Obsession (1976)

Het wat bizarre verhaal kan er mee door en Geneviève Bujold is zoals altijd goed. De enorm aanwezige muziek, die te pas en te onpas wordt ingezet, maakt het een vermoeiende film. Sommige scenes zouden zelfs krachtiger zijn zonder muziek denk ik. Ook de wazige beelden heel de tijd, alsof je door vette brillen glazen kijkt, bevallen me niet. Door deze kenmerken, die bij meer Brian De Palma films voorkomen, ben ik geen liefhebber van zijn werk. Maar hij heeft zeker betere films gemaakt als Obsession.

En maar weer eens aan de Brian de Palma die me vaak even goed bevallen als dat ze tegenvallen, en vooral dat laatste moet een beetje in het tijdsbeeld gezien worden denk ik waarin de films gemaakt zijn zo jaren '80 a '90. Feit blijft dat Carrie en The Untouchables zijn best werk betreft.

Maar goed, Obsession dus, te beginnen met een idyllisch beeld wat een stralend gezin betreft en het geluk, en de suikerzoete soundtrack, tegen de plinten opklotst. Maar de droom slaat snel om in een nachtmerrie met een 'ransom' en catastrofale afloop waar Michael zichzelf veel kwalijk neemt. En het moet gezegd dat de film met de fase hierboven beschreven, rond de kidnap, ontzettend veel indruk maakt op sfeertechnisch vlak vooral gedurende momenten met de achtervolging en het volgen van de zender. En even heb ik wel zoiets van heej, dit is de Palma, dit is zonder twijfel de zogenaamde master of suspense, en vind ik deze fase echt best wel goed en maakt de film een meer dan behoorlijke indruk.

Maar helaas wordt dit niveau en de sfeer niet vastgehouden in de rest van de film die het best te omschrijven is als een mix van Rebecca, Vertigo achtige elementen en een onbetrouwbare raadsman a la Man on Fire. Het idee qua mysterie blijft weliswaar bestaan en is het natuurlijk de vraag of er sprake is van projectie of dat er meer achter zit. En het moet gezegd dat de opbouw van de eindscène op het vliegveld nog wel behoorlijk is, maar daar is het meeste ook wel mee gezegd. Want De Palma slaagt er niet in het tijdsverloop te laten lukken, want opeens zijn we zoveel jaar verder, daarnaast zakt de supersfeer uit het begin heel erg ver weg naar slome en soap-achtige beslommeringen tussen Michael en Sandra die eigenlijk niets te bieden hebben dan niet boeiende drama en romantiek.

En dus valt deze Obsession helaas ook weer tegen en begint de teller nu wel langzaamaan de verkeerde kant op door te slaan voor De Palma waar een voldoende er voor deze film ook niet in zit.

En maar weer eens aan de Brian de Palma die me vaak even goed bevallen als dat ze tegenvallen, en vooral dat laatste moet een beetje in het tijdsbeeld denk ik gezien worden waarin de films gemaakt zijn zo jaren '80 a '90. Feit blijft dat Carrie en The Untouchables zijn best werk betreft.

Maar goed, Obsession dus, te beginnen met een idyllisch beeld wat een stralend gezin betreft en het geluk, en de suikerzoete soundtrack, tegen de plinten opklotst. Maar de droom slaat snel om in een nachtmerrie met een 'ransom' en catastrofale afloop waar Michael zichzelf veel kwalijk neemt. En het moet gezegd dat de film met de fase hierboven beschreven, rond de kidnap, ontzettend veel indruk maakt op sfeertechnisch vlak vooral gedurende momenten met de achtervolging en het volgen van de zender. En even heb ik wel zoiets van heej, dit is de Palma, dit is zonder twijfel de zogenaamde master of suspense, en vind ik deze fase echt best wel goed en maakt de film een meer dan behoorlijke indruk.

Maar helaas wordt dit niveau en de sfeer niet vastgehouden in de rest van de film die het best te omschrijven is als een mix van Rebecca, Vertigo achtige elementen en een onbetrouwbare raadsheer a la Man on Fire. Het idee qua mysterie blijft weliswaar bestaan en is het natuurlijk de vraag of er sprake is van projectie of dat er meer achter zit. En het per gezegd dat de opbouw van de eindscène op het vliegveld nog wel erg sterk is, maar daar is het meeste ook wel mee gezegd. Want De Palma slaagt er niet in het tijdsverloop te laten slagen want opeens zijn we zoveel jaar verder, daarnaast zakt die super sfeer heel erg ver weg naar slome en soap-achtige beslommeringen tussen Michael en Sandra die eigenlijk niets te bieden hebben dan niet boeiende drama en romantiek.

En dus valt deze Obsession helaas ook weer tegen en begint de teller nu wel langzaamaan de verkeerde kant op door te slaan voor De Palma.

Dat De Palma vaak zijn inspiratie haalde bij Hitchcock is ook hier weer op te merken. Ik moest veel aan Rebecca en Vertigo denken, want ook hier heeft De Palma een soort spookachtige sfeer weten te creëren met Michael die zijn overleden vrouw herkent in de Italiaanse Sandra. Het sterke camerawerk en de soundtrack hebben hier een groot aandeel in. De manier waarop de kerk bijvoorbeeld in beeld wordt gebracht wanneer Michael de trappen oploopt, geeft al een akelig gevoel. De Palma weet in verschillende scènes op die manier een spookachtige sfeer te scheppen.

Het is een beetje jammer dat de ongeloofwaardige plottwist de film een beetje naar beneden haalt, waarbij Sandra de dochter van Michael blijkt te zijn en mee in de zwendel betrokken is om Michael’s geld af te troggelen. Dat zij zomaar in deze oplichterij meegaat, is vrij ongeloofwaardig.

Ik ben ook niet overtuigd van het acteerwerk van Cliff Robertson, die zich met weinig emotie en mimiek doorheen de film worstelt. John Lithgow daarentegen vind ik altijd een meerwaarde in een film en Geneviève Bujold doet weinig verkeerd.

Verkeerd is deze Obsession niet, maar zonder de sterke sfeer, had deze waarschijnlijk een onvoldoende gekregen.

3*