Airport (1970)

Een van de eerste rampenfilms met sterrencast. Bovengemiddelde spanning maar nergens echt goed. Inmiddels een ietwat gedateerde classic. Vele delen zouden volgen.

Snap eigenlijk niet waar die lage score vandaan komt, want ik vond dit erg vermakelijk. Airport is een prima film, met veel spanning en een supercast. Vooral Burt Lancaster en Dean Martin maken indruk in hun rollen. De film duurt redelijk lang, maar verveelt eigenlijk nooit. Mede omdat de personages allemaal wel iets hebben. Vooral Helen Hayes als het oude dametje was erg grappig. De absolute sterrencast die deze film heeft speelde allemaal goed en er was erg veel spanning.

Prima film. 3 sterren

Typische jaren 70 vliegtuigramp film met best wel een indrukwekkend cast. Het verhaal is best aardig maar niet echt spannend of spectaculair (is natuurlijk ook aardig gedateerd). Maal al met al kijkt hij wel lekker weg. Van de cast deden Dean Martin en George Kennedy best goed. Dankzij de laatste en vooral Helen Hayes zit er ook nog een vleugje humor in de film.

Aardige film waarin de passagiers en medewerkers van een groot vliegveld veel last ondervinden van de sneeuw. Een vroege rampenfilm waarbij de eigenlijke ramp lang op zich laat wachten. Aan de lange kant, maar toch onderhoudend (ondanks of juist vanwege het hoge soap-gehalte). Helen Gages als het oude dametje is zeer vermakelijk.

Destijds absolute kaskraker, met zijn rampscenario en zijn sterrencast.

Vandaag op vele vlakken door de tand des tijds aangevreten.

Negeren we enkele zwakheden in het plot, dan hebben we toch een full-entertainment-film.

De mix van persoonlijke perikelen, de spanning rond het gebeuren en af en toe een komische noot zorgen toch voor een geheel dat hoe dan ook nog best te pruimen valt.

Film zit op meer dan een gegeven te paard en daardoor verdwijnen soms personages te lang uit beeld, maar, zeg eens, het had veel slechter gekund.

He once played the Minute Waltz in 58 seconds

De Airport franchise moet één van de meest succesvolste reeksen zijn in de geschiedenis van de rampenfilm zijn. Vreemd genoeg verwachtte niemand het succes van dit eerste deel doordat de interne strubbelingen (over geld, wat anders) ervoor zorgden dat de grote bazen van Universal dachten dat dit een gigantische flop ging worden waardoor ze de film overal tegelijkertijd uitbrachten in de hoop zoveel mogelijk kijkers te lokken vooraleer de slechte mond-tot-mond reclame hen de nek omdeed. Het geruzie bleef (niettemin omdat producer Ross Hunter in interviews vertelde dat deze film gedurende ettelijke jaren verantwoordelijk was voor het salaris van de Universal executives), maar het heeft hen toch een mooie franchise opgeleverd.

Je mag zeggen wat je wilt, maar Airport is toch wel een erg vermakelijke film geworden. Regisseur George Seaton neemt ruim zijn tijd om zijn verhaal uit de doeken te doen en met een speelduur van meer dan 2 uur en een half is de film misschien in zijn begin wat te traag. Daar had eventueel wel wat in geknipt mogen, maar eenmaal Guerrero op het vliegtuig zit geraakt de film wel in een hogere versnelling. Wat mij echter nog het meest charmeerde was de vrij eenvoudige aanpak. Geen overdreven landing waar het vliegtuig praktisch uiteen bibbert en uiteindelijk met veel lawaai naar de startbaan dondert, maar gewoon een droge conversatie tussen de verkeersleider en de piloten die het vliegtuig met vakmanschap terug met zijn wielen op de grond zet. Het is vooral de combinatie met een (althans voor mij toch) getrouwe weergave van een luchthaven die te kampen heeft met de nodige weersomstandigheden. Dat, en de wel erg cheesy dialogen natuurlijk. Airport heeft een nogal hoog soap gehalte en de gesprekken tussen de personages liegen er in ieder geval niet om.

Burt Lancaster verdiende hier een mooie cent aan doordat hij had bemiddeld dat hij 10% van de opbrengst kreeg wanneer de film de kaap van 50 miljoen dollar zou overschrijven. In Noord-Amerika alleen zaten ze al aan 45 miljoen dollar en toch zou Lancaster altijd blijven verkondigen dat dit de slechtste film was waarin hij heeft meegespeeld. Zie niet in waarom aangezien Lancaster hetzelfde niveau bereikt als ik van hem gewend ben. Niet één van zijn beste rollen weliswaar, het is geen Il Gattopardo bijvoorbeeld, maar niets om je voor te schamen. Zeker niet wanneer je tegenspeler de altijd goede Dean Martin is en er dan nog eens een stewardess rondloopt in de vorm van Jacqueline Bisset. George Kennedy, Van Heflin en Helen Hayes maken het geheel af.

Leuke nonsens in ieder geval die je best niet ziet wanneer je de dag erna op het vliegtuig stapt. Weliswaar wat traag, maar het is genieten eenmaal de film goed in gang is geraakt. Er wordt voldoende tijd genomen om de personages te introduceren en dat heeft uiteindelijk wel zijn nut. Misschien maar eens wat meer van dit soort films zien, heb Earthquake hier ook nog liggen.

3.5*

De start van een hele serie rampenfilms met vliegtuigen, de jaren 70 waren sowieso een goed decenium voor rampenfilms, als eersteling in het vliegtuig genre was deze beslist niet slecht, komt ook door de sterrencast, waarvan de meeste al een indrukwekkende loopbaan achter zich hadden. Toch stelt het verhaal niet zoveel voor, eigenlijk standaard, maar voor die tijd was het allemaal behoorlijk nieuw.

De film is wat aan de lange kant maar is de lange zit wel de moeite waard.

Hoewel dit tot het rampengenre behoort, ligt de nadruk op de personages en de dialogen. Het is een ensemblecast met verschillende verhaallijnen die dooreen geweven worden. Dean Martin en Burt Lancaster zitten allebei verwikkeld in een driehoeksverhouding. Voor de komische kant zorgt de Helen Hayes, als de gewiekste bejaarde die steeds trucjes bedenkt om als blinde passagier aan boord te raken. De spanning komt via de passagier met een bom in z'n koffertje. Deze ontploft pas een halfuur voor het einde. Dat gedeelte zorgt voor een climax, maar de kwaliteit zit vooral in de sterke rolverdeling, de uitdieping van de personages en hun onderlinge confrontaties.

Na jaren weer eens gekeken. Opvallend dat de film na zoveel jaren nog steeds de moeite waard is.

Gokje waarvan ik wist dat de beoordelingen niet super waren, niet veel van verwacht en ook weinig voor gekregen, toch had hier wel iets meer van te maken geweest.

Het vliegveld, de drukte, weersomstandigheden, protocollen en besluitvorming...Airport heeft zeker een aantal aardige dingen en dan ben ik nog niet eens toe aan de dreigende situatie waar de film op het einde omdraait. De cast is ook best redelijk met Lancaster, in de typische rol van de man met de grote verantwoordelijkheden en de zware beslissingen, Hudson en uiteraard de altijd mooie Bisset. Zoals gezegd is de situatie met het slechte weer interessant en de film wordt vooral beter als er stront aan de knikker is in Hudson's toestel. Ook is het oude dametje, de verstekeling best grappig.

Maar... oei, wat glijdt de film toch afschuwelijk onderuit op alle personages en hun privebesognes. En dat zijn er nogal wat, want praktisch iedereen heeft wel relationele problemen die uit de doeken gedaan worden. En wat verzand de film wat dat betreft in oeverloos geleuter. Het was kritiek die ik al gelezen had voordat ik de film ging zien en ik kan niet anders dan deze mening onderstrepen. Van een rampenfilm is bijna geen sprake te midden van echtelijke ruzies, twijfel om voor een ander te kiezen, en per ongeluk zwanger. En dat is jammer, want iets dichter bij het genre rampenfilm zelf en de focus op het vliegveld had dit toch echt wel beter uit kunnen pakken. Het mag wat dat betreft duidelijk zijn dat dit onder de maat is.

Vermakelijk melodrama dat zich in het tweede uur zowaar ontpopt tot één van de eerste rampenfilms. De sterrencast maakt er iets moois van; opvallend dat de twee mannelijke hoofdrolspelers beiden overspelige echtgenoten zijn. Net wanneer de boel flink lijkt in te kakken wordt het toch nog spannend en werkt één en ander toe naar een meeslepende finale.