Heima (2007)

Ik ben geen echte Sigur Rós liefhebber. Ergens vind ik het wel mooie kwetsbare muziek, maar ergens vind ik het ook zielig gejank, dat na een paar nummers erg begint te irriteren / vervelen.

In Heima prachtige beelden van IJsland. Mooie cinematografie. De beelden passen erg goed bij de muziek.

De mensen van Sigur Rós zijn erg verlegen en erg bescheiden, soms een beetje op het irritante af. Doodgewone, maar sympathieke mensen. Erg veel hebben ze niet te melden, maar wat ze zeggen, komt recht uit het hart.

Dat Sigur Rós is wel een suf zooitje bij elkaar zeg... Kolere, niet mijn keus om een wild avondje mee te gaan stappen... Tijdens hun optredens zitten opa en oma dan ook gezellig met de kleinkinderen kaakjes in de thee te soppen.

De muziek, is 'anders', maar best leuk voor een minuut of twintig. Daarna hoefde het van mij niet meer, maar Heima ging nog wel zo'n tachtig minuten door.

De grote kracht van Heima ligt wat mij betreft in de beelden. De shots zijn echt schitterend! Wat een prachtig land is dat IJsland toch. Rust, vrijheid, ongerepte natuur en blonde mensen. Ik zou er graag eens naartoe willen.

Kneuterig, kleinburgerlijk en truttig? Wat zegt het dan over mij dat ik al tijdens Heima m'n tas begon te pakken om voorgoed het luide, asociale en vervelende Nederland te verlaten en me over te geven aan de puurheid van dit hemel op aarde?

Schitterende beelden en ronduit perfecte muziek, ik ben nog aan het nasnikken en -zuchten. Dit is hoe het moet zijn. Dan maar een kneuterig trutje

Ik vind de muziek van Sigur Rós echt prachtig. Ik ken ze dan ook al enige jaren, maar op één of andere wijze heb ik nooit de behoefte gehad deze docu te zien. Muziek-docu's werken bij mij voornamelijk als ze behoorlijk diep ingaan op het onderwerp en dat is met Heime moeilijk.

Daarvoor is het onderwerp te kleinschalig: een gratis tour door Ijsland.

Ze hadden naast dit onderwerp ook dieper aandacht kunnen besteden aan de band (wat beweegt hen en waar komt hun muziek vandaan) of aan de IJslandse bevolking (wat voor soort mensen zijn het en hoe ziet de geschiedenis met betrekking tot de muziek van Sigur Rós eruit). Helaas komt dat maar sporadisch voor.

Gelukkig was dit het enige onderdeel van de docu die mij stoorde en is de rest (de prachtige landschappen en de sfeerrijke muziek) wel goed in balans.

Uiteindelijk dan toch een 3,5*

Sigur Rós' Njósnavélin was het eerste nummer wat ik kende van deze groep. Echt prachtig en dé reden dat ik deze documentaire graag wou zien. Op de laatste tien minuten na, werd het jammergenoeg niet zo goed als dat nummer voor mij.

Het begon al niet goed bij het eerste nummer en eigenlijk werd het niet veel beter. Oké, een paar leuke tonen, maar ik had het op een gegeven moment eigenlijk wel gehad met dat ''gejank''. Ik ben er helaas toch achter gekomen dat Sigur Rós niet helemaal mijn ding is en ik had iets anders verwacht. Dé paar leuke tonen die er waren - ondersteund door de vele mooie beelden - zorgden dan ook gelijk voor het nodige kippenvel, maar toch was ik niet helemaal tevreden. Totdat...

...de laatste - dikke - tien minuten aangebroken waren. Het magistrale Popplagið zorgde ervoor dat mijn mening over deze groep toch nog even behoorlijk op de proef werd gesteld. Deze geniale ''finale'' is dan ook absoluut verantwoordelijk voor het feit dat ik aan deze Heima nog een voldoende kan geven.

Meesterlijke docu over de gratis concerten die de IJslandse band Sigur Ros gaf als ode aan haar geboorteland. De IJslandse pracht en praal gecombineerd met de sublieme muziek en de beelden van jong en oud in het publiek maken van Heima een bijna mythische belevenis. Voor de liefhebbers van Sigur Ros een absolute must.

Kleine 4,5 ster

Ik kende de band Sigur Rós eigenlijk niet zo goed maar gezien het hoge cijfer hier ben ik toch maar eens de docu gaan bekijken.

De muziek sprak me vrijwel gelijk aan en de beelden van IJsland zijn mooi maar helaas ben ik niet zo heel veel van de band en zijn leden te weten gekomen. De heren zeggen zelf niet zoveel, wellicht om dat de meeste ook niet echt goed Engels spreken.

Maar de sfeer en de muziek vergoeden veel.

Ik heb ook maar meteen een album van Sigur Rós aangeschaft.

Had eerst 3* staan maar na er een nachtje of 2 over geslapen te hebben toch maar verhoogt naar 3,5*.

Laat ik om te beginnen maar meteen zeggen dat ik geen fan ben van deze groep, ik ken enkele liedjes van horen spelen op de radio, verder gaat dat niet.
Maar wat ik er al van gehoord had klonk prachtig, vandaar dat ik deze film zeker wou zien.

KORTE SAMENVATTING: Na hun Wereldtournee keert de band Sigur Rós terug naar hun thuisbasis (heima) Ijsland om er in de plaatselijke, afgezonderde dorpjes enkele gratis concerten te geven, verspreid over het hele land.

Zo zien we ze onder andere optreden in Olafsvik waar ze een mooi, feëriek nummer spelen dat wordt begeleid door indrukwekkende natuurbeelden van Ijsland zelf. Deze song bouwt rustig op naar een chaotische maar magistrale finale.

Vervolgens doen ze Isafjördur aan waar ze optreden in een klein zaaltje. Het klonk als sprookjesfilmmuziek waarin de plaatselijke fanfare eventjes komt meespelen. Het hoge stemmetje van de leadzanger is best bizar te noemen, maar onlosmakelijk verbonden met de songs, die zouden zonder maar half zo goed klinken. Ik vond het een minder nummer maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door mooie beelden uit het publiek en het dorpsleven. Hierop volgde een akoestisch nummer, best mooi en met beelden erbij van spelende kinderen aan het strand.

Op naar Selardalur waar ze weeral een rustige song spelen met een orgeltje erbij terwijl ze voor een houten huisje staan aan de rand van een fjord. De trompetten vond'k niet echt geslaagd. Dit klonk iets te vreemd naar mijn smaak, gelukkig waren de begeleidende Ijslandse natuurbeelden een lust voor het oog.

Öxnadalur, hier brachten ze een mooie klaagzang met beelden van de locale bevolking op weg naar het concert in open lucht. Dit eindigde zoals de eerste song in een kakafonie van geluiden

Djupavik, hier zagen we een traag en sfeervol nummer met beelden van hun optreden in een plaatselijke verlaten visverwerkingsfabriek afgewisseld met zwart-wit archiefbeelden van toen het nog in volle bedrijf was.

Karahnjukar, een rustig liedje gebracht op de plaats waar een spuuglelijke stuwdam werd aangelegd, dit tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking die er nog steeds tegen protesteren.

Seydisfjördur, hier brachten ze een akoestische versie van een nummer dat me bekend in de oren klonk, meer kan ik er niet over zeggen...

Asbyrgi, weeral een prachtige song.


En vervolgens hun slotconcert in Reykjavik op een écht podium voor duizenden mensen. Bij dit nummer werden alle registers opengetrokken. Werkelijk een magistrale song die uitmondt in een explosie van gitaargeweld, een waar kippenvelmoment dat me sprakeloos achterliet...

7/10.
Een knappe documentaire over deze bijzondere Ijslandse groep.
De fans zullen die een 10/10 geven, ik als leek vond hem gewoon goed, spijtig dat niet alle songs me konden bekoren.

Ik ga toch eens rondneuzen op iTunes om hun écht indrukwekkende nummers te downloaden

Filmsite : Sigur Rós - heimafilm.com

De muziek van Sigur Rós kende ik helemaal niet, behalve van een nummer van Emancipator waarin hij ze sampled. Maar het idee voor de film en de poster daarbij spraken mij erg aan.

Visueel is de film echt verbluffend, verreweg het 'unique selling point' van deze film. Prachtige fotografie, elk beeld is zo fantastisch belicht, ingekaderd en vanuit een goed perspectief geschoten, om over het kleurgebruik maar niet te beginnen. Daarbij de redelijk dromerige muziek van Sigur Rós zelf en de af en toe erg leuke interviews. Vooral de laatste over de oma en haar omgang met de moderne technologie Minpunt is dat de film misschien iets te eentonig is - continu muziek en de mooie beelden - vanwaar ik sommige delen toch richting 'saai' zou beschrijven. Maar de cinematografie is echt fantastisch en overheerst gelukkig.

Ik had voor het zien van deze documentaire nog nooit van de naam Sigur Rós gehoord. Ik moet helaas zeggen dat ik niet echt onder de indruk van ze ben. De muziek is schel en soms behoorlijk eentonig. Nee mijn muziek is het niet, terwijl ik bijvoorbeeld een Enya of Enigma waar ik het iets weg van vond hebben weer wel kan waarderen.

Tja en als de muziek je niet ligt, wordt het lastig in deze documentaire, want dat is natuurlijk hetgeen waar het hier vooral om draait. Gelukkig biedt Heima wel erg mooie beelden van het IJslandse landschap. Op dat gebied ziet deze documentaire er erg mooi uit. verder vond ik de documentaire zelf vrij vlak, omdat je eigenlijk niet zo heel veel over Sigur Rós te weten komt.

Geen topper wat mij betreft. De beelden zijn soms prachtig, maar dat is al met al net te weinig om een voldoende te kunnen aan deze documentaire. Sigur Rós is geen muziek voor mij, dat ben ik in ieder geval wel te weten gekomen.

kleine 2,5*

Wát een band. Dit kan ik niet objectief beoordelen als documentaire. Prachtig portret met prachtige muziek.

5*

Perfecte film om half met je ogen dicht te dommelen en te genieten van de beelden en de muziek. Documentaire-aspect werkte wat mij betreft dan ook wat minder, het haalt het dromerige aspect uit de cyclus. Met andere woorden, je moet wat actiever gaan opletten, terwijl een groot deel van de film eigenlijk zorgt voor een soort meditatieve toestand.

daarom 3.5* maar wel erg genoten!

Vlak.

Het is voor mij onbegrijpelijk hoe er bij een project als Umfeld oeveloos geluld kan worden of het dan wel of niet een "echte" film is, en dit gewoon in de Top 250 staat te pronken. Heima heeft als film echt bijzonder weinig te bieden.

Enerzijds is er het docu-aspect, al bij al 5 minuutjes aan onzinnige oneliners. Het zullen verder lieve mensen zijn, Sigur Ros, maar dat dat stelletje commune-hippies niet zo van de stad houden en hun accoustische, met kampvuren opgeleuke optredens als een vorm van "thuiskomen" zien hoef ik niet uitgespeld. Ook niet op twee verschillende momenten van drie verschillende bandleden. Zulke dingen spreken wel voor zich denk ik ... had gewoon integraal gecut mogen worden.

Als abstracte audiovisuele ervaring mist het de wisselwerking tussen beeld en muziek. De muziek was er duidelijk eerst, de beelden zijn er daarna ondergemonteerd. Krijg je wat hinten van fanfaremuziek in de muziek van Sigur Ros, komt er prompt een fanfare de hoek om. De film blijft de hele tijd wat op dat niveau hangen jammer genoeg. Ook de beelden van Ijsland zijn niet bepaald van het hoogste niveau. Ongetwijfeld een erg mooi land maar een omhoog lopende waterval of halfbakken abstract muurtje maken nog geen mooie cinema. Doet Björk het vaak toch beter.

Rest enkel nog de muziek. Apprecieer het wel dat Sigur Ros meer organische muziekstukken speelt. Geen couplet/refrijn deuntjes maar sterk opbouwende nummers. Het is jammer dat er een zanger bijhangt wat zonder uitzondering is de muziek een pak sterker wanneer de zanger z'n mond houdt. Wel jammer blijft het analoge karakter van de groep, iets wat erg sterk naar voren komt in de finale climax. De opbouw is nagenoeg perfect, erg sfeervol, maar er zit niemand in het bandje die een finale knal kan geven. Uit wanhoop begint het drummertje wat wild rond zich te slaan, maar dat was dan eerder een anticlimax.

Voor de af en toe mooie muziekale stukken kan ik nog een halfje extra kwijt, maar verder is dit een redelijk brak in elkaar gedraaide "film". Eentje waar beeld de muziek op de meest platte manier aanvult, en het ritme verstoord wordt door idiote statements en oneliners.

1.0*

Goeie muziekdocumentaire waarin Sigur Rós wordt gevolgd tijdens een aantal gratis concerten in hun thuisland. Niet direct een concertregistratie daar het om meerdere concerten gaat en waarbij tussendoor de bandleden ook aan het woord komen. Ook wordt tijdens de nummers beelden getoond van het prachtige IJslandse landschap en de bevolking. Als je de muziek van Sigur Rós niet kunt waarderen, kun je deze film beter links laten liggen.

Als fan van Sigur Ros had ik deze muziekdocumentaire al een tijdje op de korrel. Ik ken weinig muziek die zich zo duidelijk identificeert met een land; de rust van de Ijslandse natuur laat zich weerspiegelen in de haast unheimliche, compleet onverstaanbare zang van Jonsi, terwijl de spaarzame instrumentale uitbarstingen (zoals op de afsluiter van het briljante Untitled-album) terug te voeren zijn op de stille slapers van dit prachtige land (de vulkanen, de geisers).

Toegegeven, puur als muziek-docu is dit een standaardproduct, waarin geen ruimte is voor grote verrassingen. Hier was dat voor mij echter ook niet zo nodig. De muziek is prachtig, de natuurbeelden maken het plaatje compleet (al is de montage niet altijd even geslaagd). Mooi te zien hoe deze band iets terugdoet voor de Ijslandse bevolking, en daar eigenlijk zelf nog het meest van geniet. De sterke performances on stage daargelaten vind ik Sigur Ros misschien wel op haar best als de band de natuur ingaat en in een akoestische setting een verstillend mooi nummer speelt.

De bandleden zijn down to earth en simpel; ze gaan zitten en beginnen te spelen. Maar ze voelen de muziek en begrijpen elkaar. Is dat niet precies hoe muziek mag (en misschien wel moet) zijn?

4*

Mja, uitsluitend omdat deze in top250 staat, bekeken. Geen idee wat die erin doet, los van het feit of je nu een muziekliefhebber of specifieke fan van Sigur Ros bent. Heima, verwijzend naar 'Thuis', het Ijsland, de bakermat van de groep.

De rustige "hippiemuziek" stoorde me niet en de beelden van het prachtige Ijsland zijn adembenemend. Het is een ode aan dit mysterieuze eiland en zijn bewoners met optreden op aparte plekken gecombineerd met een prachtige flora. Maar dat maakt dit niet tot een filmisch meesterwerk, laat staan dat het een vermelding moet krijgen in de top250.

Muziekdocumentaires zijn nou niet per se mijn favoriete genre. Deze documentaire heb ik dan ook met name gekeken vanwege de hoge waardering. Sigur Rós zei mij niets en zegt mij na deze documentaire nog steeds vrij weinig. Je komt weinig over de band te weten, al krijg ik uit de interviews ook niet meteen de indruk dat de bandleden erg veel te melden hebben. De documentaire focust zich op concerten die de band in IJsland heeft gegeven om iets terug te doen voor de lokale bevolking. De muziek is niet direct mijn smaak, maar ook niet slecht. Daarnaast zijn er fraaie beelden van de IJslandse natuur. Veel shots zijn echter ook niet zo interessant en de interviews hebben zoals gezegd weinig te bieden. Deze documentaire lijkt mij daarom hooguit de moeite waard voor fans van Sigur Rós of voor mensen die door deze kennismaking wél erg gecharmeerd raken van hun muziek.

Documentaire?

Heima is meer een reisje door de IJslandse landschappen heen en de pracht die daaraan zit. Begeleidt door de muziek van Sigur Ros nog wel. Een band waar ik voordat ik de film keek helaas nog nooit van had gehoord. Erg diep zit ik niet in de muziek, en artiesten zoals deze band gaan dan ook compleet langs me heen.

Toch ben ik blij dat ik de film heb gezien want de muziek bleek erg bij me in de smaak te vallen. Na een tijdje begint het effect van de nummers een beetje af te nemen, maar de eerste nummers en vooral het laatste nummer zijn van grootse pracht. Nummertjes waar je helemaal bij kan wegdromen, niet veel bands kunnen zo'n unieke ervaring mogelijk maken met diens muziek.

Verder vond ik dit als documentaire redelijk matig. Veel kom je niet over de band te weten, het is vooral de motivatie die je komt te weten hier. In de motivatie waarom ze door het land toeren ben ik echter totaal niet in geïnteresseerd. Het kan me niet schelen waarom deze band speelt, als ze maar spelen. Dan ben ik weer helemaal blij, maar toch jammer dat niet elk nummer in hoge kwaliteit wordt afgespeeld hier.

De visuele kant van deze reis is erg fraai te noemen, vooral door de sterke sfeer die de landschappen meegeven aan de boel. Schitterende beelden eigenlijk, goed ondersteund door de muziek. Cinematografisch is er helemaal niks mis met de film. Het geeft de boel een rauw maar tevens ook een kleurrijk sfeertje. Ik heb dan ook weinig te klagen als liefhebber van visuele pracht.

Misschien stelt de film inhoudelijk weinig voor en is wat je uiteindelijk te zien krijgt mooier, maar niettemin vond ik het een geslaagde kijkbeurt. Een top 250-notering is zonder twijfel te hoog, maar de muziek en de rauwe beelden van de IJslandse landschappen maken veel van de inhoudelijke tekortkomingen goed. Leuke ontdekking.