Låt den Rätte Komma In (2008)

Een prachtig subtiel horror sprookje..

Fantastisch in zijn genre. Horrorfilms kunnen soms tegen het oppervlakkige aanzitten, dat is met deze niet zo. Drama/horror is een geweldige combinatie voor een verhaal en Låt den Rätte Komma In bewijst dat. De balans tussen een subtiele cultfilm en een dramatische horrorvertelling is uitstekend. Hij word nergens te raar, maar blijft de hele speelduur lang magisch en bijzonder.

Het is volgens mij geen geheim dat het de Scandinavische filmindustrie meezit dat hun taal zo mooi en zelfs een beetje buitenaards klinkt. Elke zin uitgesproken klinkt als zang. Ook de wat donkere sfeer die we wel vaker terug zien komen in veel Scandinavische werken is een uitstekend hulpmiddel voor het versterken van een duister, maar ontroerend verhaal als dit.

Het duo acteerde sober maar mooi. Dit hield de film redelijk licht. Door zijn kilheid en soms grauwe, maar toch zachte uitstraling is Let the Right One In eindelijk niet nog-zo'n horrorfilm, maar een op zichzelf staand verhaal met een knipoog naar de wat oudere monsterfilms. Door de kinderlijkheid van de gruwel in deze film, is al het bloed goed te verdragen en krijg je een ongelofelijk erg gevoel van sympathie voor de hoofdpersonages wat zorgt voor een niet overdreven, maar toch een erg aandoenlijke spanning die de film onderscheidt van andere horrorfilms.

Wat de film ook bijzonder maakt is dat hij niet te veel leunt op suffe horrortrucjes als schrikmomenten en zwaar gehijg, maar juist kiest voor een meer unieke manier van vertellen waarin er plaats wordt gemaakt voor melancholiek en mysterie. In plaats van de sensatie op te zoeken zoals veel vampierenfilms doen, is het verhaal van Let The Right One In juist kaal. Dat is echter geen probleem, want hierdoor ligt de focus van de kijker geheel op de wat vreemde, romantisch getinte relatie tussen een 'normale' jongen en een bloedzuigend dametje.
De film verliest helaas op een gegeven moment even zijn kracht, namelijk wanneer de blonde madam in een vampier veranderd en vervolgens wordt aangevallen door katten.
Hierbij verloor ik even mijn interesse. Naar mijn mening een beetje mager geschoten bijverhaal waaraan veel meer aandacht had geschonken moeten worden of juist helemaal niet.

Voor de mensen die hem nog gaan kijken; laat je alsjeblieft niet afschrikken door mogelijke vooroordelen tegenover de oppervlakkigheid van vampieren in films, of vampieren in zijn algemeen. Ik had ze ook, maar ik geef nu toch verdomme een 4,5*.

Vreemde, maar donkere film. Geweldig geacteerd zonder overbodige actie of muziekscenes. Ik zou zeggen: enkel zoals de Zweden films kunnen maken!

Zelfs bij de derde kijkbeurt werd hij nog beter.

Als je een film ziet die je om een of andere niet direct verklaarbare reden 'iets speciaals hebben' vindt, en hem daarom toch min of meer tot je favorieten durft te rekenen, zonder dat je hem ontegensprekelijk super goed vond (vooral doordat hij na het kijken in je hoofd aanwezig blijft), zit de 'schrik' er toch wel wat in dat wanneer je die film na een tijd opnieuw kijkt, dat 'speciale' achteraf overschat blijkt te zijn. Bij Raging Bull was dat allesbehalve het geval voor mij, en hier dus evenmin.

Ik heb de 'fout' gemaakt om eerst de remake uit 2010 te zien, wat het verrassingselement toch ietwat wegneemt bij deze kijkbeurt. Låt den rätte komma is in elk geval net iets beter. De Zweden kunnen wat horror en thriller betreft altijd een mooie sfeer neerzetten, dankzij hun beknellende winterse achtergronden. Het verhaal zelf is vooral een horrorsprookje en niet echt de grootse horror. Deze ligt qua genre in de lijn van bvb El Laberinto del Fauno, al heeft die dan nog meer fantasie.

Na meer dan 80 meningen is alles al wel wat gezegd denk ik. Kort samengevat is het vooral een mooie film met weinig verrassing, maar vooral sfeervol en een mooi einde. Net te gruwelijk voor kinderen en net te soft voor volwassenen. Maar op zich wel een zeer aangename film.

de remake kan aan deze film niet tippen.

super mooie film met ook een mooie soundtrack van Johan Soderqvist.

Mooie donkere film, die toch nooit echt helemaal 'zwaar' aanvoelt. Mede daardoor vond ik hem heel prettig wegkijken. De kinderen zetten hier beide een hele goede prestatie neer. Vond ze echt volwassen overkomen.

Had overigens wel met Oskar te doen, vanwege de treiterpartijen van die kleine rotzakjes. De scene met de zweep maakte me aardig pissig. Was dan ook blij dat Oskar dit 'rechtzette' met de stok.

4*

De film heeft een mooie sfeer, maar alleen de de scene in het zwembad waarbij er bij de pestkoppen de handen en hoofd worden afgehakt slaat helemaal nergens op

Zo'n klein meisje kan toch onmogelijk in zo'n korte tijd 3 mensen vermoorden, en die jongen die de hoofdrolspeler onder water houd zal zichzelf in zo'n situatie moeten verdedigen en niet iemand anders onder water houden.

Volgens mij geeft ze een paar keer in de film heel duidelijk aan, dat ze geen jong meisje is, dus kan ze dit wel.

Ondanks dat de film er toch vrij sober uitziet en niet bol staat van de actie, is het een ontzettend mooie film. En, ik vind deze originele toch nog altijd beter dan die Amerikaanse re-make. Maar toch zijn er genoeg die de re-make beter vinden. Nou moet ik er wel bij zeggen dat die vrijwel exact gekopieerd is van deze. Ik vond deze al meteen heel goed toen ik hem in 2008 voor het eerst zag.

Niet echt geweldig, film kon me weinig bekoren in mijn herinnering

Veel zwart en blauw

Ik wil hem toch nog een keer zien merk ik , daarna wellicht een herziene mening

Na een herkijkbeurt heeft deze film niets aan kwaliteit ingeboet dus mijn 4,5 * blijven lekker staan. Voor mij hoeft die Amerikaanse remake echt niet meer. Eli rocks, perfect vampire girl!

Wat een prachtige, sfeervolle film. De beelden, mooie muziek en uitstekende acteerprestaties en een prima verhaal.

Dit is een meesterwerk, een echte parel. 5sterren!!

Heel matig.

Visueel komt dit in de buurt van perfectie. De camerastand, de kleuren, de combinatie sneeuw en stilte,... vakwerk.

Het verhaal daarentegen... Ik zou denken dat de regisseur had moeten kiezen tussen drama of horror. Maar nu komt geen van beide genres tot zijn recht. De horror is heel beperkt (niet erg, ik ben daar niet zo direct een grote liefhebber van), maar helaas is ook het drama veel te weinig uitgesponnen.

De twee hoofdrolspelers leveren degelijk werk, en wat best wel sterk is, is de manier waarop de aantrekkingskracht tussen beide bij momenten wordt weergegeven.

Toch waren er al te vaak momenten waar ik de nijging had om op de ffw-knop te duwen, scenes met nadruk op dat visuele - maar dat alleen volstaat niet om het boeiend of meeslepend te maken.

Een film moet een film zijn, er moet hoe dan ook iets gebeuren, het is geen stilstaand museumstuk waar je naar staat te kijken. Arthouse: het is zelden my cup of tea.

Leuke film. Iets wat raar verhaal, maar zeker niet slechtt.

Ook na enkele kijkbeurten is de film weer prachtig. Zeer mooi en goed acteerwerk. Meeslepend, lief en soms bloederig. Kinderhorror volgens sommigen. Ik zag hem met mijn 2 dochters (10 & 12) en ook die vonden het een erg mooie film. Een zeldzaam meesterwerkje.

een horror film maar Wat voor een gewoon prachtige en sfeervolle film.

net weer eens herzien.

Op het internet kwam ik de uitdrukking tegen: Don't judge a book by its film. Dit geldt zeker niet voor Let The Right One In/Låt Den Rätte Komma In, want deze filmadaptatie is al even geniaal als het boek zelf, zo niet genialer. Het boek las ik in elk geval in een (stokkende) adem uit, dood en doodeng. De film doet er misschien nog wel een schepje bovenop, want dit is griezelen pur sang. Verschillende genres als horror, serial-killer, coming of age, bullying worden knap bijeengebracht in een schitterend geschoten prent; fraaie plaatjes van heel veel sneeuw, het lijkt haast een wintersprookje! Een mooi samenspel van stilte en sneeuwvlokken die zachtjes neerdwarrelen. Ergens heeft het ook iets verontrustends, zoals ook te zien is in Kill Bill, de scene dat Uma Thurman in een zwaardgevecht aangaat met O-Ren, een van de Deadly Vipers, in de Japanse tuin. De wraakscene aan het slot van de film in het zwembad is spectaculair, het overtreft die van Carrie niet, maar komt toch aardig in de buurt. Toen ik de bioscoop uitliep kon ik weer opgelucht ademhalen, blij dat iedereen dood was.

Ik herinner me nog goed de remake, die ik eerder zag. Sommige scenes bleken onmiddellijk erg herkenbaar en deze kijkbeurt beviel me (opnieuw) prima. De kracht schuilt hem toch in de kwetsbare jeugdliefde tegen de achtergrond van de continue spanning van het horrorelement. Dat is een combinatie, die zelden zo goed samenging in een film.

Voor mijn part niet beter dan de remake "Let me in".

Niet teveel franje, maar best wel een boeiende film met goede acteurs.

Het vampier-gedoe kwam in deze film toch wat........hm hoe zal ik het zeggen, "natuurlijker" over dan in "Let me in"

Heb het meestal niet zo met de horror-films van deze eeuw, maar omdat ik de laatste tijd zo vaak positief ben verrast door Scandinavische films en series heb ik deze Zweedse Drama/Horror toch een kans gegeven. En daar heb ik zeker geen spijt van.

Een jongen wordt gepest op school en voelt zich daardoor heel eenzaam. Als er een mysterieus meisje in het appartement naast hem komt wonen raken ze langzaam bevriend. Er duiken wel steeds meer mysterieuze doden op in de omgeving...

Het acteerwerk vond ik erg goed. Kåre Hedebrant en Lina Leandersson deden het heel sterk gezien hun leeftijd. Ook het jeugd-drama vond ik hier erg goed werken, terwijl ik dit meestal niet zo geslaagd vind.

De film brengt vampirisme vanuit een originele invalshoek en heeft er een soort realistische menselijke kijk op. Het mag dan een jeugd-drama zijn, er zitten een aantal erg donkere en lugubere scènes in de film. Veel aspecten van de vampier-mythe komen ook terug in de film, vooral dat een vampier eerst uitgenodigd moet worden in je huis.

De film is mooi opgenomen. Tomas Alfredson kan goed omgaan met het widescreen-formaat en gebruikt de focus op een originele manier. Verder heeft de film ook een heerlijk sfeertje, door de mooie beelden van de Zweedse sneeuw. Krijg het al koud als ik er naar kijk. Niet heel slim om de film deze zomer op te zetten trouwens, heb nu namelijk weer heel erg zin in de winter (ben een van de weinige mensen met een hekel aan de zomer).

De muziek, die niet heel vaal voorkomt om zo een verstilde sfeer te creeëren, vond ik wel goed. Een fijne klassieke soundtrack, die goed past bij de toon van de film.

Låt den Rätte Komma In is weer een prachtige Zweedse film. Die zowel meeslepend, ontroerend als macaber is. Een aanrader.

Horrorfilm met een zekere inhoud. Het is al iets. Ik dacht aan "Wanneer iemand zich teweerstelt tegen hem aangedaan onrecht, in zich zelf gelooft en voor zijn mening opkomt, er een sterke kracht is die hem zal bijstaan...";

Maar horror is mijn ding niet dus blijft de appreciatie matig, niettemin respect voor de acteerprestaties van Lina Leandersson, Kare Hedebrant en co.

Mooie Aparte Film. 8+!