The Princess and the Frog (2009)

'k vond het ook een goeie animatiefilm. Erg in de traditie van de andere klassiekers. Boordevol swingende muziek, mooie animaties en een leuk verhaal. 'k vond de film eigenlijk redelijk donker en zelfs voor kleine kinderen misschien wat eng. Ook gaat er een personage dood, wat ook redelijk uitzonderlijk is in een Disneyfilm.

Voor de rest wist de film me te boeien en zaten de gebruikelijke elementen als humor, romantiek, diverse personages, ... in deze puike animatiefilm.

Een prima film van Disney die nergens een echte klassieker wordt maar desalniettemin vermaakt.

Qua animatiefilms kijk ik eigenlijk bijna alleen maar gibli films. Ik merkte hier echt dat het characterdesign en de dialogen van Disney toch wel redelijk brak zijn. Waar bijvoorbeeld Ponyo oprechte emoties laat zien is The Princess behoorlijk statisch: het moet grappig zielig gelukkig etc zijn, maar dit pakte allemaal maar half uit door de net iets te cartoneske benadering (denk: zielig = veel bombastische muziek, humor is erg dik aangezet). Alle personages worden nooit echt meer dan typetjes. wat dat betreft loopt Disney nog steeds mijlenver achter op Gibli. De muziek en de animatiesequenties daarbij zijn dan weer een aangename verassing met verschillende animatiestijlen die er allemaal gewoon goed gelikt uitzien. De voodoo-scene deed me wat denken aan de Pink Elephant scene uit Dumbo, waarvoor mijn credits.

Een leuke film, maar geen echte topper.

Swingende film. Leuke personages, leuke liedjes, leuke setting. Leuk ook dat het een keer met negers is.

De film ziet er ook geweldig uit, en er zitten regelmatig leuke grapjes in. Echt weer een Disney zoals het hoort.

Alles prima, alleen de uitwerking van het verhaal vond ik een beetje achterblijven, en dan met name alles rondom de Shadowman. Het kan zijn dat ik heb zitten slapen, maar het was niet altijd even duidelijk genoeg wat hij wilde en waarom. Dat had wat scherper gekund allemaal.

Verder niks op aan te merken.

4*

Leuk dat Disney weer eens lekker ouderwets doet in een tijd waarin enkel nog – zo lijkt het – animatiefilms uit de computer rollen. Dat neemt niet weg dat als deze prent een kwart eeuw eerder was verschenen deze niet was opgevallen tussen de kanonnen van toen.

Het verhaal is zeer klassiek, een mengeling van wat sprookjes en eerdere Disneyproducties zoals Cinderella. Maar waar daar bijvoorbeeld zeer goed duidelijk is dat er bepaalde urgentie is voor te behalen doelen is dat hier in deze prent in het geheel niet. Vanaf moment één heb je het idee dat het wel goed komt en de rest sukkelt wat vrolijk verder. Ook de humor is vaak goedbedoeld maar overduidelijk zo geënsceneerd en erg flauw (struikelende dikke bediendes met koffers – je kent het wel). Daarnaast waren de liedjes, goed passend in een jazzstijl, heel aardig maar zeker tegen het einde haalden ze het tempo omlaag. Daarvoor waren ze nuttig, vertelden de personen al zingend wat ze willen doen, maar eens ze zover zijn verwacht je ook wat tempo, niet weer een zoveelste song.

Ik dacht af en toe naar Aladdin te kijken, wat kan kloppen aangezien de regisseurs dezelfde zijn, maar toch. Soms leken shots letterlijk gejat, ook sommige liedjes deden eraan denken en de tekenstijl was dezelfde. Die tekenstijl is dan wel mooi, met schitterende kleuren, vooral in het koele blauw. Een enkele scène had een wat andere stijl (dat liedje over het nieuwe restaurant was erg mooi getekend) maar veelal was het klassiek. Nu opvallend, maar ongetwijfeld 20 jaar terug niet. Mooi, meer niet.

Het acteerwerk is naar behoren. Een schitterende hoofdrol, een prima prins en een aardige schurk, al leek deze wel erg op Jafar, zij het iets minder dreigend. De bijrollen waren oké maar ook niet meer dan dat. Verder wel vermaakt al had er iets meer tempo, iets minder zoetsappigheid en iets meer pit in gemogen. Niettemin een goede voldoende: 3*.

Even geleden dat ik deze prent nog heb bekeken. Ik herinner me dat ik deze wel goed vond, maar niet heel goed. Ik weet wel dat ik de krokodil best wel vermakelijk vond. Interessant was dat Disney hier voor een zwart meisje als prinses heeft gekozen. Nouja eigenlijk was ze niet echt een prinses maar een volksmeisje. Ook wel leuk was het onverwachte dat ook het meisje in een kikker veranderde bij het kussen van de kikkerprins. Wat me dan wel wat tegenstak was de modernisering van het sprookje. Als ze dan toch voor een zwarte prinses gingen, hebben ze ook meteen gekozen om naar de jaren dertig te gaan met het bijbehorende jazz-sfeertje dat destijds zo populair was bij de zwarten. Het mocht toch iets minder cliché zijn vond ik. Nu dat ik onlangs een verfilming heb gezien met echte acteurs waarin er wel is gekozen voor een echte prinses en een meer middeleeuwse tijdsgeest zoals in het klassieke sprookje, moet ik zeggen dat ik deze dan toch niet zo leuk vond en zeker niet als niet zo veel later "Tangled" is uitgebracht.

Disney Feature #53

Zoals al eerder genoemd heeft The Princess and the Frog veel gemeen met oudere Disney-films maar persoonlijk vind ik zo'n handgetekend exemplaar best welkom in het computertijdperk. Vergeleken met al die CGI-animatie van zijn tijdgenoten doet deze film bijna ouderwets aan.

Dat is verder niet negatief want zowel de sfeer als het tempo is vanaf het begin erg uitgebalanceerd. Bovendien kunnen zowel de liedjes als de karakters mij erg bekoren. Misschien moet Disney gewoon vaker met krokodillen komen want het lijkt keer op keer goed uit te pakken (Peter Pan, The Rescuers). Een zwart persoon als hoofdpersoon is daarentegen haast een unicum in animatieland dus in dat opzicht is deze film best verfrissend. Dat Tiana de halve film als kikker door het leven gaat vergeten we dan maar even.

Verder heb ik visueel ook weinig te klagen: in tegenstelling tot Treasure Planet schieten de makers nergens door. Het blijft allemaal warm aanvoelen en het ziet er anderhalf uur lang verzorgd uit. Het "Classic" label ontbreekt vooralsnog maar als je bedenkt dat een draak als Chicken Little deze kreeg toebedeeld zal dat niet lang meer mogen duren.

4*

The Princess And The Frog is de eerste in traditionele handgetekende 2D-animatie sinds Home On The Range uit 2004. De 2D-animatie was een beetje uit de gratie geraakt door de reeks flops aan het begin van het nieuwe millennium. Daartegenover braken de computer-geanimeerde 3D-animatiefilms het ene kasrecord na het andere. Mede hierdoor maakte Disney in 2004 bekend dat Home On The Range de laatste handgetekende animatiefilm zou worden. Een enorm gemis voor de filmwereld natuurlijk en toen John Lasseter in 2006 het nieuwe hoofd werd van de studio, draaide hij deze beslissing ook gelukkig terug. En zodoende werd de weg vrijgemaakt voor The Princess and the Frog. Het regisseursduo Ron Clements en John Musker keerden terug om de oude glorietijd te doen herleven. Ook werd er voor het eerst sinds Aladdin weer een klassiek sprookje als basis gebruikt. In dit geval was dat “De Kikkerprins” van E.D. Baker. De film bevatte dan ook alle ingrediënten waarmee Disney in de jaren ’90 zulke grote successen boekte.

Toch werd The Princess And The Frog niet het succes waarop Disney had gehoopt. Hierdoor zou het goed kunnen dat er een einde is gekomen aan grootschalige 2D-animatiefilms. Het is jammer dat het publiek dit soort films niet meer kan waarderen, want The Princess And The Frog is in mijn ogen de beste Disney-film sinds Tarzan en laat ook menig Pixar film ver achter zich.

Hoewel het een typische Disney-film betreft en daardoor de nodige zoetsappigheid en voorspelbaarheid met zich meedraagt, is het met name de humor, de karakters en de swingende muziek die deze film het bekijken waard maken. Met name de personages Louis, de trompet spelende alligator, de vuurvlieg Ray, de verwende rijkeluisdochter Lottie, en drie oliedomme jagers stelen de show. De animatie is werkelijk oogverblindend en menselijke karakters komen nog altijd beter tot hun recht in traditionele 2D-animatie.

Hopelijk zien we in de toekomst ooit nog een traditionele 2D-animatiefilm van Disney.

You sure this is the right blind voodoo lady who lives in the boat in the tree in the bayou?

Ik was daarstraks in het ijssculpturenfestival in Antwerpen en daar stond een scène uitgebeeld met verscheidene Disney prinsessen tijdens een galabal. Onder andere Yasmine uit Aladdin en er stond er één tussen die ik nog niet eerder in een film was tegen gekomen. Zoals de meesten ondertussen al wel door zullen hebben was dat niemand minder dan Tiana uit deze The Princess and the Frog. Ik had de film nog opgenomen liggen van een uitzending op de BBC dus meteen eens opgezet toen ik thuiskwam.

Disney keert met zijn 49e Animated Classic terug naar hun roots (hoewel ze niet lang daarvoor hadden gezegd dat ze geen traditionele animatie meer gingen doen) en Ron Clements doet tezamen met John Musker een verdienstelijke poging. Het duo heeft hun strepen al verdient bij de animatiestudio, maar hier slaan ze toch af en toe bal een tikkeltje mis. Sowieso wel kudos voor de setting. New Orleans is een te weinig gebruikte omgeving in films (kan me eigenlijk alleen wat werk van Tenessee Williams en Live and Let Die met James Bond voor de geest halen), maar het middenstuk is soms net iets te slap. Zeker de drie Stooges-achtige slechteriken halen de vaart wat uit de film. Dat neemt gelukkig niet weg dat dit een voor de rest een vlotte film is met een aantal leuke elementen. Vond vooral Dr. Facilier, oftewel de Shadowman zoals die door de rest van de personages wordt genoemd, één van de leukere creaties van de laatste jaren.

Het lijkt me lang geleden dat ik nog eens een Disney heb gezien waarin de muziek zo prominent aanwezig is. Er lijkt wel geen minuut voorbij te gaan zonder dat er ergens een deuntje is te horen en de personages barsten geregeld ook uit in de haast verplichte intermezzo's. Mooi meegenomen dat ik wel fan ben van de stijl, maar teveel is teveel. Qua animatie wel weer het vertrouwde niveau. De scènes in de bayou zien er dan ook schitterend uit. Ook op gebied van voice cast niet veel op aan te merken. De gebruikelijke formule met een aantal bekende stemmen (onder andere Oprah en John Goodman) aangevuld met wat onbekendere stemmen. Voor de rest nog wat verwijzingen naar voorgaande Disney films, altijd wel leuk om te spotten.

Goh, 3.5* is natuurlijk een behoorlijke score, maar ik zal niet de enige zijn die net dat tikkeltje meer bij Disney verwacht. The Princess and the Frog is een meer dan noemenswaardige poging om eens iets anders te proberen (het feit dat Ray sterft is daar een uitstekend voorbeeld van) en toch is het niet van het niveau dat ik verwachtte.

3.5*

Moderne Disney in een klassieke stijl, maar klassiek betekent niet oubollig, en dat lijken de makers hier niet door te hebben gehad. Verder is het een keurig en braaf sprookje, maar het mist net de durf en humor die andere animaties van deze tijd wel hebben, zoals Brave, Tangled, etc. In die zin spreekt deze film me wat minder aan, al vond ik het wel naarmate het vordert steeds beter worden. Het laatste deel van de film verdient nog wel 3*, maar als geheel vind ik het een stuk matiger.

Het lijkt wel alsof de makers het wel genoeg vonden om een film met een zwarte princes in New Orleans te maken, alsof dat voldoende vernieuwing was en indruk maakt om de film te dragen. Voor mij is dat slappe hap. Misschien ga ik te ver met deze stelling, misschien ook niet, maar het voelt aan als een film over 'zwarten' die door 'blanken' is gemaakt. Arme zwarte serveerster droomt van een beter leven, en haar uiterlijk doet me teveel denken aan de 'negertjes' uit de jaren 50 (rode lippen, vooruitstekend gezicht, alleen het botje door het haarknot ontbreekt). Je kunt aan de poster zien dat ze het imago van "negertje" heeft uit de jaren 50, ik ken geen witte Disneyprincessen met zulke silhoutten.

Nee, dit is niet de manier waarop Disney kan laten zien dat het geen onderscheid tussen wit en zwart maakt, integendeel, het laat zien dat Disney kennelijk niet onder de knie heeft hoe geen onderscheid maken wel moet. Dat Disney onder druk van de kritiek de titel veranderde (aanvankelijk zou het "The Frog Princess" heten), en ook het beroep van Tiana (ze zou in het oorspronkelijke script kamermeisje zijn, nu is ze serveerster, een hele promotie...) sterkt me in de gedachte dat de makers een bepaald imago van 'zwarten' hebben die niet van deze tijd is maar wel de film heeft beïnvloed.

Dat even terzijde, als doorsnee sprookje is het een redelijke film maar zeker niet bijzonder. 2,5*

Gekeken omdat ik binnenkort naar New Orleans ga. Wat dat betreft leuk dat alle noemenswaardigheden uit de reisgidsen wel ergens in deze film aangestipt worden: de jazz, Mardi Gras (hoewel helaas vrij beperkt), radarboten op de Mississippi, de moerassen met een aantal rednecks, de Cajun (inclusief muziek) en last but not least: gumbo. Ongetwijfeld zal me nog wel het een en ander ontgaan zijn. Verder aandacht voor voodoo en tarot, wat ik altijd wel interessant vind, en op momenten voor een fijne onheilspellende sfeer zorgt.

Verder is het een typische Disneyfilm. Er moest een donkere Disneyprinses komen; wat mij betreft had die focus op het hele prinsessengebeuren wel wat minder gemogen. Verder de gebruikelijke sidekicks, liedjes, ééndimensionale slechterik, en moraaltje dat deze keer "vind de juiste balans tussen hard werken en plezier maken" is. Echt diepzinnig wordt het dus niet.

Visueel is het niet onaardig. Soms is het wel zichtbaar dat er met de computer is gewerkt, maar echt storend is het niet. Leuk is de vondst met de schaduwen van de Shadow Man. Ook aardig zijn de stijlwisselingen tijdens het liedje in het beoogde restaurant in de stijl van de poster en tijdens de aftiteling. De muziek is aardig, vaak jazzy, ook één keer dus in de Cajunstijl, maar het liedje van de voodoopriesteres is dan wel net zo irritant als de meeste liedjes in de andere latere Disneyfilms: nietszeggend en heel erg druk.

Uiteindelijk niet denderend, maar zeker ook niet onaardig. 3*, waarbij de meeste punten gaan voor het uitbeelden van New Orleans en haar cultuur.

2de deel van de film beter dan het eerste. En ook in NL gekeken (had liever originele stemmen gehad). Maar dat doet natuurlijk niets af aan de film die weer mooi in elkaar zit, zowel verhaalopbouw als visueel. Opnieuw een (klein) meesterwerkje van Disney.

The princess and the frog is een fijne Disney geworden gebaseerd op een sprookje van de gebroeders Grimm. Voor het eerst ook een gekleurde prinses, iets wat destijds wel wat ophef veroorzaakte. Bij

Moana heeft men wel wat lessen eruit getrokken. De discriminatie was uiteraard niet weg te denken uit de jaren 20 in de VS, zeker niet in New Orleans of Louisiana waar de zwarte bevolking een aanzienlijke populatie had. De rassenverschillen worden logischerwijs niet naar de voorgrond geschoven al had je in het begin van de film wel een duidelijk contrast met de chique mooie statige huizen van de blanken versus de armzalige husjes van de zwarte bevolking.

Het eerste deel is prachtig met het sfeervolle New Orleans. Jammer dat dit niet doorgetrokken werd met de saaiere jungle-omkadering. Ook het verhaal is mooi waarbij hoop, doorzettingsvermogen en optimisme centraal staan binnen het American Dreamprincipe. Bij momenten ook best eng met die voodoo en erg mooie scary schaduwen. De schaduwman is een wat eendimensionaal karakter, maar voor de kleinsten moet daar niet te veel diepgang in gestoken worden. De leuke muziek maakt het overigens af waardoor deze The princess and the frog een geslaagde kijkervaring werd met de kinderen.

Deze film had vooral mijn interesse, omdat Disney hier teruggrijpt naar de traditionele animatiestijl waar ik vroeger als kind zo'n groot fan van was. The Princess and the Frog is alweer tien jaar oud, maar voelt voor mij nog altijd redelijk recent. Waarschijnlijk heeft dat ermee te maken dat ik na uitkomst gestopt ben met het nauw in de gaten houden van Disney.

Het is een vlot filmpje geworden. De animatie is, zoals verwacht, prima en New Orleans en de jungle zien er smaakvol uit. De jazzmuziek zorgt er bovendien voor dat de film een unieke sfeer op de kijker overbrengt, haast on-Disney. De diehard fans hoeven zich echter ook niet al te veel zorgen te maken, want de stempel van de tekenfilmgigant is nog steeds in genoeg opzichten merkbaar. De film kent best wat humor, voornamelijk (weer) afkomstig van randpersonages als Louis en Ray, en Dr. Facilier is met zijn voodoo-taferelen bepaald geen alledaagse schurk. Ook over de al eerder genoemde muziek ben ik positief. Maken alle liedjes evenveel indruk? Absoluut niet, maar het merendeel 'swingt' en steekt muzikaal ook leuk in elkaar.

Toch zijn er ook een aantal minpunten. Lottie is misschien wel het meest onuitstaanbare Disney-personage dat ik ooit ben tegengekomen. Ze werkte zowel verbaal als non-verbaal ontzettend op mijn zenuwen. Gelukkig blijft haar aandeel redelijk beperkt, maar het personage had wat mij betreft helemaal geschrapt mogen worden. Daarnaast gaat de film in sommige opzichten iets te snel door het verhaal heen. Zo vond ik dat Facilier wat gemakkelijk uitgeschakeld werd, maar ook de opbloeiende liefde tussen Naveen en Tiana wordt wat snel uitgewerkt. Tiana is aanvankelijk absoluut niet gecharmeerd van hem, maar wanneer de film het tijd vindt om de vonk te laten overspringen is het ook zo gepiept.

The Princess and the Frog is een leuk tussendoortje dat zich vooral weet te onderscheiden door het unieke sfeertje. Persoonlijk kon ik dat sfeertje wel waarderen, maar het zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Ik denk dat ik dit al kind wel degelijk een leuke film gevonden had, al betwijfel ik of ik er echt fan van zou zijn geworden. Het ontbreekt aan een personage waar ik echt een klik mee zou hebben gehad. Desondanks keek dit prima weg en het jonge publiek zal er ongetwijfeld een leuke middag aan overhouden.

3*

Heb me prima vermaakt met deze Disney film die vooral muzikaal eruit springt. Normaal niet echt mijn ding en gaat het mij vooral om het verhaal, maar de dixie jazz style en de prachtige uitstraling van New Orleans doen het goed in deze film. Hij is dan ook best heel gedetailleerd. Mooi is ook dat The Princess and the frog precies 10 jaar geleden nu volledig handgemaakt getekend is. En exact vandaag komt de 4K versie uit. Of dit een meerwaarde is weet ik niet. An sich ziet de blu ray 2k versie best wel goed uit. Ben zelf meer voor de echte harde felle natuurlijke kleuren zoals in Brave, maar vervelend kijkt the Princess niet qua kleur. Ook met het geluid is niks mis. Ik luister 'm wel altijd in het Engels.

Het verhaal is best goed in elkaar gezet. We beginnen met de kleine Tiana die vol zit met dromen zoals elk meisje of jongen. Wat ik vooral erg mooi vond was de omgeving en setting van het geheel. De tiny houses in the street en de broederlijke sfeer in en uit huis zien er gelikt uit. Ook de personages vond ik verder okay al vond ik de croco iets te groot uitgevallen. Eigenlijk hoefde hij van mij niet in de film, maar het beest is ook een onderdeel van het gebied. Zo zien we ook de Mississippi stoomboot in beeld en natuurlijk het Voodoo gedeelte. De schaduwman. Heerlijk vormgegeven allemaal. Voor de allerkleinste misschien net even te eng, maar het is dan ook geen Finding Nemo.

Maar de film heeft nog zoveel meer te bieden. Zo zijn de kikkers echt heel erg leuk gemaakt. Ook de grappen zijn leuk genoeg om je te vermaken. En zowaar gaan er ook nog twee personages dood. Maar ook daar wordt weer een mooie draai aan gegeven. Ook de vuurvliegjes (fireflies) doen het leuk. Kortom ik ga 'm zeker nog een keer terug kijken. Dikke pluim ook voor de stem van Tiana vertolkt door Anika Noni Rose!

Film 4.0

Beeld 4.0

Geluid 4.0

Extra's 5.0 (vooral leuk om te zien is de wijze hoe de animatie in elkaar is gezet!!)

De Zwarte Disneyprinses. Met instant animatieklassiekers als 'Coco' (2017) en 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' (2018) in het achterhoofd, valt op dat men met 'The Princess and the Frog' (2009) nog zoekende was naar een minder problematische vorm om een niet-witte ervaringen te representeren. Zo is prinses Tiana (Anika Noni Rose) een sterke, uitgesproken persoonlijkheid in hoe ze droomprins Naveen (Bruno Campos) dwingt om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Ook schuwt de film niet om op een subtiele manier verschillen in privilege - op basis van afkomst, ras of geslacht - te verwerken in het narratief. Sowieso wordt het bijna in z'n geheel gedragen door een zwarte stemmencast en vormt het duidelijk een hommage op jazzmuziek en de plaatselijke folklore rond New Orleans. En toch is er ook een heleboel aan deze productie wat wringt. Want waarom een fantasierijke droomvertelling situeren tegen een specifieke setting met zo'n pijnlijk slavernijverleden? En is het daarmee ook niet een beetje het exotiseren van zwarte cultuur en het ondraaglijke dragelijk maken voor een groot publiek? De erfenis van Disney's 'Song of the South' (1946) hangt nog immer als een moreel geladen strop rond de hals van de altijd goedgemutste muis.

Los van discussies over representatie, moet ik zeggen dat het me treurig stemt dat de tijden van handgetekende animatie zijn vervlogen. (Behalve Japan en niche-producties) 'The Princess and the Frog' (2009) is niet het mooiste wat de iconische animatiestudio heeft voortgebracht en heeft een beetje de minimale stijl van hun laatste animatiefilms. Ook is het een productie waar CGI (Computer Generated Imagery) te opvallend aanwezig is. Het oogt hierdoor allemaal wat soberder en goedkoper dan producties uit hun hoogtijdagen. Desalniettemin blijft het visueel een feestje om de interactie te zien tussen de opzwepende jazzmuziek en het kleuren- en vormenspel dat zo eigen is aan deze vorm van animatie. Hallucinant en absurdistisch, maar op een bepaalde manier ook warm omdat handgetekende figuren zo losstaan van welke realiteit dan ook. Ze hebben een kinderlijke vrolijkheid met hun expressieve uitdrukkingen en uitgesproken contouren.

Niet alles was vroeger beter. Inmiddels vertellen grote animatiestudio's met respect en vanzelfsprekendheid de verhalen van niet-witte personages als Miles Morales en Miguel Rivera, terwijl het beladen verleden in 2009 nog als een onoverkoombare ballast voelde. Tegelijkertijd hoop ik in de hausse van zielloze Disneyremakes dat de goedgemutste muis ooit weer terugkeert naar hun magie van weleer. Dat de arbeidsintensieve grootsheid van handgetekende animatie ooit weer haar intrede doet.

“Like I told y'all, kissing a princess breaks the spell.”

Leuke animatiefilm. The Princess and the Frog kent een wat voorspelbaar verloop, maar de film straalt zoveel plezier en spontaniteit uit dat er veel te genieten valt. De stemacteurs zijn ook sterk, en vooral hoofdrolspelers Rose en prins Naveen hebben een mooie chemie. De animatie ziet er ook goed uit, en dat het verhaal dan wat voorspelbaar is stoorde geen moment.

57 down, nog één te gaan en dan heb ik alle Disney-klassiekers gezien. En dit was een positieve verrassing, na een decennium van nou niet bepaald consistent hoge kwaliteit van Disney. The Princess and the Frog voelt ouderwets aan, in voornamelijk een hele positieve zin. Met natuurlijk een sprookje en een prinses, maar daar is op zich niks mis mee. Maar ook qua setting en locatie, qua animatie, en qua bad guy heb ik me prima vermaakt. In The Princess and the Frog gaan we naar het diepe zuiden van de VS, naar New Orleans en de bayous van Louisiana, waar ik sowieso wel een zwak voor heb. Dat eten, heerlijk. Natuurlijk komen er weer de nodige pratende dieren en sidekicks voorbij, maar die zijn best wel oké, met Ray de vuurvlieg en die grote lompe jazz-alligator. En ook natuurlijk komen allerlei lokale culturele verwijzingen voorbij, maar ook dat werkt hier prima. Prominente rollen voor de muziek, het eten, de moerassen, wat cajun-hillbillies, southern belles, alligators, voodoo, de typische begraafplaatsen, Mardi Gras, het zit er allemaal in.

Er komt een hoop prima muziek voorbij, en zoals het een Disney betaamt wel wat liedjes, maar niet van die sentimentele, quasi-diepzinnige draakjes. De setting in Louisiana is ook perfect voor een behoorlijk goeie villain, voodoo-priester Dr. Facilier wiens zwarte magie een soms lekker donker toontje geeft aan de film. Natuurlijk blijft het verhaal zelf wat voorspelbaar, maar een kniesoor die daar op let. Dit was voor mij, tegen de verwachtingen in, een ouderwets goede Disney.

Degelijke Disneyfilm. Verhaaltechnisch biedt dit weinig nieuws, een behoorlijk standaard prinsessenverhaaltje in typische Disney stijl. Qua sfeer zit het wel goed, men verkent wat dat betreft wel eens wat andere thema's. De liedjes zijn doorgaans zeer behoorlijk en ook de bad guy wordt goed neergezet. De animatiestijl doet denken aan de echte Disney klassiekers en dat is ook wel een pluspuntje.

Wat een heerlijke film in de beste Disney traditie! Grote pluim voor de soundtrack ook. Dochters van 7 en 5 en zoon van 3 (dol op de krokodil) vonden het om verschillende redenen ook een mooie film!