House of Games (1987)

David Mamet nam de stap van toneel naar cinema. Daar viel weinig van te merken, aangezien House of Games niet kan verbloemen dat het script eerder thuishoort op de toneelplanken. Uitermate scherpe dialogen die op het filmdoek vervreemdend overkomen. House of Games is dus alleen voor toneelliefhebbers. Cinema-liefhebbers komen enigszins aan hun trekken door sfeerbeelden versterkt door nachtclub achtige jazzy muziekjes.

Gelukkig houd ik wel van een portie toneeldrama met gekunstelde dialogen, vandaar de 'hoge' score van 3,5*. House of Games doet niet onder aan andere mind-fuck misdaadfilmpjes, alhoewel de plottwists nu ook weer niet als grote verrassingen uit een surprise-ei tevoorschijn sprongen.

Lindsay Crouse was destijds de vrouw van Mamet. Mamet won de Pulitzer prijs voor zijn stuk Glengarry Glen Ross, dat ook verfilmd werd, maar niet door Mamet zelf. Een film die ik overigens hoognodig moet herzien, typisch geval van een film kijken op het onjuiste moment met onjuiste verwachtingen.

Voor de poker-liefhebbers, voor die 7 minuten is het niet echt een must-see. Alvast een waarschuwing om enige teleurstellingen te voorkomen.

Ik vond het maar matig. De ontknoping zie je mijlenver vantevoren aankomen. Daarnaast speelde Crouse ook belabberd. Alleen de rol van Mategna was nog redelijk. 2*

House of Games heeft me aangenaam verrast!

Joe Mantegna is altijd een aangename acteur, maar helaas heeft hij zelden een hoofdrol. Dit is daar een leuke uitzondering op.

Het is een geweldig college oplichterspraktijken. Het script zit intelligent in elkaar en heeft een gelaagd plot

De dialogen zijn scherp. Ik heb de film niet als toneelmatig ervaren.

Naar het einde toe zitten er scenes in die niet zouden misstaan in een Hitchcock.

Lindsay Crouse is goed gecast als kaktrut. Haar uiterlijk doet aan Maartje van Weegen denken.

Mamets eerste kon me niet zo bekoren als de rest van zijn oeuvre. Het plot had ik helaas al van bij het begin door, en de acteerprestatie van Lindsay Crouse is ronduit verschrikkelijk. Gelukkig zijn er nog de sterke dialogen en een aantal sterke individuele scènes (met name het pokerspel en de grote 'con' rond de geldkoffer) die House of Games nog best bekijkbaar maken.

2.5 sterren.

Is dik 15 jaar geleden dat ik deze film zag, dankzij de zoekmachine weer gevonden op MM. M'n eerste kennismaking met bluf films, en omdat ik toen de plotwending niet zag aankomen was ik erg onder de indruk. Kan me het acteerwerk niet meer herinneren, maar ik vond het een prima film.

Nee, deze film over een vrouw die zich in het oplichterscircuit begeeft, was niet heel best. De film leunt op mindfuck-spelletjes, maar al gauw heb je wel een vaag vermoeden hoe de vork in de steel zit. In het begin leek House of Games nog wel aardig met een beklemmende pokerscene, maar tegelijkertijd vond ik de dialogen maar matig en dat verbetert ook niet verderop. Nog matiger is dat die dialogen onnatuurlijk opgelepeld worden. Het acteerwerk van deze en gene liet dan ook erg te wensen over.

In de herziening!

Goede debuutfilm van David Mamet en interessanter qua dialogen en scenario dan als filmisch gebeuren, dat is netjes gedaan, maar niets bijzonders.

Wel fijn geacteerd en dan zien we de destijds nog vrij onbekende William H. Macy ook nog eens in een klein rolletje!

Interessante film die een aardig inkijkje geeft in de wereld van de con(fidence)-men.

De fraai gestileerde dialogen, sfeer, plot en achtergrondmuziek werken goed samen. Mooie slotscene!

Goed, 3.5*.

Nogal wat gemopper op de voorspelbaarheid hier. Daar valt wel iets voor te zeggen. In een film waar de firma List & Bedrog direct toeslaat, kan je er donder op zeggen dat er meer aan de hand is. Volgens mij heeft Mamet dat zelf ook in de gaten gehad. Hij speelt er mee, bluft zelf ook. De 'tell' die Dr. Ford krijgt aangereikt, is niet de enige die de film uitdeelt. Ook de kijker krijgt er hier en daar eentje toegespeeld.

Meer dan iets anders, gaat het er lange tijd om of en hoe ze er mee weg komen. Dat klinkt best boeiend, maar zo enerverend is het niet met deze (opzettelijke?) monotone stemming. Nogal harkerig en houterig geacteerd, waar zelfs de op zich niet onaardige dialogen hol klinken. Het resulteert in een film die nogal gekunsteld overkomt. Dat kan ook opzettelijk zijn, valt wat voor te zeggen, maar ik kan daar weinig mee.

Goeie film over een psycholoog die een patiënt met gokschulden wil helpen. Alhoewel het plot zeker goed in elkaar zit, kleeft er ook een zekere voorspelbaarheid aan het geheel. Maar de scenes en vooral ook de dialogen zijn gewoon goed en de film ademt ook de juiste sfeer. Nog net 3.5 sterren voor dit regiedebuut van David Mamet.

Fijne film over een psychologe die aangetrokken wordt door de wereld van de oplichterij; maar ze ontdekt meteen ook de duistere kant van zichzelf. House of Games heeft de look van een arthouse film, de welbespraaktheid van een Woody Allen film en de dynamiek van een Hitchcock. Ik vond de film trouwens bijlange niet zo voorspelbaar als sommigen beweren. Redelijk klassiek, met oplichterijspelletjes die gespeeld worden door de verschillende personages. Joe Mantegna is een vrij onderschat acteur en ook Crouse, in die periode de vrouw van regisseur Mamet, straalt in deze film.

Geregisseerd en ook geschreven door David Mamet. Met zijn roots in de theaterwereld zal het me niet verbazen als de inspiratie voor dit verhaal gekomen is uit het theaterstuk De Gokkers van Gogol. De sequentie waarin Lindsay Crouse de bende leert kennen, doet er alleszins hard aan denken. De rest van de film ligt eigenlijk in de lijn van deze sequentie met dan toch wel een interessante twist eraan toegevoegd.

Ongetwijfeld is de film ook een hommage aan de klassieke film noir. Er is het spel met licht en schaduw in overwegend sepia gekleurde decors. De typerende lamellen die altijd voor schaduwrijke sfeer zorgen. Visueel vond ik het misschien toch net een tikje te clean en artificieel overkomen. Er is bijvoorbeeld een buitenscene bij avond aan het begin van de film die overbelicht is waardoor ik zelfs het gevoel kreeg dat er geacteerd werd voor een screen. Wat uiteindelijk niet waar bleek, omdat er dan toch iemand in een taxi stapte en wegreed.
Er is de jazzy soundtrack. En dan de inhoud. In dit geval is er in eerste instantie geen femme fatale maar een homme fatale met Joe Mantegna. De klassieke genderrollen worden omgekeerd. Het is duidelijk waar Mantegna voor staat en het is ook duidelijk dat Lindsay Crouse worstelt met de grens tussen goed en kwaad. Dat ze een gevierd psychiater/professor is, ligt ook in lijn met het thema van Freud in klassieke film noir. Lindsay Crouse maakt hier trouwens een redelijke masculiene indruk met haar kapsel en kledij (in jaren ‘80 stijl dus) wat ook wel past bij de omkering van de genderrollen. Goed uitgewerkt plot waarbij het cruciaal is voor de geloofwaardigheid dat er een vijs los zit bij Lindsay Crouse (zoals later zal blijken).