The Fall (2006)

Mooi kleurrijk sprookje.

Singh toont hoe je creatief kunt zijn met verhalen en daarbij is het prachtig hoe Roy, gespeeld door een zeer verdienstelijke Pace, een verhaal vertelt en we de invulling van Alexandria te zien krijgen. Alsof Singh onze kinderlijke verbeelding weer wil aanwakkeren.

Lee Pace, maar zeker ook Catinca Untaru zijn ijzersterk. Het meisje is om voor te smelten en alles wat ze zegt of doet komt ontzettend schattig over. De dialogen tussen de protagonisten, hoe banaal ze ook kunnen zijn, werken innemend en ontroeren – dit laatste is vooral van kracht naar het einde toe. De herhalingen of miscommunicatie als gevolg van het beperkte Engels van Alexandria haalt me soms uit het verhaal, maar neem ik er dan maar voor lief bij. En hoewel er geen rek ligt op wat we tijdens de avontuurlijke reis te zien krijgen, het meest boeiende blijft de verhaallijn van Pace-Untaru in het ziekenhuis. Juist door hun chemie, ze lijken elkaar helemaal aan te voelen. Ook de decors zijn een plus al lijkt Singh bij momenten niet all the way te durven gaan. Het mag gerust méér zijn.

De film kampt tevens met een iets te lange speelduur en Singh neemt teveel hooi op zijn vork, maar met zijn talent weet hij de diverse elementen toch tot een vloeiend geheel te smeden zonder er met grote kleerscheuren vanaf te komen.

Ode aan de fantasie. We mogen nog dromen.

Prachtig dromerig relaas uit de gedachtenbron van een morfinist gezien door de ogen van een kind.

De slotscene en aftiteling ingevuld door Beethoven's 'Symphony No.7 in A major op.92 - II' uitgevoerd door 'the Bulgarian Symphony Orchestra sif 309' is tranentrekkend mooi.

Prachtige mooifilmerij, maar het heeft allemaal wat te weinig om het lijf. Had met een scherper plot en einde een klassieker kunnen zijn.

Lastig te beoordelen.... Ik was wat moe, dat zal niet helpen maar de film raakte me niet. Ik kwam niet echt in het verhaal en had moeite om met de hoofdpersonen mee te leven. Aan het acteerwerk ligt het niet en het visueel spektakel zeker ook niet. In het begin blijft de band tussen de twee verhalen voor mij wat te impliciet om te kunnen boeien. Dat wordt later beter, maar ook dan, écht geraakt wordt ik niet. Maar - als je van dit genre houdt - is het zeker een een goede bovengemiddelde film. Vooral Catinca Untaru speelt echt geweldig. Zo naturel dat het lijkt alsof ze geen tekst heeft meegekregen maar gewoon haar gevoel mag volgen (wat ongetwijfeld niet het geval is geweest). Ik heb een kind zelden zo overtuigd zien spelen. De rest van de cast is ook prima. Dus, ja, hoe beoordeel je zo'n film? Ik denk echt wel 4 sterren waard, maar voor mij niet meer dan 3. Dit keer dan mooi uitmiddelen op 3,5.

Een klein meisje ligt in het ziekenhuis met een gebroken arm. Daar komt ze een andere patiënt tegen die haar een episch verhaal gaat vertellen. Het blijkt een verhaal waar ze allebei in meedoen en die gebaseerd is op dingen die ze hebben meegemaakt. Het ziet er allemaal heel erg mooi uit, met grootse decors, effecten en kleuren. Duidelijk een film die heel veel geld gekost heeft. Maar het verhaal zelf is warrig, onduidelijk waar het naar toe zal gaan en bovenal niet leuk. Het duurt ook allemaal veel te lang waardoor het zelfs af en toe saai is. De film wordt gepresenteerd alsof het een jeugdfilm is. Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat kinderen het verhaal van de film zullen begrijpen. En laat staan dat ze het een leuke film zullen vinden. Een half puntje extra voor de mooie beelden en ook de toevoeging van de historische filmfragmenten, maar daarmee krijgt de film van mij nog steeds geen voldoende.

Singhs magnum opus.

Zo ken ik The Fall in ieder geval. Van de regisseur heb ik eerder wat projecten gezien en die vielen vooral visueel genoeg op om meer boeken van zijn werk af te stoffen. Singh filmde dit project over een periode van 4 jaar in 28 landen. Ik herkende de schitterende Sossusvlei gelegen in Namibië in ieder geval meteen. De productie moet dus aan hebben gevoeld als een ware wereldreis voor de makers, alleen vergeet Singh de kijker zelf mee te nemen in diezelfde reis.

Want de film ziet er dankzij de schitterende locaties prachtig uit, ik had er dan ook graag in meegevoerd willen worden. Knappe natuurbeelden die met wat surrealistische attributen worden opgeleukt. Soms erg fraaie shots tussendoor met meer dan degelijke (en vooral minieme) CGI. Je kan de film moeilijk betichten niet creatief genoeg te zijn, want er wordt juist met man en macht geprobeerd om van The Fall een unieke reis te maken. Jammer genoeg zit de rode draad die beelden in de weg.

De relatieopbouw tussen Pace en Untaru ligt het verhaal van de 6 mensen dwars, vooral omdat er een aanzienlijke duur van de film aan wordt besteed. Hierdoor voelt het visuele verhaal vooral aan als een paar bijzondere figuren die heel erg op de achtergrond blijven staan. Omdat het voortdurend wordt afgekapt is er geen ruimte om je als kijker ergens mee in te leven. Untaru werd in de finale emotioneel van het verhaal, ik wou dat ik dat gevoel ook kon hebben. Wat minder ziekenhuis en wat meer avontuur hadden erg kunnen helpen.

Het donkere randje van het verhaal wordt vooral een beetje verstopt, want The Fall bleef voor mij vooral een vrolijke wereldreis. Eentje die af en toe schitterende beelden kent, alleen is het plot rondom die beelden niet sterk genoeg. Overigens vond ik Untaru erg schattig, daar kon geen enkele acteur of actrice binnen deze film tegenop. The Fall is duidelijk een echt passieproject geworden en dat schijnt ook zeker door, alleen had ik het structureel vooral anders willen zien. Nu voelde ik me geen moment echt verbonden met het verhaal omdat Singh nooit de tijd neemt om de overlappende richtingen meeslepend te regisseren. Zonde, want slecht is deze film allerminst.