Ernest Goes to Camp (1987)

Haha, gaat die idioot nog een liedje zingen ook...

De flop 100 is me minimaal even dierbaar als de top 250 dus deze maar even gekeken dan. Slappe kinderfilm waarin de gekke bekken van Varney na verloop van tijd behoorlijk gaan irriteren. Het zegt echter veel dat hij bij de betere acteurs hoort; die kids bakken er werkelijk he-le-maal niks van. Nog slechter nieuws is dat het sentiment in de tweede helft de overhand neemt, vol gemier over vriendschap, tweede danwel derde kansen en samenwerking. De hopeloze jaren '80 soundtrack maakt de ellende compleet.

1* voor de koks dan maar...

... en op naar deel 2!

De film is niet denderend, maar Ernest P. Worrell is wat de film maakt. Eerlijk en onschuldig vermaak. Dom maar vermakelijk. Varney is één van de weinigen die bij mij nooit kwaad konden doen. Ondersteunt door een typisch jaren'80 soundtrack wat ik vreselijk vind. Het liedje kwam enigszins als een verrassing, maar was gewoon simpel en lief. Niets raars of over-the-top(alhoewel…). En op een gegeven moment was het A-Team for kids dat in actie kwam. De volgende delen in de reeks gingen over-the-top wat betreft realisme, maar zijn zeer zeker niet slechter.

Laat ons duideijk wezen: dit is een slechte film. Maar zo'n hoge plaats in de flop 100 verdient hij niet.

De rol van Ernest is twijfelachtig. Moet ik er mee lachen of om huilen? Zijn idiote gedrag gaat snel vervelen. Wat me het meest stoorde is dat hij constant de muur tussen hem en het publiek doorbrak door ofwel luidop tegen zichzelf te lullen, ofwel rechtstreeks in de camera te kijken.

Flauwe humor zoals op een ladder staan die achterover valt wordt hier gezien als een fantastische grap. Ik heb echter weinig gelachen, gegiert en gebruld. Situaties zoals dat kleine witte wagentje dat steeds voort blijft rijden worden op den duur gewoon irritant.

Er komen daarnaast nog een heleboel ridicule scènes in voor. Vooral op het einde. Schildpadden aan parachutes? Een ontploffend toilet? Bizar.

Ook was de enige manier om hun kamp te redden blijkbaar het helemaal op te blazen. Wat de rol van die malle kok hierin was is me nog steeds een raadsel. Het besmeuren van kleren door er vermalen etenswaren op te schieten is misschien een oude indiaanse oorlogstechniek.

Al bij al is dit dus niet bepaald een meesterwerk. Eerder een aanvaardbare miskleun. Jammer dat het hierna zo uitgemolken is.

1 1/2

Vroeger iemand gekend die wel een zwak had voor dit soort films. Hij hielt ook wel van de reeks rond Revenge of the nerds. Wat al genoeg zegt waarschijnlijk. Visueel ingestelde humor waar verhaal niet meer toe doet. Alleen werkt die humor niet en werkt het zelfs op den duur op de zenuwen. Na verschillende films van Ernest te hebben gezien krijg ik al de kriebels als ik het woordje 'Ernest' in de titel zie staan...

Samen met Ernest Saves Christmas behoort deze film tot de twee films die ik gezien hebt van Ernest en hoewel je het natuurlijk nooit helemaal zeker kunt zeggen, verwacht ik wel dat het hierbij blijft.

Dit deel heeft net als de kerstfilm één groot irritatiepunt, en dat is Ernest zelf. Ook in deze film is zijn rol en gedrag op een gegeven moment gewoon echt te stupide voor woorden, zonder dat het ook maar enigszins grappig wil worden. Ongelooflijk trouwens dat ze hier zoveel delen van gemaakt hebben. Blijkbaar sloeg het toch op de een of andere manier aan bij bepaalde mensen.

Wederom deel ik de laagst mogelijke score denkbaar uit aan een Ernest film.

0,5*