zoals de titelscène en het moment waarop de oorlog ritmisch op een rocknummer gemonteerd wordt. De muziek vond ik ook erg sterk. Audiovisueel is het haast een dromerige ervaring. De keuze voor animatie beviel me erg goed. Hopelijk is dit een lesje voor latere animatoren om ook een zoiets unieks te maken. Oorlogsfilms hebben de neiging om op elkaar te lijken en het bijna fantasievolle uiterlijk van deze animatie geeft er iets nieuws aan. Al had Folman dat niet eens nodig gehad, want zijn verhaal is op zichzelf al een originele mix van autobiografie, gedachtestromen, interviews, reportage, reconstructie, mysterie en poëzie. Kortom: een parel.

4*

Zeer goede film. Of eigenlijk gezegt: soort van documontaire dat immers ook schitterend getekend is. Eerst zat ik te denken dat dit een oorlog'sfilm in tekenstijl is, maar het zijn enkel bijzondere flashbacks die ook erg mooi en secuur verteld worden. En de flashbacks zijn ook vooral erg schokkend weergeven en het is een visuele lust voor het oog.

En alle vertellingen worden ook netjes op een rij verteld en de waargebeurde feiten worden ook mooi weergeven waardoor het ook echt moet lijken op wat er vroeger in het echt gebeurd is: bv met die tanks door die bospad rijden, die aanslag aan het einde waarbij we ineens nieuwsbeelden te zien krijgen ipv tekenfilm Erg netjes. Ook de interviews en de vertellingen van die hoofdpersonages met een oorlogstrauma hakten er wel eens in. De beruchte strandscene is ook adembenemend.

Wat ook opmerkelijk is is dat die 2 personages ook nog een bezoek brengen aan Nederland. Ook wel bijzonder om dat als Nederlander tegen te komen in zo'n film uit een ver land. Alleen ligt NL er wel een beetje heuvelachtig bij.

Ook die Duitse pornofilm vond ik grappig.

Maar verder een erg aangrijpende en hele ander soort film. Het heeft mij aan het denken gezet.

4,0*

De eerste scène is erg goed en achter af moet ik helaas concluderen dat het ook meteen de beste scène is.

Hoewel ik Folman hypocriet vind als het gaat om zijn commentaar op Schlinder's List, zit ik er verder niet mee dat Vals im Bashir mooi gestileerd is. De tekenstijl is fijn, echter wel jammer dat het er soms wat houterig uit zag. Mooi kleurgebruik en bij vlagen erg goede camerahoeken. Met de Waltz scène, samen met de beginscène, toch wel als hoogtepunt. Voor mij persoonlijk in ieder geval hierdoor een aantrekkelijke documentaire.

De psyche is nog wel redelijk interessant, alles eromheen wat minder. De real footage op het eind had van mij niet zo gehoeven, maar het kost de film verder geen sterren ofzo.

3*

Wat een drama zeg. Behoorlijk fragmentarisch, mede daardoor plus de volstrekt oninteressante vertellingen die zich opstapelen werd ik er nauwelijks koud of warm van. Wel aantrekkelijke kleuren maar de animatie kon mij maar weinig bekoren.

Tenminste weer eens een goede animatie (net zoals Persepolis) i.p.v. de gebruikelijke zooi als Shrek en etc. wat niet om aan te zien is. Deze animatie bevat een goed verhaal en is tevens redelijk boeiend. De film is soms zelfs aangrijpend en laat aardig de gruwelijkheden (vaak zinloos) zien van de strijd in Libanon.

Ook zo'n film die ik helaas heb gemist toen hij in de bioscopen draaide, maar toch nog graag wilde zien.

Uiteindelijk is het ook weer niet zo'n geweldige film gebleken. Eigenlijk zit je naar een documentaire en reconstructie in één te kijken, waar de animatie eigenlijk fungeert als een koepel zodat er niet al te veel verschil zit tussen de twee elementen. Het wordt wel een stuk vloeiender zo. De tekenstijl zelf vond ik best aardig, levert een paar mooie plaatjes op, vooral van de achtergronden enzo. Van dichterbij zag het er al een heel stuk minder uit, en qua animatie was het ook niet altijd even goed. Vrij hoekig en schortend zelfs.

Verder inhoudelijk zeker interessant, maar een probleem blijft toch wel dat echte beelden zo veel meer impact hebben. Het zegt eigenlijk ook wel genoeg dat die nog aan het einde komen. Indrukwekkende beelden, maar het voelt wat aan als effectbejag. Al moet ik ook wel toegeven dat het nog wel werkte ook.

Al met al zitten er een paar erg knappe scenes in (de Waltz zelf ), maar over het algemeen is het niet meer dan aardig.

3*

Aardige film waar ik meer van verwachtte en waar ook zeker meer in gezeten had. De film heeft alleen het probleem dat het te veel wil zijn. Het wil afschrikken, trippen(d) (doen ogen), liefdevol zijn, documenteren, sentiment opwekken, afgrijzen.. Ga zo maar door. Dat vind ik ook heel duidelijk terugkomen in de audiovisuele stijl die erg wisselvallig overkwam en ook in het (live action) einde dat niet nodig was en ook een beetje afdeed aan de rest van de film. Althans zo voelde dat voor mij.

Over het algemeen vond ik de tekenstijl wel wat hebben, vooral ook in deze setting. Ook de 'locaties' waren vaak erg mooi opgezet en dus goed uitgekozen. De animatie was daarentegen wel echt brak (volgens mij al eerder gezegd), voelde aan als een computerspel uit de jaren 90, dat maakte ook de personages soms wat 'ééndimensionaal'.

De soundtrack vond ik wel goed in orde, maar soms net iets te sentimenteel aandoen. Toch zaten er ook erg mooie stukken ambient tussen, waar erg veel 'spanning' vanuit kwam.

Tot slot boeide mij het verhaal niet heel erg. Ik zat nog te denken als de film een documentaire zou zijn zonder animatie, maar in 'real life' of het me dan ook zou aantrekken. En dat weet ik zo net nog niet, omdat ik dan denk dat het vooral een clichématige oorlogsdocu zou worden die nergens echt heel interessant zou worden.

Dus uiteindelijk haalt de film zijn kracht toch uit de tekenstijl, de kleuren, (de soms leuke) camerastandpunten en regelmatig de muziek. Deze elementen vond ik erg mooi samen komen in de korte 'tripscène', een bepaalde 'verlofscène' en het stukje dat ook op de poster staat afgebeeld. Dat zijn dan ook wel echt stukken die me bijblijven en die de film iets speciaals meegeven.

Uiteindelijk dus een aardige film die erg wisselvallig overkwam en waar ik meer van had verwacht.

3,0*

Mooie en passende tekenstijl. Eén scene, afspelend in Nederland, waarbij het beeld overgaat naar vogelvluchtperspectief en het landschap laat zien vond ik er erg goedkoop uit zien (een slechte versie van the Sims).

Helaas miste ik door de simpele, soms wat slome tekeningen en de monotone stemmen erg veel emotie, en werd het verhaal op een gegeven moment wat vaag, zelfs slaapverwekkend, en leek het soms wat van hak naar tak te gaan.

Doe mij maar een soortgelijke documentaire op National Geographic of Discovery met de echte beelden. Daar hou ik toch altijd goed de aandacht bij. Een magere 3,0.

Zeker niet slecht, deze animatiedocumentaire. Best origineel ook om eens een verhaal op deze manier te vertellen, maar echt geraakt werd ik er niet door.

De tekenstijl is best goed. Dat wil zeggen dat ik de personages er goed uit vond zien en mooi getekend evenals het soms opvallend gele kleurgebruik is de flashbacks. De achtergronden en de bewegingen van de personages ed, zijn dan weer een stuk minder sterk. Inhoudelijk is het best interessant om te volgen. Een soort van reconstructie over hoe het aan toeging aan de hand van herinneringen van de hoofdrolspelers.

De echte beelden aan het einde van de film waren wel indrukwekkend. En dan merk ik gelijk dat live-action toch veel indrukwekkender is dan animatie, ondanks dat het verder best goed gemaakt is. Het is een stukje geschiedenis, dat op originele wijze verteld is, maar uiteindelijk minder indruk maakte dan gehoopt.

3,0*

Ook bij herziening staat hij nog overeind als een ijzersterke (anti-)oorlogsfilm die de subjectieve aard van herinneringen ter discussie stelt. Het enige wat mij bij de tweede keer kijken een beetje tegenstond is dat het karakter Ari niet echt een groei door lijkt te maken, maar opeens al zijn herinneringen terugkrijgt. Hier had nog iets meer een dramatische opbouw ingekund.

Best indrukwekkend.

Soort van documentaire over het bloedbad van Sabra en Shatila, maar dan verpakt als animatie. Had al wel van de tragedie gehoord, maar de details kende ik niet. Naar aanleiding van deze film me toch even kortstondig verdiept in deze tragedie.

Werkt in ieder geval goed. Vond de tekenstijl er best mooi uitzien, al leek het hier en daar wel wat hoekig. Erg mooi kleurengebruik ook en een sterke soundtrack.

Een gitzwarte pagina uit de recente geschiedenis die op fantasierijke en kleurrijke wijze is herschreven, zonder af te doen van de ware tragedie die dit bloedbad was.

Mooie animatie, vooral de contrastrijke beelden en de scène-overgangen zijn geslaagd, alleen de gezichten en emotie-uitingen/bewegingen vallen een beetje uit de toon. Ook de documentaire-elementen zoals de 'interviews' vind ik niet lekker passen in combinatie met het relaas over geheugenverlies en de boeiende verhaalvertelling in Libanon zelf. Geen vloeiend geheel. Alles bij elkaar is het wel een unieke film met goede muziek zoals het nummertje This Is Not a Love Song en met waardevolle afsluitende real life shots. Die trekken je even vanuit de animatie de harde realiteit in.

Ongelofelijk. Ontluisterend. Hallucinant. Enerzijds natuurlijk de inhoud, de tragiek van jongens die onvoorbereid een oorlog worden ingegooid die ze niet om persoonlijke idealen voeren, de machteloosheid waarmee ze een genocide laten begaan en individueel met enorme schuldgevoelens achterblijven, de doodsangst, maar ook de onbetrouwbaarheid van de herinnering, de enkele fantasierijke uitstapjes, de verluchtende anekdotiek - o wat is deze film in evenwicht! - etcetera etcetera, anderzijds de dynamiek van de film, de muzikaliteit (zowel visueel als auditief), de originaliteit, de inventiviteit, het wrange en krachtige idioom...

Ik kan nog even doorgaan, maar stilte is de enige manier om werkelijk hulde te brengen aan een superieur kunstproduct als dit. Ja, hier is een mens ondersteboven van.

Kijken. Punt. Ervaren! Uitroepteken!

(En nu naar Wikipedia, want de filmmakers leggen de hele historische dimensie van de massamoord eigenlijk niet duidelijk uit. Een bewuste en verdedigbare artistieke keuze - in de eerste plaats is 'Waltz with Bashir' bijgevolg een menselijke film, geen politiek geladen kritiek. Hoewel ook die dimensie er vanzelfsprekend inzit.)

4,5*

Een getuigenis van een gruwelijke oorlog (wat elke oorlog toch wel is) aan de hand van mensen die hun verhaal doen zonder hun gezicht in beeld te moeten tonen. Het zorgt voor meer geloofwaardigheid, omdat ze zo denkelijk nog meer hun hart kunnen luchten. Hun verhalen zijn meer dan feiten, maar ook weergave van de sfeer die er heerste. Daarom is de animatie zo perfect bij dit verhaal. Passende muziek erbij en de toon is gezet. Het werkt niet geheel de film, maar doet dit best wel goed. En dankzij de aparte geanimeerde stijl komt deze oorlog toch nog even in beeld...

Bijzondere animatiefilm met mooie, sfeervolle visuals.

Ik wist van tevoren weinig van de inhoud, en de Libanese Burgeroorlog zegt me niet zoveel. De vertelwijze is door middel van interviews met betrokkenen en een mix van documentaire-achtig en verhalende flashbacks.

Visueel doet het denken aan Flash-animatie, met ook A Scanner Darkly-achtige animatietechnieken (rotoscoping). Ik vond de animatiestijl soms afleidend, omdat het een beetje uncanny, afstandelijk en vervreemdend aanvoelt. De animatie van de mensen is soms wat stijfjes en statisch, maar wel weer knap en treffend getekend. Het vervreemde karakter paste ook wel weer goed bij de gruwelijkheden van de oorlog.

Ik vond het tempo aan de langzame kant, zeker na een uur begon het wat in te kakken. Het slotakkoord is dan weer meeslepend en krachtig in al haar gruwelijkheid. Oorlog haalt zoals gewoonlijk weer het wreedste in mensen naar boven, zo blijkt wel weer.

3,5*

Ik moest me achteraf toch even inlezen over de Libanese-Israëlische oorlog uit 1982 om de film volledig in me op te nemen. Ook de slachting in Sabra en Shatila in Beiroet, begaan door bondgenoten van Israël was me onbekend. Israël stond erbij en keek ernaar, en handelde toen het al te laat was ...

Sterke animatiefilm alvast die als een soort documentaire werd geschoten. Knap om dit onderwerp op deze manier (nog eens) onder de aandacht te brengen. Daarnaast een zeer sterk uitgangspunt om het gebeuren als een soort trauma te zien waarbij de soldaten die erbij waren zich amper nog iets konden herinneren van de plaatsgevonden gebeurtenissen. Alsof het trauma werd verdrongen door een zwarte blinde vlek. Aan de hand van interviews als in een documentaire komt het geheugen met flarden terug.

Visueel eveneens erg sterk weergegeven. Rauw en indringend. Ook het kleurgebruik is intens met vele geel- en roodtinten, vaak refererend naar vuurgevechten, dood en vernieling. Sowieso enkele sterke scènes zoals de optocht in het palmbos of de beschieting van de tanks ... De montage is eveneens prima waarbij het oorlogsgeweld wordt afgewisseld met interviews. Op die manier worden ook de puzzelstukjes telkens op de juiste plaats gelegd en wordt het gebeuren ontrafeld.

Feit is dat het kruitvat dat het Midden-Oosten is enorm complex en zeer genuanceerd benaderd dient te worden. De waarheid is nauwelijks uit te klaren en vele oorlogen en protagonisten later is duidelijk dat er in dit conflict nauwelijks te streven valt naar vrede en harmonie. Deze animatiefilm drukt je opnieuw met de neus op de feiten, en deze zijn niet rooskleurig. Knap!

Sterk.

Deze animatiefilm afkomstig vanuit Israëlisch land stond al voor een aardige tijd op mijn kijklijst. Op televisie heb ik deze film meerdere keren voorbij zien komen, en wat me destijds opviel was dat het een 16+ rating had. Toen zag ik nooit een volwassenen animatiefilm voorbijkomen, sindsdien heb ik de film in de gaten gehouden.

De film voelt eigenlijk aan als een geanimeerde documentaire gemengd met een stukje fictie. We volgen een personage die verdacht veel op de regisseur zelf lijkt. Een logische keuze gezien de regisseur zelf dan ook een soldaat was en de beelden van dichtbij heeft meegemaakt. We zien het dus door zijn ogen, maar voor wie exclusief gruwelbeelden verwacht komt bedrogen uit. Er zit wat meer onder deze film.

De stijl van animeren ziet er goed uit en de gele gloed die over de film hangt weet ook goed te werken. De poppetjes zelf zijn dat weer wat houterig die je geregeld uit de film halen, verder zijn er weinig kritiekpunten om de film op af te kraken. Buiten wat afleidende beelden is het namelijk een sterke film die je flink in de maag stompt.

Het verhaal zelf zit ook goed in elkaar. Een stukje film wordt afgewisseld met echte mensen die praten, alleen zijn ze geanimeerd. De beelden van hallucinaties zijn overweldigend en het geweld wordt soms hard in beeld gebracht. Echter is de film niet bijzonder gewelddadig en zijn enkel en alleen de allerlaatste beelden echt schokkend te noemen.

Een ontroerende en meeslepende film die helaas soms wat afleidt door de manier van animeren. Verder blijft het een goede antioorlogsfilm verpakt in een uniek sausje die de film direct weet te onderscheiden van andere oorlogsfilms. Het is geen plezierige, maar wel een belangrijke kijkervaring die ik graag aan iedereen wens aan te raden.

Ik heb verschillende problemen met deze film.

Ik vind het niet gepast om een kunstzinnige film te maken over een massamoord. Ik denk niet dat deze twee zaken samengaan en dat een film in dit geval meer rechttoe rechtaan zou moeten zijn, vooral voor gebeurtenissen die bij het internationale publiek niet bekend zijn of nog niet als zodanig worden veroordeeld.

Ten tweede voelt het vreemd om een film te kijken over oorlog of een massamoord vanuit het perspectief van de massamoordenaars. Palestijnen komen in dit geval alleen op de achtergrond voor, terwijl degenen die het meest lijden Palestijnen zijn, niet degenen die schuld voelen en uiten over deze gebeurtenissen.

Ik denk dat het uitgebreider uitleggen of benadrukken van de achtergrond van dit conflict zou hebben geholpen. Ik denk dat de reden om dit niet te doen is om de film zo neutraal mogelijk te laten lijken, maar natuurlijk weten zowel u als ik dat een neutrale film over dit nog steeds voortdurende conflict niet mogelijk is. Zwijgen + niet uitspreken en neutraal zijn, zijn twee heel verschillende dingen.

Zelfs met dit in gedachten, kreeg ik een "Waking Life"-gevoel vanuit artistiek oogpunt, een film die ik ook behoorlijk verafschuw. De stijl, muziek en sfeer voelen erg geïnspireerd door "Waking Life", en dat werkte helemaal niet voor mij. Hetzelfde geldt voor deze geanimeerde documentaire. Ik hou gewoon niet zo van de stijl, en in deze context helpt het ook echt niet en past het niet bij het thema.