Het Echte Leven (2008)

Na een tweede keer nog een stukje beter. Inderdaad een sterk scenario (ik voorspel iig een Kalf nominatie), een erg sterke actrice (ik voorspel een Kalf nominatie voor Sallie Harmsen) en vooral een erg leuke acteur (nogmaals een kalf nominatie voor Loek Dikker).

Dit zou wel eens dé winnaar van de Kalveren dit jaar kunnen worden.

4*

Een luchtige, knap gestructureerde komedie, met genoeg grappige momenten en innemende personages, die bovendien een interessante meerwaarde krijgt door de zelfreflectie op het medium film.

Een goede film waar ik zeker van heb kunnen genieten, maar die me eigenlijk toch nogal tegenviel. Het grootste nadeel stond op het recensiebord in Lumen ook vrij prominent te lezen: "Nieuwe Westdijk mist vooral ritme". De film leek inderdaad wel voortdurend vast te lopen, de vele hele en halve onderbrekingen van de verhaallijn haalden het ritme uit de film, zetten voortdurend op een nogal vervelende manier de rem erop. Het gepuzzel en door elkaar gesmijt van verhaallijnen kwam soms erg geforceerd over. Soms leek het wel alsof er een onderbreking werd ingelast puur en alleen om een komische noot te raken, bijvoorbeeld Simone die nadat Dirk per ongeluk in de spiegel stond te gapen nog een paar keer in de lach schiet, of de vele scènes die moeten worden overgedaan. Vrij storend vond ik dat, als het geen verdere bedoeling heeft ga dan gewoon door met het verhaal.

Door al die onderbrekingen en verschuivingen biedt de film de kijker nergens de kans om zelf achter het ware verhaal, ow wacht, leuk om in de metafoor van de film te blijven: de kans om zelf achter "Het Echte Leven" te komen. Ik wil films die in eerste instantie ondoorgrondelijk lijken best een kans geven, en deze film ook. Maar het beeld is nu wel heel erg vertroebeld door hele, halve, wel ter zake doende, niet ter zake doende, bij- en tussen-scènes van de secundaire vertakking van de vertakking van de verhaallijn, die pas in derde instantie te zien was want de eerste twee pogingen werden op een zeer grappige wijze verpest doordat de geluidsman in beeld stond. Bij wijze van spreken, natuurlijk.

Het verhaal dát er was vond ik eerlijk gezegd nogal vergezocht. Het op de proef stellen van je relatie is een interessant uitgangspunt om een film over te maken, en ook de uitwerking die Westdijk in zijn film heeft gekozen (een film over je relatie maken, met jezelf en je vriendin in de hoofdrol) is boeiend. Maar meteen na de eerste scene waar Simone door haar gestuntel Milan op zijn fiets ten val brengt, en hij haar daarna achtervolgt tot haar huis is het eigenlijk al niet erg geloofwaardig meer. Ja oke, het is ook in de film een gespeelde scene, maar het lijkt gewoon niet te kloppen, in het echt nooit zo te kunnen gebeuren. Om dan te roepen dat "je als kijker toch ook naar een film zit te kijken die niet echt is gebeurd" vind ik eerlijk gezegd een beetje flauw. Zo kun je je als filmmaker wel uit heel veel ongeloofwaardige scènes zwetsen.

Wat blijft over? Een zeer goed geacteerde, op momenten erg ontroerende, en op andere momenten erg, érg grappige film. Ook een film die naar mijn gevoel teveel hooi op de vork nam en die nogal geforceerd overkwam. Maar in elk geval zeker een film die ik nog een keer wil zien om te kunnen bepalen wat voor indruk hij bij een tweede poging op me achterlaat. Misschien valt alles dan wel Mulholland Drive'esque perfect op zijn plaats.

3*

Grote meevaller. Ben verschrikkelijk onder de indruk van Sallie Harmsen. Had haar nog nooit gezien maar ze heeft een ongelofelijk charisma en erg sexy uitstraling. Daarnaast was de sfeer in de film wel goed. Ik moest er even in komen maar heb toch zeer geboeid zitten kijken. Hier en daar zijn misschien wat teveel pretensies maar alles bijelkaar vond ik dit een van de betere Nederlandse films die ik in tijden gezien heb. En ehm ik verheug me nu al op volgende film van Sallie

Het Echte Leven begint verschrikkelijk, met de meest tenenkrommend ongeloofwaardige scène die ik in tijden heb gezien, vergezeld met slechte dialogen die nog eens worden versterkt door het slechte acteerwerk. Eigenlijk wilde ik koppen zien rollen, het eerste kwartier van de film, maar gelukkig herpakt Het Echte Leven zich met de introductie van Dirk, waarna het niveau langzaam maar zeker begint te stijgen. De truc waarin wordt gewisseld tussen de filmwereld en - jawel - 'het echte leven' voelt in het begin aan als een gimmick die totaal niets toevoegt, maar ontwikkelt zich gedurende de film tot een enigszins voorspelbare doch interessante twist, die noodzakelijk blijkt te zijn voor het slagen van de film, gezien de 'film in de film' (bewust) behoorlijk slecht geschreven is. Het camerawerk en de verschijning van Sallie Harmsen weten de kijker door de mindere scènes te slepen, waarna er een film overblijft die goed genoeg is om niet meteen te vergeten. En dat er muziek van Janis Joplin in zit is ook mooi meegenomen.

3,5*

Zeer intelligente film. Het is sinds lange tijd dat een Nederlandse film dusdanig intens overkomt. Op een slimme manier wordt de illusie gewekt dat de 4e wand wordt doorborken, maar in feite is dat niet zo. (een vraag is of film dat uberhaubt wel kan) Het fictief doorbreken van de 4e wand is hier een stijlmiddel om meer in de emoties van de karakters te geloven, het echter te maken. En dat lukt naar mijn mening heel aardig, en er is tot in details overna gedacht. Het kneuterige improviseren van acteurs help ook mee in deze constructie. Erg goed, 4 sterren.

Bovengenoemde vierde wand is een interessant trucje, leuke, frisse cast ook maar ben niet zo onder de indruk. Trucje begint mij na enige tijd te vervelen.

Een zomers briesje!

Ik vond het wel een fijne, zomerse, naïeve film in de goede zin van het woord. De prachtige, vrolijke hoofdrolspeelster Sallie Harmsen trekt met gemak alle aandacht naar haar toe, waardoor je jezelf gelijk voor kunt stellen waarom zij in het stralende middelpunt van de belangstelling staat in deze film. Ik vond het plotverloop boeiend om te volgen en op visueel vlak is de film best wel onderhoudend. Een kleine 4*

Geweldige film! Heb hem al zo vaak gezien en blijf hem goed vinden. Zeker een film die voorkomt in mijn Nederlandse Films Top 10.

Wederom weer een heerlijke film van Robert Jan Westdijk. Er word al erg negatief gediscusieerd over het begin van de film, maar in tegendeel vond ik die helemaal niet zo slecht omdat je al van te voren weet dat dat een film in een film is. (Wat Het Echte Leven ook 80% is) De film zit weer heerlijk en sfeervol inmekaar (mede ook vanwege weer de mooie kiekjes van Amsterdam) en er staan ook een hoop verrassingen voor de kijker te wachten omdat je steeds moet blijven focussen op wat nou film is en wat nou echt. En gelukkig word dat alles ook weer op zo'n heerlijke komische manier neergezet en de personages zijn ook zowat allemaal geergerd en gestrest vanwege die egoistische regiseur. Overduidelijk is ook dat je de soapstukken ook totaal niet serieus moet nemen omdat dat gewoon, zoals gezegt, in scene is gezet. Ja het blijft wel moeilijk om een recensie te schrijven over een film in een film. De film lijkt ook wel een beetje zijn mosterd van Ober vandaan gehaald te hebben.

Verder krijgen we ook regelmatig een heerlijk jazz-deuntje te horen en ook was die sullige Fjodor geweldig.

Ja, dit was zeker weer een geslaagde film van Westdijk. Ik ben benieuwt naar de Eetclub.

4,0*

Mooi origineel en doordacht concept welke een prima uitwerking kreeg. Het werkt echter niet de gehele film door, waardoor het enigsinds irritant wordt. Des al niet te min krijg je een leuk kijkje achter de schermen van een film omringt door humor en dramatiek.

Een film in een film. Maar het script loopt wel heel erg door elkaar, zodat je als kijker jezelf echt gaat afvragen waar je nu naar kijkt. Is het film of is het het echte leven. Toch is dat jammer. Omdat de maker hier te ver gaat leidt het uiteindelijk te veel af, omdat je je daardoor niet meer kunt inleven in de hoofdpersonen. De film had beter kunnen zijn, want er zaten hele leuke vondsten in en werd prima gespeeld door erg leuke acteurs. Ramsey zou ik toch veel vaker in een film willen zien. Zoals in "de man met het hondje". Maar helaas, hij is dichter van het vaderland geworden of zoiets.

Lastige film dit, want aan de ene kant heeft de film genoeg sfeer en een uitstekend acteer niveau. Maar is aan de andere kant vooral omdat de personages in de film bijna het zelfde waren als de personages in de film die ze maakte rommelig en met vlagen onduidelijk.( Volg je het nog?)

Ook het snelle knip en plak werk was ik niet altijd erg van te spreken, ziet er bijna amateuristisch uit.

Maar toch, onlangs de minpunten heeft deze film toch genoeg in zich om je als kijker niet of nauwelijks te irriteren of je aandacht erbij te verliezen. Hoe kan dat ook, bij een vrouw als Sallie Harmsen?

Het Echte Leven is de moeite waard, de uitwerking laat wat te wensen over maar veel wordt goedgemaakt door de vrij originele manier van vertellen en het acteer niveau.

Maar toch blijf ik niet snappen, waarom de regisseur er voor koos om de personages identiek te maken met de personages die ze speelde in de fictieve film.

Krappe voldoende.

3*

Wat een merkwaardige film. Het is voor mij bij vlagen gewoon totaal onduidelijk wat nu 'echt' is en wat gespeeld. Zeker op het einde is dat verschil lastig te zien. De manier vind ik wel origineel, maar de uitvoering is niet sterk of beter gezegd duidelijk genoeg. Ik kom daarom niet verder dan 2*, terwijl er misschien wel veel meer inzat.

Best geinig, met een gimmick die in het begin nogal verwarrend werkt maar al snel wordt duidelijk waar de regisseur heen gaat. De gimmick zelf is voor even leuk maar echt vernieuwen doet de film dan niet meer. Ook zijn niet alle scènes even boeiend, maar er zitten best wat pareltjes tussen.

Vooral de montage valt op en het sterke acteerwerk met een redelijke Harmsen (maar die heeft dan weer sensuele lippen), een behoorlijke Nasr en mijn favoriete Nederlandse acteur Loek Peters. Vooral die laatste met het speelse gemak waarmee hij acteert waardoor hij altijd volstrekt naturel maar ook overtuigend en meeslepend is, is ongekend. Ook de jazzy score is erg fijn. 3,5*.

Goeie film over een regisseur die zijn eigen vriendin in de film cast om haar verliefd te laten worden op een ander. Het concept van een film in een film is niet nieuw, maar het is hier wel vermakelijk en speels uitgewerkt. Vooral om te zien waar het echte leven ophoudt en de film begint (en vica versa). Loek Peters en Sallie Harmsen doen het leuk.