Heima (2007)

Ben hier wel benieuwd naar... Máár 3 sterren van Alastor en kappeuter?

Ik ben geen echte Sigur Rós liefhebber. Ergens vind ik het wel mooie kwetsbare muziek, maar ergens vind ik het ook zielig gejank, dat na een paar nummers erg begint te irriteren / vervelen.

In Heima prachtige beelden van IJsland. Mooie cinematografie. De beelden passen erg goed bij de muziek.

De mensen van Sigur Rós zijn erg verlegen en erg bescheiden, soms een beetje op het irritante af. Doodgewone, maar sympathieke mensen. Erg veel hebben ze niet te melden, maar wat ze zeggen, komt recht uit het hart.

De beelden zijn mooi en de muziek is prachtig (ik ben wel een fan), maar als documentaire stelt dit toch een beetje teleur. Dat is omdat de bandleden nauwelijks iets zinnings te melden hebben en je soms meer het idee hebt dat je naar een reclamefilmpje van de IJslandse VVV zit te kijken.

Het gegeven van de film is aardig; een beroemde band die na een wereldtournee iets terug wil doen voor de IJslandse gemeenschap. Het zijn echter vooral de mooie beelden van het IJslandse landschap die er drie sterren uitslepen. De band Sigur Rós volg ik nl. al jaren, waardoor de interviews weinig toegevoegde waarde kennen en de film als geheel mij, ondanks de fijne muziek, geen "Wow-Erlebnis" geeft.

Ik ken de band niet zó goed, dus bij mij is de kans op zo'n 'wow-Erlebnis' wel reëel... In elk geval bedankt voor jullie reacties.

'Heima' mag dan ook niet als een documentaire over 'Sigur Ros' beschouwd worden, maar veeleer als een ode aan het 'thuisland' (door SR). Net als de kijker "ondergaat" Sigur Ros bij de terugkomst naar hun land de pracht, hun commentaar is dus een soort weerspiegeling van wat de kijker zo ook al aanvoelt. Op die manier worden de interviews totaal overbodig, zeker omdat ze geen inkijk geven in hoe de bandleden muzikaal een nummer scheppen.

Over de band zelf leren we dus niets bij, maar gelukkig stond bij dit 'project' een meesterlijk cineast achter de camera. Met oog voor detail weet Dean DeBlois Sigur Ros in te bedden in het overweldigende landschap, ze worden er deel van en aan het einde van het nummer zijn ze er onlosmakelijk mee verbonden. Toch zit er heel wat beeldvullerij in het geheel, en dat stoort. Het Ijslandse publiek is niet altijd even esthetisch, en ook de mystiek is soms zoek (bijvoorbeeld in 'Agaetis Byrjun') - omwille van de banaliteit van de beelden.

Waarom ik toch een betrekkelijk hoge score geef? De "wow-Erlebnis" (waarvan reeds eerder sprake) drong zich toch op bij het begin van de documentaire (prachtige live-set in magistrale kleuren) en bij de reusachtige climax waar het allerlaatste nummer (in Reykjavik dus) naar toe werkt: de drumsolo is magistraal, en even later barst het geheel los in een niet te vatten hoeveelheid energie die alleen maar live kan opgewekt worden. De polyfonie is een feit, en ondanks het pompeuse karakter van de muziek (gitaren op "overkill") gaat de finesse nergens verloren. Alleen een band met wereldklasse kan zoiets, maar voor de doorsnee Sigur Ros-fan is dat uiteraard een understatement.

'Heima' bevat nog meer mooie muziek, maar de grootste verdienste mogen we toch toeschrijven aan de regisseur, die de magie van een stelletje musicerende Ijslanders pretentieloos koppelt aan de betoverende schoonheid van hun "heimat". Chapeau!

3,25*

Ik heb iets met IJsland... ondanks dat ik er nog nooit geweest ben. Verklaring? Waarschijnlijk vanwege het feit dat er opvallend veel goede muzikanten vandaan komen en dat ik van mijn favoriete fotografen zonder moeite een compleet IJslands elftal kan opstellen. IJsland is voor mij een soort plek waar creativiteit, rust en intrinsieke schoonheid altijd bovenaan de agenda lijken te staan. Alsof het daar bij wet verplicht is dat je mooie dingen moet maken. Zal het dan toch die unieke omgeving zijn die iedereen zo inspireert om fantastische producten te maken?

Heima laat die mooie plek in ieder geval heel fijn zien en houdt alle mysterie makkelijk in stand. Een lekkere slice of Iceland, aan elkaar gebreid door de bandleden van Sigur Rós. Het versterkt elkaar allemaal zo fijn dat ik kippenvel niet kan onderdrukken. Gepassioneerd gedaan, beeld, geluid, alles.

En ach, laat dit dan maar een VVV –filmpje zijn, als je dat dan zo sfeervol weet te doen, van zo’n geweldig geheel, dan hoop ik nog veel gelijksoortige VVV-filmpjes te kijken in de toekomst.

Dat Sigur Rós is wel een suf zooitje bij elkaar zeg... Kolere, niet mijn keus om een wild avondje mee te gaan stappen... Tijdens hun optredens zitten opa en oma dan ook gezellig met de kleinkinderen kaakjes in de thee te soppen.

De muziek, is 'anders', maar best leuk voor een minuut of twintig. Daarna hoefde het van mij niet meer, maar Heima ging nog wel zo'n tachtig minuten door.

De grote kracht van Heima ligt wat mij betreft in de beelden. De shots zijn echt schitterend! Wat een prachtig land is dat IJsland toch. Rust, vrijheid, ongerepte natuur en blonde mensen. Ik zou er graag eens naartoe willen.

http://www.youtube.com/watch?v=lr4s7KeCbV8

*zucht* Ik woon in het saaie Nederland

Dit is echt een fantastische documentaire. Beelden gecombineerd met hun uitzonderlijk goede kwaliteit muziek, levert een prachtige prent op. Schitterend!

Zo denk ik er ook over. De film had inderdaad iets weg van een reportage uit een toeristisch programma dat de naam als 'Ijsland Vakantieland' zou hebben, en de beelden van toestromende mensen waren behoorlijk melig naar mijn aanvoelen, maar ik heb ongelooflijk genoten.

Ik vind de muziek van Sigur Ros heerlijk, dus voor mij was het een prachtige kijkervaring om deze muziek live gespeeld te zien worden in de meest prachtige/intieme omgevingen. Beeld en geluid waren voor mij perfect op elkaar afgestemd.

De makers/groep hebben met 'Heima' heel mooi hun idee overgebracht aan de kijker (Ijsland als één fantastische brok natuur en oord van herbronning). Dat idee, dat door de hele film heen doorgetrokken werd, werd op het einde een beetje onderbroken door de imposante en luidruchtige passage in Reykjavik: het vloekte toch een beetje met de rest van de film vond ik, en eerlijk gezegd vond ik het ietwat spijtig dat de film hiermee eindigde (gelukkig volgde er tijdens de aftiteling nog een mooie intieme vertolking). De voorlaatste scène was in mijn ogen alvast een beter sluitstuk geweest.

Ook weet ik niet of die teruggespoelde beelden van waterdruppels en stromende rivieren veel effect op me hadden, in die zin dat ik geloof dat ik er niet meer door getroffen was dan wanneer ik de oorspronkelijke opnames zou gezien hebben.

'Heima' is voor de Sigur Ros-liefhebber een heerlijke documentaire, en ik hoop dat ik hem ooit nog eens in een grote bioscoopzaal met aandachtig/zwijgzaam publiek zal kunnen bekijken.

4*

ik vindt sigur ros echt geweldige en kwetsbare muziek maken,

ik heb de documentaire geleend van een vriend en vind hem prachtig

Eindelijk kon ik 'm zien! De concertfilm van Sigur Ros. Geniale muziek, begeleid door prachtige shots van IJsland, beelden van de concerten zelf (ja, dat zijn ook beelden van IJsland) en interviews met de bandleden. Nog nooit een concertfilm gezien die het geluk en de saamhorigheid zo goed over weet te brengen. Uniek, mogen we wel zeggen. Een must voor de liefhebbers van de muziek. Voor diegene die daar nog niet bekend mee zijn is dit een bijzonder goede start. Ik kan alvast niet wachten op de 2 concerten dit jaar.

Wonderschone muzikale documentaire over/met Sigur Rós. Niet alleen muzikaal briljant maar de beelden en sfeerimpressies van IJsland zijn echt schitterend. 97 minuten genieten van een prachtige documentaire! Wat mij betreft de mooiste muziek dvd-video die ik ooit heb gezien. De dts-geluidskwaliteit is ook uitstekend.

Op dvd-1 (de documentaire) staan de volgende nummers van Sigur Rós:

1. Titles/Intro

2. Glósoli

3. Sé Lest

4. Ágætis Byrjun

5. Heysátan

6. Olsen Olsen

7. Von

8. Gítardjamm

9. Vaka

10. Á Ferð Til Breiðafjarðar Vorið 1922 (with Steindór Andersen)

11. Starálfur

12. Hoppípolla

13. Popplagið

14. Samskeyti/Credits

DVD-2 bevat de live opnamen van hun concerten.

Rustig jij! Sigur Rós maakt groeimuziek. Dus luister een paar albums en dan 10 keer per stuk. En bezoek eens een live-optreden van ze. Dan kijk/luister je waarschijnlijk anders naar deze film.

Ja, dan kijk je tegen elke artiest anders aan...

Ja, maar Sigur Rós staat er om bekend dat hun muziek niet bij iedereen direct aanslaat vanwege de vele details. Ook staan ze bekend om hun grootse live-shows.

*voordat ik dit bericht ging typen heb ik eerst weer even de eerste Sigur Ros hit op Youtube beluisterd...

Ik vind de muziek best wel wat hebben, en daarbij passen de beelden ook prachtig bij de muziek, maar zoals ik al zei gaat het me na een kwartiertje/twintig minuten echt tegenstaan. Als ik een paar van hun albums tien keer per stuk moet luisteren, dan vrees ik dat ik depressief word en net zo somber ga kijken als hun: http://www.bridgeinstruments.co.uk/images/apages/sigur_ros.jpg

Sigur Rós trad eergisteren op op Lowlands. De VPRO trok deze conclusie: "Natuurlijk probeer je uit te leggen wat hier gebeurt. Je kunt beginnen over vulkaanuitbarstingen en wijdse vlaktes, over universele emoties, over gewichtloosheid en het allesomvattende niets, maar dan sla je de plank volkomen mis. Veel te banaal. Zodra de laatste noot geklonken heeft vallen mensen elkaar in de armen. Echt waar. Er staan zelfs mensen te huilen. Niet 1, niet 5, maar zeker 10. Een jongen staat met zijn handen voor zijn gezicht. Noem het maar aanstellers, noem het maar flauwekul. Als een band dit met mensen kan doen, waar heb je dan nog woorden voor nodig?" Het is kippenvelmuziek en de beelden van het schitterende IJsland (ik ben er gelukkig wél geweest!) maken het helemaal af. Briljant.

Ik geloof je LittleBox. De VPRO verliest sowieso aan geloofwaardigheid bij mij.

Sigur Rós bezorgt mij op plaat al rillingen en opvliegers, stel je een live-optreden eens voor. Ik ga ze zien eind van het jaar.

Zeg je in huize Pindahaai IJsland, dan zeg je Sigur Rós. Of je het nou over muziek, of over film wilt hebben.

De quote van VPRO bevestigt toch alleen maar jullie punt?

Ik ook, godzijdank. En inderdaad, de VPRO bevestigt mijn lezing; het cijfer loog er ook niet om: een 9.

Oh, mijn excuses, ik las nogal scheef. In dat geval is het een verrassend stuk van VPRO, die ik niet hoog heb zitten.

Ah, dan moeten we gelukkig de VPRO niet volledig afzweren.

Liever wél, maar goed, ze houden zichzelf in de race op deze manier.

snik...

5*

...zucht

Ik merkte af en toe dat ik naar dromenland afdreef. Niet door een hypnotiserende werking van de beelden, maar door de bij tijd en wijle wonderschone muziek. En u voelt het al aankomen, als een film het louter moet hebben van de muziek, dan schort er waarschijnlijk iets.

“In IJsland heeft elk dorp een koor.” Ja, en in Denemarken. En in Zweden. De hele film is gevuld met dergelijke zinsnedes. Het is allemaal zo godvergeten kneuterig, nietszeggend en oninteressant. Ik zou Scandinavië bijna het synoniem van kleinburgerlijkheid noemen. Om moedeloos van te worden.

Gelukkig krijgen deze demythologiserende interviews niet alle schermtijd. Zo zien we ook nog concertregistraties, parades waar de hele dorpsgemeenschap aan deelneemt, concertregistraties, en landschapsfotografie. Fotografie, want het zijn grotendeels stilstaande beelden. Jammer dat hier weinig filmisch mee gedaan is. Diashows heb ik nooit zo interessant gevonden. Dan blader ik liever in een NG terwijl ik zelf muziek van Sigur Rós opzet.

Pas met de intrede van van Popplagið werd mijn aandacht weer aangewakkerd. Niet alleen door de perfect uitgevoerde climax van het genoemde nummer, maar ook door de beelden die op het grote scherm in Reykjavik werden geprojecteerd. We zien die beelden vooral via dat scherm, maar sporadisch vullen ze ook full screen de eigen beeldbuis. Meer van dat, en deze film had een geweldig intens einde gehad. Nu overheerst de herinnering aan truttigheid. Helaas.

1.5*

Kneuterig, kleinburgerlijk en truttig? Wat zegt het dan over mij dat ik al tijdens Heima m'n tas begon te pakken om voorgoed het luide, asociale en vervelende Nederland te verlaten en me over te geven aan de puurheid van dit hemel op aarde?

Schitterende beelden en ronduit perfecte muziek, ik ben nog aan het nasnikken en -zuchten. Dit is hoe het moet zijn. Dan maar een kneuterig trutje

Precies.

Als iemand een tip heeft waar arme studenten dit goedkoop kunnen kopen, graag, want hij kost toch minstens 20 euro.