The St. Valentine's Day Massacre (1967)

Een verrassend heldere en duidelijke gangsterifilm. Ik vind Capone wel ietwat over acteren maar verder is er weinig aan te merken op deze prima film over deze dag. 3.5* Jammer is wel dat er zoveel geknal in de film is dat waar hij uiteindelijk over gaat - St. Valentine's Day Massacre - niet echt indrukwekkend is.

Zeer sterke Gangsterfilm gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Zeer sterk en boeiend verhaal en er zitten heel wat vuurgevechten in de film.

Ik heb enorm genoten van deze heerlijke gangsterfilm die geen seconde verveelt.

De beste film uit de stal van Roger Corman. Er hangt een lekkere

jaren dertig sfeer en de decors en aankleding zijn geweldig.

Heel veel geratel met Tommy guns met als climax de brute executie

van een rivaliserende bende.

St. Valentine's Day Massacre is een misdaad film met prachtige decors. Deze zijn veel fleuriger en kleurrijker dan de meeste films die over de jaren 30 gaan. Ook het acteren is prima.

Helaas kent de film enkele minpunten. Zo kent de film erg veel karakters waardoor je goed moet opletten wie nu wie is en wie bij welke organisatie hoort. Daarnaast valt de uiteindelijke massacre ietwat tegen. Het gebruik van verf voor bloed valt ook op maar is niet echt storend.

Erg leuke reconstructie van de bende-oorlogen tijdens de drooglegging met het uiteindelijke bloedbad als gevolg.

Mooie decors en sterke vertolkingen van Robards en Segal.

De film springt soms wat van de hak op de tak, met erg veel personages, maar toch is het een aangename zit.

Wel aardig. Inderdaad een paar aardige rollen en lekker veel geweld, maar om nou te zeggen dat het een top gangsterfilm is, mwa.

Wel leuk om te zien waar Capone met honkbalknuppel vandaan komt uit The Untouchables .

Sfeertje was zeer aardig, maar dat documentaire-gedoe van 'die en die en stierf op 3 januari 1934 etc ' de hele tijd kwam wat suf over..

Geef mij maar zijn E.A. Poe verfilmingen met Vincent Price. Die vond ik beter.

Slechte verfilming over de moorden. Er wordt te veel informatie gegeven over de mannen (wanneer ze dood gaan) terwijl je ze vervolgens bijna niet meer ziet.

Slechte verfilming maar toch 3 sterren?

Ja de rest van de film vond ik redelijk gemiddeld, quasi vermakelijk.

Dat kan. Vond het al zo raar. Ik heb me wel redelijk vermaakt met de film

Had beter gekund en gemoeten, maar het onderwerp is boeiend genoeg om er toch met de nodige interesse naar te kijken. Eigenaardige manier om een verhaal te vertellen ook, in ruim anderhalf uur worden erg veel personages opgevoerd, de meesten van hen leggen vlak na hun introductie al snel het loodje. Veel structuur in het verhaal zit er niet in, men springt van de hak op de tak, maar een zekere stijl valt niet te ontkennen. Regisseur Corman werd vroeger de koning van de B film genoemd, en dat valt er aan af te zien: oogt allemaal wat kitscherig maar irriteren doet dat nooit. Dit is dus echt een gangsterfilm met de extreme nadruk op de vele bloedige slachtpartijen, verwacht geen emotionele diepgang of dat er word getracht om van de bordkartonnen personages echte mensen van vlees en bloed te maken. Enkele bekende acteurs zijn van de partij waaronder Robards die erg overdreven speelt als de legendarische Al Capone(of zou Al echt zo geweest zijn?). Bruce Dern heeft een kleine bijrol als een van de ongelukkigen die op de bewuste Valentijnsdag geslachtofferd word. Ook legende Jack Nicholson schijnt even mee te doen als een huurmoordenaar, maar de twee keer dat ik deze film zag heb ik hem niet aan mijn netvlies voorbij zien trekken.

Ook ik ben niet voor een typische Valentijnsfilm gegaan; maar in plaats van de al meerdere keer geregistreerde My Bloody Valentine heb ik een gangsterfilm erbij gepakt: The St. Valentine's Day Massacre. Het is een Roger Corman-productie, een man die ik eigenlijk ken van zijn horrorfilms en Poe-verfilmingen, maar hij heeft dus ook in andere genres geschnabbeld. Hoe dan ook, dit is wel een redelijk vermakelijke film, maar een meesterwerk, niet bepaald. De film bouwt op naar de titel-slachting, een historische moordpartij in de gangsteroorlog rond Al Capone in Chicago, en heeft zich een soort van documentairestijl aangemeten. En dat werkt toch niet altijd lekker. We zien niet een lekker lopend verhaal vanuit een bepaald perspectief, maar we springen van gangster naar gangster, waarbij we vooral heel veel voice-overs te horen krijgen over hun geschiedenis en hun uiteindelijke lot. Dit uiteraard afgewisseld met menig schietpartij en afrekening met machinegeweren en bruut geweld. Maar door de vertelstijl blijft het allemaal nogal afstandelijk en word je niet echt werkelijk geïnteresseerd in de gebeurtenissen. Ik niet in ieder geval. Verder is de eind jaren '20-setting leuk neer gezet, de film ziet er redelijk uit en het acteerwerk bevat wat geschmier, maar is over het algemeen best oké. Maar meer dan een middenmotertje in het gangstergenre is dit wat mij betreft niet.

Aardig verslag over de strijd van Al Capone.

Kleine 3,5

Ongewone Corman-verfilming. Voor Corman was het ongewoon omdat hij voor een grote studio werkte en rond een miljoen budget had. Voor Fox weinig, voor Corman erg veel. Voordeel was dat Corman kon werken op de studio lot in dure decors van films als Hello Dolly en The Sound of Music. Het geeft deze film een bijna sjiek gevoel voor een Corman. Met duur overkomende decors en fraaie sfeervolle straatjes.

De opzet van de film is die van de later beroemde rampenfilms. Er wordt toegewerkt naar de grote gebeurtenis. Er is een alwetende verteller (bijna documentair). Met duidelijke aankondigingen van de dood van de slachtoffers. Er zit een down to earth sfeertje in de film (waaronder het openlijk noemen van de echte namen en het taalgebruik van de betrokkenen).

Acteurs zijn niet de usual Corman suspects (al heeft Jack Nicholson een rolletje met een zinnetje tekst). maar onbekendere en soms meer prestigieuze acteurs. Robards schmiert nogal als Capone, de rest is wat minder uitbundig en vaak beter. Interessant en best goed en best ongewoon. Ik hou het op drie sterren maar het hangt tegen een halfje meer aan.