The St. Valentine's Day Massacre (1967)

Wel aardig. Inderdaad een paar aardige rollen en lekker veel geweld, maar om nou te zeggen dat het een top gangsterfilm is, mwa.

Wel leuk om te zien waar Capone met honkbalknuppel vandaan komt uit The Untouchables .

Sfeertje was zeer aardig, maar dat documentaire-gedoe van 'die en die en stierf op 3 januari 1934 etc ' de hele tijd kwam wat suf over..

Had beter gekund en gemoeten, maar het onderwerp is boeiend genoeg om er toch met de nodige interesse naar te kijken. Eigenaardige manier om een verhaal te vertellen ook, in ruim anderhalf uur worden erg veel personages opgevoerd, de meesten van hen leggen vlak na hun introductie al snel het loodje. Veel structuur in het verhaal zit er niet in, men springt van de hak op de tak, maar een zekere stijl valt niet te ontkennen. Regisseur Corman werd vroeger de koning van de B film genoemd, en dat valt er aan af te zien: oogt allemaal wat kitscherig maar irriteren doet dat nooit. Dit is dus echt een gangsterfilm met de extreme nadruk op de vele bloedige slachtpartijen, verwacht geen emotionele diepgang of dat er word getracht om van de bordkartonnen personages echte mensen van vlees en bloed te maken. Enkele bekende acteurs zijn van de partij waaronder Robards die erg overdreven speelt als de legendarische Al Capone(of zou Al echt zo geweest zijn?). Bruce Dern heeft een kleine bijrol als een van de ongelukkigen die op de bewuste Valentijnsdag geslachtofferd word. Ook legende Jack Nicholson schijnt even mee te doen als een huurmoordenaar, maar de twee keer dat ik deze film zag heb ik hem niet aan mijn netvlies voorbij zien trekken.

Ook ik ben niet voor een typische Valentijnsfilm gegaan; maar in plaats van de al meerdere keer geregistreerde My Bloody Valentine heb ik een gangsterfilm erbij gepakt: The St. Valentine's Day Massacre. Het is een Roger Corman-productie, een man die ik eigenlijk ken van zijn horrorfilms en Poe-verfilmingen, maar hij heeft dus ook in andere genres geschnabbeld. Hoe dan ook, dit is wel een redelijk vermakelijke film, maar een meesterwerk, niet bepaald. De film bouwt op naar de titel-slachting, een historische moordpartij in de gangsteroorlog rond Al Capone in Chicago, en heeft zich een soort van documentairestijl aangemeten. En dat werkt toch niet altijd lekker. We zien niet een lekker lopend verhaal vanuit een bepaald perspectief, maar we springen van gangster naar gangster, waarbij we vooral heel veel voice-overs te horen krijgen over hun geschiedenis en hun uiteindelijke lot. Dit uiteraard afgewisseld met menig schietpartij en afrekening met machinegeweren en bruut geweld. Maar door de vertelstijl blijft het allemaal nogal afstandelijk en word je niet echt werkelijk geïnteresseerd in de gebeurtenissen. Ik niet in ieder geval. Verder is de eind jaren '20-setting leuk neer gezet, de film ziet er redelijk uit en het acteerwerk bevat wat geschmier, maar is over het algemeen best oké. Maar meer dan een middenmotertje in het gangstergenre is dit wat mij betreft niet.

Ongewone Corman-verfilming. Voor Corman was het ongewoon omdat hij voor een grote studio werkte en rond een miljoen budget had. Voor Fox weinig, voor Corman erg veel. Voordeel was dat Corman kon werken op de studio lot in dure decors van films als Hello Dolly en The Sound of Music. Het geeft deze film een bijna sjiek gevoel voor een Corman. Met duur overkomende decors en fraaie sfeervolle straatjes.

De opzet van de film is die van de later beroemde rampenfilms. Er wordt toegewerkt naar de grote gebeurtenis. Er is een alwetende verteller (bijna documentair). Met duidelijke aankondigingen van de dood van de slachtoffers. Er zit een down to earth sfeertje in de film (waaronder het openlijk noemen van de echte namen en het taalgebruik van de betrokkenen).

Acteurs zijn niet de usual Corman suspects (al heeft Jack Nicholson een rolletje met een zinnetje tekst). maar onbekendere en soms meer prestigieuze acteurs. Robards schmiert nogal als Capone, de rest is wat minder uitbundig en vaak beter. Interessant en best goed en best ongewoon. Ik hou het op drie sterren maar het hangt tegen een halfje meer aan.