Frost/Nixon (2008)

Een goede film. Maar kon de hoge verwachtingen niet waarmaken. Het is vaak toch wat saai. Tenminste het is niet echt een onderwerp dat aan mij besteed is. Maar er zitten toch zeker wat interessante stukken tussen, en dat komt met name door het sterke acteerwerk van Sheen en Langella. Toch zie ik deze film wel weer veel prijzen winnen, terwijl ik 'Milk' toch een stuk beter vind. De muziek van Hans Zimmer is wel weer zoals gewoonlijk erg goed.

3.5*

De film heeft best een boeiend uitgangspunt, maar ook weer niet zo om 120 minuten op het puntje van je stoel te zitten.

Het is vooral Langella die me met zijn rol heeft weten te pakken, heerlijk gespeeld, ik werd er zowat bijna Nixon-fan van. .

- David Frost: Are you really saying the President can do something illegal?
- Richard Nixon: I'm saying that when the President does it, that means it's not illegal.

Ron Howard zet twee mannen, tegen over elkaar in een stoel en weet alleen zo de kijker op het puntje van zijn stoel te krijgen. Althans, zo was het bij mij. Een groot compliment voor Howard, die een sterke film neerzet die constant boeit. Dit had ik van te voren niet verwacht. Ik wist eigenlijk helemaal niet wat ik moest verwachten, maar het eindresultaat was meer dan voldoende. Ik heb genoten.

De sfeer uit de jaren 70' doet het altijd goed bij mij. Het geeft op één of andere manier altijd een warm gevoel mee wat een prima fundament is voor de film. Ook in deze film had ik dat. Nou is dat een hele verre bijzaak misschien, maar het telt. De acteerprestaties van Michael Sheen en Frank Langella tellen zelfs dubbel, want die speelden beide de sterren van de hemel in deze film, fantastisch. Net zoals de rest van de cast trouwens. Sam Rockwell, Oliver Platt, Kevin Bacon en Matthew Macfayden, allemaal ijzersterk in hun rol.

Daarnaast is het verhaal gewoon erg interessant. Het Watergate-schandaal, wat in Amerika nogal voor de nodige oproering heeft gezorgd. Ik had er nog nooit iets van gehoord, maar na het zien van deze film krijg ik neigingen om toch maar eens te gaan zoeken. Het begin van de film kent direct één van de sterkste shots: wanneer Nixon vertrekt uit het Witte Huis in de helicopter en Frost het op de tv aan het volgen is. Die blik van Nixon in de camera en Frost die er gewoon van schrikt. Net of Nixon, Frost boos aankijkt, omdat ie' al weet wat er te wachten staat. Van die scéne kreeg ik echt kippenvel. Prachtig in beeld gebracht en wat mij betreft memorabel. Vervolgens worden we overladen met dialoog, maar het blijft maar boeien. De gesprekken tussen de twee, met ook al eerder aangegeven het telefoongesprek als één van de hoogtepunten, maar ook de zoom op het hoofd van Nixon, wanneer hij niets meer te zeggen heeft. Er wordt op een prachtige manier naartoe gewerkt, al vond ik dat het op een gegeven moment wel wat veel werd in korte tijd. Ook die vrouw waar Frost mee omgaat vond ik een beetje makkelijk. Hij ontmoet haar in het vliegtuig, kent haar niet, maar neemt haar zo mee naar de belangrijkste tijd uit z'n leven? Oké, dat kan, maar logisch vind ik het niet echt eerlijk gezegd.

Voor de rest bevat de film tussendoor ook nog de nodige luchtige, komische momenten om het allemaal even op te frissen. Het einde vond ik ook erg mooi, wanneer ''winnaar'' Frost, nog even bij Nixon langsgaat, voor het laatst. Die schoenen Dus duidelijk een goede film, die misschien bij herziening nog wel eens omhoog kan gaan in waardering. Voor nu erg dicht tegen de vier sterren aan.

De film is, ondanks met de gedachte dat ik erheen ging dat het saai zou zijn, mij heel erg goed bevallen! Dit nogal zware thema, is ontzettend luchtig uitgewerkt in de film.. en ontzettend goed te begrijpen!

Bij de ingang werd ons zelfs het volgende gevraagd :

Jullie weten dat jullie nu naar een zwaar politieke film gaan he?

waarop wij als volgt antwoordde : Ja!

Deze film is ontzettend goed neergezet! En er is perfect geacteerd, vooral Langella vond ik buitengewoon acteren.

Deze film is aan te raden voor iedereen die van politiek houd, en natuurlijk ook van drama, ondanks de af en toe komische verwerkingen in de film..

Deze film is goed uit te houden, die 2 uur gaat snel en je aandacht blijft er constant bij.. ondanks dat er op de 2e verdieping in de bios in Utrecht 2 muizen zaten onder onze stoelen hoezo onverzorgd...

Maar toch, deze film is een aanrader en een, voor mij, onverwachte topper!

Meeslepend en tragisch duel waar Howard hier mee op de proppen komt. Ook heeft de regisseur het verstand om te focussen op de onderlinge verhoudingen tussen Frost en Nixon, waardoor de politieke feiten maar vanop het tweede plan meespelen. Frost/Nixon is dan ook een toegankelijke prent geworden waarin de twee protagonisten erg overtuigend staan te acteren. Klassieke, oerdegelijke acteursfilm.

Een heerlijke film. De uitwerking van het script zorgt voor een ongekende spanning, ook al is de uitkomst van het duel tussen de flamboyante talkshowhost en de politieke veteraan al lang bekend. Langella als Nixon is een lust om naar te kijken, wat acteert die man sterk zeg. Vooral tijdens lange tirades zijnerzijds is het genieten met de pet op. De overige castleden drukken wat minder hun stempel maar zijn allen genietbaar, met Sheen voorop en Platt en Rockwell daarachteraan.

Verder is dit eigenlijk Howards tweede boksfilm, inclusief een aantal gevechtsrondes en een technische knock-out. Spannend tot het eind!

Toch een klein beetje teleurgesteld. Laat ik duidelijk zijn het is absoluut geen slechte film maar had me er nog meer van voorgesteld. Mijn probleem met Frost/Nixon is eigenlijk hetzelfde als met Milk. Het is me allemaal iets te veel een vaste formule en er zit iets te weinig verassing in. Het is me allemaal vooral te gelikt.

Heb dan ook niet echt veel af te dingen op de film. Alleen de acteerprestatie van David Frost vond ik niet altijd even sterk. Het deed bij hem incidenteel een beetje gemaakt aan. Frank Langelle als Nixon is dan wel weer op zijn plaats en speelt fenomenaal. Hij steelt de show volledig en weet van Nixon zowaar een symphatieke vent te maken. Het interview is mede daardoor dan ook wel sterk uitgewerkt. Vooral de verbale strijd voordat de interviews daadwerkelijk beginnen is erg amusant. Hoewel de afloop van interview al bekend is blijft in dit gedeelte de spanning er meestal wel in zitten. Frost Nixon is ook absoluut geen slechte film maar speelt iets teveel op safe en mist net dat beetje extra dat hier een superfilm van had kunnen maken.

dikke 3,5 *

Vooraf was ik nogal sceptisch over deze nieuwe film van Ron Howard. Dat lag vooral aan Howard en zijn palmares. Verder wist ik vooraf weinig van zowel Nixon als Frost. Dit bleek een voordeel te zijn voor deze film, zodat ik maar weinig last had van het mogelijke mindere imitatiewerk.

De film heeft mij heel erg verrast. Allereerst het acteerwerk wat vooral van Frank Langella fenomenaal is. Met name in het eerste deel van het interview is hij als acteur volledig in zijn element. Qua camerawerk en sfeer doet Frost/Nixon het overigens ook uitstekend.

In feite heb ik alleen wat kritiek op het verhaal. Daarmee moet vermeld worden dat ik de vertelstructuur wel uitstekend vind passen bij deze film. Tijdens het telefoongesprek is er namelijk op een gegeven moment een omslagpunt. Persoonlijk vond ik dat omslagpunt iets te groot en niet passen bij de subtiliteit van de rest van de film. Deze omslag was vooral te merken bij de twee hoofdpersonen en zet zich dan door tot aan het einde van de film.Opeens werd de film typisch Hollywood waarbij Frost doorwerkt tot diep in de nacht etc. Ik kan mij niet voorstellen dat dit daadwerkelijk zo heeft plaatsgevonden.

Niettemin was ik zeer onder de indruk van deze film en met name van de onderlinge spanning tussen de beide partijen. Ik had niet verwacht dat het zo boeiend kon zijn.

De grootste zwakte van Frost/Nixon is tevens het grootste pluspunt: de film heeft de 'strijd' tussen presentator Frost en ex-president Nixon (die overigens steeds als president aangesproken wordt, waarom weet ik niet) vermakelijker gemaakt dan het waarschijnlijk was. Ik verwachtte een film met een wat sobere aanpak, zoals bijvoorbeeld Good Night and Good Luck of zelfs All the President's Men. Frost/Nixon bevat beduidend meer glamour dan die films, het is duidelijker een Hollywoodfilm. De film is gewoon 120 minuten entertainend en zakt geen moment in. De film is spannend en soms zelfs grappig. Gelukkig gaat dit nooit ten koste van de intelligentie van de film die constant op een hoog niveau gehouden wordt.

Het nadeel dat hier uit voortvloeit is dat ik me soms afvroeg hoe dicht de film bij de waarheid zat. Dat de interviews vrij letterlijk overgenomen waren wou ik geloven, maar hoe zat het met de momenten eromheen? Was Nixon werkelijk de man zoals hij hier getoond werd en was Frost de Frost uit de film? Van Frost had ik voor deze film eigenlijk nog nooit gehoord. Van Nixon natuurlijk wel, maar hoe hij zich verder gedroeg in het openbaar, dan wel privé wist ik niet. Op IMDB staan genoeg comments van gebruikers die vinden dat zowel Frost als Nixon zich toch wel wat anders gedroegen.

Ik heb op Youtube wat fragmenten van de echte interviews bekeken ter vergelijking. Meteen valt op dat de dialogen uit de film ook vaak in de interviews zaten. Ook viel op dat Sheen uiterlijk veel overeenkomsten met Frost vertoond, maar dat de echte Frost een andere houding had tijdens de interviews. Langella lijkt zowel qua stem als qua uiterlijk niet gigantisch op Nixon, maar lijkt wel zijn persoonlijkheid getroffen te hebben, te oordelen op de interviews.

En toch vind ik deze verschillen alles behalve storend. Het is namelijk zo dat er niets storenders is voor een acteur dan zich bepaalde houdingen te gaan forceren. Sheen en Langella hebben het zich veroorloofd om lichtelijk af te wijken van de echte mensen die ze porteteerden. Een wijs besluit denk ik, want ik geloofde beide heren de volle speelduur en ze maakten van hun personage ronde karakters. Of Nixon en Frost zich in werkelijkheid zo gedroegen doet er niet toe, het gaat erom dat ze zich zo zouden hebben hunnen gedragen. Acteren is niet imiteren. En Langella is werkelijk groots in deze film. Sommige Amerikanen zijn kritisch op Langella en deze film omdat Nixon er sympathiek in naar voren zou komen. Dat is niet helemaal waar. Er gebeurt iets interessanters. Nixon wordt een mens. Een Oscar voor Langella zou niet onverdiend zijn.

De rest van het circus om de interviews heen zou evengoed af kunnen wijken, zelfs al is het maar een klein beetje, maar waarom zou ik me er ook aan storen? Het is geen documentaire of geschiedenisboek. Frost/Nixon is een bijzondere film, alleen al omdat hij tegelijkertijd informatief en entertainend is. Ik hou wel van dit soort verbale tweestrijden tussen twee totale tegenpolen en Frost en Nixon zijn zo'n grote tegenpolen als je ze maar kunt vinden. Dat Frosts privéleven ietsje is aangedikt voor het contrast maakt het alleen maar interessanter.

Persoonlijk had ik wel verwacht dat er meer over de praktijken tijdens het Watergateschandaal naar voren zou komen, maar achteraf zie ik in dat dit mijn vergissing was. Deze film gaat niet over het hoe en wat van Watergate (daar hebben we immers All the President's Men al voor), maar over waarom de president er bij betrokken was en vooral over of de man zich zou kunnen verontschuldigen. De close-up van een menselijke Nixon op televisie, duidelijk met spijt, is dan ook gewoon ijzersterk.

Oh ja, dan is er nog het geval van Ron Howard. Howard is geen favoriet van me, al is het maar omdat hij voor mij samen met Edward Zwick en Michael Bay een beetje de representatie is geworden van Hollywoods zwakke kant, al had Howard nog wel z'n momenten. Howard leek me een ongeschikte kandidaat voor de film, met zijn neigingen naar sentimentaliteit en simpliciteit. Daar is bij Frost/Nixon niets van te merken. Ik zag een dag eerder al Parenthood, waarmee Howard me ook al meeviel, dus de man heeft toch meer in zijn mars dan hij vaak laat zien. Maar Parenthood vond ik ergens nog wel typisch Howard, Frost/Nixon niet. Ik ben dan ook geneigd om de film vooral te prijzen vanwege de acteurs en de scriptschrijver (Peter Morgan, die ook politiek al eerder vermakelijk maakte met The Queen), maar ik moet toegeven dat ook buiten deze elementen om het allemaal gewoon zeer goed geregisseerd is. Ik ben best sportief, dus ik moet ook Howard feliciteren. Dit is zijn beste film.
4*

Moeilijk om hier een goed oordeel over te geven.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: de interviews waren ontzettend goed gemaakt; en zoals hier al vaak genoeg is gezegd: Langella zet een Oscar waardige prestatie neer. Wel zet ik vraagtekens bij het beeld wat van Nixon wordt geschetst voor de interviews. Ik kan niet oordelen of hij echt zo was, maar zo als hij hier neer wordt gezet doet een beetje karikatuur-achtig aan, het lag er te dik op.

De aanloop naar de interviews was niet geweldig maar redelijk boeiend, maar wordt iets te lang uitgesmeerd. Buiten de interviews vond ik Sheen trouwens maar matig acteren, net als een aantal andere supporting acts.

De interviews zelf waren indrukwekkend, met Langella die een fenomenale prestatie neerzet. Sheen acteerde overtuigend, maar deed me buiten zijn uiterlijk niet echt aan de echte Frost denken. De interviews zijn uitstekend gemaakt, echt vakwerk, maar toch, wat is het nut? De echte interviews zijn net zo indrukwekkend en tevens echt. Ik heb veel respect voor de manier waarop ze zijn nagemaakt, het is echt van hoog niveau, maar betwijfel het nut van deze hele film, mede door de weinig interessante aanloop.

Al met al is het een film met een redelijk lange aanloop die op zichzelf niet echt heel interessant is. De interviews maken het pas echt interessant, maar kunnen de werkelijkheid niet echt benaderen, voegen er weinig aan toe. Wat deze film de moeite waard maakt is het acteerwerk van Langella, en enkele scenes die je normaal in de realiteit niet te zien krijgt. (Die schoenen scene aan het eind was bijv. erg indrukwekkend en een handjevol achter de schermen scenes)

Omdat de film weinig toevoegd aan het echte materiaal (mede dus door die matige aanloop) en omdat ik mijn twijfels heb over het beeld dat van Nixon geschetst wordt, twijfel ik over een voldoende. Het acteerwerk van Langella verdient echter zeker géén onvoldoende (en eigenlijk ook meer dan dat ik nu geef), en er zit wel een enkele scene in die wél wat toevoegd. Zoals ik al zei, deze film vind ik moeilijk te beoordelen, maar krijgt nu het voordeel van de twijfel.

Overroepen. De dialogen buiten het interview (dat verder prima in elkaar steekt) zijn eigenlijk maar slecht en simplistisch. Dat telefoontje tussen Sheen en Bacon is gewoonweg belabberd geschreven. Ook werd Nixon wel erg hebberig afgeschilderd, inderdaad als een karikatuur. Film boeide als geheel maar matig. Ik kijk de echte tapes nog wel eens, zonder een paar bijbedachte dingetjes en terugblikken van de betrokken, gespeeld door acteurs (hoe dom is *dat*).

Ik geef 2* voor de interview scenes en beide acteurs.

Een must-see voor iedereen die ook maar een beetje heeft met de politieke geschiedenis van Amerika. Eén van Ron Howard's beste films, goede score (Hans Zimmer), prachtige acteerprestaties (Frank Langella lijkt niet op Nixon en klinkt niet als hem, maar dat doet hij je gelijk vergeten), alsook een hele hoop goede prestaties van bijrollen als Sam Rockwell, Kevin Bacon en Oliver Platt. Ik had heel hoge verwachtingen en die zijn volledig ingelost.

Wat een ongelofelijk goede film!

Ik had tijdens het kijken steeds het gevoel echt een historisch moment mee te maken, terwijl het natuurlijk allemaal allang gebeurd is.

De gebeurtenissen zijn erg goed en duidelijk uiteengezet, ook voor de kijker die niks afweet van het Watergate-schandaal (waartoe ik ook behoorde). Van het schandaal zelf hoef je niet veel af te weten; het verhaal gaat over de periode erna.

Het is erg interessant om de personen achter Nixon en Frost (maar toch vooral Nixon) te zien, in plaats van dat hij altijd maar wordt afgeschilderd als bad guy. Dit komt natuurlijk ook weer door het uitstekende acteerwerk van Frank Langella als Nixon. Ook Micheal Sheen speelt erg goed de jonge enthousiasteling die de president wel even wil gaan interviewen.

Het is ook mooi om te zien hoe er een echte competitie tussen de twee ontstaat.

Al met al een erg goed opgezette film dus. Hier en daar een Oscar was wel op z'n plaats geweest.

4,5*

Een goed film. Een film dat enkel en alleen om een interview gaat. Ik weet het, het klinkt saai, maar dat is het niet. Dat komt mede door het prima spel van Michael Sheen en Frank Langella. Zij brengen beide personages erg realistisch naar voren. Ook vond ik Sam Rockwell erg goed in de film. Topper!

4*

Vast en zeker het meest spannende interview dat ik ooit zag, dat heeft de film wel te danken aan twee zeer goed gecaste acteurs: Frank Langella als Nixon (redelijk geslaagde vergelijking trouwens) en Michael Sheen als de talkshowpresentator David Frost. Verder was de film overgoten met een geslaagd jaren '70 sfeertje, de kapsels, kostuums, auto's, huizen, ... alles ademde de seventies uit. Ook ging het ondanks de nauwgezette reconstructie van een historisch feit toch behoorlijk spannen op sommige momenten waardoor je het verbazingwekkend vind dat dit ook daadwerkelijk gebeurd is. Verder vind ik het ook nog eens heerlijk om een film te zien die draait om dialoog en acteerwerk en niet om CGI zoals we dat vandaag de dag al genoeg voorgeschoteld krijgen.

Toch is deze film niet perfect, allereerst is er de voorspelbaarheid. Je weet eigenlijk al van het begin van de film hoe het verhaal gaat lopen en hoe het gaat eindigen. Toegegeven, de film is op dat vlak al benadeeld door het feit dat het een historische weergave is van iets wat vele (?) mensen wel weten. Maar het houd niet tegen dat je op het einde een 'zie-je-wel' gevoel krijgt. Overigens hoefde de redelijk sentimentele ontmoeting tussen Frost en Nixon helemaal op het einde ook niet voor mij. Maar het laatste argument deed me nu ook weer niet zoveel..

3.5 sterren

I'm saying, that when the president weares those shoes, it means: they're not feminan!

Afgaande op Frost/Nixon moet ik concluderen dat Frost een vervelend lulletje is en Nixon een sympathieke vent met humor, die grondig de mist in is gegaan. Het is spijtig dat de film pas na anderhalf uur, na Nixons telefoontje, een beetje ergens naartoe lijkt te gaan; gedurende het voorgaande moest ik toch regelmatig een gaap onderdrukken - en dat is nooit een goed teken, zeker niet bij een film die je midden op de dag kijkt. Het is spijtig dat Ron Howard een in potentie zenuwslopende film om weet te vormen tot een voortslepend en oninteressante gevalletje met een leuke soundtrack.

2,0*

Nixon is naar alle waarschijnlijkheid een van de meest controversiële presidenten van de Verenigde Staten geweest, Watergate had destijds een geweldige impact op de Amerikaanse maatschappij het is dus niet meer dan logisch dat de man en het onderwerp regelmatig opduiken in films.

Op zich is dit een dure en mooi verzorgde productie, beetje middel of the road maar zeker niet slecht gemaakt. Het is alleen jammer dat Howard zo ontzettend op veilig speelt en daarmee een rimpelloos en makkelijk verteerbaar product aflevert. Politieke films worden pas leuk als ze ook op de controversiële toer gaan, ze hebben gewoon een flinke schep peper nodig om het lekker scherp te houden. Oliver Stone had dat met Nixon beter begrepen en ook Al the Presidents Man is een geweldige film over het Watergate-schandaal.

Natuurlijk is dit geen 3 uur durende biografie over Nixon als man of president maar belicht het slechts een korte periode uit zijn carrière. Bovendien is het heel lastig om een wat evenwichtig beeld te geven van een persoon als Nixon, het zwart/wit denken of het maken van een karikatuur licht gevaarlijk snel voor de hand. Dat is denk ik wel de grootste verdienste van Howard en Langella dat ze toch wat ruimte laten om een eigen oordeel te vormen over de persoon Nixon. Alhoewel ik het eigenlijk pas vanaf de laatste 30 minuten ofzo echt interessant begon te vinden (zeg maar vanaf het telefoontje). Daar voor sukkelt het toch allemaal maar wat voort.

Langella heeft veel overgenomen van de zinsbouw en intonatie van Nixon maar echt lijken op de man doet hij niet zo. Anthony Hopkins vond ik wat dat betreft wel akelig echt lijken in de al eerder aangehaalde film van Stone.

Verder vind ik de persoon van Frost gewoon niet zo interessant. Beetje een verwend mannetje, hij doet een leuke scharrel op in het vliegtuig en gaat hiermee allerlei party's af. Ja, het is een prettige verschijning om naar te kijken hoor, daar klaag ik echt niet over maar wat nu precies de toegevoegde waarde was?

Geen idee hoe die Frost in het echt was of wat zijn beweegredenen waren maar afgaande op deze film nodigt het nu niet meteen uit om een biografie van de man te gaan lezen.

Geef 3* voor de prettige jaren '70 retro sfeer, Langella en het laatste interview.

Hier ben ik het 100% mee eens.

Veel inhoud heeft het niet, de film is soms wat saai maar *wat* er te zien is, is op een vreemde manier erg boeiend, zeker door de gewichtigheid die Langella aan zijn personage geeft. De gelijkenis qua uiterlijk en manier van praten vond ik tegenvallen maar ik heb te weinig van materiaal van de echte Nixon gezien om dit storend te vinden. Tenminste, niet tijdens het kijken, want ik heb net wat stukjes van de echte interviews gezien, en de gelijkenis is er totaal niet. Noch qua uiterlijk, qua praten, en de echte Nixon maakte een veel fittere en minder gebroken indruk dan Langella.

De jaren '70 worden inderdaad echt geweldig neergezet, qua kapsels, kleding, huisraad, alles.

De gesprekken zelf waren de moeite waard en interessant, alles er omheen voelt als een samenraapsel om de speelduur van 120 minuten op te vullen.

3 sterren

Fraaie herschepping van stukje TV-geschiedenis.

Talkshow-presentator zet al z'n geld en credits in om Nixon eronder te krijgen in 4 interview-rondes.

Nixon blijkt echter een geduchte tegenstander.

Film leek me in eerste instantie wat zinloos in de zin dat ik een letterlijke constructie van de interviews verwachtte, maar we kijken dus ook mee met de voorbereidingen in zowel het Frost-kamp als het Nixon-kamp.

Voor de hele jeugdige kijkers misschien wel aan te raden zich een beetje in te lezen in het Nixon/Watergate-schandaal (of je kijkt All The President's Men er even op na).

Ben het wel grotendeels eens met bovenstaande reacties. Vond de stem van Langella wel het hoogtepunt van de film, mooie intonatie, vertrouwd en kwam erg zelfverzekerd over. Hoorde natuurlijk ook bij z'n rol, maar vond het toch sterk gedaan.

Verder weinig opmerkelijke gebeurtenissen en ik had me zo erg verheugd op de interviews (omdat de film zich daar als een soort climax naartoe begeleidde) dat ze alleen maar tegen konden vallen. En dat deden ze helaas ook. Mr. Frost werd uit het veld geslagen en zei bijna niets.
Ook kon hij Nixon nergens mee imponeren, behalve aan het eind, maar dat was inmiddels zo voorspelbaar geworden dat het niet echt meer als een K.O. overkwam. Iets meer venijn in de staart had wat dat betreft wel gemogen.

Verder was de opbouw goed/vermakelijk en de rest een aardig kijkspel. Vond wel dat de regisseur van zo'n betrekkelijk 'saai' gegeven toch wel een ietwat spannender film had kunnen maken, zoiets als bij 'A Beautiful Mind' is gedaan bijvoorbeeld. Een relatief slaperig gegeven een boost van verbazing geven. Helaas is dat hier niet echt gedaan.

Hoe dan ook....wat plussen en minnen......een 3*

Het onofficiële vervolg op All the President's Men

Een paar dagen geleden had ik The Candidate gezien met Robert Redford gezien en die viel me zo goed mee dat ik eens werk wou maken van de politieke films te zien die ik hier thuis nog had liggen. Frost/Nixon stond al lang op mijn verlanglijst maar pas recent geleden voor 5 euro weten te vinden als ex-rental maar gelukkig meegepakt want dit is heerlijk.

Ik noem dit het onofficiële vervolg op All the President's Men omdat Frost/Nixon zich afspeelt tijdens de gevolgen van de gebeurtenissen van All the President's Men. Het is niet noodzakelijk om deze te zien maar het is ten eerste een aanrader en ten tweede is het wel leuk om wat achtergrondinformatie te hebben. Ik heb alleen maar het latere werk van Howard gezien maar met Cinderella Man wist ik al dat hij alles nogal melodramatisch maar meeslepend kon maken. Dit is geen uitzondering maar verdomme, het werkt zo ontzettend goed. De spanning tussen Frost en Nixon is om te snijden, ik zat bij het laatste interview denk ik even ver op mijn stoel van spanning als de kijkers toen. In grote lijnen wist ik wel wat er ging gebeuren maar doordat het allemaal van voor mijn tijd was en omdat ik me er hiervoor nog niet in had geïnteresseerd, wist ik er het fijne niet van. Gelukkig weet Howard een deftig beeld neer te zetten van wat onwaarschijnlijk spannende momenten voor de Amerikanen en de rest van de wereld moet zijn geweest. De uitkomst is bekend maar toch weet Howard de spanning er goed in te houden en blijft het allemaal voor de volledige 2 uur boeien. Enig minpunt is dat men zich niet compleet aan de interviews heeft gehouden. In totaal was er 12 uur beeld, dat kun je niet allemaal verfilmen, maar het lijkt me dat je bij iets zoals de interviews die door iedereen bekeken kunnen worden niet vanalles gaat veranderen. Ik zei het al, ik kende de uitkomst wel maar wist er het fijne niet van maar toen ik de extra "het echte interview" bekeek stoorde ik me er wel aan dat Howard sommige zinnen anders had geformuleerd. Het lijkt me dat je dit juist zo authentiek mogelijk probeert te houden. Vooral omdat die woorden zo'n kracht hebben. Soit, Howard levert voor de rest uitstekend werk af. Het einde is nagenoeg perfect, alleen vind ik het jammer dat Nixon zich niets meer van het telefoongesprek weet te herinneren. Oké, ergens is het noodzakelijk om dit zo uit te spelen want door dat gesprek zorgt hij voor zijn eigen ondergang maar toch, dat had misschien beter uitgewerkt kunnen worden.

Spanning kun je niet alleen bouwen. Je hebt een setting nodig maar je hebt vooral een sterke cast nodig. Howard heeft hier met Langella en Sheen gebrek aan. Wat een uitmuntende prestaties. Sheen trekt qua uiterlijk hard op Frost maar zet zo'n uitstekende rol neer. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Hetzelfde geldt voor Langella, ik herkende hem zelfs eerst niet met zijn gezicht niet voor de helft weg. Beide acteurs lijken precies de perfecte belichaming van hun personages en spelen de pannen van het dak. Nixon wordt inderdaad misschien iets te sympathiek voorgesteld maar toch heeft ook hij zijn duistere kanten in de film. De uitbarstingen en het flamboyante gedrag van Frost behoren tot de vele hoogtepunten van de film. Heerlijk maar dan ook echt heerlijk om naar te kijken. Voor mijn part hadden beide acteurs gerust een Oscar mogen krijgen. De bijrollen worden ook ontzettend goed vertolkt maar vallen toch bijna in het niets bij deze twee giganten. Vooral Sam Rockwell speelt uitstekend. Ook leuk om Oliver Platt en Kevin Bacon in een kleinere rol terug te zien. Vooral van Platt is dit het beste wat ik tot nu toe heb gezien.

Je waant je in 1977 door de mooie setting, alles is bijna perfect nagemaakt, maar het is vooral Langella en Sheen die dit naar een hoger niveau tillen. Wat een geweldige rollen vertolken beide. Misschien toch maar eens mijn handen weten te leggen op de originele interviews want de extra op mijn DVD heeft maar een tweetal minuten echte beelden.

4.5*

Heel erg boeiende film.

Voor de volle 100 procent een praatfilm die het moet hebben van de opbouw naar het interview en het eigenlijke interview zelf natuurlijk. En een film die uiteraard steunt op gedegen acteerprestaties en hierbij zou het een doodzonde zijn om Frank Langella onvermeld te laten: Petje af voor 's mans interpretatie van Nixon, wat een fenomenale performance! Steelt eigenlijk de show en speelt alle andere acteurs genadeloos weg. Echt een genot om naar te kijken.

Vooralsnog een 3.5 maar ik voel wel wat voor een verhoging in de toekomst.

Heerlijk hoe films, waar afgezien van verbaal sparren helemaal niets gebeurt, alsnog zo ongelooflijk goed kunnen zijn. Het spel van Sheen en Langella is uitstekend en zorgt helemaal op het einde wel degelijk voor spannende momenten. Het meest interessante blijkt echter de manier hoe Howard Nixon uitbeeldt: waar ik door de geschiedenis en archiefbeelden weinig respect voor de man heb, slaagt men er hier in de man op een manier neer te zetten waar je als kijker zelf bij kunt beslissen of hij nu goed of slecht was. Een mooi vormgegeven, tragisch personage (minus de lelijke neus die hem in het echt ook altijd al de look van een slechterik gaf) die je niet per se graag af ziet gaan.

Knap werkje!

Goede film. Het concept lijkt misschien niet zo boeiend, kijken naar een interviewer die Nixon onder handen neemt, maar het is boeiend van begin tot eind. Sheen en Langella zitten beide prima in hun rol en maken deze film absoluut de moeite waard.

4*

Interessante film. Zoals de film zichzelf beschrijft is het duidelijk een 'duel' , maar je ziet de afloop eigenlijk al aan komen. Desalniettemin is zijn zowel de aanloop naar de interviews als de interviews zelf interessant, is goed geschreven en kent sterke dialogen. Maar is helaas nergens echt verrassend, zeker het einde. Alhoewel het wel sterk eindigt. Helaas vindt ik dat Nixon als persoon zelf toch nog iets in het goede daglicht wordt geplaatst, maar zoveel weet ik ook niet over de man zelf. Acteerwerk van Sheen is erg sterk, maar dat van Langella als Nixon is één van de beste performances die ik de laatste tijd heb gezien, geweldig! Had zeker een oscar mogen winnen!

Ik twijfel, 3,5* of 4*, maar een 3,5* voor the time being, heb de film thuis dus zal zeker nog een keer in de dvdspeler gestopt worden.

Uitstekende film over een interview tussen een populaire presentator en president Nixon dat daadwerkelijk heeft plaatst gevonden. Ondanks de materie (twee mannen tegenover elkaar die praten) is de film onverwacht spannend, en je zou het een verbale bokswedstrijd kunnen noemen. De film ziet er verder ook goed uit en heeft een authentieke look wat betreft het tijdperk waarin het zich afspeelt. De beide hoofdrolspeler (Michael Sheen en Frank Langella) zijn ijzersterk.

Deze eens bekeken en 'k ondanks dat het thema niet zo swingend is, vond 'k de film wel eens interessant om te bekijken.

De film begint met een introductie van Frost en hoe de zoektocht naar sponsors niet echt vlot verloopt. De eerste interviews zijn wat minder interessant, maar de film moet het toch vooral hebben van het laatste half uur, dan wordt de film echt goed. 'k kan me wel voorstellen dat mensen die de periode bewust hebben meegemaakt de film nog interessanter zullen vinden, maar persoonlijk vond 'k de film ook wel eens de moeite om te bekijken, al zal een tweede kijkbeurt er waarschijnlijk niet meer inzitten.

Qua cast zat het ook wel snor, ze speelden allemaal wel overtuigend en ook de setting gaf een goed tijdsbeeld weer.

Een aanrader? Ja, om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, om op dvd te kopen eerder niet.

Ik hoopte op een film, die zou kunnen wedijveren met All The President’s Men, maar deze film komt zelfs niet in de buurt daarvan. De speelduur wordt kunstmatig opgerekt door te veel aandacht voor het onderlinge gekibbel van het Frost-team en door de ingelaste commentaren van een aantal betrokkenen, als ware het een documentaire.

Net als in The Queen maakt Michael Sheen van zijn personage een schertsfiguur en dat komt de film niet ten goede. Frank Langella daarentegen speelt een heel overtuigende Nixon. Het is vooral zijn verdienste dat het eindoordeel toch nog redelijk positief is.

Howard en z'n waargebeurde verhalen. Dit keer een big wet kiss die heel anders uitpakt. Afgezet tegen z'n populairste films is deze een stuk minder klef. Neemt niet weg dat hij weer weinig aan de verbeelding over laat, alles zo behapbaar mogelijk serveert en het liefst zaken dicteert, die je als kijker ook gewoonweg zou kunnen zien en ervaren.

Niet echt een onderwerp voor een wervelende film, maar door de achteraf interviewtjes erin te verwerken, krijgt Howard het wel aan de praat. Frappant dat wanneer het duel op stoom komt, hij dat steeds meer laat varen. Waar de film toe zou kunnen en moeten slaan, de problemen stapelen zich op voor Frost, verliest het juist wat van z'n grip.

De rol van Sheen, een ijdeltuit met meer interesse in succes dan de politieke lading, is daar te onzorgvuldig geschreven. Het scenario heeft te weinig in petto om het momentum van zowel Frost als het vraaggesprek te rechtvaardigen. Op mijn sympathie kon hij in ieder geval niet rekenen en de doorbraak komt ook niet meer lekker uit de verf.

Misschien dat het ook iets te maken heeft met Langella, die de film zo'n beetje volledig domineert met zijn Nixon. Een man met onbehaaglijke trekjes, wiens arrogantie en trots hem fataal worden, maar stiekem is het best een innemende kerel. Mocht dat een bewuste keuze zijn van Howard, heeft-ie Tricky Dick nog best aardig weten te vangen.

Het verhaal is inderdaad minimaal, maar het historische belang is bijna maximaal, en de cast doet daar volledig recht aan, niet alleen de acteurs van de titelpersonages maar ook de vele grote (en grootse) acteurs in bijrollen (met als hoogtepunt Oliver Platts imitatie van Nixon). Een praatfilm en dus praterig, maar tegelijkertijd zeer spannend en tot het einde toe boeiend.