DragonHeart (1996)

Redelijk. Heb me alleen groen en geel ge-ergerd aan dat gekreun en geschreeuw van Quaid.

Jeugdsentiment, maar na de film vanavond na vele jaren weer eens te hebben gezien, valt het toch ietsje tegen. Iets wat ik wel vaker heb met films uit mijn jeugd, maar Dragonheart is gelukkig nog wel een hele vermakelijke film. Het acteerwerk is niet geweldig, maar het werkt prima voor een fantasyfilm waar nog behoorlijk wat humor in is gestopt tussen al de serieuze stukken van het verhaal. Ik vind alleen dat het allemaal wel ietsje minder had gemogen af en toe, want de film wordt te vaak erg flauw waar het juist op zijn sterkst is bij de interactie tussen Bowen en Draco, wat ik graag meer had willen zien in plaats van de flauwe Brother Gilbert. Ook vind ik de schurk miscast, hij komt niet erg indrukwekkend over als tiran. Sean Connery is nog steeds geweldig als Draco, en Draco komt nog steeds fantastisch tot leven met CG op een niveau die ik tegenwoordig lang niet in alle special effects gedreven films zie. Al met al nog steeds een zeer vermakelijke fantasyfilm, maar het had allemaal ietsje minder flauw mogen zijn en ik heb, nu ik de film zie als twintiger, toch het gevoel dat er meer in had gezeten.

Een 3,0

Niks te maken met een film als Reign of Fire. Richt zich meer op tieners. De draak heeft dialoog, gevoel voor humor en een gouden hart. De beelden van de draak zijn mooi geintegreerd en het einde geeft iets extra's aan het matige verhaal en de anders chaotische structuur. Acteurs zijn niet sterk. Quaid viel mee... de andere acteurs bakten er bijzonder weinig van. 3* dankzij het mooie einde.

Jeugdsentiment, lange tijd terug al eens gezien en nu voor de 2e maal. Maar wat me dan opvalt is eigenlijk hoe mooi de draak vorm gegeven is en hoe slap het verhaal is.
Connery spreekt Draco leuk in en de nodige grappen komen dan ook voorbij. Quaid als ridder Bowen doet het niet onaardig, alhoewel hij soms wat overdrijft in zijn mimiek. Geinig om Thewlis in deze rol te zien als boosaardige koning Einon, die zelfs met een drakenhart bonzend in hem, nog kwaadaardig blijft. Dit i.t.t. zijn rol van Sirius in de HP-reeks. Postlethwaite als Gilbert of Glockenspur is soms hilarisch.

Vanwege de nostalgie en vanwege de erg toffe Draco,

3*

Wow, ik vond de shots met de draak erin erg mooi in elkaar gezet en soms zelfs spectaculair. Leuk dat een van oorsprong spannend fantasyverhaal ook zo veel humor bevat. Het enige nadeel hieraan was dat het, door deze luchtige ondertoon, nergens echt spannend werd. Maar toch heb ik zeker wel genoten van deze film.

Vroeger als tiener was dit één van mijn favoriete films en in de jaren 90 heb ik deze film wel tig keer bekeken. Vorig jaar na een pauze van ruim 12 jaar nogmaals bekeken en helaas vind ik de film tegenwoordig een stuk minder leuk dan vroeger.

Het verhaal is een regelrechte ramp en zelfs voor een fantasyfilm erg ongeloofwaardig. Ook vond ik het erg jammer dat die draak een wel erg hoog knuffelgehalte heeft. Niks geen bloeddorstige draak, maar een uit de kluiten gewassen teddybeer. Ook het acteerwerk vond ik vrij wisselvallig. Dennis Quaid vond ik nog wel aardig als held en ook David Thewlis was een leuke schurk. Dina Meyer acteert echter behoorlijk houterig en Pete Postlethwaite is eerder irritant dan komisch. Dan vond ik Jason Isaacs een stuk komischer als de geniepige slijmbal Lord Felton.

Het uiterlijk van de film is gelukkig een stuk geslaagder. De kostuums en decors zijn uiterst fraai en ook de gevechtscènes zijn mooi gechoreografeerd.

De twee beste punten van deze fantasyfilm zijn echter de trucages en de muziek. De draak Draco is fantastisch geanimeerd en na ruim 18 jaar heb ik nog altijd geen draak in de bioscoop gezien die beter dan deze is geanimeerd. Dat is toch wel opmerkelijk aangezien de wereld van computeranimatie behoorlijke stappen heeft gemaakt sinds 1996.

De muziek van Randy Edelman is een pareltje en geeft de film behoorlijk wat sfeer.

Het is jammer dat het verhaal zo zwak is, de personages te weinig worden uitgediept en de draak zo kinderachtig is. Anders had dit wellicht één van de beste fantasyfilms ooit kunnen worden. Aan het talent voor en achter de camera lag het namelijk niet.

"A knight is sworn to valor. His heart knows only virtue. His blade defends the helpless. His might upholds the weak. His word speaks only truth. His wrath undoes the wicked!"

DragonHeart is een beetje een onderwaardeerde film. Een van de laatste epische fantasy-films voor Lord of the Rings, waarna vele goedkope kopieën volgde.

Dennis Quaid is een prima hoofdpersoon maar Liam Neeson, die eerder in de productie de rol zou krijgen, zou vele male beter zijn geweest. David Thewlis was ook best een aardige bad-guy, zijn stem deed me een beetje denken aan een jonge David Warner. Pete Postlethwaite was ook wel leuk als de monnik. Sean Connery bewijst dat hij niet alleen een erg goed acteur maar ook een erg goed stem-acteur is, wat een geweldige stem heeft die man toch.

Het verhaal van DragonHeart was een beetje matig. Vooral het begin van de film vond ik bijzonder knullig, de tweede helft werd een stuk beter.

De draak was wel grappig. Het zelfde team dat de dino's in Jurassic Park maakte heeft zich hier met de draak bezig gehouden. In tegenstelling tot Dragonslayer - waar ILM ook aan werkte - is de draak volledig CGI (op één poot na) en worden er geen animatronics gebruikt. In close-ups zag die draak er dan ook veel beter uit, deze draak is in de vlieg-shots wel stukken beter. In sommige shots zag de draak er ook ongelofelijk realistisch uit maar in andere weer erg slecht. Toendertijd konden ze de CGI wel veel beter met de rest van het beeld combineren als nu, nu zou het hele landschap met alles erbij ook CGI zijn geweest. Toch is de draak zo slecht nog niet voor de, toch wel wat kinderlijke, toon van de film.

De muziek van Randy Edelman was mooi, vooral aan het einde.

AL met al vond ik DragonHeart toch wel een leuke avontuurlijke fantasy-film. De actie was prima, al was er helemaal geen bloed bij het hakken en zagen (duidelijk gedaan om de film geschikt voor kinderen te houden). Het is geen meesterwerk maar zo slecht als men voordoet is het ook zeker niet.

Geinig fantasyfilmpje in middeleeuwse setting met als grote ster een draak die met een Schots accent spreekt. Enigszins jolig dus en het is dan ook Draco die de film redt. De film is een paar jaar later gemaakt dan Jurassic Park, maar het blijft toch wel knap met de middelen van toen zo'n draak er uit ziet. De rest van de film is wat cliché: de huidige koning is een eikel en de arme onderdanen rebelleren onder leiding van Dennis Quaid en dus Draco: whoehoe! Iets meer onzinnige lol was leuk geweest, maar dit was ook nog wel onderhoudend genoeg.

Matige familiefilm. Het verhaal kon me niet echt bekoren. Een drakendoder die uiteindelijk samen onder 1 hoedje gaat spelen van de draak gaat me toch wel ver. Zeker als het de draak is waarop hij eigenlijk wraak wou nemen net zoals op koning Einnon. Zelfs nadat de draak daadwerkelijk spreekt en dan nog met de bekende stem van Sean Connery heeft hij nog steeds niet door dat het deze draak is die hij zocht. Dennis Quaid speelt hier matig tot goed, net als de meeste andere acteurs. Soms wat theatraal, maar ik veronderstel dat dit de bedoeling is, het lijkt me tenslotte duidelijk om een kinderfilm te gaan. De draak ziet er zeker niet slecht uit voor een film uit 1996. Samen met de muziek en de vrij degelijke choreografieën in het zwaardvechten geven deze film een voldoende.

Onlangs de film weer eens op tv gezien, toen de film 20 jaar geleden uitkwam zaten er special effects in die verbazing wekten, zoals het ( toen )natuurlijke bewegen van de draak. Nu doet het wel wat gedateerd aan, maar het stoort niet. Dat komt doordat de film verder goed in elkaar zit, ook al is het een fantasy film en is het verhaal al vele malen eerder verfilmd, de film kijkt nog steeds lekker weg. Andere pluspunten zijn schitterende landschappen en decors. Ook de actie is goed verzorgd. De acteerprestaties zijn oké, al vond ik dat Thewlis niet op zijn plek was als schurk, ligt waarschijnlijk aan mij nadat ik hem gezien heb in de Potter reeks. De show wordt gestolen door Connery, zijn typische warme stemgeluid zorgen ervoor dat de draak geloofwaardig is, ik ken maar een andere acteur welke ook zo'n overtuiging in zijn stem kan leggen, Morgan Freeman. Maar het mooiste aan de film is de muziek, Edelman gaat in deze film naar de toppen van zijn kunnen. Vooral het nummer to the stars blijft in je geheugen zitten. Dragonheart is een zeer genietbare film al was het alleen maar om de muziek.

Matig.

Cohen is altijd een beperkte regisseur geweest met enkele hele kleine uitschietertjes. Maar ook die titels kregen bij mij enkel een zesje of een zeven. De rest van zijn carrière is relatief matig en beperkt. Ook deze vroegere DragonHeart blijft beperkt in de inhoud.

Vooral de look van de film is niet al te best. Erg simpel in elkaar gestoken sets en makkelijk camerawerk. Scenes zoals de vroege aanval op het boerendorpje zien er maar sfeerloos en droevig uit. Er is weinig leven te bekennen en de stijl blijft ten alle tijden nogal saai. Dat is enkel het begin van een film die visueel nergens weet te overtuigen.

Acteerwerk is gelukkig net wat beter met een prima Quaid in de hoofdrol. Connery blijft ook een erg intimiderende en herkenbare stem hebben. Je kan de beste man maar moeilijk afrekenen voor zijn personage. Dat personage is helaas wel een ontzettend lelijk geanimeerde draak. Het leek zowat het begin te zijn voor de SyFy-films. Jammer, want zijn draakje was wel leuk verder. Hij ziet er alleen niet uit.

Eerste helft van de film wil dankzij de humor nog wel luchtig uitpakken, maar als de film langzaam serieuzer gaat worden begint het allemaal als een kaartenhuis in elkaar te vallen. Tweede helft van de film is maar een saai spektakelstukje met een teleurstellende finale en onzichtbare pogingen tot sentiment.

Het is echter de bijna afwezige cinematografie en kleurloze invulling van de sets die de film het meest op zijn plaat doen vallen. Het ziet er allemaal te simpel uit, alsof er gewoon 0.0 moeite in is gegaan. DragonHeart zal vast een leuke film zijn geweest als je ermee bent opgegroeid, maar ondertussen laat het allerlei steken vallen. Cohen bewijst eigenlijk opnieuw aan mij dat hij op regievlak niet heel veel voorstelt.