Sahara (1943)

Goede oorlogsfilm, geen verrassing op dat gebied al lijkt het me wel een prototype zijn geweest voor de latere oorlogsfilms. De cast is gewoontjes, zelfs Bogart steekt niet echt boven de middelmaat uit, maar verveelt niet. Over het verhaal valt niet veel aan te merken,behalve dan wel wat onlogische zaken, maar ik stoorde me wel, vooral in het begin, aan het nogal banale script waarbij het lijkt dat iedereen wel een oneliner of een of ander cynische opmerking moet uitspreken : het komt nogal ongeloofwaardig over, ze lijken beter te passen in een film noir dan in een oorlogsfilm.

Ik vind het moedig om zo'n film te maken middenin de tweede wereldoorlog, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het een klassieker is geworden (naast het feit dat de meeste films waar Bogart in speelt klassiekers worden, ongeacht of hij de sterren van de hemel speelt of een gewone rol heeft maar dat terzijde... ), maar het propagandistisch en patriottistisch toontje, gevuld met waardes als eer, vriendschap, trots en opoffering, konden die Amerikanen blijkbaar echt niet laten, ten koste van alle geloofwaardigheid, zoals de Italiaan di niet verlaten wordt of het besluit om bij de bron te blijven en desnoods vechten tot de laatste kogel... En dat scheelt toch weer een half punt.

3* gewoon tussendoor vermaak

Sinds dat Casablanca mijn top 10 binnengeschoten is, was ik benieuwd in welke film Humphrey Bogart nog meespeelde. Ik kwam uit op deze film die een jaar later is uitgebracht dan Casablanca en zich ook tijdens de tweede wereldoorlog afspeelt.

Sahara is een tijdloze, spannende oorlogsfilm die gemaakt is voor propagandadoeleinden. Maar dat is meteen ook het negatieve punt aan de film, men moest er weer voor zorgen dat de Amerikanen de echte helden zijn van de oorlog en wat dan ook niet toevallig is, is dat Sgt. Gunn de leiding heeft over een vreemd groepje van diverse nationaliteiten waardoor het Amerikaanse heroïsme weer vingerdik aanwezig is. Verder heeft de film wat last van een gebrek aan realisme: zo kwam het wat ongeloofwaardig over dat amper 9 soldaten bijna een heel bataljon van 500 nazi's afknalt. Maar stoort dat? Helemaal niet. De film is zeer spannend, heeft de tand des tijds goed doorstaan en kent prachtige actiescènes, overigens vind ik de muziek heerlijk ouderwets, past het zwart/wit gebruik goed bij de film en vind ik Humprey Bogart weer schitterend.

4.0 sterren

Een leuk vermakelijk filmpje, maar ook niet meer dan dat.

Het eerste wat me echt aanspreekt in deze film is de locatie. Het rondrijden in een tankje in de woestijn is al een aardig uitgangspunt en daarnaast wordt het allemaal erg stijlvol in beeld gebracht. Humprey Bogart speelt hier prima en is uitermate geschikt om de rol van sergeant te spelen, die de leiding van een groepje bij elkaar geraapte soldaten op zich neemt.

De film is een tikkeltje onrealistisch, omdat een kleine groep afrekent met een enorm grote groep soldaten, maar echt storend is dat niet. De film is verder behoorlijk propagandistisch voor het Amerikaanse leger. Hoewel dit aan de ene kant een tikkeltje storend is, is dit aan de andere kant ook wel weer te begrijpen gezien het jaar waarin de film gemaakt is. WO II is op dat moment in volle gang en dan is het allemaal net wat logischer dat je op een wat meer propagandistische manier naar je eigen volk kijkt.

Richting het einde wordt de film nog een tikkeltje spannend, maar de uiteindelijke afloop is verder niet zo heel verrassend. Geen topper, maar verder prima vermaak.

3,0*

Goeie film waarin een groep gestrande soldaten in de woestijn op zoek gaan naar water. Een vrij eenvoudig verhaal, maar over het algemeen zeker wel onderhoudend. Vooral ook omdat de film eigenlijk steeds spannender wordt (vooral als het groepje soldaten het op moet nemen tegen grotere groep Duitsers).

Indrukwekkende oorlogsfilm. Gemaakt in 1943 op het ogenblik dat de wereldoorlog nog volop aan de gang is, is dit begrijpelijkerwijs een stukje Amerikaanse propaganda binnen de Hollywood formule. Niettemin geeft de film wat mij betreft de gruwel en absurditeit weer van het oorlogsgebeuren. Het is duidelijk iets dat je niet zelf wilt meemaken. Naar verluidt wordt er wel gerefereerd aan ware gebeurtenissen, zoals men ook laat uitschijnen in de intro van de film. Maar vermoedelijk één en ander aangedikt om het moreel van het Amerikaanse leger en de geallieerden hoog te houden.

Prima acteerprestaties, en een Bogart die overtuigend overkomt in de rol van bevelhebber. Goede keuze van de producenten om de diverse nationaliteiten hun eigen taal te laten spreken, wat bijdraagt aan het realiteitsgehalte. Wat interessant is aan dit soort films, is toch wel de weergave van de visie op de oorlog ten tijde van de oorlog zelf. Vandaag zou men dergelijke oorlogsfilm niet kunnen maken, enerzijds omdat het propagandagedeelte (het einde van de film) er over zou zijn, anderzijds omdat men vandaag hierover reflecteert na een tijdspanne van 70 jaar wanneer het stof al lang gaan liggen is.

Een oorlogsfilm, terwijl de oorlog nog volop bezig was. Met een diverse cast, toch wat nationaliteiten betreft. De kracht zit in de verschillende karakters. Het verhaal deed me denken aan The Alamo en Seven Samurai, al blijft het wel een oorlogsfilm. Het geheel is niet zo heel bijzonder, maar het wordt gelukkig ook niet slecht. Het viel op dat het patriotisme wat ontbrak, al kon je er niet omheen tegen het einde. Langs de andere kant kan je het anno 1943 niet helemaal kwalijk nemen.

Een fijn luchtig oorlogsfilmpje, overduidelijk met het motief om jonge Amerikanen die nog geen dienst hadden genomen over de streep te trekken. Mooi contrastrijke beelden van de woestijn, een verhaal als een oude John Wayne western, en ook ongeveer evenveel diepgang. Humphrey die voor de verandering niet de romantische held speelt, maar dan toch nog wel een held. Toch, al klinkt dat misschien allemaal als kritiek, het werkt allemaal wel prima - de acteurs hebben er zichtbaar zin in om er wat van te maken, de productie klopt, en de regisseur verstaat zijn vak. Niks mis mee.

De tweede stap van de filmmarathon betrof even een oudje met korte speelduur en zodoende kwam deze Sahara uit de bus rollen. Wat of hoe had ik buiten Humphrey Bogart geen weet van dus liet ik me verrassen met deze behoorlijk oude film.

Een echt mooi exemplaar betrof dit niet op de site movie archive want wat was deze film afzichtelijk slecht ingekleurd. Desondanks mocht het de pret niet drukken waar het materiaal authentiek oogt en het slagveld waar de film begint bezaaid lijkt met echte wrakken. Alsof men vlak na de slag om Afrika, Kasserina pas, er heen getogen is voor het draaien van een film. Bijzonder de tank, wat een raar model is het toch altijd zo'n Grant met zijn hoge profiel en handicap dat de hele tank moet draaien om het hoofdgeschut meer bereik te geven. Onderwijl wordt een bont gezelschap opgepikt met alle mogelijke Europese en Amerikaanse invloeden, Afrika en de vijand zelf.

Wat volgt is de strijd om te overleven niet zo zeer tegen de vijand maar de harde werkelijkheid van de woestijn die even dodelijk kan zijn waar leider Bogart verder niet naar nationaliteit kijkt maar eerlijkheid en delen bovenaanstaat. Realistisch? Misschien niet, maar het is wel 1943. Het geheel mondt uit in de strijd rond een waterbron waar de Duitsers hetzelfde probleem van de wrede en nietsontziende woestijn hun parten speelt. Het mondt dan ook uit in de nodige actie en oorlog en ook daar scoort dit oudje toch ook weer best goed in. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat deze Sahara een degelijke en sterke oorlogsfilm betreft waar men film technisch toch al vrij ver is, de opnames in de tank zelf zijn erg goed, en zet men de harde realiteit goed neer. Aldus, een prima film. prachtige filmposter trouwens....