A Family Man (2016)

Een redelijk drama over een headhunter wiens werk op de eerste plaats komt en nauweiijks tijd heeft voor zijn gezin. Wanneer zijn zoontje ernstig ziek wordt moet hij een keuze maken, kiest hij voor zijn werk of zijn gezin? Niet erg verassend maar het boeit net genoeg om te blijven kijken en er wordt wel goed gespeeld.

Nee, dit was het toch niet. Een verhaal met veel sentiment kan best een mooie film opleveren, maar dit was net wat te veel gezocht en gekunsteld, net niet echt genoeg om onder de huid te kruipen. Is alsof de rol van Butler symbool staat voor de film in zijn geheel: hij speelt best goed en energiek, maar ik geloofde eigenlijk geen moment in zijn transformatie van harde, typisch Amerikaanse workaholic naar een uiteindelijk meer relativerende familieman. Ook een ongemakkelijke film, met al die mannen en vrouwen die hun baan en het werken eigenlijk de hele film door veel belangrijker vinden dan een gelukkig gezinsleven(Dane die fanatiek staat te bellen/werken bij het bed van zijn doodzieke zoon, best eng om te zien) ....dan ben je achteraf vooral blij dat je een normale, nuchtere hollander bent. Jammer van het verder goede acteerwerk van Dafoe en Mol(oscarwinnares Brie heeft een te verwaarlozen bijrol), maar A family Man is zeker geen film om aan te bevelen.

“Cancer is not a negotiation, Mr. Jensen.”

In “Olympus Has Fallen” en “London has Fallen” ontfermde Gerard Butler zich over de president van Amerika en nam hij het op tegen een heel bataljon terroristen. In “A family man” zijn het andere demonen die Dane Jensen (Gerard Butler ) moet bestrijden. Enerzijds is er zijn hectisch en energievretend beroep als headhunter. Een job waar hij voor leeft en dat hem zonder uitzondering 70 uren per week bezighoudt. En anderzijds is er zijn charmante vrouw Elise (Gretchen Mol), zijn zoontje Ryan (Max Jenkins) en dochtertje Lauren (Julia Butters). Een warme familie die dankzij Dane’s inspanningen niks tekort komt. Op materialistisch vlak dan toch. Want stuk voor stuk hunkeren ze naar de aanwezigheid van een echtgenoot en vaderfiguur. Dane mag dan wel fysiek aanwezig zijn maar in werkelijkheid is hij eigenlijk steeds in gedachte met zijn werk bezig. Dit resulteert in ongenoegen en frustratie bij Elise. En op het in gewicht toenemen van Ryan, reageert Dan puur zakelijk. Namelijk door op een onmenselijk uur op te staan om dan samen met zijn zoon te gaan joggen.

De psychologische druk neemt zienderogen toe als Dane’s baas Ed Blackridge (Willem Dafoe) aankondigt dat hij op een welverdiend pensioen wil gaan en zijn positie doorgeeft aan diegene die de beste jaarcijfers kan voorleggen. Je moet dan ook geen Nostradamus zijn om te voorspellen wat effect dit heeft op Dan. En vervolgens blijkt dat Ryan’s overgewicht niet te wijten is aan het urenlang spelen van “Assassin’s creed” terwijl hij zicht tegoed doet aan snacks. Het is een opgezwollen milt ten gevolge van een ernstige vorm van leukemie die ervoor zorgt dat zijn buikomtrek is toegenomen. Bij de meesten (en toegegeven, ook bij mij) is dit het moment om hoofdschuddend met de ogen te rollen. Niet alweer een sentimenteel verhaal met die vreselijke ziekte als centraal thema en de tweestrijd die bepaalde betrokken personen moeten voeren. In dit geval is het Dan die de juiste balans tussen zijn competitieve job en het welzijn van zijn zoontje moet vinden. En hij komt tot het besef dat er geen compromissen gemaakt kunnen worden of achterbakse, illegale trucjes gebruikt kunnen worden zodanig dat het verergeren van de ziekte kan worden vermeden.

De boodschap is wel zonneklaar na een tijdje. Het hele karma en “What goes around comes around” principe wordt wel echt nadrukkelijk beklemtoont. Dat moment dat je beseft dat je niet alles als vanzelfsprekend moet nemen en je pas beseft wat echt belangrijk is in het leven, ligt er wel vingerdik op. Als Dan op het einde beslist zou hebben om zich te bekeren tot de monotheïstische religie van de Sikhs en richting India zou trekken om daar als rechtschapen Punjab te leven, dan had me dat helemaal niet verwonderd. De transformatie van gewetenloze, gevoelloze workaholic naar een tot inzicht gekomen familieman wiens prioriteiten plots compleet veranderd zijn, was wel enorm voorspelbaar. Maar ondanks die voorspelbaarheid en de immens meligheid, kon ik er niet aan weerstaan om de rest van deze über-emotionele tranentrekker volledig te kijken.

Inhoudelijk was het misschien mierzoet en niet bijster origineel. Maar qua vertolking kan ik alleen maar respect opbrengen voor Gerard Butler wiens acteerverleden rijkelijk gevuld is met actierijke rollen waarbij een uitgediepte karakter niet echt vereist was. Als King Leonidas in “300” en Mike Banning in “London/Olympus has fallen” moest hij er alleen maar onbevreesd, meedogenloos en vastberaden uitzien. Dus geen complexe gevoelsuitingen en karaktertrekken. Het ongeloofwaardige lag niet aan zijn acteerprestaties, maar was eerder te wijten aan een redelijk zwak script. Het meest in het oog springende en lovenswaardige acteren, is voor rekening van Max Jenkins die ondanks zijn jonge leeftijd een bewonderenswaardige prestatie te leveren. De langzaam zieker wordende Ryan werd door deze jonge knaap realistisch geportretteerd. De rest van de cast nam de niet minder belangrijke rollen voor hun rekening, maar kwamen niet zo expliciet aan bod. Gretchen Mol als de ontevreden echtgenote (maar die zich anderzijds in een bevoorrechte positie bevond dankzij de goedverdienende echtgenoot). Alison Brie, de ravissante rivale van Dan. Willem Dafoe als de alleenstaande, tirannieke CEO wiens leven alleen gefocust was op het scheppen van poen. En Alfred Molino in een bescheiden rol als werkloze ingenieur op leeftijd die in Dan’s headhunters-spel louter dienst doet als speelbal.

Ik ben geen overgevoelig type of over-sentimenteel, maar als een drama met dit soort onderwerp me zelfs niet raakt of ontroert, dan scheelt er iets. Ofwel is het totaal ongeloofwaardig. Ofwel is het te voorspelbaar. Ik vrees dat de film een welbekend pad volgt zonder ergens af te wijken, waardoor het uiteindelijk weinig interessants te bieden heeft. Naar het einde toe zei ik tegen mijn vrouw : “Als dat ventje nu ontwaakt , dan vreet ik mijn schoen op”. Nooit geweten dat schoenzolen zo taai waren.

2.5*

Wat een gedrocht van een film. Zo erg cliché. Soms kan ik mij daar totaal niet aan storen en soms wel. Bij deze film dus wel. Zo Amerikaans. Werkende man. Geen oog voor gezin. Kind wordt ziek. Werkende krijgt wel oog voor gezin. Iedereen leeft nog lang en gelukkig. Dat is eigenlijk het verhaal. Heb je daar zin in? Veel succes. Ik zou hem overslaan.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Gerard Butler en Willem Dafoe ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

A Family Man is een film waarbij de principes ervan af druipen. Het oogt dan ook allemaal wat gemaakt en stijfjes maar toch is het geen onaardige film.

Tijdens de vertoning van "The Headhunter's Calling" op het Toronto International Film Festival in Toronto, Canada op 14 september 2016, verklaarde Gerard Butler op de rode loper dat hij veel plezier had door aan dit project te werken. Hierdoor wilde hij graag weer in Toronto wonen. Butler bracht als tiener de zomers door in Toronto toen hij voor zijn vader werkte. Zijn ouders waren gescheiden, en zijn moeder woonde aan de overkant van een vijver in een souvenirwinkel aan Queen's Quay. Butler was niet alleen actief als hoofdrolspeler, maar was tevens werkzaam als uitvoerend producent. Mark Williams maakte hiermee zijn regiedebuut. Scenarioschrijver Bill Dubuque was twaalf jaar lang een corporate headhunter. Hij schreef het verhaal voor de film in november 2012 onder de titel "The Headhunter's Calling." Deze titel bleef tot eind januari 2017 van kracht. Begin februari 2017 hernoemde distributeur Voltage Pictures de film tot "A Family Man." Gerard Butler en Dustin Milligan waren eerder samen te zien in Butterfly on a Wheel. De film brengt Alfred Molina en Willem Dafoe voor het eerst sinds Spider-Man 2 weer bij elkaar. Later verschenen ze in Spider-Man: No Way Home.

Het verhaal is vrij simplistisch. Het hoofdpersonage moet doorgaans belangrijke keuzes maken, die invloed kunnen hebben op zijn carrière en zijn gezin. We zien de nodige strubbelingen, verwijten, emoties, liefde en warmte voorbij komen. Deze film moet het met name hebben van de sterke acteerprestaties. Geen uitblinker in zijn soort, maar zeker niet slecht.

3,0 *

Zal het kort houden: hoe cliché ook, ik vond het een mooie film en hij raakte me. Zijn er veel die dit concept en deze verhaallijn hebben geprobeerd, maar die raakten me niet.

Enige wat ik jammer vond, is dat ze op het eind niet terugkwamen op het baantje van de vrouw. Ik had gehoopt dat hij voor haar ook een stiekeme sollicitatie eruit had gegooid, aangezien haar ogen glinsterden toen ze vertelde over haar werk toen ze 17 was. Gemiste kans. Want dat had de film naar mijn mening af kunnen maken. Dat ze beiden parttime zouden werken.