The Lost Weekend (1945)

Net als The Apartment die ik een paar weken geleden zag een film die mij vooral in de eerste helft erg wist te bekoren, maar daarna toch wat doodbloedt.

Ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar het blijft vooral veel van hetzelfde dat blijft uitgesmeerd worden. Het slot vond ik ook niet helemaal geslaagd.

Niettemin een prima film waarvan ik een beetje verschoot dat ie van 1945 was. Goed oud geworden, zeg maar.

Knappe rol ook van Ray Milland, een acteur die ik niet kende maar mij wel wat deed denken aan James Stewart.

3* dan maar.

Herziening. The Lost Weekend volgt in enkele scenes (en niet de minsten) het handboek van de thriller, maar het is toch vooral een volbloed drama. De toon is vrijwel constant serieus, wat ongebruikelijk is voor Wilder maar het onderwerp was misschien te zwaar om het af en toe te verlichten met humor. De film heeft een aantal zeer geslaagde scenes, maar soms gaat het net wat over het randje zoals met die hallucinaties- al is een plastic vleermuis wellicht realistischer dan een roze olifant.

Zeker niet de beste Wilder maar een prima film. Milland en Wyman zijn ijzersterk, ook Nat de barman speelde fijn. Dissonant was de broer, maar die keert na het begin van de film gelukkig niet meer terug, een enkele flashback daargelaten.

Met The Lost Weekend ben ik ondertussen aan mij 9e Wilder toegekomen en dit is toch wel iets helemaal anders dan ik van hem gewoon ben. Deze is een heel stuk donkerder en de luchtigheid die ik gewoon ben van een Wilder is amper iets van te merken. Hoewel er wel een aantal momentjes inzitten waarbij er geprobeerd wordt om er een kleine komische noot aan toe te voegen, zoals een fles die uit het raam bengelt of onder het bed uitrolt. Hoewel The Lost Weekend best geloofwaardig aanvoelt, doordat Don beetje bij beetje verder afglijdt en verschillende fases doormaakt, ben ik nooit helemaal 'in de film kunnen komen'.

Al bij al is het een zeer degelijke film, maar geen topper in het oeuvre van Wilder.

3*

Best grappige maar uiteindelijk behoorlijk grimmige en uitzichtloze film over een alcoholist die alle zeilen bij moet zetten om te kunnen blijven functioneren. Sterk spel van Ray Milland en vakkundig geregisseerd door Billy Wilder, al zal de onherroepelijke neerwaartse spiraal van de hoofdpersoon niet iedereen kunnen bekoren.