The Emperor's Club (2002)

gezien in het vliegtuig. Niet echt de ideale plaats om een film te zien, dus misschien daarom lager gewaardeerd, maar ik vond het een matige film. Het verhaal kabbelde maar voort en ik voelde me ook niet echt betrokken bij de hoofdrolspelers.

Gemiste kans.

klm ?

ontspannend filmpje, leuk om naar te kijken zonder erbij te moeten nadenken.

Geweldige rol van Kevin Kline in een prachtige film over normen en waarden een dikke 8 dus 4 *.

PS , A - A +

Dit begrijpen jullie na het zien van dit pareltje.

ik heb deze film zojuist gekeken...

ik kan altijd wel genieten van films over de 'wat uitzonderlijkere mens' en in dit geval de mens die dit probeert te foppen. mooie omgevingen, rijkdom en een gezonde dosis moraal in een fantastisch nieuw 'jasje'

ik krijg er nog steeds een beetje rillingen van.

A-, A+, dat ene streepje... heerlijk...

9 --> 4.5

Prachtige film.Het verhaal over normen en waarden wordt op een mooie manier verteld zonder prekerig te worden.Kevin Kline speelt erg goed en de andere rollen worden ook leuk neergezet.De omgeving waarin de film zich afspeelt is perfect uitgezocht, vooral de parkachtige ligging van de school e.d. 4,5 dik verdiende sterren.

Moest bij deze film wel heel erg denken aan Dead Poet's Society. Vond zelfs dat Kevin Kline leek op Keaton. Het was een aardige film om naar te kijken, maar ik werd niet echt geraakt.

ik had precies hetzelfde. Soort Dead poets society, maar dan op alle fronten minder.

Komt niet vaak voor trouwens dat ik Robin Williams beter vind dat Kevin KLine, maar hier hebben we er één te pakken.

al met al weinig interessante film

ik vind het een beetje tegenvallen, maar het verhaal is goed verzonnen!!

3*

Emile Hirsch vond ik als Sedgewick een stuk beter dan zijn oudere variant. Door het goede verhaal en het sterke einde toch 3,5*

Ontroerende kostschool-film, waarin een strenge doch gepassioneerde docent zich inzet om een bengel om te vormen tot goede leerling. Het lijkt in eerste instantie of elk cliche uit het genre de revue passeert, maar er zit een mooie twist in die deze film anders maakt. Mooi verhaal over de verhouding tussen leerling en docent. Een klein beetje sentimenteel, daar moet je wel tegen kunnen.

Gisteravond zag ik de laatste 20 minuten van deze film en ik was best wel onder de indruk. Vooral dat moment dat Sedge betrapt werd door zijn zoontje terwijl hij zijn ware gezicht laat zien.
Ik wil hem beslist eens helemaal bekijken.
Voorlopig krijgt deze film van mij een facultatieve 2,5 ster, omdat ik niet weet of je mag stemmen op een film die je niet helemaal hebt gezien.
PS
Nadat ik mijn bericht hier geplaatst heb, zie ik dat ik mijn eigen bericht kan markeren als mijn mening.
Hoe doe ik dat?

Het lijkt een clichéverhaal te worden en kudos dat het verhaal dan toch toch een goede wending krijgt. Ik vind zo'n ending eigenlijk happier (of fijner) dan een afgezaagde kunstmatige Hollywood happy family afsluiting. Dit is echter en puurder.

P.s.: Wat 'n typische gladde Amerikaanse gladjanuskop heeft de oude Sedgewick Bell. Zijn gebit past net niet in z'n mond.

Mooie rol voor Kline, die soms wel humoristische momenten kent, maar zeker niet uitgesproken komisch is.3,5

Stem aangepast.

Ik wist niet dat 2,5 ster als onvoldoende gold.

Sorry hoor

Degelijke film, rustig verteld, visueel weinig bijzonder maar het verhaal zat wel redelijk goed in elkaar. Acteerwerk van Kline was wat mat, al paste dat wel bij zijn stoffige personage, Hirsch was wel overtuigend als rebellerend rotjong.

Qua setting doet het natuurlijk erg aan Dead Poets Society denken, maar verder is het toch niet vergelijkbaar. Tempo kabbelt wat voort en de film kent eigenlijk geen uitschieters. De sleutelscene, waarin Kline's personage een minnetje in een plusje verandert en daar later wroeging over krijgt, is sterk in zijn eenvoud. Wel vraag ik me af of hij ook wroeging had gehad als Bell de gelegenheid had aangepakt wel drastisch te veranderen. Verfrissend dat Bell gewoon een onbetrouwbaar kereltje blijft in plaats van een louteringsproces te ondergaan.

Zoals te verwachten is Emperor's Club enigszins moralistisch maar het wordt nergens te sentimenteel, al had de scene dat het zoontje van Bell op de WC hoort hoe zijn vader heeft valsgespeeld van mij niet gehoeven.

Grappig om ook een jonge Jesse Eisenberg en Paul Dano te zien. En ironisch dat en passant Shutruk Nahunte aan de vergetelheid is ontrukt. Hij was binnen 5 seconden gevonden op Wikipedia.