The Many Adventures of Winnie the Pooh (1977)

Niet erg ik ben ook geen fan hoor Die aflevering was gewoon een vage herinnering van mij toen mijn nichtje en neefje nog klein waren en veel naar deze tekenfilms keken. Dat is ondertussen al een hele tijd geleden wat dat nichtje van mij wordt binnen een week 18!

Omdat dit uit een boek voorgelezen wordt, springt het naar mijn idee van de ene situatie in de andere. Hierdoor zie je eigenlijk maar de helft, wat jammer is want Pooh Bear is lief.

Voor de kleintjes waarmee ik het keek maakte bovenstaande ook niet uit trouwens.

Minste Disneyfilm tot nu toe. Ik heb nooit wat met Winnie De Pooh gehad. Vond hem heel vriendelijk maar ook ontzettend dom en lui. Uiteraard zijn beer en rest van de personages enorm bekend , maar de meeste doen me niet zoveel, buiten Konijn en Ior. Daarbij is de film ook veel te vrolijk en hield ik niet van het narratief (meerdere verhaaltjes in 1). De verhalen op zich zijn ook niet spannend of baanbrekend maar redelijk standaard en saai.

Er zitten wel goede dingen in. De animatie is best goed en de vertelstem was heel aangenaam. Ook fijn hoe er werd gespeeld met zowel boek als film. Tevens klinken de liedjes uiterst aangenaam in het gehoor.

Al bij al voelt dit toch als een buitenbeentje aan. Het is niet zo mijn meug, geef mij maar een groot verhaal met wat spanning. 2,5*

Qua animatie is deze film niet onaardig en de personages zijn ook best sympathiek, hoewel ik er verder niet heel veel mee heb. De drie weinig interessante verhaaltjes zorgen er echter voor dat het een matige Disney film is en een best lange zit. De verbinding tussen het boek en de animatie is best aardig gedaan, maar wordt ook best veel herhaald.

Na al die jaren nog steeds schattig. Mijn dochter heeft er duidelijk minder mee, maar dit was haar kennismaking. Ik hoop dat die serie uit de jaren negentig ooit weer eens fatsoenlijk verkrijgbaar wordt, want die is uiteindelijk toch wel een stuk kleurrijker en avontuurlijker. Deze Winnie The Pooh is natuurlijk waar het mee begon. Een paar korte verhalen die mooi tot een geheel gesmeed zijn. Hoewel ik nog wel iets mis, denk ik dat het anno 2018 nog steeds wel werkt. De langzame manier van vertellen, de relatief simpele manier van animeren en de simpele avonturen. Het heeft nog steeds een hoop charme. Volgend jaar zal ik de kleine het wel weer eens voorschotelen.

Heel erg leuk eigenlijk. Winnie The Pooh is pure nostalgie in de eerste plaats, maar deze klassieker staat ook daarbuiten vrij stevig in z'n schoenen. Het stelt allemaal niet veel voor, maar er zit duidelijk wel veel hart en ziel in. De figuren worden allemaal tof in het verhaal verwerkt, en vooral de constant aanwezige humor en droogheid vond ik verrassend tof. Zo'n personage als Eeyore is gewoon lachen. Ook grappig dat Pooh eigenlijk weing meer dan een irritante zeurkous is. Het is hierdoor ook voor volwassenen best wel te trekken, althans dat vond ik. Dat de verteller actief meedoet aan het verhaal en praat met de personages is een leuke vondst, en de film-in-een-boek-esthetiek werkt prima. Bovenal is het een prachtig getekende film; dat moet je die Disney classics toch elke keer nageven. Leuke sfeersetting door de verschillende seizoenen waarin het verhaal zich afspeelt. Dat het in feite niet één lange film, maar eerder een verzameling van korte verhaaltjes is, vond ik perfect passen.

In mijn poging alle Disney-klassiekers eens te (her)kijken (in een willekeurige volgorde, dat wel) was deze Winnie The Pooh in ieder geval geen straf om te kijken; een stuk toffer en leuker dan ik had verwacht. Klein 3.5'je.

Frits Lambrechts (Teigetje) is echt geweldig in deze film!

Deze film wordt niet snel genoemd uit het lijstje van de Disney animatieklassiekers. Nochtans één van de bekendere figuren en volgens mij de eerste die ook zijn eigen franchise kreeg met speelgoed, series, films, spinoffs en meer. De film is een verzameling van enkele kortfilms. Gelukkig voelt het wat als een geheel door de constante met dezelfde figuren en de binding doormiddel van het spelen met de 4th wall en het boek met de gedrukte tekst.

Disney kocht de rechten, maar Pooh was op dat moment meer bekend in Engeland dan in de VS. Dus krijgen we ook een extra karakter in de film met Gopher de bever. Disney wou er een meer Amerikaans figuurtje in hebben. Normaal moest die Piglet vervangen, Die mag gelukkig wat later in de film toch nog mee doen.

De film mikt op een jonger publiek, maar de kracht ligt er in dat het vrij vast houdt (buiten die Gopher dan) aan het origineel. Met de gekende tekenstijl en de speelse figuren en de verteller. De muziek is opgemaakt zoals de musical Peter & De Wolf van Prokofiev, waarbij de verschillende figuren gelinkt zijn aan een ander instrument in de compositie.

Misschien begrijpelijk de film wat minder bekend is uit de Disneystal, maar langs de andere kant is de franchise rond Pooh wel bekend geworden. Qua aanpak is het mooi met respect gedaan en een eigen karakter.