Clockers (1995)

Positieve verrassing, deze film. Prachtig gefilmd en opnieuw heeft Lee (onder aanmoediging van Scorsese) echt wat te vertellen. En dat doet ie weer goed met behulp van sterke dialogen, goede muziek (niet mijn muziek maar het gebruik ervan is voortreffelijk) en een goed verhaal. Het whodunnit verhaaltje ondersteunt goed de karakterontwikkeling en legt de situatie in dat deel van Brooklyn (waar de film eigenlijk echt over gaat) goed uit (zonder het echt uit te leggen, zeg maar). Veel goede scènes, zoals de (wederom) voortreffelijke begingeneriek, het onderzoeken van de moord grappen en grollen op de crime scene, alle scènes met die Rodney en het eind. 4 sterren voor dit verloren werkje van Spike Lee.

Spike Lee is een unieke regisseur met een eigen visuele stijltje maar ook zijn onderwerpen en de uitwerking daarvan zie je niet zo vaak. Dat laatste ligt natuurlijk aan zijn achtergrond, zoveel zwarte regisseurs zijn er nu ook weer niet.

Ook hier geldt dit allemaal weer. De problemen in de projects komen aan bod, niet echt een favoriet onderwerp in de VS lijkt me, en het is allemaal weer erg sterk gefilmd. Vooral de ondervragingsscenes (de reflectie in het oog is echt mooi) en het plaatsen van de personages in de flashbacks waren erg sterk. Ik ben het ermee eens dat de muziek af en toe niet helemaal gelukkig gekozen is maar om dan ineens KRS-One te gebruiken is wel weer erg sterk. Acterweerk verdient ook nog een plusje.

4*

Vrij sterk, maar qua sfeer niet zo goed als Do the Right Thing. Clockers is net iets te traag. Toch lijkt Lee hier wel iets meer op de regisseur die het meesterwerk 25th hour op zijn naam gaat schrijven.

3,5*

Prettige film van Lee, die wederom weghapt als een lekkere snack. De korte honger wordt in elk geval gestild. Het verhaal is een tikje onevenwichtig maar voldoende vermakelijk. Goed.

Aight

Sterk hood-sfeertje, prima camerawerk, goed script en bij vlagen erg indrukwekkend. Goede score ook, vooral op het eind zeer sterk. Overtuigend acteerwerk, paar aardige personages en Lee heeft zelf ook nog een sneaky, leuk rolletje. Meer dan de moeite waard deze Lee.

Ook nog eens beter dan Do the Right Thing, simpelweg omdat Clockers voor meer impact zorgt. Het tweede kwart van de film blijft een tikkeltje achter bij de rest, anders had ik hier graag 4,5* aan gegeven. Enige minpuntje: de overbelichte ondervraag scènes stonden me niet echt aan.

4.0*, maar kan nog wel groeien.

Ja, hele goeie film. Als je van films houdt a la boyz in the hood en dergelijke dan zit je met deze film goed. Het verhaal is indrukwekkend. Het acteerwerk zit ook goed in elkaar. Alhoewel ik niet weet of Mekhi Phifer wel goed gecast was voor deze rol. Ik vond hem toch nog een beetje te netjes, te studentikoos haast.

Het muziekgebruik vond ik heel opvallend maar ook heel goed in deze film. Hip hop afgewisseld met zwoele soul wat zo'n tegenstelling geeft met het rauwe verhaal. Aanrader !

Alweer een ijzersterke Spike Lee! Samen met Do The Right Thing en 25th Hour het beste wat ik al van de man heb gezien, hoewel ook Summer Of Sam in de buurt komt.

Zowel audiovisueel als op vlak van storytelling is de stempel van de regisseur duidelijk aanwezig. Veel overbelichte shots: pakt vaak verkeerd uit bij mij, maar hier werkt het wél. De film ziet er erg rauw uit, met sterk kleurgebruik. De score mag er ook wezen, vooral als er op de achtergrond instrumentale muziek wordt aangehouden. Heb ik al in andere Spike Lee joints gehoord, en het draagt echt bij tot de broeierige sfeer.

Lee's allerbeste is voor mij waarschijnlijk nog altijd 25th Hour, dat eigenlijk helemaal zo ver niet af ligt van z'n andere werk, besef ik nu pas. Maar deze Clockers mag er ook meer dan wezen. 4*

Een preek en een moordzaak waarbij de boodschap belangrijker is dan de dader. Lee's ghettoschets is zo dik aangezet dat het effect vooral averechts is.

Bijna elk personage krijgt op zeker moment in de film, begeleid door een aanzwellende score, een speech waarin de problematiek woord voor woord wordt opgedreund. Alsof Lee zijn publiek oproept om nu even goed op te letten, want hij gaat wat vertellen. Pas in het slot lijkt hij dat publiek iets serieuzer te nemen, als Rocco niet ingaat op de vraag waarom hij dit nu allemaal doet. Een lichtpuntje in een happy ending dat verder echt niet door de beugel kan.

Het plot heeft uiteraard te lijden onder dat gedram, maar heeft op zichzelf ook niet veel te bieden. Het begint nog goed met de wrange optiteling, een visueel rauwe stijl, de wereld van de clockers en de schimmige moord. Ook een paar prima acteurs, alhoewel Turturro bijna niks te doen krijgt.

De cop-lingo bij Darryl's lijk belooft nog heel wat, maar al snel blijkt dat Strike geen partij is voor Rocco. Wie The Wire gezien heeft (geen 100% terechte vergelijking, maar vooruit), zal hier niet warm of koud van worden. Het dilemma van Strike krijgt nooit echt vorm en Lee blijft er maar dingen bij de haren bijslepen om zijn visie op te dringen. Het maakt de film er alleen maar stroever op.

Qua misdaad een gemankeerde film, maar als film die inner city life onder de camera legt, dus ook geen succes. De geforceerde vertelstijl laat geen ruimte voor interpretatie of wat dan ook. Spike Lee geeft les, op belèrende wijze.

Geweldige film van Lee weer. Begint zo langzamerhand toch uit te groeien tot een favorietje.

Anyway, de film is soms wat langdradig, vooral in het begin duurde het eventjes voordat ik écht in de film kwam. Gelukkig is Clockers een film die naarmate hij vordert eigenlijk steeds boeiender wordt. Nu moet ik zeggen dat ik wel een beetje een zwak heb voor dit soort ghettofilms, en zo ook voor de hip-hopmuziek, maar Lee brengt zijn verhaal echt op een meeslepende manier, met veel originele, indrukwekkende scenes en boeiende dialogen.

Sowieso is dit visueel denk ik wel het beste wat ik van Lee ken. Zo'n beetje elke scené is lekker kleurrijk, en vaak voorzien van mooie belichting, die de film echt nog iets extra's geven. Vooral het einde met die sepiagloed is prachtig. Soundtrack is overall ook erg goed. De hip-hop nummertjes zijn erg lekker (die scené met Outta Here ), en de overige muziek is ook best sfeervol. Deed me sterk denken aan de soundtrack van 25th Hour, dacht zelfs even dat het diezelfde theme was.

Uitstekende film, voorlopig een ruime 4,0*.

Prachtig geschoten stedelijk drama van Spike Lee met een emotioneel solide verhaal. De kracht zit hem met name in de sterke karakterontwikkeling en het verbluffende acteerwerk.

Geloofwaardig grootstaddrama door solide dialogen en overtuigende acteerprestaties. Geen enkel thema, van racisme over drugs tot gerechtigheid, krijgt de bovenhand, waardoor het moraliserende vingertje evenmin te hoog reikt. Aan beide kanten (gettojongens en politie) ontstaan op natuurlijke wijze antihelden. Pluim dus voor Lee, maar een meesterwerk is het niet.

Gezien op SkyShowtime. Tweede Spike Lee Joint al deze week, na Mo’ Better Blues deze Clockers, wat straattaal is voor drugsdealer op kruimeldief niveau.

Rauwe schets van het drugsdealer circuit in Brooklyn. Lee tackelt op subtiele wijze ook wat andere thema’s zoals racisme en aids. Volgen Ronald 'Strike' Dunham (Phifer), die min of meer wordt aangezet op het plegen van een moord op een andere dealer. De verantwoordelijke hiervoor is Rodney Little (Lindo), die als een soort van locale peetvader voor “zijn” jongens in da hood zorgt. In werkelijkheid is hij gewoon een ex convict met drugslord status. Voordat Strike actie onderneemt, gaat hij eerst langs zijn broer Victor, een eerlijke hardwerkende man met een gezin en twee banen. De moord wordt gepleegd, maar de dader blijft buiten beeld. Detectives Keitel en Turturro worden op de zaak gezet om de dader te vinden.

Aardig misdaaddrama die tot het einde boeiend blijft. De cast overtuigt en het camerawerk is ook dik in orde. Ik spotte Mike Starr als cop, evenals Keith David, die tevergeefs de jongens raad blijft geven om op het juiste pad te blijven. Regisseur Lee heeft ook klein rolletje als gemeente werker.