The Wolfman (2010)

Volgens mij wel omdat hij gefascineerd lijkt door de kracht en hij aangeeft dat hij niet meer opgeloten wil worden.

Het enige akelige aan deze 'horror'prent is hoe slecht die Benicio Del Toro staat te acteren. Dramatisch slechte film voor de rest.

De film was wel leuk om een keer gezien te hebben

Ik geef de voorkeur aan deze remake boven de versie uit 1941, al is dat maar licht. In ieder geval is deze remake met duidelijk meer liefde gemaakt dan schaamteloze cash ins die we in de tien jaar gezien hebben, al heb ik het idee dat zonder zonder de successen van onder andere Twilight, we deze ook niet gezien zouden hebben.

Het is goed om te zien dat Joe Johnston een aantal zaken in ere heeft gehouden. De weerwolven zien er redelijk hetzelfde uit als zeventig jaar geleden. Gelukkig wel iets mooier overigens. De transformaties zijn ook vrij overtuigend. Het mistige sfeertje is eveneens overeind gebleven. The Wolfman voelt heerlijk klassiek aan. De verbetering zit ‘m vooral in de spanning en het feit dat de film wel iets makkelijker te volgen is. Met Benicio Del Toro, Anthony Hopkins (al begint hij voor mij wel af te zwakken de laatste jaren) en Hugo Weaving staat er in elk geval een prima cast. Wat fijn is ook dat de film wat meer in gaat op de traditionele (zou bijna zeggen de historische) weerwolf. Eindelijk eens geen verheerlijking van monsters waardoor het weer echt horror wordt in plaats van geromantiseerde actie. Met veel liefdevolle knipogen naar oude horrorfilms. The Wolfman is goed vermaak.

leuke wegkijkert,met een paar heerlijke scenes,en een nog heerlijker sfeertje!!

Aloud weerwolfthema in een wel heel sinistere setting. Prima film die hier ondergewaardeerd wordt..

Helemaal mee eens. Zeker geen meesterwerk, maar wat een sfeer...

Het verhaal was enigszins interessant. De mythe rondom moordlustige weerwolven, maar een tomeloos nadeel was het uiterlijk van de weerwolf. Ridicuul en absoluut niet angstaanjagend. Een weerwolf die vele lichamelijke overeenkomsten vertoont met dat van een mens. rechtop Rennen, (er waren wel momenten aanwezig waarop hij rende als een werkelijk wolf) het ontbreken van een snuit. Excuseer, maar dat vind ik werkelijk bespottelijk. Desalniettemin een 2.5 *

Wat is daar zo vreemd aan? Een weerwolf is toch een soort van kruising tussen mens en dier? Sla de geschiedenis van de weerwolf met de bijbehorende afbeeldingen er maar eens op na

Los daarvan kan ik er wel inkomen dat het uiterlijk van de weerwolf niet aan je verwachtingen voldoet, maar ik heb begrepen dat de make-up een soort van hommage aan de originele film is, waar deze film op gebaseerd is.

Hij voldeed inderdaad niet aan mijn verwachtingen, maar nu heb ik het origineel ook niet gezien. Telkens als ik een film kijk, waarin ik een weerwolf verwacht, dan verwacht ik een dier, want een dierlijk monster vind ik persoonlijk angstaanjagender, dan een monster wat enigszins lijkt op een mens. De weerwolf van An American Werewolf in London (1981) is hier een voorbeeld van, want hij angstaanjagend en fenomenaal gedaan voor destijds.

-Well, seeing you here like this. My son returned. It is glorious, isn't it?
-No, it's hell
-Hell? No. The beast is the beast. Let it run free.

Het is alweer bijna drie jaar geleden dat ik The Wolfman voor het laatst heb gezien. Het bleek wel dat ik me niet meer zoveel van de film kon herinneren, want het merendeel kwam me absoluut niet bekend voor. Ik moet mijn oude mening hier dan ook op verschillende plaatsen aanpassen, zie ik.

Ik moet zeggen dat ik, tegen mijn verwachtingen in, best enthousiast ben over deze film. De grimmige sfeer is namelijk fantastisch! Deze is direct vanaf het begin aanwezig en blijft ook de hele film aanhouden. Het is zichtbaar dat er veel aandacht is besteed aan het uiterlijk van de film. De locaties in het oude Engeland zien er erg goed uit en sluiten perfect aan bij de sfeer. Daarnaast vond ik de make-up van Rick Baker ook een pluspunt. Fijn dat er niet gekozen is voor een of ander lelijk CGI wezen, maar gewoon om de originele acteur het stuk te laten spelen. Daarnaast zien de transformaties er redelijk indrukwekkend uit. Danny Elfman is ook een perfecte keuze voor de verzorging van de muziek.

Inhoudelijk zit het ook wel goed met The Wolfman. Ik ben het er wel mee eens dat vrij snel duidelijk werd dat John, Lawrence's moeder en broer heeft vermoord, maar gelukkig zorgt men ervoor dat de wijze waarop dit bekend wordt gewoon goed is en niet dat het op het laatste werd gezegd alsof het de meest schokkende ontdekking was. De film maakt bovendien gebruik van sterk acteerwerk. Met name Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving speelden prima hun rol. Benicio Del Toro moet het natuurlijk waarmaken als het titelpersonage, maar leek bij vlagen even de weg kwijt te zijn. Desondanks een paar momenten waar me dat bij opviel, deed ook hij het zeer aardig. Wat ik ook mooi vond is dat je niet een zwak, afgeraffeld einde krijgt, maar wel een uitgebreide en sterke climax. Goed uitgevoerd wat mij betreft.

Misschien niet een film die je uit je stoel blaast of je laat sidderen van angst, maar wel een die zeer vermakelijk is en het verhaal op een goede manier weet uit te werken. De sterrencast, de muziek en vooral de sfeer zorgen ervoor dat ik The Wolfman absoluut de moeite waard vind.

3,5*

Sfeer is goed, mede doordat het visueel (met uitzondering van de wolven dan) gewoon strak is. Prima wordt dat weergegeven. Daarom kijkt het eerste uur ook prima weg. Wel is het mysterie niet echt een mysterie natuurlijk en komt de 'plotwending' ivm met John die ook een weerwolf ook niet echt als een verrassing. Naar het einde toe werd het allemaal stukken minder, wat cliché en zat ik te wachten tot de film over was. Jammer. Tussen de 2-2,5*.

De mooie setting en prima soundtrack trekken je de film in. Casting is gedaan en een paar grote namen verschijnen op het toneel en verrichten prima acteerwerk. Toneel, ja want het is bijna een toneelstuk zoals deze film is opgezet. Bijna als een ode aan de oude en vergeten rotten uit het verre verleden van het vak.

Met mystiek wordt de film opgebouwd, het camerawerk, de belichting en de sountrack zorgen voor die heerlijke sfeer. Het bestiale en de geestesgezondheid staan in deze prent centraal, een urban legend die daaromheen is gecreëerd wordt hier tentoongesteld.

Lawrence keert huiswaarts nadat hij het bericht heeft ontvangen over de dood van zijn broer. Bij thuiskomst wordt meteen duidelijk dat hij op gespannen voet leeft met zijn vader, een kille oude man die in een net zo kil kasteel woont. Al snel wordt bekend dat de dood van zijn broer niet als een natuurlijke dood omschreven kan worden. Lawrence gaat op onderzoek uit om te weten te komen wat er zich nu precies allemaal heeft afgespeeld. Al snel worden we meegezogen in het heden en verleden van het leven van Lawrence.

Prachtig werk in beeld en geluid met een leuk verhaal. De mystiek rond de weerwolf wordt in een heerlijke authentieke sfeer weergeven, de setting is eveneens heerlijk. Het dorpje, de zigeuners, het kasteel, allemaal onderdelen die prachtig passen bij dit eeuwenoud sprookje. Een sprookje dat vroeger veel angst inboezemde en velen de dood of het gesticht in hebben gejaagd. De "weerwolf" wordt tegenwoordig ingedeeld bij schizofrenen, mensen met sterke stemmingswisselingen en waanideeën.

Teleurstellend. Vooral de weerwolven die er echt niet uitzien, halen een hoop potentie weg uit de film. Met de sfeervolle locaties is weinig mis en ook de opening van het verhaal mag er zijn. Helaas wordt het verhaal al snel wat flauw en de qua namen overtuigende cast doet het ook maar zo-zo. Wanneer de weerwolven meer en meer ten tonele verschijnen, wordt alle spanning uit de film gezogen. De transformaties zien er dan wel weer overtuigend uit, net als de mooie scène in Londen, maar dat was het helaas ook wel. De personages hebben ook patent op het maken van rare keuzes.

* *

Remake van de gelijknamige film uit 1941 met destijds horroricoon Lon Chaney Jr. in de hoofdrol.

In de jaren 40 waren weerwolffilms nog best origineel, maar tegenwoordig vormen ze algauw een clichè. The Wolfman is gelukkig een uitzondering, want de makers hebben voldoende zorg besteedt om er een uiterst onderhoudende film van te maken, die het echter wel weer van de visuele pracht moet hebben en minder van de inhoud. Hoewel de film z’n momenten heeft, is de film nergens echt angstaanjagend en is het jammer dat de makers de karakters niet beter hebben uitgewerkt, zodat ook de vader/zoon relatie beter tot zijn recht zou zijn gekomen. Nu is 't het allemaal net niet.

Het talent om hier een echte horrorklassieker van te maken was zeker aanwezig, zowel voor als achter de camera. De hoofdrollen werden vertolkt door Oscarwinnaars Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, die beiden verdienstelijk acteren. De mooie actrice Emily Blunt kan verdienstelijk acteren, maar hier kampt ze met een slecht uitgewerkte rol, waarvoor ze eigenlijk niet meer hoeft te doen dan mooi te zijn. De Australische acteur Hugo Weaving speelt zoals altijd weer een amusante bijrol.

De regie van the Wolfman werd gedaan door Joe Johnston, die eerder geslaagde films als The Rocketeer en Hidalgo regisseerde, en minder geslaagde films als Jurassic Park III en Jumanji. Als entertainment is The Wolfman zonder meer geslaagd, maar de film had zoveel beter kunnen zijn. De make-up effecten werden verzorgd door Rick Baker, die eerder verantwoordelijk was voor de weerwolf make-up in films als An American Werewolf In London en The Howling, alsmede de videoclip Thriller van Michael Jackson. Ook de make-up van The Wolfman is weer ouderwets goed. De film maakt echter op veel punten weer teveel gebruik van computeranimatie. Een ander minpunt aan The Wolfman is het eindgevecht tussen twee weerwolven. Dit had veel beter uitgewerkt moeten worden, maar wordt nu afgeraffeld in een paar minuten.

Op alle andere punten is The Wolfman echter uiterst geslaagd. De decors, kostuums en fotografie zijn fantastisch en de muzikale score van Danny Elfman creëert de juiste sfeer. Dit alles maakt van The Wolfman zeker een geslaagde film op entertainment gebied, maar het mag duidelijk zijn dat er wellicht meer in had kunnen zitten.

Krijgt net een voldoende. Leuk om een keer te zien, maar er zijn veel betere films in dit genre. Dat komt omdat ik Benicio Del Toro te pafferig vond en bij 'The Wolfman' steeds moest denken aan een man in een pak. Sfeer etc. is wel OK. Verhaal is redelijk.

Mooi, sfeervol en zorgvuldig gemaakt, met een uitstekende centrale vertolking van een bepaald sombere Benicio del Toro en een aangenaam ambigue rol van Anthony Hopkins. Echt spannend wordt het nergens, daarvoor is het verhaal te voorspelbaar en staat het centrale idee ook te ver van mijn bed af, maar als een respectvolle knik naar de Universal-voorganger uit 1941 vol moors, mist en volle manen is dit zeker geslaagd, en hoewel de film uiteindelijk the touch of greatness mist heb ik er met veel plezier naar gekeken.

Inderdaad een sfeervolle film die boeiend is van begin tot het einde. Voor de liefhebber een must?!

Na herziening van zowel de oude als de nieuwe versie gaat van deze update toch een half sterretje af. Hij dwingt nergens ook maar énige spanning af, de FX zijn goed maar niet spectaculair (ik vind de transformatiescène uit het dertig jaar oudere An American werewolf in London eigenlijk nog altijd véél indrukwekkender) en het geheel voelt eigenlijk vooral als een braaf Victoriaans plaatjesboek aan. (Overigens maakt de aanwezigheid van een stoere Hugo Weaving wel weer iets goed.)

Ik vond vooral de sfeer panorama beelden erg mooi

Just open the door...

Deze film stond wel een beetje in de planning. Ik was er benieuwd naar. Maar het was ook weer niet zo, dat ik er actief aan dacht om 'm te moeten zien. Niet zoals je dat soms kunt hebben met bepaalde films. Toch kwam ik de titel tegen, en had ik net voor de tweede keer Horns gekeken. Mijn stemming stond dus al een beetje op horror gericht. Dus dan is de keus snel gemaakt.

Waanzinnig. Letterlijk. Benicio del Toro levert door bepaalde blikken, en wat sterke scenes uit te spelen, het beste resultaat. Emily Blunt (charismatisch sterk genoeg, maar niet de beste speelster die er rond wandelt) werkt haar deel van de gegeven spulletjes mooi uit. Anthony Hopkins is de beste acteur. Door hem zindert het. Door hem zette ik deze film, na gister gezien te hebben, weer op. Hij treft schot. Ik heb met ademloze stilte gekeken. En ik heb nog steeds meer met vampieren. Bloedzuigen is interessanter dan mannen in apenpakjes. Maar ik kreeg niet het gevoel dat ik naar een man met een masker en apenpak aan, keek. De sfeer die ik eruit haalde bracht me ruimschoots en voldoende in het verhaal. Waardoor ik makkelijker met alles mee kon gaan. Alles is prachtig. De nachten zijn vol gevaren..

The Wolfman

Ik heb in de op het Filmmarathon forum verteld dat ik meer Horror films zou gaan kijken i.v.m. Halloween (horror & thriller). Ik heb hiervoor een griepje gehad en dat ook vermeld in dit zelfde forum alleen was het toen al drie dagen bezig en was ik al bijna beter. Vandaag voel ik me veelal goed dus had ik maar gekozen om deze film te gaan kijken, hij was tenslotte net op Netflix gekomen en zag er interessant uit. Toch was de film nou niet geheel wat ik van had verwacht misschien wel gewoon slechter.

De grote namen in de film zullen toch wel een visite kaartje af moeten geven, zal je denken. Toch zijn de het de acteurs niet waar je de schuld op kan leggen, het visuele zicht binnen deze film was eigenlijk nou weer niet zo goed. De wolven zagen er redelijk uit maar, tijdens de aanvallen viel de film vies tegen. Hoewel dat het bloedgebruik prima was en de beelden er daadwerkelijk gore uitzagen was de film soms iets te lief, en dat viel me wat tegen.

Wat me nou niet echt fijn overkwam was het feit dat de film een best saai en simpel verhaal leid. We beginnen al vrij vroeg met een weerwolven aanval waarbij het broertje van Benicio Del Toro overlijd. Wanneer hij achter de weerwolf aangaat word hij gebeten door het mormel en veranderd hierdoor zelf nu ook in een weerwolf. Bij het teisteren van London word hij in een soort laboratorium gedrukt waarna hij dus experimenteel gebruikt word, wat achteraf niet lukt. En als hij de dokter dan uit het raam flikkert komt die echt bruut neer. Op het eind blijkt het dat zij Pa de weerwolf is en zijn broertje heeft vermoord, waarna hij een gevecht krijgt met z’n pa in de weerwolven stand en zijn pa vermoord komt alles weer goed.

Ik denk dat het de simpelheid is binnen deze film dat er voor zorgt dat hij eigenlijk niks aan is, saai is om te volgen. De setting buiten alles is super gaaf in deze film, je krijgt een heerlijke ouderwetse setting voorgeschoteld wat er toch wel voor zorgt dat je, je een beetje duister van binnen voelt, althans wanneer daar naar gezocht word. Buiten de setting en de actie scenes om is deze film eigenlijk net te simpel waardoor het saai word, en dat is jammer.

2.0*

Lekkere wegkijk film na en werkdag en zonder gedoe kijken naar een heerlijk sfeertje in engeland rond 1892. Jammer genoeg speelde Benicio Del Toro niet echt super als hoofdpersonage.

Tja, aardig, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd.

Het verhaal is voorspelbaar in alle facetten, en de SFX zijn echt onder niveau voor zo'n film.

Tempo is goed en kijkt lekker weg, maar niet genoeg voor een voldoende. *2,5

Plat, voorspelbaar, saai, rammelend aan alle kanten… als je amper iets van het beest te zien kreeg, was het nog een béétje griezelig, maar daarna was het gewoon… pover. Waste of my time.

Wat een lage score hier op Moviemeter. Ik had de film al eens in de bioscoop gezien. Nu de dvd voor 50 cent op een rommelmarkt. Maar ik kan de film alleen nog maar meer waarderen. Wat een mooie plaatjes. Prachtige locaties. Los van het verhaal is het alleen al een genot om naar de omgeving te kijken. Het landhuis, de watervallen, de bossen, het kerkhof, Londen in 1891, etc.

Het verhaal is simpel, maar dat kijkt juist makkelijk weg. Emily is ook altijd leuk om naar te kijken met haar droevige ogen. De special effects zijn erg goed. Ik vind zelf de weerwolf het mooist als hij half mens, half dier is. Dus niet volledig een wolf. Dus ik werd hier goed verwend. De dvd gaat niet de prullenbak in. We gaan hem zeker nog een keer kijken.

Ik heb de film al 2x gezien, nu de 3de keer

Wat Stefan Dias zegt dat je het beest amper gezien heeft dan zal hij waarschijnlijk de halve film hebben gekeken.

Ik heb sommige scenes herhaald , blijft gewoon een genot

Ik vond het een prachtige film, het grimmig sfeer wat je de eerste 10 min meemaakt blijf je houden tot aan het einde van de film

Het decor steekt mooi af aan de duistere omgeving, wat wil je nog meer

“Even a man who is pure in heart and says his prayers by night, may become a wolf when the wolfbane blooms, and the autumn moon is bright.”

The Wolfman maakt vooral indruk qua sfeer, cinematografie en sets. Schitterend gedaan, en acteurs als Del Toro, Blunt en Hopkins passen moeiteloos in deze wereld. Het verhaal zelf over weerwolven en verstoorde familiebanden is wat minder interessant, en het duurt lang voordat de film echt gang komt. Maar net zoals een schitterend schilderij blijf je er wel naar kijken, en als de chaos uiteindelijk losbarst in een strijd tussen vader en zoon (en Blunt) dan wordt het ook een stuk interessanter.

Met een budget van 150 mjn misschien wel de duurste horrorfilm ooit gemaakt. De film flopte en werd afgekraakt bij de premiere. Ze hadden ook de nodige productie problemen en regisseur Johnson kwam pas 3 weken voordat ze gingen draaien aan boord. Ik zag de 15 minuten langere Director’s cut en vond m prachtig.

De film ziet er schitterend uit. Zowel wua fotografie als kostuums en decor. Zet daarnaast en top cast en special make up effecten van Rick Baker. En dan ook nog eens Danny Elfman die de soundtrack verzorgt. Ik snap niks van die negativiteit. Film is bovendien met vaste hand geregisseerd. Misschien niet heel vernieuwend, maar wel een bijna perfecte verfilming van een klassiek horrorverhaal.

4*