Frost/Nixon (2008)

Geweldig !

Erg genoten van deze psychologische thriller. Nixon werd goed geportreteerd door de voormalige dracula.

Goede regie van Howard, die de charme van de oudere politieke thrillers kan brengen in combinatie met een goed gevoel van tijdgeest. Moest ook erg denken aan Oliver Stone. En een geweldige soundtrack. Howard laat zien dat hij een zeer bekwaamde regieseur is, ook al wordt hij soms afgezeken door kritieken.

Overroepen. De dialogen buiten het interview (dat verder prima in elkaar steekt) zijn eigenlijk maar slecht en simplistisch. Dat telefoontje tussen Sheen en Bacon is gewoonweg belabberd geschreven. Ook werd Nixon wel erg hebberig afgeschilderd, inderdaad als een karikatuur. Film boeide als geheel maar matig. Ik kijk de echte tapes nog wel eens, zonder een paar bijbedachte dingetjes en terugblikken van de betrokken, gespeeld door acteurs (hoe dom is *dat*).

Ik geef 2* voor de interview scenes en beide acteurs.

Film was best spannend, voor een film waarin enkel gepraat word. Toch kreeg het me niet helemaal mee. Bovengemiddeld punt omdat meneer Nixon geweldig speelt.

Topper. De afloop is bekend, maar wat is dit o zo spannend in elkaar gezet. Bovendien subliem geacteerd. Op het einde krijg je bijna medelijden met Nixon.

De Oscars zijn zeer sterk vertegenwoordigd dit jaar, dat merk ik meer en meer. Eigenlijk altijd zitten er in bij de Oscar-nominaties wel wat films die niet zo heel bijzonder zijn en meer tussendoortjes, of juist vrij zware films die eigenlijk puur genomineerd lijken omdat ze over een maatschappelijk zwaar thema gaan. Maar dit jaar vind ik het anders, echt een geweldig goed en leuk Oscar-jaar. Ik heb me de laatste tijd bij het kijken van de diverse genomineerden al erg vaak in superlatieven uit moeten drukken. Iets wat ik normaal niet bovengemiddeld vaak doe. Maar over The Wrestler, Revolutionary Road en vooral Slumdog Millionaire en The Reader ben ik erg enthousiast. Nu kan ik dat weer zijn over Frost/Nixon. Weer een favorietje erbij voor de Oscars.

Wat maakt de film dan zo goed? Aangezien de film niet zozeer om het plot, wat grotendeels is gebaseerd op waargebeurde feiten (het Watergate-incident waardoor Amerikaanse president Richard Nixon moest aftreden, en later een later legendarisch geworden interview gaf aan de Britse tv-presentator David Frost, het interview waar de hele film om draai), draait kan ik daar relatief nog redelijk kort over zijn. De film hangt voornamelijk aan elkaar dialogen. Degene die een directe rol spelen in het interview, maar ook die in voorbereiding daarop en in de stukjes uit het persoonlijke leven van de twee hoofdpersonen, om wat meer van hun karakter te schetsen.

Een film die zo aan elkaar hangt van dialogen (al zou ik daarmee Frost/Nixon tekort doen, maar daar kom later op terug) moet het vanzelfsprekend hebben van goed geschreven dialogen en goede acteerprestaties. Wat betreft beiden is de film de absolute top. De meerdere bijrollen worden sterk en eigenlijk foutloos gespeeld, maar het zijn vooral David Frost en Richard Nixon die eruit springen. Frost wordt zeer overtuigend door Michael Sheen vertolkt; de vlotte playboymaniertjes, de gebaartjes, fake-smiles en onzekere lachjes. Echt geweldig! Het viel me al helemaal op toen ik na de film op Youtube wat beelden van het echte interview terugkeek.

Toch is Frank Langella de grote uitblinker met een verbluffend goed gespeelde Nixon. De hele houding, de zware stem en manier van praten, de mimiek, echt sprekend Nixon! Dit vind ik een van de beste acteerprestaties ooit (de term wordt bijna van zijn kracht ontdaan doordat ik zoiets ook al zei over de prestatie van Kate Winslet in The Reader, maar het is gewoon toeval dat ik net zulke toppers vlak achter elkaar heb gezien), en zijn Oscar-nominatie is dan ook dik en dikverdiend. Ik moet op dit moment de films waarin de andere genomineerden spelen nog zien, maar ik kan me amper voorstellen dat deze rollen het spel van Langella echt kunnen benaderen. Volgens mij heb ik hier een Oscar-winnaar gezien.

Ondanks dat de film zo aan elkaar hangt van de dialogen en het spel van de twee titelpersonages kijkt Frost/Nixon wonderlijk goed weg. Sterker nog, de tijd vloog echt voorbij. En dat is de danken aan zeer vlotte en goede regie, en sterke cinematografie die echt in dienst van de film staat. De muziek van Zimmer is heel subtiel en prachtig, en zorgt met de zeer fraaie seventies-look voor een bepaalde zeer prettige sfeer, die moeilijk onder woorden is te brengen. Ik vond de film op momenten zowel dromerig als spannend. Op het einde wordt het zelfs nog echt een thriller. Heel knap met een film over zo’n onderwerp. En dat komt vooral doordat beide hoofdpersonages zoveel te verliezen hebben, ook op het persoonlijke vlak.

Het feit dat het interview in vier belangrijke delen is verdeeld, elk deel op een andere dag afgenomen, geeft de film al wat meer tempo mee. Bovendien zijn er die delen commentaar-gedeeltes in documentaire-stijl toegevoegd, en tijdens de interviewscènes hang je door het fantastische spel gewoon aan de lippen van de acteurs.

In de film komt duidelijk naar voren dat er wordt opgebouwd naar de climax, het vierde en laatste deel van het interview over Watergate. Het is Frost zijn doel om uit Nixon een schuldbekentenis naar het Amerikaanse volk te krijgen. Aangezien hij in de eerste drie interviewdelen is afgemaakt door Nixon wordt het voor hem des te belangrijker deze bekentenis uit hem te krijgen, als slotstuk van wat ik al een verbaal boksgevecht heb zien noemen. En dat is precies wat het is, de manier hoe ze de strijd met elkaar aangaan met bepaalde trucjes, krachtige oneliners, enzovoort. Vooral Nixon maakt hier gebruik van.
Hoewel hij iets onvergefelijks heeft gedaan en ook duidelijk zeer gehaaid en taai overkomt, komt hij vooral ook heel erg over als een kwetsbare, eenzame en sympathieke man. Iemand met veel charisma, die ook echt wel de beste bedoelingen had.
Dat laatste is wat Nixon zelf ook benadrukt, als hij uiteindelijk toch zijn bekentenis doet voor een draaiende camera. Een zeer sterk einde, wat ondanks de opgebouwde verwachtingen niet eens teleurstelt.

Al met al kan ik ook zeggen dat ik er na Slumdog Millionaire en The Reader een derde favoriet voor de Oscars bij heb. Ik ben zeer onder de indruk. Dit is met afstand de beste film die ik heb gezien van Ron Howard. Een regisseur die ik niet eens zo heel hoog heb zitten. Al moet daarbij wel worden opgemerkt dat ik A Beauitiful Mind nog altijd moet zien. Frost/Nixon is er in elk geval eentje om niet snel te vergeten. 4.0*

[quote]Thomas83 schreef:
De Oscars zijn zeer sterk vertegenwoordigd dit jaar, dat merk ik meer en meer. Eigenlijk altijd zitten er in bij de Oscar-nominaties wel wat films die niet zo heel bijzonder zijn en meer tussendoortjes, of juist vrij zware films die eigenlijk puur genomineerd lijken omdat ze over een maatschappelijk zwaar thema gaan. Maar dit jaar vind ik het anders, echt een geweldig goed en leuk Oscar-jaar. Ik heb me de laatste tijd bij het kijken van de diverse genomineerden al erg vaak in superlatieven uit moeten drukken. Iets wat ik normaal niet bovengemiddeld vaak doe. Maar over The Wrestler, Revolutionary Road en vooral Slumdog Millionaire en The Reader ben ik erg enthousiast. Nu kan ik dat weer zijn over Frost/Nixon. Weer een favorietje erbij voor de Oscars.

Wat maakt de film dan zo goed? Aangezien de film niet zozeer om het plot, wat grotendeels is gebaseerd op waargebeurde feiten (het Watergate-incident waardoor Amerikaanse president Richard Nixon moest aftreden, en later een later legendarisch geworden interview gaf aan de Britse tv-presentator David Frost, het interview waar de hele film om draai), draait kan ik daar relatief nog redelijk kort over zijn. De film hangt voornamelijk aan elkaar dialogen. Degene die een directe rol spelen in het interview, maar ook die in voorbereiding daarop en in de stukjes uit het persoonlijke leven van de twee hoofdpersonen, om wat meer van hun karakter te schetsen.

Een film die zo aan elkaar hangt van dialogen (al zou ik daarmee Frost/Nixon tekort doen, maar daar kom later op terug) moet het vanzelfsprekend hebben van goed geschreven dialogen en goede acteerprestaties. Wat betreft beiden is de film de absolute top. De meerdere bijrollen worden sterk en eigenlijk foutloos gespeeld, maar het zijn vooral David Frost en Richard Nixon die eruit springen. Frost wordt zeer overtuigend door Michael Sheen vertolkt; de vlotte playboymaniertjes, de gebaartjes, fake-smiles en onzekere lachjes. Echt geweldig! Het viel me al helemaal op toen ik na de film op Youtube wat beelden van het echte interview terugkeek.

Toch is Frank Langella de grote uitblinker met een verbluffend goed gespeelde Nixon. De hele houding, de zware stem en manier van praten, de mimiek, echt sprekend Nixon! Dit vind ik een van de beste acteerprestaties ooit (de term wordt bijna van zijn kracht ontdaan doordat ik zoiets ook al zei over de prestatie van Kate Winslet in The Reader, maar het is gewoon toeval dat ik net zulke toppers vlak achter elkaar heb gezien), en zijn Oscar-nominatie is dan ook dik en dikverdiend. Ik moet op dit moment de films waarin de andere genomineerden spelen nog zien, maar ik kan me amper voorstellen dat deze rollen het spel van Langella echt kunnen benaderen. Volgens mij heb ik hier een Oscar-winnaar gezien.

Ondanks dat de film zo aan elkaar hangt van de dialogen en het spel van de twee titelpersonages kijkt Frost/Nixon wonderlijk goed weg. Sterker nog, de tijd vloog echt voorbij. En dat is de danken aan zeer vlotte en goede regie, en sterke cinematografie die echt in dienst van de film staat. De muziek van Zimmer is heel subtiel en prachtig, en zorgt met de zeer fraaie seventies-look voor een bepaalde zeer prettige sfeer, die moeilijk onder woorden is te brengen. Ik vond de film op momenten zowel dromerig als spannend. Op het einde wordt het zelfs nog echt een thriller. Heel knap met een film over zo’n onderwerp. En dat komt vooral doordat beide hoofdpersonages zoveel te verliezen hebben, ook op het persoonlijke vlak.

Het feit dat het interview in vier belangrijke delen is verdeeld, elk deel op een andere dag afgenomen, geeft de film al wat meer tempo mee. Bovendien zijn er die delen commentaar-gedeeltes in documentaire-stijl toegevoegd, en tijdens de interviewscènes hang je door het fantastische spel gewoon aan de lippen van de acteurs.

In de film komt duidelijk naar voren dat er wordt opgebouwd naar de climax, het vierde en laatste deel van het interview over Watergate. Het is Frost zijn doel om uit Nixon een schuldbekentenis naar het Amerikaanse volk te krijgen. Aangezien hij in de eerste drie interviewdelen is afgemaakt door Nixon wordt het voor hem des te belangrijker deze bekentenis uit hem te krijgen, als slotstuk van wat ik al een verbaal boksgevecht heb zien noemen. En dat is precies wat het is, de manier hoe ze de strijd met elkaar aangaan met bepaalde trucjes, krachtige oneliners, enzovoort. Vooral Nixon maakt hier gebruik van.
Hoewel hij iets onvergefelijks heeft gedaan en ook duidelijk zeer gehaaid en taai overkomt, komt hij vooral ook heel erg over als een kwetsbare, eenzame en sympathieke man. Iemand met veel charisma, die ook echt wel de beste bedoelingen had.
Dat laatste is wat Nixon zelf ook benadrukt, als hij uiteindelijk toch zijn bekentenis doet voor een draaiende camera. Een zeer sterk einde, wat ondanks de opgebouwde verwachtingen niet eens teleurstelt.

Al met al kan ik ook zeggen dat ik er na Slumdog Millionaire en The Reader een derde favoriet voor de Oscars bij heb. Ik ben zeer onder de indruk. Dit is met afstand de beste film die ik heb gezien van Ron Howard. Een regisseur die ik niet eens zo heel hoog heb zitten. Al moet daarbij wel worden opgemerkt dat ik A Beauitiful Mind nog altijd moet zien. Frost/Nixon is er in elk geval eentje om niet snel te vergeten. 4.0*[/quote


dan zou ik maar eens haast maken dat je " A beautiful mind"
te gaan kijken.
dan wordt je helemaal wakker geschud.
mega mega film.
ik sluit me aan bij jouw waardering voor deze film. 4

Best leuk om een keer gezien te hebben maar niet echt mijn type film er wordt veel gepraat en daarom vont ik hem soms wat saai en kon ik het niet altijd vogen verder wel een aardige film.

Geweldige acteerprestaties van Sheen en Langella, vooral Langella speelt een geweldige Nixon!

Ik heb Nixon van 1995 nog nooit gezien maar of Hopkins beter speelt dan Langella betwijfel ik. Verder een goeie dialoog, is de muziek van Zimmer wel goed maar tijdens de film valt het meer op de achtergrond. Geweldige film van Howard, ondanks zijn ervaringen in de filmwereld had ik niet zo veel vertrouwen in deze film! Toch heeft hij bij mij indruk gemaakt...geweldige film!

Deze twee moeten gewoon een Oscar krijgen!

Zeer boeiend om naar deze dialogen te kijken.

Aan de bovenstaande berichten heb ik weinig toe te voegen. Het is een formidabele film. Daarboven op zou ik wel kwijt willen:

Mijn oude vader is een bioscoopganger van de oude generatie. Toen special effects nog niet het doek overheersten en toen de acteurs nog echt centraal stonden. Hij heeft een hekel aan bijna elk commercieel programma op de huidige tv en vrijwel elke film is matig of zeker slecht.

Maar toen nam ik hem mee naar deze film. Mijn vader heeft geen woord gezegd, maar naderhand prees hij Frost/Nixon de hemel in. Eindelijk weer eens die klasse, dat goede acteer werk van de hoofdrolspelers. Ook namens mijn vader +4

Boeide mij slechts matig

3

Heerlijk staaltje van entertainment !

Dikke vier

Ben erg benieuwd naar deze film!

Is dit wel boeiend als je kennis omtrent de Watergate affaire is beperkt tot 1 alinea in een geschiedenisboek (plus die scène uit Forrest Gump )? Moet ik me nog gaan inlezen over Nixon om de film beter te snappen?

Niet per se, al zou ik gewoon even dit doorlezen.

Dat is wel een belangrijk punt in de mans carrière als 37e president van Amerika inderdaad.

Een must-see voor iedereen die ook maar een beetje heeft met de politieke geschiedenis van Amerika. Eén van Ron Howard's beste films, goede score (Hans Zimmer), prachtige acteerprestaties (Frank Langella lijkt niet op Nixon en klinkt niet als hem, maar dat doet hij je gelijk vergeten), alsook een hele hoop goede prestaties van bijrollen als Sam Rockwell, Kevin Bacon en Oliver Platt. Ik had heel hoge verwachtingen en die zijn volledig ingelost.

Wat heb ik genoten van deze film! Een ontzettend interessante episode natuurlijk uit de politieke geschiedenis van Amerika. Maar wat de film vooral zo goed maakt, zijn de acteerprestaties van Sheen (en vooral) Langella. Deze twee mannen leveren dialogen van ongekend niveau in mijn ogen. Vooral het laatste deel van het interview is prachtig geacteerd!

Enorm genoten van dit prachtwerk dat gedragen wordt door geweldig acteerwerk van de heren die de rollen van Nixon en Frost vertalen. De film overtrof mijn gematigde verwachtingen die erop gebaseerd waren dat de film waarschijnlijk niets nieuws te melden had over Nixon/Watergate. Dat laatste was absoluut waar, maar de tragedie van de strijd tussen de intellectueel povere David (Frost) versus de doorwinterde manipulatieve Golliath (Nixon) werd in deze film zo sterk neergezet dat de film boeide van begin tot einde. Zoals enkele anderen al opmerkte: je krijgt bijna medelijden als je Nixon door het stof ziet gaan: dat de film dit weet te bewerkstelligen is al een prestatie op zich.

Resteert een vraag: weet iemand of de ingelaste terugblikken van betrokken gebaseerd zijn op daadwerkelijke uitlatingen in publicaties? (Ik doel uiteraard niet op de interviews zelf)

Een film die mag gezien worden door de film-liefhebber.

En dat ben ik zeker.

Als ik eerlijk moet zijn valt deze film in de zelfde categorie als 'Milk'.Een film waarvan ik dacht dat deze aan mijn verwachtingen zou voldoen.

Ten eerste qua acteerwerk en ten tweede aan het feit dat een zeer goede regisseur hier zijn best had aan gedaan.

Misschien ligt het aan mij, maar alweer lukte het niet om mijn aandacht te vestigen tot het verhaal.

Uiteraard weten we allemaal het einde maar dat wil niet zeggen dat een film kan boeien van begin tot eind.

Dit gezegd te hebben, heb ik in geen tijd zo'n saaie en voorspelbare film als deze gezien.

1.0

Geweldig, ik vind het zo ontzettend knap om mij geboeid naar alleen maar gepraat te laten kijken, de 122 min waren eigenlijk zo om en wat heb ik genoten van Frank Langella zeg.

Ik ga zo het echte intervieuw kijken (extra's) en ben er wel erg nieuwsgierig naar.

Pracht film!!

Ondanks goed acteerwerk vond ik de film maar matig, omdat 'ie zo enorm langdradig is.

Heb 'm onlangs bekeken en moet zeggen dat ik niet teleurgesteld was!

Ge-wel-dig. Wat een boeiende film. Hoe Nixon wordt gespeeld is echt oscarwaardig. De stem, de motoriek en uitstraling, allemaal klopt het.

Het verhaal is al lang verteld, zelfs voor de film begint, maar dat neemt niet weg dat ik voortdurende geboeid toekeek hoe diep Nixon het moeras in zinkt.

4.5*

Dus een matige film krijgt een 1.5 van je. Dan hoop ik dat je niet teveel matige cijfers scoort op school. Een film met goed acteerwerk is niet langdradig. Hij is misschien traag en weinig spektaculair, maar langdradig wordt de film niet dankzij het goede acteerwerk.

Misschien is het verstandig om eerst 'All the presidents men" te kijken. Dan ben je meteen op de hoogte én kijk je meteen 2 briljante waargebeurde films.

Wat een ongelofelijk goede film!

Ik had tijdens het kijken steeds het gevoel echt een historisch moment mee te maken, terwijl het natuurlijk allemaal allang gebeurd is.

De gebeurtenissen zijn erg goed en duidelijk uiteengezet, ook voor de kijker die niks afweet van het Watergate-schandaal (waartoe ik ook behoorde). Van het schandaal zelf hoef je niet veel af te weten; het verhaal gaat over de periode erna.

Het is erg interessant om de personen achter Nixon en Frost (maar toch vooral Nixon) te zien, in plaats van dat hij altijd maar wordt afgeschilderd als bad guy. Dit komt natuurlijk ook weer door het uitstekende acteerwerk van Frank Langella als Nixon. Ook Micheal Sheen speelt erg goed de jonge enthousiasteling die de president wel even wil gaan interviewen.

Het is ook mooi om te zien hoe er een echte competitie tussen de twee ontstaat.

Al met al een erg goed opgezette film dus. Hier en daar een Oscar was wel op z'n plaats geweest.

4,5*

Ik sta toch wel te kijken van dit gemiddelde. Had niet gedacht dat een film als dit zoveel (met name jongere) mensen zou aanspreken.

Nee inderdaad. Ook op imdb:

Aged under 18: 8.3

Aged 18-29: 8.1

Aged 30-44: 7.8

Aged 45+: 8.0