Heima (2007)

Nee dat begijp ik ook wel, maar dat had voor mij de documentaire wat interessanter gemaakt. Voor mij teert de documentaire vooral op de beelden, aangezien ik de muziek niet zo goed vind, en dat is net te weinig.

De nieuwe film van Sigur Ros "Inni" is ongelooflijk goed, hoe de regisseur en zijn editors de band in beeld hebben gebracht in niet te vatten. Deed me bij momenten zelfs denken aan scenes uit stille films!!!!! Weet niet of deze op moviemeter komt of dat deze thuis hoort op musicmeter.

Inni is komende week op TV trouwens.

Wanneer, kan er niets over vinden?

1 december, Canvas 00.00 uur

En je vind Enya mooier? Sorry maar: De muziek die deze band maakt is veel sfeervoller, emotioneler en vooral veel mooier.

Prachtige film met fantastische muziek. De beelden zijn prachtig en hartverwarmend.

Ook een leuk idee om gratis concerten te geven, ook de extra dvd die erbij zit met nog meer songmateriaal is erg leuk.

+1

Speciaal een account aangemaakt voor deze film.

Wát een band. Dit kan ik niet objectief beoordelen als documentaire. Prachtig portret met prachtige muziek.

5*

Vreselijke muziek gemaakt door lelijke mensen op een veel te koud eiland. Nix voor mij.

Nochthans was het daar 20°C toen ik daar was maar eigenlijk ook gezakt naar -4°C en een sneeuwlaagje van 30cm in één nacht. Het was een late winter dus daarom nog deze temperaturen in de eerste dagen van Mei.

Nog vier stemmen,...

Haha

Voor diegenen die in België wonen: Zaterdag komt deze prachtfilm op Acht.

Thanks voor de tip, zal hem opnemen. Had hem alleen nog maar eens gehuurd.

Dat somt het voor mij eigenlijk ook wel op ja. Slaapverwekkende, geitenwollensokkenband. Wat een suffe bende bij elkaar zeg. De muziek was dramatisch eentonig, en daar kwam dan steeds dat schriele, schelle rotgeluid van de stem van de zanger doorheen.

Sommige beelden waren wel mooi, maar mooie beelden maken nog geen goede documentaire (of het nou een muziek- of natuurdocumentaire is).

1,5 uur ververling: 1,0*.

Tamme docu. Soort "Ontdek je plekje" in IJsland. En dat IJsland mooi is weet ik van mijn vakantie daar van vorig jaar. Dus dat was makkelijk scoren. Muziek was niet helemaal mijn din en vond de castraat zanger best vervelend. Begon het halverwege als een soort Mockumentairy te zien en toen werd het best geestig eigenlijk. Had met een meer absurdistische insteek veel meer in gezeten.

2,5*

PS. Sigur Ros moet hun internet fanbase goed voor elkaar hebben, want dit hoort natuurlijk in de verste verte niet in de top 250 thuis..

Als IJslandkenner en muziekfreak móest ik deze dvd indertijd natuurlijk kopen.

Inmiddels heb ik m al weggegeven, dan wel geruild tegen een Japanse persing van een Ian Gillan elpee.

IJsland is mooi, heel mooi, indrukwekkend en maakt me helemaal gek.

Helaas maakt de muziek van Sigur Ros me ook helemaal gek, maar dan op de verkeerde manier. Sterker nog; de muziek die in IJsland wordt gemaakt is één van de weinige dingen die me totaal niet bevalt van dit schitterende land (dat quasi-alternatieve geneuzel, en dat mieterige gegil).

Het enige mooie aan deze dvd (ik had de dubbele versie) vond ik het foto boek, maar foto's van IJsland heb ik al in overvloed, en die speel ik wel op de pc af met goeie muziek eronder.

Oké; dit gaat er meer over dat ik Sigur Ros niks vind, maar voor de beelden hoef je deze dvd ook echt niet te kijken,

Van het mooie IJsland is maar bitter weinig te zien in dit debacle; scoor dan liever een docu, of een IJslandse fim, want films maken kunnen daar ze dus wel. En willekeurig welke docu over IJsland laat je op het puntje van je stoel zitten.

Perfecte film om half met je ogen dicht te dommelen en te genieten van de beelden en de muziek. Documentaire-aspect werkte wat mij betreft dan ook wat minder, het haalt het dromerige aspect uit de cyclus. Met andere woorden, je moet wat actiever gaan opletten, terwijl een groot deel van de film eigenlijk zorgt voor een soort meditatieve toestand.

daarom 3.5* maar wel erg genoten!

Niet vervelend om naar te kijken.

Gelukkig want als t alleen luisteren was geweest, was t ijs niet gebroken.

De combinatie maakt t wel een artistiek geheel.

Een zesje, mag dat?

Vlak.

Het is voor mij onbegrijpelijk hoe er bij een project als Umfeld oeveloos geluld kan worden of het dan wel of niet een "echte" film is, en dit gewoon in de Top 250 staat te pronken. Heima heeft als film echt bijzonder weinig te bieden.

Enerzijds is er het docu-aspect, al bij al 5 minuutjes aan onzinnige oneliners. Het zullen verder lieve mensen zijn, Sigur Ros, maar dat dat stelletje commune-hippies niet zo van de stad houden en hun accoustische, met kampvuren opgeleuke optredens als een vorm van "thuiskomen" zien hoef ik niet uitgespeld. Ook niet op twee verschillende momenten van drie verschillende bandleden. Zulke dingen spreken wel voor zich denk ik ... had gewoon integraal gecut mogen worden.

Als abstracte audiovisuele ervaring mist het de wisselwerking tussen beeld en muziek. De muziek was er duidelijk eerst, de beelden zijn er daarna ondergemonteerd. Krijg je wat hinten van fanfaremuziek in de muziek van Sigur Ros, komt er prompt een fanfare de hoek om. De film blijft de hele tijd wat op dat niveau hangen jammer genoeg. Ook de beelden van Ijsland zijn niet bepaald van het hoogste niveau. Ongetwijfeld een erg mooi land maar een omhoog lopende waterval of halfbakken abstract muurtje maken nog geen mooie cinema. Doet Björk het vaak toch beter.

Rest enkel nog de muziek. Apprecieer het wel dat Sigur Ros meer organische muziekstukken speelt. Geen couplet/refrijn deuntjes maar sterk opbouwende nummers. Het is jammer dat er een zanger bijhangt wat zonder uitzondering is de muziek een pak sterker wanneer de zanger z'n mond houdt. Wel jammer blijft het analoge karakter van de groep, iets wat erg sterk naar voren komt in de finale climax. De opbouw is nagenoeg perfect, erg sfeervol, maar er zit niemand in het bandje die een finale knal kan geven. Uit wanhoop begint het drummertje wat wild rond zich te slaan, maar dat was dan eerder een anticlimax.

Voor de af en toe mooie muziekale stukken kan ik nog een halfje extra kwijt, maar verder is dit een redelijk brak in elkaar gedraaide "film". Eentje waar beeld de muziek op de meest platte manier aanvult, en het ritme verstoord wordt door idiote statements en oneliners.

1.0*

Tja, persoonlijk vind ik die plek in de top 250, en dan nog eens in de buurt van de top 100, toch wel lichtelijk fantastisch Tegelijkertijd gaat dat nog wel wat lage stemmen opleveren schat ik zo.

Voor wat het waard is, Heima past perfect bij de muziek. De lange panorama-shots vallen mooi schitterend samen met de rustige, ambient-muziek. Wie beweert dat dit geen audiovisueel spektakel is, kan ik simpelweg niet serieus nemen. Het kan je muziek niet zijn, prima.

Maar als het dat wel is mag je er meteen 5* aan kwijt? Erg serieus ...

Jup, ik heb een 5,0* gegeven omdat het mijn muziek is.

Dat is toch wat je wilde horen?

Ik hoef helemaal niks van je te horen, maar als je hier wat belachelijk gaat reageren laat ik het niet na gezellig mee te doen.

Het alternatieve geneuzel en dat mieterige gegil, zoals het hier genoemd wordt, die de zanger brengt is de prachtige Ijslandse taal en een variant erop onder de vorm van een dialect. Het is gewoon geweldig dat de band deze traditie in stand houdt en zich niet laat verleiden tot de Engelse taal wat niet werkt of zou werken bij hun muzikaal talent.

Volgens mij, al zeggen ze zelf van niet of zouden ze zelf nooit die woorden in de mond nemen, is Heima ( thuiskomen ) een soort wake up call, misschien zelfs een uiting van protest. Want de pracht van Ijsland heeft sterk te lijden en dreigt te verdwijnen door de industriële vooruitgang van het land. Iedereen die ooit al een voet op Ijslandse bodem heeft gezet kan dit niet ontkennen.

Verder vind ik opmerkingen als 'het drummertje begint wild om zich heen te slaan' totaal overbodig en niets bijdragen aan deze documentaire.

Ik had dan ook niet de intentie wat bij te dragen aan de docu zelf, meer dan een duidelijke toelichting van m'n stem had ik niet voor ogen en daarvoor was die opmerking meer dan essentieel.

Heerlijk dit, ik zat wat achtergrondinfo over sigur ros te zoeken en toen zag ik dat er ook documentaire over hun was. Mede door het hoge cijfer ben ik benieuwd!

De muziek van Sigur Rós heeft me nooit gepakt - waar ik op zich wel een liefhebber van "post-rock" ben - maar ik herinnerde me eigenlijk niet meer waarom. Na deze documentaire is dit me weer volledig duidelijk geworden, met name de vocalen zijn totaal niet te doen. Als de focus dan ook op de muziek en de concerten in het thuisland ligt wordt het al een langere zit dan waar je op hoopt.

IJsland is een heel mooi land. De shots van de landschappen zijn vanzelfsprekend dan ook de moeite waard. De interviews blijven helaas vrij op de oppervlakte en de bandleden hebben ook al

weinig te melden. Woorden als geitenwollensokken en kneuterig kwamen al snel in me op. De punten die overblijven zijn dan ook voor het visuele vlak. Al moet ik zeggen dat de opbouw van het laatste nummer ook wel sterk is.