Best of the Best (1989)

Hoewel ik van dit soort films best leuk vindt, vond ik deze niet echt super. Blood sport is 10 keer leuker. Blood sport is voor mij jeugdsentiment.

Redelijke film met een simpel en niet zo bijzonder verhaal. Het acteerwerk is niet altijd even goed, maar het enhousiasme en de sfeer maken dit enigszins goed. De gevechten zijn redelijk, en gelukkig is de afloop van de film nog enigszins verrassend. Wat kan die James Earl Jones trouwens schreeuwen zeg!

2,5*

Inclusief cheezy soundtrack (afgezien van de nummers van Neerlands eigen Golden Earring natuurlijk!) is deze film een perfect voorbeeld van de competitieve martial arts films die eind jaren 80/begin jaren 90 hun hoogtijdagen beleefden. Het verloop van de film is zeer voorspelbaar (afgezien van het ietwat merkwaardige einde), het acteerwerk bij vlagen overdreven melodramatisch (Eric Roberts zou iets minder moeten huilen), maar de gevechten mogen er zeker zijn.

Feitelijk gezien zitten er wat haken en ogen aan de gevechten en de gebruikte martial arts. De Amerikanen gebruiken karate, de Koreaanse kampioenen gebruiken Taekwondo, maar de technieken lijken meer op Hapkido (door het gebruik van worpen en grepen) dan op Taekwondo zelf. Het zal me verder een worst wezen, want de gevechten zien er zeer overtuigend uit, maar ik moet de eerste wedstrijd vorm van karate of taekwondo nog tegenkomen waar men iemand die op de grond ligt met de vuist in het gezicht mag rammen.

Maar goed, er zijn ergere dingen. Een aantal acteurs heeft geen martial arts ervaring, maar zetten toch in een aantal scenes overduidelijk zonder stuntdoubles goeie moves neer. Helemaal Eric Roberts komt zeer realistisch over, waar Chris Penn (overigens een zeer irritant personage) toch voornamelijk een stuk logger overkomt.

Het einde kwam ergens vrij onverwacht, en ik vraag me nu nog steeds af waarom Tommy niet gewoon een kleine stoot of trap tegen de buik gaf, daar had hij gewoon een punt mee gescoord en alsnog mee gewonnen... De verbroedering is echter, ondanks alle clichées toch een mooi einde van een film die zeker gezien mag worden als gelijkwaardig aan bijvoorbeeld Kickboxer of Bloodsport.

Gave knokfilm.

Best of the Best is zo'n film die ik als klein jongetje uit de videotheek meenam en waar ik gefascineerd naar heb zitten kijken. Zoveel jaren later blijkt daar (tegen mijn verwachtingen in eerlijk gezegd) weinig aan veranderd te zijn. Voor dit genre, waarin entertainment toch voorop staat, zijn het scenario en de personages betrekkelijk sterk. Bovendien bevat Best of the Best enkele mooi gechoreografeerde gevechten. Naar het einde toe gaat men de sentimentele toer op, maar door de geloofwaardige achtergrond van de personages is dat een meerwaarde. Alle ingrediënten, inclusief een mooie blondine in spandex, zijn dus aanwezig om van deze film een van de beste in z'n soort te maken.

Ook al zon jeugdsentiment-film. Uit de tijd van Bloodsport, Kickboxxer etc. Heerlijk vermaak, al is het uiteraard niet hoogstaand.

Heerlijk jaren 80 sfeertje, acteurs zijn redelijk, gevechten zijn ook te doen.

Dergelijke vechtfilms uit die tijd, zijn wel wat anders dan de hedendaagse Tekken etc-films.

Ik moet zeggen dat ik niet zo'n fan ben van vechtfilms. Maar als er ook wat drama in verweven word dan kan ik het toch wel waarderen. Best of the Best is dus zo'n film. Ik kan me voorstellen dat sommigen het verhaal een beetje tè sentimenteel vinden maar ik kan dat als liefhebber van dramafilms wel waarderen. Eigenlijk is dit een film die voor iedereen wel iets heeft.

Het verhaal is spannend en afwisselend en maakt dat je er constant door geboeid blijft. Het acteerwerk is niet van iedereen even goed maar Eric Roberts vond ik wel erg sterk.

Matige vechtfilm waarin een Amerikaans karate-team, bestaande uit vijf personen, het opneemt tegen de Koreanen. De film staat werkelijk bol van de clichés, en uiteraard ontbrekken ook de trainingsscenes ondersteund door een jaren '80 rocknummer niet. De dialogen zijn vaak tenenkrommend. Tot op zekere hoogte wel vermakelijk en nog een behoorlijk aantal bekende acteurs (zeker voor een film als deze).

Compleet ongeloofwaardige maar onderhoudende 80's vechtfilm.

3*

Degelijke martial arts film die beetje afwijkt van anderen in het genre.

Dit door het team spirit idee onder de verschillende karakters en het emotionele einde.

Zoals iemand hier al zei geen hoge kwaliteit of acteer prestaties, maar wel een oprecht gebracht verhaal.

Ook zit in deze film het prachtige nummer "Something So Strong" van Jim Capaldi niet te vergeten.

3 sterren

You shouldn't block with your face

In een ver verleden had ik Best of the Best al wel eens gezien. Het was in een periode waarin mijn broer regelmatig met dit soort filmpjes (Bloodsport, Kickboxer, ...) thuiskwam van de videotheek en naar mijn herinnering was hier niet al te veel mis mee. Ik heb het echter al vaker gehad dat mijn herinneringen op gebied van films uit die tijd wat te rooskleurig zijn dus ik was wel benieuwd wat een herziening ging brengen.

En die is me eigenlijk erg goed bevallen. Best of the Best is een standaard vechtfilm waar een stel Amerikanen het tegen de grote boze Zuid-Koreanen moeten opnemen, maar het team (natuurlijk samengesteld uit een aantal met elkaar botsende figuren) is amusant en de gevechten zien er deftig uit. Weliswaar een aantal overbodige melodramatische stukken (Grady's zoon die in coma ligt onder andere) en naar het einde toe ontspoort de film compleet. Sowieso een volstrekt belachelijk einde waarin alles opeens koek en ei is tussen de twee teams en het wordt al helemaal over the top wanneer de Koreanen hun medailles nog eens beginnen uit te delen aan hun respectievelijke tegenstander. Zo vreselijk dramatisch, maar eerlijk is eerlijk: het is wel erg leuk. Vooral de vechtpartij in de kroeg vond ik heerlijk, dat zie ik om de een of andere echt graag in dit soort films.

Het duurde even eer ik Eric Roberts er had uitgehaald. Ik ken hem voornamelijk van zijn post 2000 werk (onder andere Dead or Alive en The Expendables) en hier zit hij er logischerwijs een stuk jonger uit. Vind hem hier op zich wel goed in passen. Tof ook om Chris Penn (toen nog werkzaam onder Christopher Penn) nog eens ergens in zien te verschijnen. Niet meteen één van de beste acteurs die ooit heeft rondgelopen maar dit soort foulmouth personages zijn een kolfje naar zijn hand. James Earl Jones mag opdraven als de coach van het geheel en zolang hij zich niet teveel moet inlaten met gevoelens (dat moment waar hij verteld dat hij de coach van het team van Tommy's broer was is tenenkrommend) doet hij dat goed. Gewoon die stem alleen al is indrukwekkend natuurlijk. Het personage van Sally Kirkland, de extra coach, is overbodig en ook John Dye (Virgil) en David Agresta (Sonny) lopen er wat verloren bij aangezien de meeste aandacht op den duur naar Tommy Lee gaat. Die vond de franchise zo leuk dat hij zelfs als enige in alle 4 de delen zou meespelen.

Erg vermakelijke nonsens in ieder geval. Een overdreven melodramatisch en sentimenteel plot, maar het werkt tot op een zekere hoogte goed. Met Eric Roberts en James Earl Jones heb je sowieso al een deftige cast en het geheel ziet er ook nog eens vrij goed uit. Ik heb me goed vermaakt in ieder geval.

3.5*

Deze martial arts film die zal het qua uitbeelding zeker niet van de vechtsport moeten hebben. Deze film is eerder sterk in het onderdeel drama. De film kent dan ook behoorlijk wat subplots, die allemaal neerkomen op ethische vraagstukken en dilemma's. Het weerspiegelt tegelijk de veerkracht van de menselijke geest om, om te kunnen gaan met tegenslagen. Het is zeker niet het beste acteerwerk en daar is Eric Roberts ook zeker geen heer en meester in. Toch is het allemaal lekker theatraal en enigszins toch vermakelijk. Dit is zo een voorbeeld van een groteske film, die doordat het allemaal zo fout is, het eigenlijk gewoon goed is.

Best of the Best

Deze film heb ik op VHS grijsgedraaid. De training, de vechtscènes, de Tommy/Dae Han strijd, Eric Roberts, James Earl Jones… Ik kon er niet genoeg van krijgen. Nu is vooral het laatste gedeelte nog echt leuk en voor de rest is het een standaard en niet echt sterke vecht/sport film. En allejezus, wat zijn de acteerprestaties abominabel. Daarvoor kijk je dit soort films niet, maar het valt toch wel erg op. Gelukkig zijn ze beter in het vechten.

In mijn jeugd destijds grijsgedraaid. Vandaag de dag een dikke B-film, maar eentje die Rocky-gewijs overeind blijft bij een work-out. De polarisatie kon niet groter zijn in de film. Het Amerikaanse team tegenover de Zuid-Koreanen. De goeien tegen de slechten. Er wordt zo goed als alles aan gedaan om de Koreanen als halve wilden en als slechten te bestempelen, het einde ten spijt. De Koreanen trainen bijvoorbeeld in de sneeuw en worden gehard door harde training in de wilde natuur (waterval). Bij de Amerikanen is met harde beats, modernere apparatuur en wat boerenkinkels als sparringpartner in de lokale bar. Achteraf gezien vreemd gezien de Koude Oorlog nog niet voorbij was en men evengoed Russen, Chinezen of zelfs Japanners kon casten als "vijand". Voor Rambo en Rocky bvb was dit bvb wel zo.

Het patriottisme druipt er sterk af en het dramagehalte is groot. Maar ook het Amerikaanse team is tof met 5 verschillende persoonlijkheden die ieder op hun beurt wel iets hebben. Spannend wordt het nooit omdat het zo clichématig en voorspelbaar is, maar leuk om volgen was het wel. En ook vandaag nog eens voor een keertje ... James Earl Jones is mooi gecast als harde gedisciplineerde coach. Zijn stem is echt geweldig en straalt veel autoriteit uit. Ideaal trouwens ook als Darth Vader.

De sportiviteit loopt op het einde hélemaal uit de hand, maar gelukkig hebben we dan toch al wat leuke gevechten achter de rug. Fijn om nog eens te zien, maar best niet te veel bij nadenken.

You won that match, don’t ever forget that

Herzien op bluray uit de collection box waar ze alle vier op staan.

Ondanks dat het een martial arts film is draait het vooral om de interactie tussen de personages en de filosofie achter vechtsporten, waarbij het soms meer kracht vergt om een klap in te houden dan om je tegenstander te overheersen..

De film volgt vijf Amerikaanse vechtsporters—onder anderen gespeeld door Eric Roberts (Alex) en Phillip Rhee (Tommy)—die drie maanden trainen om het op te nemen tegen het meedogenloze Koreaanse team. Ze worden geleidt door Darth Vader himself James Earl Jones, in een onvergetelijke rol als coach. Ze starten als vijf individuen, maar naarmate de film vordert ontstaat er een hechte band in de groep.

De karakters hebben elk hun eigen demonen. Zo worstelt Tommy Lee met wraakgevoelens omdat zijn tegenstander in het verleden zijn broer heeft gedood tijdens een toernooi, en heeft Alex al drie jaar niet meer in de ring gestaan, nadat hij geblesseerd raakte aan zijn schouder. Daarbij is hij zijn vrouw verloren en raakt zijn zoontje door middel van een ongeluk in een coma.

Phillip Ree levert een ingetogen acteerprestatie, de snelheid en felheid waarmee Ree echter beweegt bewijzen dat er met hem niet te sollen valt. Tegelijkertijd moet hij zijn innerlijke woede bedwingen en vrede zien te vinden met de dood van zijn broer. Eric Roberts is innemend als een hardwerkende vader met een haardos waar Mel Gibson ten tijde van Lethal Weapon jaloers op zou zijn geweest. Wat een charisma had die man toch. De karakterontwikkeling als een doodgewone man die de band probeert te herstellen met het enige waarin hij echt uitblinkt is ontroerend, en de scene in het ziekenhuis bij zijn zoontje is dan ook hartverscheurend. Beide personages bereiken het eindpunt van hun persoonlijke reis in de krachtige slotscène, waarin op verrassende wijze blijk wordt gegeven van nederigheid en broederschap vanuit een onverwachte hoek. Zoveel emotionele power huist er in deze film, ondersteunt door de prachtige muziek van o.a Jim Capaldi en Golden Earring.

Een martial arts film met een hart!