Les Amants du Pont-Neuf (1991)

Fraaie, aangrijpende film. Met twee formidabele hoofdrollen. Een heftige passionele liefde groeit op een bestaan waarin je niks meer te verliezen hebt. En het gaat juist mis als het onafwendbare lot verandert in iets te verliezen hebben.

Visueel heel erg mooi. Vooral de passionele, roesachtige nacht die de twee hebben op de 14e juli is indrukwekkend. Het einde is lekker schaamteloos romantisch.

Aanrader.

4.0*

De locatie van Parijs heeft een zekere meerwaarde als decor van de film. De karakters vond ik toch bijzonder kil om echte sympathie voor de te vinden. Zittern wel een boel zeer, zeer mooie scenes in als met het vuurwerk. 3.5 sterren

De film begon wat moeizaam voor mij. Het camerawerk in het begin was al wel sfeerverhogend, maar daarna kreeg je 2 personen te zien waaraan nogal wat mankementen verbonden waren. Nu kan ik vaak wel wat met absurde personages maar dit was niet grappig bedoeld. Alleen kon ik er op sociaal - emotioneel vlak in het begin ook vrij weinig mee aanvangen.

Het was pas na 25 minuten dat ik in de film verzeild raakte. De ontoegankelijkheid van de personages had plaatsgemaakt voor een steeds terugkerend element in de film. Veel speelt zich af, hoe verrassend het ook moge klinken, op Du Pont Neuf. De band die tussen beiden ontstaat is er een van onzekerheid. Er wordt steeds verder van bestaande onzekerheden en schaamte jegens elkaar afgeweken en langzaam laten de personen aan elkaar zien waar zij werkelijk voor staan. Af en toe ontzettend maf maar lekker oprecht en grappig. De cinematografie ondersteunt alles perfect, met name vlak voor de Franse feestdag op 14 juli en tijdens deze bewuste nacht. Feest vieren doen zij beiden op hun volstrekt eigen manier, individueel en met z`n tweeën. Logisch, dat de camera zo `n 15 minuten lang door blijft schokken van links naar rechts. Van vermoeidheid kun je de personages immers niet betichten. Maar mooi dat het was toen 2 wat buiten de maatschappij geplaatste figuren zaten te kraaien en nachtelijke activiteiten ondernamen.

Schitterende cinematografie ook verder! Binoche die bukt en een kijkje neemt naar driftig dansende schoenen die bivakeren in een uitgaanscircuit. En het uitstapje naar zee mocht er ook wezen. Indrukwekkend hoe vrij en vrolijk alles werd weergeven. Magische momenten die drijven op sfeer wisselen elkaar in rap tempo af.

Richting het einde zakt de film weer een klein beetje in, omdat in een film helaas nooit alles helemaal pais en vree kan zijn. An sich niet erg. Maar het magische gevoel dat ik had maakte weer plaats voor de spreekwoordelijke stap met de voet op de begane grond. Er werd teveel tijd aan wat onzinnigheden besteedt. Het einde zelf vond ik mooi gevonden. Apart trouwens dat zo weinig mensen deze film gezien hebben, al 2 jaar niks meer gepost? En dat voor alweer een Frans pareltje. 4*

Verdulleme, wat is hier aan de hand? Oke, ik heb hem ook nu pas gezien sinds gisteren, maar dit pareltje moet maar eens meer bekeken worden! Niet voor iedereen weggelegd trouwens, kijk maar naar de statistieken. In Aug. 2005 op Tv, waarop het gemiddelde met 0.4 daalt! Deze film moet weer zo snel mogelijk terug naar 3.9*.

Ben het helemaal eens met de recensie van Maxcomthrilla, van boven tot onder.

Ik kakte ook na een half uur een beetje in na een ontzettend sterk begin met die debielen in dat gehucht. Maar wat daarna gebeurde is met geen pen te beschrijven...Even kijken of het met het toetsenbord lukt. Nee, doe ik niet, ga maar lekker kijken, de verrassing is er eigenlijk al vanaf als je dit leest, want dan ga je er natuurlijk op wachten.

Ik zakte dus in en vervolgens dacht ik ; Woooow, de tranen sprongen uit m'n ogen! Dit is de allemooiste scene die ik gezien heb! Nu doe ik Dolls en nog een aantal andere films tekort, mja, 't moest er effe uit...En wat dáárop weer volgt is hilarisch.

Eigenlijk had ik een heel ander soort film verwacht, en nu snap ik waarom men deze regisseur kiest voor Tokyo! (2008) , 3 klasbakken dus!

Zal mijn 4* nog even verklaren. Iets meer muziekscore had perfect in dit sfeertje gepast. Alhoewel het nu ook niet slecht was.

Het is een dromerige film met wat mindere momenten, tenminste, volgende keer eens op een middagje bekijken, mischien helpt dat.

De hoofdpersonen zijn contact gestoorden, inlevingsniveau is niet alledaags.

Voorlopig 4 vuursterretjes dus.

Verder is dit ver verwijderd van alle cliché's die er bestaan en het blaast je simpelweg van je stoel om vervolgens weer met beide beentjes,op het stoeltje weg te dromen.

Ga dit zien!

Een aparte film. 2 daklozen in een romantisch drama. Ze hebben toch niets, kunnen niets verliezen buiten elkaars gezelschap dat vooral door het gebrek aan materialisme automatisch het grootste bezit wordt. De 2 leven van dag tot dag en plannen dan ook niet verder, zelfs niet in hun relatie. Wat de relatie een ander beeld geeft.

Visueel komt de regisseur trouwens ook met mooie zaken boven. De achtergrond van de brug alleen al is mooi gekozen. Niet ergens weggestopt in een donkere hoek, maar een eigen leuk plekje met veel ruimte. Maar ook zijn sommige beelden prachtig gefilmd: denk aan de zuippartij waarbij de figuren plots klein worden, het troubel zicht zowel van Michèle met haar slecht zicht als Alex die teveel gezopen heeft. Of de posters die in brand staan.

Af en toe wordt het wat langdradig en de turnkunstjes van Alex kunnen me niet echt boeien. Maar toch is het eindresultaat een film geworden die je naar het scherm trekt en volgens mij beter wordt bij herziening.

Echt zo'n romantische film zoals de Fransen dat maken. Poëtisch, licht-komisch, dromerig, maar ook zeker pijnlijk. Hier worden rauwe en realistische momenten veel afgewisselt met warme en surrealistische momenten. Die wisselwerking werkt niet altijd even goed, vooral ook omdat de filmstijl van zeer gestileerd naar bijna documentaire-achtig gaat, maar meestal pakt het wel goed uit. Het wordt zo een soort sprookje, maar met eenzeer werkelijke onderlaag die ervoor zorgt dat het allemaal niet zoet wordt en de emoties oprecht blijven. De verschijningen van Binoche en Lavant zijn hier ook ietwat sprookjesachtig, maar ze zijn goed genoeg als acteur om geloofwaardig te blijven. Dat levert dus een film op waarbij de romantiek en het drama mooi hand in hand gaan en waar sommige scènes echt schitterend zijn, met name de dronken nacht op de brug en op de waterski's en het bezoek aan het museum spraken me aan.

Wel vond ik dat de film teveel eindes had, grappig genoeg een kritiek die ik ook al had op Loft, die ik eerder die dag zag. Eerst lijkt het te eindigen met Lavants arrestatie en haar bezoek aan hem. Dan weer een einde op de brug. Dan weer een einde als ze te lijken sterven in het water. En dan weer een einde op de boot. Het had overal kunnen stoppen en naar mijn gevoel was het verhaal toch al zeker beëindigt bij de hereniging op de brug. Wat daarna gebeurt is overbodig en dat Binoche hem daar in de steek laat vond ik zelfs onverklaarbaar. Overigens was het ook gewoon zo dat Carax dat einde op de boot aan het verhaal geplakt heeft. Hij wilde ze laten verdrinken, wat niet per se een sterk einde was, maar Binoche haalde hem over om het eerbetoon aan L'Atalante erin te doen, dus het happy end op de boot. De hereniging op de brug leek mij het meest toepasselijk einde. Nu is het net een film die langer blijft duren dan nodig is en daardoor zelfs wat effect verliest. Jammer, maar niet dodelijk voor de film, want er blijft genoeg moois over.
4*

Ik vond het allemaal wel aardig, maar nergens hoogstaand of indrukwekkend. Ik weet niet wat ik (soms) tegen Binoche heb maar ik vond het hier bij vlagen weer best matig. Ook de soundtrack is wisselvallig.

Verder ook eens met TOR's verhaal over de eindes. Met er aan toegevoegd dat ik de lachbui bijzonder irritant vond. Heb wel meteen weer even Lavant's dansje in Beau Travail bekeken, maar meer dan 3* zit er niet in.

Zeer slaapverwekkend film. Begon nog redelijk met de scènes bij het Leger des Heils (of hoe het daar ook heet), maar zakt vrij snel af van redelijk tot saaaaai. Even dacht ik dat het nog goed zou komen (de dronken scène, het vuurwerk), maar dat was valse hoop. Over het algemeen schiet de film op bijna elk vlak te kort. Elk tempo ontbreekt, de film kruipt trager vooruit dan een slak. De personages zijn allesbehalve interessant. Het camerawerk was, op een paar briljante shots na, erg slecht. Niet dat het camerawerk an sich slecht was, maar vooral de camera. Bewegende beelden zijn erg slecht te kijken. Het gaf soms een waas die zo'n pijn deed aan mijn ogen dat ik verder van het scherm af moest gaan zitten. Enige pluspunt: De soundtrack. Helaas zelden aanwezig...

Jaren geleden voor het eerst gezien.

Werkelijk een dijk van een film over de zelfkant van de samenleving, met een dijk van een actrice, Juliette Binoche. Ik heb haar nog nooit op een slechte rol kunnen betrappen. Zonder twijfel een van de grootste actrices van de laatste decennia en zelfs als clochard ziet ze er nog geweldig uit.

Ook Denis Lavant levert trouwens een eerste klas-prestatie af.

Typisch zo'n film, waarvan je altijd onthoudt dat je die gezien hebt.

Heel af en toe komt het voor dat een titel me op het verkeerde been zet. Van tevoren dacht ik dat het om een wat suffig melodrama zou gaan. Je weet wel, zoals een Sirk of McCarey ze maakt. Ik werd dan ook aangenaam verrast toen plots een grimmig zwerversbestaan op het grote scherm verscheen. De twee acteurs overtuigen waanzinnig in het neerzetten van uitzichtloze lowlifes in Parijs, die hunkeren naar zekerheid en liefde.

Leos Carax is hier niet altijd stijlvast. Maar daarin schuilt zijn kracht. Even zo gemakkelijk wisselt hij gruizig realisme af met grootschalig spektakel. De zwierige handheld en vele close-ups zorgen voor het eerste. De film verloopt op dit soort momenten bijjna als een documentaire. In het tweede geval maakt hij gebruik van spectaculair vuurwerk, montage die grenst aan het hyperactieve en bombasme dat inslaat als een bom. Dat is ook niet zo moeilijk als je in één van de laatste scènes gebruikmaakt van Arvo Pärt. Maar goed, het effect mag er zijn.

De regisseur speelt het klaar om de grauwe werkelijkheid en fantasie naadloos in elkaar over te laten lopen. Zonder een zichtbaar duidelijke breuk waar je hard van gaat fronsen. Kortom, een samenspel van feit en fictie zoals je het in musicals aantreft. Maar dan zonder de tekortkomingen van musicals.

Een erg mooie romantische film, waarbij diverse genres op haast natuurlijke wijze in elkaar overlopen.

Een prachtige locatie ook voor zo’n film. Een liefdesverhaal op een brug in Parijs. Parijs is sowieso al een erg mooie stad, maar al die momenten bij de Seine maken het nog eens extra mooi. Visueel is het erg afwisselend qua stijl, maar ook qua niveau. Soms zitten er een paar minder mooie scènes tussen, maar ook een paar geweldige scènes. Soms oogt het allemaal erg onduidelijk, soms juist tot in de puntjes verzorgd. Het moment, waarbij het vuurwerk boven de Seine knalt, is echt schitterend om te zien. De Realiteit wordt soms ook afgewisseld met wat surrealisme, maar desondanks blijft het behoorlijk boeiend.

Binoche is ook zo’n actrice die iets speciaals heeft. Ze heeft een sterke uitstraling, en weet van haar rol als de steeds blinder wordende Michèle iets speciaals te maken. Tegenspeler Dennis Levant is bijna net zo goed. Vooral het spel tussen de twee geliefden is ontzettend krachtig en samen weten ze de romantiek echt over te brengen naar de huiskamer. Zelden zo mooi een opbloeiende liefde tussen twee mensen op visueel gebied uitgebeeld zien worden als hier. De boodschap lijkt duidelijk. Hoe zwaar mensen het ook hebben, hoe ze ook als oud vuil door de maatschappij worden behandeld, uiteindelijkoverwint de liefde alles.

Daarom vond ik het einde ook erg mooi en goed passend bij de rest. Wel is het jammer dat de film daarvoor wel een tijdje iets wegzakt. Ook lijkt de regisseur wat moeite te hebben gehad om er een echt einde aan te breien. Toch ben ik desondanks behoorlijk onder de indruk van Les Amants du Pont-Neuf. Het is een mooie film, met een uitermate sterk liefdesverhaal, en een film die in de toekomst nog wel eens in waardering zou kunnen stijgen.

4,0*

Ik weet het, ik loop achter wat betreft films kijken......het is een nieuw hoofdstuk in mijn (druk) leven, vandaar....

Ik ben gecharmeerd van ondermeer Franse films...deze zul je dan ook het meeste in mijn berichten tegenkomen....

Deze film vind ik goed, het 'lopen' van Alex irriteert mij af en toe wel....verder zit er veel rauwe werkelijkheid in de beelden....op een paar shots na, die vind ik net te 'overdreven'...

Romantiek met een hard randje.

Waar het makkelijk is om met het uitzicht op La Samaritaine weg te dromen, is het leven van de zelfkanter toch beduidend harder dan dat van de toerist die even uitrust op de bankjes van de mooie brug. Zo barmhartig is het leven op de brug niet. Of de wandaden die zowel hij of zij uitvoeren nou gedroomd zijn of niet, geen van beide is onschuldig aan kwalijke motieven.

Daarmee des te breekbaarder, het romantische onderdeel van het verhaal. Juliette Binoche op haar sterkst, als onsmakelijke zwerfster met haar kapotte oog - makkelijk te verklaren waarom ze mijn favorite actrice ooit is. En dan die kat nog. Daarnaast Denis Lavant, die een prestatie van wereldformaat neerzet als de hinkelende dakloze, die met zijn zelfzuchtige motieven probeert vast te houden aan zijn lief.

De setting is daar. En omlijst door de mooiste soundtrack die je maar wensen kan, van Zoltan Kodaly tot Les Rita Mitsouko. Met het daarbij horende fragmentarisch vertelde verhaal, waarbij hier en daar al of niet de diverse doden vallen, afhankelijk van of het nou wel of niet een droom was, die de alcoholische gelieven doormaken. Het doet de vraag aan, wat de inhoud van die liefde is, waarom het werkelijk gaat.

Dat is het dan ook, die vraag - wat is liefde, wat bindt ons, waarom zijn we samen. Daar krijgen we in deze film dan geen antwoord op, alleen meer vragen - opgeroepen door de gaten in het plot, de onmiskenbare zelfzucht van de gedragingen van elk van de hoofdpersonen - hoe zeer ze elkaar ook nodig hebben, ze kiezen toch eerst en vooral voor zichzelf, op de brug van de zelfkant is geen plaats voor belangeloze romantiek.

Zonder meer een prachtige film, maar dat is toch vooral doordat Binoche en Lavant echt een wereldprestatie neerzetten, en de gelegenheid krijgen om dat in een van de meest romantisch denkbare settings te doen. Het verhaal dient vooral om daar een zwart randje aan te geven, maar is ook hier en daar wel wat flauw en makkelijk. Wellicht erg vergelijkbaar met hoe dat in het echt gaat, moet ik dan zeggen.

Het einde benadrukt, ben ik bang, wel ietwat de gemakzuchtige en oppervlakkige kant van het verhaal. Carax had hier wel iets beters voor kunnen verzinnen, het komt zoals het is vooral over als een gemakzuchtige uitvlucht. Hoewel de soundtrack, en vooral het geniale botte liedje van Les Rita Mitsouko daar dan wel weer heel erg goed in past.

En toch is het zeker wel een monument van de filmgeschiedenis, dit geval. Een schoolvoorbeeld voor heel veel films die daar op gevolgd zijn, in de voetsporen mochten treden. Een late variant op de Nouvelle Vague, een vroege variant van de Nouvelle Violence.

Schitterende film. Vooral in de manier waarop er in veel scenes enorm veel energie wordt gestoken, en in andere scenes juist weer subtiel drama boven komt drijven. Die scenes met dat vuurwerk zijn magistraal.

4*

Enkele visueel denderende scènes in een film die vooral cinematografische indruk maakt met een schitterende enscenering, wat niet belet dat ook de acteurs erg goed zijn (vooral Binoche) en dat het droeve lot van clochards sterk wordt onderlijnd.

Sterke en nazinderende film van Leos Carax, origineel in opzet, in een soort moderne en fantasierijk bewerkte nouvelle vague-stijl, met rauw realisme en dromerige romantiek keurig dooreengemixt.

Bijzondere film.

Net terug van een weekend in Parijs, dus leek het me een goed idee om deze Les Amants du Pont-Neuf van Leos Carax te bekijken. Leos Carax had me overigens met het vreemde Holy Motors en vooral met het slechte Merde nog totaal niet kunnen overtuigen. Gelukkig is dit een heel ander genre dat Carax aangaat, die op het eerste zicht ook in de stijl van zijn 2 eerste films ligt.

Les Amants brengt de negatieve sfeer die er in Parijs hangt, die niet expliciet zichtbaar is maar wel voelbaar is, naar boven en laat je je daar volledig in meeleven. Gevoelens van de hoofdpersonages worden afwisselend surrealistisch en realistisch maar altijd op prachtige wijze gebracht. Het ultieme voorbeeld daarvan is hun vreugdedans op de nationale feestdag terwijl er waanzinnig veel vuurwerk wordt afgeschoten. Het lijkt op dat moment wel of ze zich nooit beter hebben gevoeld als op dat moment dat ze dronken waren. Later begint de ellende terug en pakt Carax het weer op een, ik bedoel de andere manier aan. En zo gaat en komt het.

Naar het einde toe wordt het misschien allemaal wat teveel, het lijkt alsof de film nooit gaat eindigen, maar uiteindelijk is het gevoel dat je krijgt bij het kijken, enkele scènes en de meesterlijke aanpak van Leos Carax uniek en iets dat mij in ieder geval wel voor een zeer lange tijd gaat bijblijven en waar ik zeker nog van ga kunnen genieten.

Had deze direct gekeken na 'Un Coeur en Hiver', op dezelfde avond, die me al aangenaam wist te verrassen, vooral qua originaliteit. Dat ik meteen daarna iets zou zien die de voorgaande film overtrof, en zelfs zou horen bij het beste wat ik ooit heb gezien, had ik zeker niet kunnen vermoeden.

De rauw-realistische, diep voelbare toon werd al meteen gezet in de eerste minuten, en ik wist al meteen dat ik naar iets unieks aan het kijken was. Dat werd tot het einde toe alleen maar bevestigd, want op ieder mogelijk vlak is dit gewoon een filmisch pareltje. En ook kwam ik weer tot het besef waarom Juliette Binoche (en Lavant trouwens ook) zo goed is.

Ook m'n tweede Carax beviel me wel.

Redelijk touchant relaas van twee marginalen, waartussen - aan de onderkant van de samenleving - zich een romance begint te manifesteren. De twee tortelduifjes hebben in feite niks te verliezen, behalve elkander. Een enigszins merkwaardige relatie, doch aangrijpend, tot op zekere hoogte althans. Want hoewel ik er op zich graag 4* aan kwijt gewild had, stak de (té) forse speelduur daar net een stokje voor. Tegen het einde aan werden er voor mijn gevoel ook iets teveel gebeurtenissen in een té klein tijdsbestek gepropt.

Maar voor de rest mag deze film er zeker wezen. Initieel vond ik de personages maar een stel vreemde snijbonen, maar gaandeweg verkregen ze mijn compassie wel. Uitmuntend acteerwerk ook: Lavant bewees voor mij z'n kunnen al in Holy Motors, en het quirky personage van Binoche is ook met verve neergezet. De rest deed het ook naar behoren; geen dissonanten, maar uiteraard staan ze slechts in de schaduw van de twee hoofdrollen.

En ook op visueel gebied waarborgt de film kwaliteit, voornamelijk het eerste uur dan. Paar lekker extravagante scenes (dronken + vuurwerk), waarbij de welhaast surreële cameravoering erg sfeerversterkend werkt. De soundtrack was dan net wat minder mijn 'kopje thee', maar stoorde geenszins.

Al bij al knaagt het wat dat de film in de slotfase wat haperde, maar toch is Les Amants du Pont-Neuf een film die me wel degelijk wat deed. Vooralsnog hou ik het op een 3,5*.

Goeie film waarin twee zwervers hun dagen doorbrengen op een brug die in de steigers staat. Een film over een tragische liefde en het zwerversbestaan. Rauw in beeld gebracht met goed camerawerk en de scene met het vuurwerk is een klein pareltje. Wel wat aan de lange kant, maar dit wordt wel goedgemaakt door het uitstekende acteerwerk.

Juliette Binoche is van de groep Franse actrices die doorbrak begin jaren 90 (o.a. Julie Delpy, Irene Jacob, Élodie Bouchez) de meest getalenteerde gebleken en ook hier is ze weer geweldig. Samen met Huppert wel m'n favoriete hedendaagse Franse actrice. Lavant is een merkwaardige acteur die hier ook wel op zijn plek is, maar de liefde tussen beide tegenpolen vond ik dan weer niet geloofwaardig, althans niet op het eind: dat Michèle met hem optrekt als ze helemaal naar de klote is valt nog wel te begrijpen, maar dan nog uit hun liefde zich toch vooral in zuippartijen en uitbundig gedrag, een soort kameraadschap. Maar dat ze eenmaal beter toch weer voor hem valt en zelfs met hem de boot richting de oceaan pakt, nee dat ging er bij mij niet in. Lavant is toch een beetje een bizarre gast, egocentrisch en jaloers bovendien, die haar gerust blind had laten worden puur in zijn eigen belang en degenen die haar zoeken saboteert en zelfs doodt. Het al te vrolijke einde is een klein minpunt (als je daar al over kunt spreken) van een zeer intrigerende film over mensen in de Parijse goot.

Visueel best apart, soms afstotelijk, dan weer overweldigend mooi, en bepaald geen toeristenfolder gelukkig, iets waar films over Parijs nog wel eens in dreigen te verzanden. De waterski-scène en het vuurwerk daaraan voorafgaand is denk ik voor veel mensen het hoogtepunt van de film, maar ook de scène met de brandende posters was stijlvol en de hele setting op de vervallen brug vond ik erg intrigerend. Soundtrack pakte ook goed uit.

Derde film van Carax die ik zie en de derde keer 4 sterren. Fijn dat er dit jaar -als alles goed gaat- ook eindelijk weer nieuw werk van hem verschijnt.

Er is maar zelden een film met Juliette Binoche gepasseerd die me niet boeide. Erg interessante veelzijdige actrice die steeds wat toevoegt aan haar films. Meer dan zeker één van de absolute boegbeelden van de hedendaagse Europese cinema samen met Trine Dyrholm.

De setting in hartje Parijs met de beroemde brug met daklozen als personages is uiteraard haast de evidentie zelve. Geen bikkelharde film, maar de film toont toch wel hoe zwaar en hoe getekend het leven van een dakloze kan zijn. Ieder heeft zijn verhaal en omstandigheden. Niets is zwartwit. Aan de andere kant probeert Carax het positieve uit het ellendige bestaan te halen. Ook deze mensen hunkeren naar liefde en aandacht. Er is een fijne ontwikkeling tussen Alex en Michele. Prachtig camerawerk overigens bij de vuurwerkscène met het tweehonderdjarig bestaan van de Franse Revolutie. Hoogtepunt wat mij betreft van de film. Vat de film ook perfect samen denk ik in één scène.

Een film die ook het dilemma opwerpt om iemand te durven loslaten en het andere voorop te stellen wanneer Alex ziet dat Michele gezocht wordt. Hier ook prima in beeld gebracht met de brandende posters.

Een ander soort liefdesfilm. En dat is altijd welkom.

Leos Carax lijkt een van de regisseurs te zijn die een beetje aan me is voorbij gegaan. In 2013 heb ik Holy Motors gezien en dat was een waar kunstwerk. Nu weet ik ook een beetje wat ik al die tijd heb gemist.

Les Amants du Pont-Neuf is daar één van. Al bij het begin weet je al waar de absurdistische en surrealistische vandaan komen... of ik bedoel... zijn ontstaan als je weer eens terugdenkt aan Holy Motors. De film zuigt je er meteen in mee. En dan met kers op de taart de vele mooie (en minder mooie) shots van Parijs.

Centraal staan te dakloze Alex en Michelle, die elkaar na een ongeluk tegen het lijf zijn gelopen en op een een of andere manier weer bij elkaar terecht komen. Alex woont op de Pont Neuf in aanbouw, onder bewind van de norse oude rot Hans. Al snel ziet hij dat ene Michelle en haar kat zich op de brug heeft aangesloten, maar zij moet van Hans de biezen pakken. Gaandeweg komen we erachter dat Alex en Michelle al voor het ongeluk eens eerder hebben gezien, namelijk dat Michelle een portret van hem had getekend.

Michelle houdt de eerste tijd nog de boot af en blijft eenkennig. Ook over haar zieke oog wil ze niks vertellen en het liefst heeft ze Alex niet nodig. Toch lijken deze twee verschoppelingen toch naar elkaar toe te blijven trekken en brengt het lot hen constant samen en gaandeweg krijgen we, langzaam maar zeker, meer inzicht over deze twee protagonisten.... en lijkt de liefde toch nog op de duiken.

Dagelijks gaan de slapen nadat de stroomkabels van de lantaarns op de balustrade van de brug losgetrokken worden en dagelijks worden ze wakker wanneer de lichten van het warenhuis aan het einde van de brug opgloeien. Ze vinden vele manieren om aan geld te komen (bijvoorbeeld het verhandelen van die slaapmiddeltjes en pas op een reis naar de kust lijkt de vlam los te barsten. Bij die scenes in de ondergrondse zag ik overigens veel gelijkenissen met Luc Bessons Subway.

Wat ook fijn was was het rustige verloop, gepaard in seizoenen en waarin de sfeer van de stad op de voorgrond trad. Bijna een Jim Jarmusch uit Frankrijk. De tussenshots van de stadssferen, marktjes en de vele observaties van de bewoners vormen hierin mooie pauzes... bijvoorbeeld voor een innerlijke stem dat een verhaal te vertellen had. Maar... daarnaast zijn de andere shots weggelegd voor de andere kant van Parijs, waarop je je bijna in het Oostblok waant. Opmerkelijk was ook het feit dat de stemmingswisselingen en de situaties ook de gezichten van de hoofdpersonages als een kameleon van kleur deden veranderen. De ene keer bitter en afstotelijk, de andere keer een stuk aantrekkelijker; geheel op basis wat het moment zelf brengt. De wispelturigheid is hierbij helemaal niet misplaatst. Een romantische film hoort ook eigenlijk niet op de automatische piloot te gaan en deze film bewijst zich daarin. En het surrealisme is ook altijd heerlijk, zeker wanneer we in een situatie komen dat Michelle wordt gezocht voor de moord op haar ex. Die scene dat Alex die gezocht-posters in die wandeltunnel van de metro in brand steekt, en vervolgens ook bij de posterplakker terecht komt... Fe-no-me-naal!

Naar het einde toe lijkt het alleen maar mooier en levendiger te worden. Het vuurwerk, de kerstsferen, die onder water-scene, die politiespeedboot stelen om vervolgens er met een surfplank achter te hangen, tot dat moment op die vrachtschip met die gekke bestuurders.... Nu weet ik ook waar Titanic zijn mosterd vandaan heeft gehaald.

Om nog maar over de soundtracks te zwijgen, waarbij je de aftiteling even moet laten spelen.

Ja, dit was pure kunst. Blij dat ik weer achter Carax aan ben gegaan en er nu een nieuwe dvd van hem binnen is gekomen.

Dit is een echte ode aan echte liefde!

5,0*

Rauw, magisch-realistisch sprookje over de relatie tussen twee zwervers die tijdelijk bivakkeren op één van de oudste bruggen van Parijs; de Pont-Neuf. De film oogt amper gedateerd en is visueel vaak oogverblindend mooi. Vooral de lange scene met het vuurwerk is van een haast onaardse schoonheid. Hoofdrolspelers Denis Lavant en Juliette Binoche zijn uitstekend in de hoofdrollen en regisseur Leos Carax heeft er met veel oog voor detail een tijdloze, ietwat pretentieuze maar gelukkig ook originele film van weten te maken.

Het is eens iets wat anders. Een romantische film over 2 daklozen die elkaar weten te vinden. Ze hebben elk behoorlijk wat problemen, zijn alles behalve aantrekkelijk en het speelt zich af op een troosteloze plek op de brug. Zoals Hans het in de film verwoordde: Het is geen plek voor de liefde. Dat is ook zowat de reden waarom ik niet echt gepakt werd door de romance en de handelingen van de 2 waren vaak onlogisch. Waarom zou Alex bijvoorbeeld het doosje met geld expres verplaatsen, zodat Michèle het zou omstoten? Waarom zou ze een paar jaar later nadat ze hersteld is van haar oogoperatie terugkeren naar Alex? Ik had niet echt het gevoel naar een geloofwaardige romance te kijken.

Toch krijgt de film nog een voldoende van mij, want Carax heeft wel een aantal erg knappe scènes uit zijn hoed weten te toveren. De scène waar het tweetal staat te dansen op de brug terwijl het vuurwerk afgeschoten wordt, is werkelijk een pareltje, maar dat mag ook gezegd worden van de vuurspuwscène of de scène op de speedboot. Ook een aantal losse momenten zoals Alex en Michèle die verkleind worden na hun zuippartij zijn leuke vondsten.

3*