Cape Fear (1991)

Counselor, could you be there?

Een tijdje geleden was ik tot het besef gekomen dat ik nog wat films met de combinatie Scorsese - De Niro niet had gezien. 5 van de 8 om precies te zijn. Raging Bull is fenomenaal, maar Taxi Driver en Goodfellas vind ik toch een beetje overgewaardeerd. Soit, een tijdje geleden heb ik Cape Fear en The Comedy King kunnen bemachtigen en gisterenavond was het de beurt aan Cape Fear.

Het uitgangspunt van Cape Fear is vrij simpel. Een gevangene komt vrij en gaat het gezin van zijn ex-advocaat lastig vallen met alle gevolgen vandien, maar Scorsese slaagt erin om er een zeer spannend geheel van te maken. Vooral tijdens de opbouw wordt er een enorme spanningsboog gecreëerd doordat je constante dreiging voelt van die enorm angstaanjagende Max Cady. Er is eigenlijk geen enkel moment sprake van enige rust, wel van voorturende angst voor dat ene moment dat Max zijn genadeslag kan toedienen. Ook de muziek van Elmer Bernstein heeft een zeer belangrijke rol in heel de spanningsopbouw. Telkens wanneer Cady in beeld komt, wordt dat angstgevoel nog eens extra versterkt met die geweldige score. Volgens mij kan hij nog serieus stijgen in mijn lijstje van favoriete componisten. Oké, het is wel een lichtjes aangepaste versie van Bernard Hermann, maar in The Magnificent Seven zorgde hij ook al voor een aardige soundtrack. Hier en daar zijn er wel kleine inzinkingen, zoals de ruzie tussen Sam en Leigh en de scène in het theater met Max en Dani, maar die laatste is wel belangrijk voor het verdere verloop van de film. Voor mij begint het hoogtepunt van de film vanaf het moment dat Sam zijn vlucht faket en terug naar huis gaat. Wat nadien gebeurt, is spanning van de bovenste plank. Je weet dat Max zich rond of in het huis bevindt, maar plots duikt hij daar op verkleedt als de huishoudster. Ge-ni-aal! Wat volgt is toch van iets mindere klasse, omdat het allemaal te ongeloofwaardig overkomt. Dat Max Cady erin slaagt om de hele rit naar de boot onder de auto te blijven hangen, is toch een beetje van het goede teveel. Ook het camerawerk op de boot is hier en daar wat rommelig met die ronddraaiende bewegingen. De laatste minuten daarentegen zijn dan wel weer perfect op zijn plaats, waarbij Sam het laat liggen om Max finaal af te maken.

Het is de vierde keer dat ik Robert De Niro de hoofdrol zie vertolken in een film van Scorsese en voor de vierde keer speelt hij de pannen van het dak. Zijn rol van Jake LaMotta in Raging Bull schat ik nog wel iets hoger in als deze rol, maar hij komt toch verdraaid dicht in de buurt. De manier waarop hij Max Cady op zo’n beestachtige manier neerzet is gewoon pure klasse. Elke keer dat hij in beeld kwam, kreeg ik koude rillingen en zijn accent is ook nog eens een heerlijke toevoeging aan zijn personage. Ook Scorsese kreeg steeds de kriebels van zijn accent, waardoor De Niro steeds dat accent gebruikte als hij Scorsese wilde opbellen. Alleen jammer dat zijn personage op den duur onoverwinnelijk lijkt te worden, zoals bij de scène op de boot waar hij zich kan vastklampen aan een kort stuk touw. Ook Nick Nolte zet hier een prima rol neer als vader/advocaat, maar het is toch duidelijk dat door De Niro de film naar een hoger niveau wordt getild. Harrisson Ford en Robert Redford waren allebei in de running om de rol van Sam Bowden te vertolken, en vooral die laatste had ik hier graag bezig gezien. Jessica Lange doet het op zich ook nog vrij aardig als de moeder, maar Juliette Lewis is toch wel lichtjes irritant als Dani. Jammer dat ze dan werd gekozen boven Reese Witherspoon en Alyssa Milano. Ook fijn om Gregory Peck even zien te verschijnen in een klein bijrolletje als advocaat, terwijl hij samen met Mitchum in de originele versie de hoofdrollen speelden.

Cape Fear is een film die voornamelijk in de opbouw enorm spannend is mede dankzij een geweldige score. Enkel het einde heeft zijn minpuntje, maar het haalt de film gelukkig niet naar beneden. Robert de Niro maakt het verhaaltje compleet een ongelooflijke prestatie, die hij aan het Rijtje van Raging Bull en Taxi Driver mag toevoegen.

4,5*

Had er meer van verwacht. Vond het erg wisselvallig.

De rol van De Niro valt het meest op. Vond hem in het begin niet echt goed. Dat White Trash staat hem op de een of andere niet, het accent komt wat geforceerd over en zijn looks zijn er iets te veel aan. Het is denk ik toch ook een stukje gewenning, je kent hem gewoon té goed als Italiaan dat dit er niet in ging. Waarschijnlijk ook daarom dat het naar verloop van de film wat beter op zijn plek viel. De dialogen zijn verder wel sterk en de uitstraling van het personage mag er toch eigenlijk ook wel zijn. Vond de rest overigens wel wat minder, Nolte is te grijs voor een tegenspeler.

Qua sfeer zit het op zich wel goed, al had de muziek wel iets minder over de top gemogen. Ook visueel is het nogal overdreven en mis je iets stijlvols. Zag er bij vlagen wat knullig hip uit zeg maar, terwijl dat wel het laatste is wat je van Scorsese verwacht. Het verhaal is wel iets te duidelijk afkomstig uit de noir-periode. Verder niet zo'n heel punt en wel te verwachten van een remake, maar dan nog. Vond het ook allemaal wel erg overdreven worden, zeker naar het einde toe.

Uiteindelijk nog wel makkelijk vermakelijk te noemen, maar had er toch heel wat meer van verwacht.

Kleine 3*

Na zovele jaren weer eens herbekeken. Ondanks het feit dat deze film al 22 jaar oud is (wat vliegt de tijd) kan deze gerust nog staan tussen de hedendaagse films in het thriller genre. De Niro speelt een brilliante rol als op wraak beluste maniak , Max Cady , die ondertussen geletterd en redelijk verstandig uit de gevangenis is teruggekeerd, waar hij op één of andere manier erachter is gekomen dat zijn advocaat toen in de tijd een rapport heeft laten verdwijnen dat een kans zou geven op een strafvermindering. De Niro komt sterk overtuigend over als een intigrerende, psychopatische gek. De blik als hij de eerste keer de jonge dochter ziet aankomen in de tuin, spreekt boekdelen. Het onderhoudend gesprek met het vriendinnetje van de advocaat is luchtig, maar heeft een dreigende ondertoon , wat naderhand ook bevestigd wordt. Nolte speelt de ex-advocaat van Max , Sam Bowden, die je ziet evolueren van een succesvolle advocaat met een huwelijk dat op springen staat door zijn slippertjes en een emotioneel gestoorde tienerdochter, in een gespannen zenuwachtig klein miezerig ventje dat zijn toevlucht neemt tot niet zo kosjere middelen om die boze meneer uit zijn omgeving te mijden en uit zijn leven te verbannen voordat zijn mooi leventje in stukken uiteen valt.

Het dreigende in deze film zit hierin , dat het mogelijk is dat een ongeletterde, laag allooi van de straat , an ex-con, kan heropstaan en zichzelf muteren naar een geslepen , intellectueel iemand, die slim en clever genoeg is om iemand uit de middenklasse het leven zuur te maken, zonder iets op een directe wijze verkeerd te doen.

De kantelpunt zit in de scene in het theater op school tussen Max en de dochter. Deze scene is zo beladen met erotiek en hier voel je de aanvaarding van Danielle. Van hieraf gaat de film in een snel tempo en voel je dat de dreiging toeneemt. Sam faked een vertrek met het vliegtuig, om Max in de val te lokken,. De rebelse dochter begint langzaamaan zich te keren tegen de figuur Max, en uiteindelijk eindigt het in de familiale woonboot.

Schitterende film. Klassieker met een grote K.

Een meer dan prima thriller nog altijd. Robert de Niro zet een zeer goede rol neer als de gestoorde Max Cady, en zijn jacht op de familie Bowden bezorgt top vermaak met een heerlijk sfeertje die bol staat van de spanning.

Van begin tot eind boeiende film. De Niro, Nolte en Lange zijn zeer goede acteur, alsook Juliette Lewis. Ondertussen heb ik de orginele film van 1962 bekeken, ook niet slecht, maar de remake van 1991 vind ik beter. 4*

Weet niet precies wat het is, maar kan De Niro echt niet uitstaan en al helemaal niet in deze film. Altijd die irritante maniertjes van hem, alsof ie elke scene vreselijk z'n best doet een zo cool/stoer mogelijke blik op te zetten. Erg irritante overacting, net zoals de rest van de cast trouwens, want vond bijvoorbeeld Nolte ook echt niet om aan te zien.

Tot zover het grootste irritatiepunt aan de film, al vind ik de rest ook verre van denderend. Behoorlijk voorspelbare, af en toe clichématige kat-en-muis film. 2* door enkele aardige scenes en omdat het uiteindelijk toch wel een soort van vermakelijk was.

Ik heb het origineel nooit gezien...maar ik kan mij herinneren dat ik deze film best een spannend geheel vond....de film zal nu wel een beetje gedateerd overkomen denk ik.

Acteerwerk vond ik middelmatig tot goed,misschien word het wel weer eens tijd voor een nieuwe remake

"I always thought that for such a lovely river the name is mystifying: "Cape Fear". When the only thing to fear on those enchanted summer nights was that the magic would end and real life would come crashing in."

Martin Scorsese's remake van Cape Fear. Heb het origineel nog nooit gezien. De film zou eerst door Steven Spielberg worden geregisseerd, maar die besloot het over te dragen aan Scorsese.

Een advocaat krijgt bezoekjes van een ex-gedetineerde die hij ooit heeft verdedigt. Langzaam krijgt hij het gevoel dat hij wordt bedreigt. Wettelijk is er echter niets dat hij kan doen...

Nick Nolte speelde een prima hoofdrol. Oorspronkelijk wilde Scorsese Harrison Ford in de rol, ik moet ook zeggen dat het echt zo'n typische Ford rol had kunnen zijn. Robert De Niro is (net als Harrison Ford overigens) een van mijn favoriete acteurs, toch vind ik dit een van zijn minste rollen. Sowieso kan ik Zuiderse accenten en die hele White-trash look niet uitstaan, maar ik vind het ook nog eens onbedoeld komisch overkomen. De Niro had veel beter gewoon een maffia-guy kunnen spelen, dat gaat hem veel beter af. Verder was het acteerwerk allemaal wel redelijk, niet heel bijzonder. Gregory Peck, Robert Mitchum en Martin Balsam speelde eerder de hoofdrollen in het origineel en hebben hier ook een klein rolletje.

Ik vond de film een beetje wisselvallig. Het kwam wat moeilijk opgang en veel dingen komen heel erg geforceerd over (en zijn dus duidelijk overgenomen uit het origineel), maar het laatste gedeelte van de film wordt toch best spannend en vermakelijk. Het is allemaal redelijk voorspelbaar en het had makkelijk beter gekund, maar het is toch zeker een prima thriller.

De film is over het algemeen degelijk opgenomen, al zitten er uitschieters naar boven bij. Met name het begin en het einde vond ik sterk in beeld gebracht en het was grappig hoe de reflecties in zonnebrillen allemaal netjes zijn aangepast (waardoor je de camera niet ziet).

Elmer Bernstein's versie van Bernard Herrmann's iconische soundtrack was erg sterk. Moest alleen de hele tijd denken aan The Simpsons, waar die muziek ook wordt gebruikt onder de scènes met Sideshow Bob (die gast die Bart wil vermoorden).

Het verhaal vond ik best sterk. Het roept vragen op over in hoeverre de wet echt zin heeft. Als iemand je gewoon kan bedreigen en dergelijke, en je kan daar niets aan doen, heeft het niet veel zin denk ik. Maar de film is dan ook niet heel realistisch.

Tot nu toe de minste film van Martin Scorsese heb gezien. Het origineel misschien een keer kijken. De film is best vermakelijk, maar ik krijg de indruk dat het een onnodige remake is geweest.

Degelijke remake.

Deze lang geleden eens gezien, maar erg veel kon 'k me er toch niet meer van herinneren.

Ondanks dat deze film toch weeral 15 jaar oud is, is hij nog altijd het bekijken waard.

De cast deed het prima, al was het toch vooral Robert De Niro die er het meeste uitsprong.

Er zaten wel wat mindere stukken in, maar de opmerkelijke muziek maakt veel goed.

Leuk om nog eens gezien te hebben.

Leuk, dacht ik. Cape Fear. Scorsese, heb ik nog niet gezien, dat wordt een leuk avondje. Dacht ik. Niet dus. Het kan niet altijd raak zijn, maar Cape Fear viel me toch wel heel erg rauw op m'n dak. Ik kon hier helemaal niks mee.

Het verhaal van Cape Fear is simpel: gestoorde psychopaat komt vrij, en wil wraak nemen op z'n advocaat. Het probleem is dat de hele film een compleet gebrek aan elke vorm van subtiliteit toont. Het beste voorbeeld is de psychopaat in kwestie: Robert de Niro als Max Cady. De Niro probeert keihard een psycho-tokkie te zijn, maar is daar helemaal het type niet voor. Maar niet alleen is Cady een compleet overdreven psychopatische hillbilly, ook switch hij als het nodig is naar een charmante intellectueel met volop emotionele manipulatie-skills, smijt hij met Bijbelcitaten, om vervolgens Dr. Moriarty-niveau overgecompliceerde plannen te bekokstoven die natuurlijk allemaal precies uitkomen zoals gepland. En natuurlijk is hij ook nog fysiek iedereen de baas. Zo irritant over-the-top, ik zie 'm zo met een pink in z'n mondhoek om een miljoen dollar vragen.

De rest van de cast bakt er eigenlijk niet heel veel meer van. Nolte is een grijze muis, Illeana Douglas pakt de prijs voor meest irritante filmkarakter die ik in tijden heb gezien, Juliette Lewis speelt aardig maar haar gedrag in de film slaat als een tang op een varken, en het hele script hangt van onwaarschijnlijkheden aan elkaar - Max Cady lijkt de voorzienigheid zelve in hoe al zijn plannetjes uitpakken. De ongetwijfeld bedoelde angst en claustrofobie die de rond zijn prooi cirkelende Cady op zou moeten roepen, kan ik geen moment serieus nemen met zo'n karikatuur als Cady als bad guy. En als vehikel voor morele dilemma's over goed en kwaad, en recht en onrecht en het recht in eigen handen nemen als je verder niets meer kan, ook op die wijze komt het bij mij niet over. Dit soort superhelden-achtige karakters, zelfs als het bad guys zijn, verpesten de film voor mij volledig. Omdat het toch nog wel aardig gefilmd is en het af en toe een beetje spannend is: geen minimumscore, maar heel veel hoger dan dat kom ik niet. Omdat ik me van de twee uur toch zeker anderhalf heb geirriteerd: 1.0*.

"The only thing that would be disproportional would be if we ate his liver"; Max Cady (De Niro) die tijdens het verwonden van Bowden's minares een hap uit haar wang neemt, en Max Cady die zich verkleedt als huishoudster Miss Graciella: de scriptschrijver heeft zich duidelijk laten inspireren door Hannibal/The Silence of the Lambs.

Een zeer goede thriller naar mijn mening. De gebeurtenissen zijn niet per se geloofwaardig, maar zeker spannend!

Cape Fear, toch niet echt zo angstaanjagend als je zou denken. Hoewel de film boeiend genoeg blijft om te blijven kijken, is lang niet elke scène even leuk. De scène van het toneel is wat mij betreft de beste scène, hoewel ik het einde ook nog wel kan waarderen. Het is misschien wat over-the-top, net als de muziek maar het is juist zoiets dat me langer zal bijblijven. Ik denk bijvoorbeeld aan de keukenscène die geniaal is. Ook grappig hoe zijn eigen sigaar DeNiro bijna de dood injaagt op een andere manier dan je zou denken. Mooi ook hoe ze elkaar uiteindelijk proberen te 'stenigen' zoals Nolte eerder in de film zei dat dat 2000 jaar geleden de manier was om een vete uit te vechten. En dat is toch nog steeds hetgeen een topfilm onderscheidt van een doorsnee thriller. Zeker de moeite waard om is gezien te hebben.

Het was een hele poos geleden dat ik deze Cape fear nog eens zag. Ik was dan ook verbaasd dat ik me vele scenes nog erg goed kon herinneren. Op zich is Cape fear maar een gewone doordeweekse thriller die qua plot niet zo heel veel om het lijf heeft. Alles draait om het feit dat Max Cady gelooft dat zijn advocaat hem belazerd heeft tijdens zijn proces een veertien jaar terug. Een wraakfilm dus.

Een wraakfilm die in zijn geheel wordt gedragen door De Niro die een op zich vrij indrukwekkende rol op zich neemt van de psychopaat Cady. Religie en wraak worden letterlijk naar boven gehaald met de grote tattoo's op zijn lichaam. Cape fear heeft een specifiek sfeertje en goede spanningsopbouw. Vooral ook de gekende filmtune is geweldig en versterkt het mysterie en de spanning. Het heeft voor mij een beetje hetzelfde effect als bij Jaws bijvoorbeeld. Vandaar zeker een quotering die de 3,5* verdient.

Het verhaal zelf is wat pover. Cady die als alleskunner en -weter het moet opnemen tegen een bende sukkels. En Sam Bowden is er ook zo'n eentje, niet vies om als witteboordencrimineel de kantjes eraf te lopen als het hem uitkomt.

Het einde, mja, is zoals zo vaak in Hollywood er weer wat over. Spanning, zeer zeker, maar erg realistisch kon je het niet noemen. Vooral met die handboeien klopt er iets niet. Maar ik zal er vrede mee moeten nemen dat bad guys nooit onmiddellijk sterven. De slotshot met de ogen van Cady was wel top waarbij je letterlijk de angst en de spanning voelt doordringen tot in de huiskamer.

Verhaal volgens het bekende stramien, met een redelijke maar tevens overdreven de Niro. Zoals wel vaker bij Scorsese wordt er enorm veel bombastische muziek gedraaid, zelfs wanneer dit totaal niet op zijn plaats is. Gelukkig is het geheel verder aardig onderhoudend, en verveelt het eigenlijk nergens.

2,5*

You learn about loss

Tot nu toe heb ik altijd een raar gevoel bij films van Martin Scorsese. Misschien wel één van de meest gelauwerde regisseurs aller tijden en toch.. Ik zie het niet altijd. Hij heeft uiteraard een aantal uitstekende films gemaakt, maar vaker voelt het eerder van net niet. Langs de andere kant laat ik praktisch nooit de kans voorbij schieten om een film van hem te zien wanneer deze eens toevallig op mijn pad komt. Handig ook natuurlijk dat ik al een tijdje bezig ben om meer van Robert De Niro te zien en laten die twee nu best wel wat samenwerkingen op hun naam hebben staan.

Zo ook deze Cape Fear en de algemene score deed alvast veel goeds vermoeden. Ik ken het origineel van status (ook wel fijn trouwens dat Scorsese de twee hoofdrollen, Gregory Peck en Robert Mitchum, uit het origineel hier een kleine bijrol geeft) maar tijdens het kijken viel vooral op wat voor cultureel erfgoed deze film is geworden. Moest meteen denken aan die geweldige Cape Feare episode van The Simpsons, inclusief de volstrekt van de pot gerukte scène waar Sideshow Bob onder de auto hangt. Ik ging er altijd van uit dat dat wat in het belachelijke was getrokken door onze gele animatievrienden, maar het is bijna een één op één kopie. Zo zijn er wel meer vreemde dingen te ontdekken in deze Cape Fear. Met zijn speelduur van meer dan 2 uur is dit sowieso al wel wat een langere zit, maar ook de climax loopt simpelweg te lang door. Hoewel die blik van Cady wanneer hij aan het verzuipen is weliswaar door merg en been snijdt, zit je op den duur met het gevoel van 'waarom is die nog steeds niet dood' en dat is nooit een goed teken. Gelukkig is de soundtrack wel heerlijk en verhoogt deze toch geregeld de spanning in de film.

En Scorsese kan hier rekenen op een degelijke cast. Je zou bijna uiteraard zeggen, maar de combinaties tussen De Niro en de regisseur vind ik niet altijd even geslaagd. Hier kan en mag De Niro echter heerlijk schmieren en hij doet dat op indrukwekkende wijze. Die openingsscène alleen al met die tattoo's en die geweldig gemene smoel van De Niro. Het is de acteur op zijn best. Ook Nick Nolte doet het meer dan behoorlijk trouwens als de advocaat die het in het verleden niet altijd zo strikt met zijn principes was. De Niro en Nolte delen in ieder geval een aantal goede scènes, maar het is toch vooral een korte confrontatie tussen De Niro en Juliette Lewis (in één van haar eerste rollen) die het meest indruk achter laat. Jessica Lange heeft iets minder ruimte om van haar personage iets te maken, maar doet het nog degelijk.

Een simpel plot dat naar een hoger niveau wordt getrokken dankzij een degelijke cast en een aantal sterke scènes. Het is uiteindelijk niet voldoende om hier echt een topfilm van te maken, maar zoals gewoonlijk maakt Scorsese er wel iets geslaagd van. Ondertussen 15 films van Scorsese gezien, er staat me dus nog wel wat te wachten. Ben benieuwd of hij ooit voorbij Mean Streets gaat geraken, wat ik toch zijn beste tot nu toe vind.

3.5*

“Counselor! Come out, come out, wherever you are!”

Uitstekende film van Scorsese. De Niro is geweldig als Max Cady, en ook Lange en Lewis doen het goed. De setting (vooral op het laatst) en de cinematografie zorgen voor een ijzingwekkende sfeer, en de spanning wordt vooral op het laatst tot het uiterste opgevoerd. Minpunt is Nick Nolte, die een wat saaie (misschien wel de bedoeling?) rol heeft en er ook weinig kleur aan weet te geven. Scorsese weet vooral in het middengedeelte de spanning ook niet vast te houden, en vooral het gedoe tussen De Niro en Lewis werkt niet echt. Maar alles wordt in het laatste gedeelte goedgemaakt. Met een fabelachtige laatste scene.

Matige, dertien-in-een-dozijn thriller. Ik heb het origineel niet gezien, maar deze remake was apart beschouwd niet al te best. Een veroordeelde crimineel met een opgezet zuidelijk accent die tien stappen vooruit kan denken iedereen telkens te slim af is? Alsof hij bovennatuurlijk gaven bezit.

Het was het qua montage af en toe niet om aan te zien. Veel hak-op-de-tak scènes, lelijk camerawerk, onlogische cuts en grote verschillen in pacing. Zeker het weinig subtiele einde op de boot was rommelig gefilmd en duurde veel te lang.

Het enige leuke was hoe Cady af en toe wist te fucken met de advocaat en zijn familie. En Juliette Lewis deed het wel goed. Wat dat betreft was het eerste deel nog wel oke, maar over het algemeen is dit wel één van Scorseses slechtste films.

Wist niet zeker of ik deze al had gezien, kwam ook pas laat in de film terug, van zodra ze op die boot zaten. Vond deze toen waarschijnlijk nog beter, maar blijft toch goeie thriller, het begint nog allemaal vrij braafjes, maar meer en meer neemt de spanning toe, met een robbertje vechten op de boot. Een uitstekende De Niro, als Max Cady en niet vergeten, met de jongere Jessica Lange, die ik vooral op latere leeftijd Bert heb leren kennen in de AHS reeks. Alweer bijna 30j oud...time flies.

Twee decennia geleden eens gezien, de indruk die de film toen maakte zorgt dat bepaalde scènes en de titel nog altijd in het hoofd zitten. De kwaliteit van toen heeft de film niet meer, toch ondanks enkele gedateerde momenten maakt de film nog altijd een prima indruk.

Scorsese zoals we hem regelmatig kennen, een rustig opbouw met snelle montage, brengt het verhaal Cady versus Bowden. Iets dat kalm begint en steeds ergere vormen aanneemt. Subtiel is het gebrachte feit dat Cady in principe niets doet dat de wet overtreedt en Bowden zich steeds verder in het nauw gedreven voelt en juist met alle mogelijke middelen door wil pakken. Subtiel lijkt de voormalige raadsman er ingeluisd te worden om domme dingen te doen. Een cyclus die steeds dramatischere vormen aanneemt en steeds erger dingen inhoudt met een behoorlijke climax tot gevolg.

Herkenbaar is de genoemde stijle van Scorsese, iets dat in het begin wel wat pijn doet. Hij wil te vlot door de introductie heen, er wordt best wel matige gemonteerd en het spelen met omgekeerde kleuren of een scherm dat helemaal rood wordt is niet meer van deze tijd. Desondanks maakt de film eenmaal op gang nog altijd een uitstekende indruk en is De Niro toch geweldig op dreef als uitgenaste sadist. Daarnaast wordt er prima gespeeld met de spanning binnen het gezin en is de soundtrack even herkenbaar als memorabel.

Cape Fear is dan ook een must see als psychologische thriller die alweer op leeftijd is maar nog altijd hele sterke punten bezit. Wat ik betreft is CF nog altijd een prima film.

Een jaar na Goodfellas, maar deze film voelt ouder aan. En gedateerder vooral. Helemaal de vinger erop leggen kon ik niet, tot ik hierboven de juiste omschrijving zag: clownesk. Want dat is deze film. Vooral het spel van DeNiro ook. Een in potentie sterke film wordt zo redelijk om zeep geholpen en de film begint dan nog aardig maar begint steeds meer tegen te vallen en de finale duurt echt te lang. Visueel valt vooral het camerawerk op waar nogal wat wordt geëxperimenteerd, maar het is eerder knullig ogend dan dat het echt goed is. 2,5*.

Lang geleden dat ik deze film heb gezien, wel spannend. Robert de Niro is onherkenbaar en speelt evt week goed. Wel een beetje over the top jaar het einde toe. Werd bijna een horror/slasher.

Nu erg benieuwd naar het origineel, want lees hier dat deze beter is.

Lollige film van Scorsese, een regisseur die voor mij wisselvallige films aflevert. Als hij zich niet te veel bezig houdt met Jan en alleman en het gewoon lekker simpel houdt zijn veel van z'n films best te pruimen, zo ook deze Cape Fear. Het drijft vooral op wat energieke visuele stijlen en de excentrieke figuren. De Niro is als Max Cady goed op dreef, alleen mis ik nog een echt intimiderende uitstraling. Hij kan je aandacht moeiteloos vasthouden, maar echt dreigend wordt het nergens. De familie is misschien wat karikaturaal en cliché, maar vooral Nolte doet het meer dan verdienstelijk. Alleen Lewis is wat te afhankelijk van makkelijke trekjes, al is dat misschien gewoon een probleem van het beperkte script. De film zelf loopt vlot en qua sfeer zit het meer dan goed. Echt ronduit spannend of sterk wordt het nergens, maar ideaal vermaak is het wel.

Herziening bevalt beter dan verwacht. Blijft toch de vraag waarom Scorsese deze gemaakt heeft, want het origineel is superieur. Maar deze remake (Scorsese's enige voor zover ik weet) mag er ook zijn. De Niro heeft er duidelijk zin in, en hoewel hij de randjes wel opzoekt zet hij toch een behoorlijk imponerende Cady neer. Alleen tegen het einde , bij het zogenaamde proces, als hij olijk de camera inkijkt, toen was hij me even kwijt. Maar dat laatste shot, die kille blik vlak boven het water, is dan wel weer vrij geniaal. Ook Nolte doet het trouwens prima, net als Lange en zeker ook Juliette Lewis in een van haar eerste rollen. Paar dingen die stoorden- waarom zou je er in godsnaam bij willen zijn als je vijand door drie door jou ingehuurde kerels lens wordt geslagen?- maar verder qua pacing en spanning weinig op aan te merken. Muziek viel ook positief op. De scène waarin De Niro Lewis op de mond zoent, eigenlijk die hele scene, daar spat het ongemak van af, dat zou nu niet meer kunnen denk ik. Maar wel een sleutelscène en geweldig geacteerd door met name Lewis.

Verder is het aardig dat de drie acteurs uit het origineel -Peck, Mitchum en Balsam- een bijrolletje hebben. Heb eigenlijk wel zin om die film weer eens terug te zien.

Eén van Scorsese's mindere, vind ik persoonlijk. Het is een vermakelijke film die holderdebolder voorbijvliegt, maar met momenten ook vrij repetitief aanvoelt en weinig nieuws te zeggen heeft. De Niro zet een absoluut waanzinnige acteerprestatie neer - weinig hedendaagse acteurs die zo'n soort rol nog op die manier zouden invullen - maar hij steekt dan wel ook meteen torenhoog boven de rest uit. Nick Nolte vind ik een vrij vervelende, schreeuwerige acteur; geen fan persoonlijk. Lange vind ik ook niet meteen haar beste prestatie neerzetten; dochterlief Juliette Lewis daarentegen speelt wel sterk. Zeker haar scène met De Niro kruipt je wel onder de kleren. Wat een langgerekte en oncomfortabele scène. Misschien op het einde na wel het hoogtepunt van de film. Want een vrij rechtlijnig pad leidt uiteindelijk naar Cape Fear en de finale op de boot, en die is wel heel sterk. Spannend en naar Scorsese z'n doen vrij spectaculair in beeld gebracht. Het is ook hier De Niro die opnieuw de show steelt. Hier viel ook mijn kwartje dat je zijn personage in principe gewoon moet beschouwen als een force of nature, of een slasher villain à la Voorhees. Gewetenloos, gevoelloos en vooral niet te stoppen. In retrospectief maakt dat het soms overdreven of cartooneske karakter van de film wel een beetje beter te behappen.

Scorsese was zelden minder subtiel, maar al bij al is ook Cape Fear nog wel met gemak een ruime voldoende. Al voelt het met momenten eigenlijk veel meer als een De Palma-film dan een Scorsese-film aan.

3*.

Ja jongens weer een moeilijk persoon er bij...ppppppfffffffffff

Och, dan zet je gewoon ter compensatie deze op één in je lijst

Nou! Als ik niet had geweten dat deze film door Martin Scorsese was geregisseerd, zou ik nooit hebben geraden dat hij achter de regie zat. Want dit was niet al te best.

Allereerst is de muziek te veel aanwezig, voor geen moment krijg je als kijker zelf de gelegenheid om invulling te geven aan wat je ziet. Alles wordt door de muziek bepaald. Een voorbeeld is het moment dat je Robert de Niro op de omheining ziet zitten. Dit moment bevat vuurwerk en veel luide muziek. Hoe veel krachtiger was het geweest als je alleen zijn silhouet had gezien en het verder gewoon stil was geweest? En zo zitten er veel meer van dit soort momenten in. De nep onweerslucht op het moment dat Robert de Niro de gevangenis verlaat deed mij echt afvragen of ik naar een serieuze thriller aan het kijken was, of naar een kleuterfilm. Kom op, Scorsese! Je kan zo veel beter!

Het acteerwerk was beneden niveau, zelfs van onze goede vriend Robert de Niro. Zijn accent is een lachertje en als je kijkt naar zijn acteer carrière, verwacht je toch echt dat hij een dergelijke rol op een overtuigender wijze kan neerzetten. Het enige moment waarbij enigszins duidelijk werd dat vakmensen aan deze film hadden gewerkt, was de theater scene. Eindelijk is een keer geen bombastische muziek, gewoon dialoog en een moment dat Robert de Niro een keertje echte dreiging uitstraalt. Deze scene wordt echter compleet onderuit gehaald door de karikaturale eindscene. Nick Nolte was verder een complete miscast en Jessica Lange was gewoon slecht.

Ik weet niet wat zich allemaal tijdens de productie heeft afgespeeld. Wellicht hebben de studiobazen zich er te veel mee bemoeid? Ik kan mij echt niet voorstellen dat dit iets is wat eruit komt als Scorsese zelf bepaalt wat er gebeurt. De moeite waard om een keer uit te zoeken.

Every man... every man has to go through hell to reach paradise.

Deze briljante thriller met bijbelse proporties herzien op bluray. Door de katholieke thema’s krijgt het spannende verhaal extra diepgang. De Niro zet een griezelig geweldadige psychopaat neer die wraak wil nemen op advocaat Nolte omdat hij tijdens de rechtzaak een rapport achterhield wat hem 14 jaar celstraf bezorgde. Hij begint Nolte en zijn vrouw de Lange te terroriseren, maar weet precies hoever hij wettelijk kan gaan, omdat hij in de gevangenis heeft leren lezen en rechten heeft gestudeerd. Hij probeert Nolte te raken door op subtiele wijze aan te pappen met zijn dochter Lewis, die tevens een sterke rol al rebelse tiener neerzet. De geweldige score werd verzorgd door Bernard Herrmann (die ook meerdere malen met Hitchcock heeft samengewerkt), en Elmer Bernstein. Het fraaie artistieke camerawerk is van Freddie Francis, die met David Lynch heeft samengewerkt.

Remake van de gelijknamige film uit de 60’s met Robert Mitchum, Gregory Peck en Martin Balsam, die hier ook een kleine rol hebben. Mitchum speelt Lieutenant Elgart, Peck (in zijn laatste rol) de advocaat van Max Cady en Balsam is te zien als rechter.

Meteen al bij de openingssequentie (Saul en Elaine Bass) zie je duidelijk Hitchcock elementen en naarmate het verhaal vordert zie je nog wat shots van Hitchcock.

Ik had uit geheugen een volle 5* sterren rating in me hoofd, maar verlaag hem met een halfje door de nét iets te lange speelduur, had in mijn optiek een kwartier korter gemogen.

Desalniettemin blijft het een steengoede film!

Het origineel een Hitchcockiaans noir-nakomertje. Scorsese zou zich doodvervelen als hij daar niet iets mee zou doen en hij doet ook wel een paar dingen nadrukkelijk anders. Om te beginnen is deze film in pak explicieter. In 1963 kon er in Hollywood al meer gesuggereerd worden, maar je kon nog lang niet alles laten zien. 28 jaar later was dat behoorlijk anders en deze film is gewelddadiger dan het origineel. Verder was het origineel best stijlvol. Terwijl deze film een beetje trashy is. De hitchcockinvloed is gebleven, maar de film heeft ook wel een tik gehad van films als Fatal Attraction. Vond de toon vaak meer weg hebben van Brian de Palma dan van Scorsese. Zowel Scorsese als DeNiro zetten zowel de rol van DeNiro als de hele film nogal dik aan. Max Cady wordt opgepompt tot mythische proporties met Katholieke thema's (ik bedenk me ineens dat dat Katholicisme wel weer Scorsese is). Het wordt bijna een over de top parabel, Het is een andere manier van het benaderen van dit verhaal. Ik kon er wat minder mee dan met het origineel. En die dik aangezette sfeer is niet direct mijn ding. Maar het is goed dat Scorsese voor een andere benadering kiest bij een film die hij maakte om Universal te bedanken voor hun steun toen zijn film hiervoor zoveel tegengas kreeg.

De oude cast krijgt overigens leuke cameo's.

"We never spoke about what happened, at least not to each other. Fear, I suppose, that to remember his name and what he did would mean letting him into our dreams. And me, I hardly dream about him anymore. Still, things won't ever be the way they were before he came. But that's alright because if you hang onto the past you die a little every day. And for myself, I know I'd rather live.”

Cape Fear is één van de weinige Scorcese film die ik nog moest zien met De Niro erin. Eentje die ik bewust heb overgehouden maar, waar ik misschien wel iets té lang mee heb gewacht. Want op dit moment heb ik heel erg het gevoel gehad dat ik teveel van deze film heb verwacht dan daadwerkelijk naar buiten kwam. Begrijp me niet verkeerd, het is een hele vette film maar, van de dingen die ik af en toe wel eens voorbij zag komen, had ik echt een hele andere film verwacht denk ik. Toch heb ik me wel onwijs vermaakt hoor. De Niro in de rol van Max is echt fantastisch, en ik had het bijna niet anders kunnen wensen.

Cape Fear bezorgde in ieder geval wel een vermakelijke avond, soms een beetje verwarrend of onduidelijk maar, gelukkig was het verhaal nou ook niet zó moeilijk dat je echt de mist in gaat. De spanningsopbouw is echt lekker, Max Cady is een waanzinnig vette bad guy die De Niro echt prachtig speelt. Maar ik mis toch een beetje pit soms, er zijn scenes waar dit heel erg goed naar buiten komt, neem dat moment dat hij bij zijn rode auto in elkaar geslagen wordt maar, het over seksistische gedrag is soms iets te veel van het goede, en het kent zeker richting het einde geen enkel toegevoegde waarde.

Maar, het hele “stalk” idee vond ik best vet. De Niro komt met vlagen echt goed door in zijn rol, en ook zijn er een paar behoorlijk harde scenes in de film te vinden. Zo was de aanval in het huis op die privédetective echt heel gaaf, en eigenlijk werd je wel hongerig naar meer, wat uiteindelijk toch wel een beetje magertjes uitgewerkt werd. Ze hadden dat moment in mijn ogen echt door moeten drukken, en dat gebeurde jammer genoeg niet.

Voor mijn gevoel kwam de film er daardoor soms niet makkelijk door, en vond ik het af en toe best lastig om mijn aandacht vast te houden. De krankzinnige rol van Cady zorgt nog voor veel vermaak maar, buiten dat is het allemaal toch wat minder. Ik denk persoonlijk wel dat ik er heel veel van verwachtte, en dat de film die verwachtingen gewoon niet waar wist te maken. Dat is meer een persoonlijk ding dan dat het de schuld van de film was.

Maar, maakte dit de film ook meteen slecht? Nee, want eigenlijk kon ik mijzelf herpakken door er met een totaal ander perspectief naar te kijken. Scorsese wou duidelijk een harde thriller neerzetten die met vlagen erg mysterieus moest overkomen, daarbij staat home invasion toch vooraan bij de onderwerpen die er in verwerkt moest zijn en dan werkt de personage van Cady echt fantastisch goed. Een slow burner die op het einde toch wel echt lekker was om weg te kijken, het werd echt wel vermakelijk maar, het duurt in mijn optiek wel iets té lang. En daar kom je echt niet omheen.

Aardig vermaakt met deze film al denk ik dat een herziening in de toekomst mijn beeld over deze film gaat veranderen. Iets wat ik nodig ga hebben, dus ik speel het nu op safe.