Incendiary (2008)

Vlees noch vis.

En dat is jammer want e.e.a. begint veelbelovend. Ook dapper van mevrouw Maquire dat ze na lange tijd bij haar tweede filmpje het over een andere boei gooit. Het eerste filmpje, hoe gemiddeld ook, was immers uiterst succesvol. Anyway, dit was overduidelijk geen succes. En dat zit hem voornamelijk in het feit dat de film wel onderhoudt maar amper weet te raken. Enige balans is ver te zoeken en het verhaal schiet meerdere kanten uit, waarbij het lijkt dat er tot een soort van compromis is gekomen. En zo werd het drama-deel veel te mager en het thriller-deel ook niets bijzonders. Het geheel wordt ook nog eens voorzien van een behoorlijke dosis goedkoop sentiment, inclusief de briefjes aan Bin Laden en het walgelijk zoete einde.

Wat overblijft raakt kant nog wal. De redelijke, maar niet uitstekende, cast ten spijt.

Zeer matig filmpje.

Het eerste uur van deze film vond ik bijzonder indrukwekkend. Michelle Williams maakte veel indruk en ook Mcgregor deed het heel aardig. Tel daarbij een hele beklemmende maar tegelijkertijd ook rustgevende sfeer en je krijgt een hele aangename kijkervaring.

In het laatste half uur word dan alles nog maar heel even aangestipt en blijft het wel interessant maar tegelijkertijd ook onbevredigend. Eigenlijk is het niets meer dan zwelgen en sentimenteel gedoe wat nogal pretentieus aandoet en dat is toch wel jammer

Maar al met al vond ik dit een hele fijne film.

Het begin was wel aardig en Michelle Williams acteerde best wel goed maar het verhaal in het geheel stelde weinig voor. Na de aanslag gebeurt er eigenlijk niets en is het maar een saaie bedoeling.

Nogal pretentieuze film over schuld en dat doorgetrokken naar de maatschappij als geheel. De karakters komen nooit los uit hun geforceerde symbolische waarde. Ze leven niet. Ze voelen onecht en bedacht aan. Toch een pluim voor fantastisch acteerwerk van michelle williams, alleen zo jammer dat het ongeloofwaardige script maakt dat je je nooit met haar in kunt leven.

'' Mommy you blinked, I won. ''

Het begin van de film bezorgde me een glimlach, en nog een grote ook. Het lieve aandoenlijke kereltje samen met zijn mooie mama. De band die moeder en zoon hadden is sterk en het spat van het beeld. Al snel neemt het schattige een nieuwe wending en de film gaat een andere richting op. We zien een huwelijk waarbij de twee echtgenoten langs elkaar heen leven, één van de twee krijgt een affaire met een ander. Dit gebeurt, je ziet het dagelijks, overal komen dit soort dingen voor.

In één klap je man en kind kwijt zijn. Niet zomaar kwijt, maar door het noodlot uit je leven gerukt. Geen kans gehad om afscheid te nemen, een laatste knuffel, een zoen.. Geen enkele mogelijkheid om de dingen die je altijd hebt willen zeggen maar nooit hebt kunnen zeggen nog te delen met een ander. Vreselijk. De scène van de aanslag komt dan ook flink binnen en je voelt de onmacht en de angst. Je vergeet direct dat zij degene was die haar echtgenoot bedroog met een ander, je voelt als het ware haar pijn.

Toen de ballon van het kleine jochie de lucht in vloog, had ik ook moeite om mijn tranen te bedwingen. Ik kan er niet tegen, wanneer kinderen iets overkomt. Dat is het meest vreselijke wat je je kunt bedenken. Onschuldige kindjes die nog een heel leven voor zich hebben. Het komt ook extra hard aan omdat je dit kleine jochie vrij rap hebt 'leren kennen' en je om hem bent gaan geven. En dat zonder dat je de naam van kind of moeder hebt geweten. Het is pakkend en aangrijpend.

Daarna zie je hoe de jonge vrouw kapot gaat aan haar schuldgevoelens en steeds verder wegzakt in een depressie. De zoektocht naar de daders en het rouwproces van de jonge vrouw zijn twee verschillende verhaallijnen die niet altijd even soepel in elkaar overvloeien. De kracht van de film ligt dan ook voornamelijk in de emotionele diepgang. Wat dit betreft zetten de acteurs een geweldig staaltje acteerwerk neer. Michelle is zeker oscarwaardig in deze rol. Prachtig hoeveel verschillende kanten deze vrouw laat zien: ongelukkig, nieuwsgierig, sensueel, sexy, kwetsbaar, depressief en vol zelfhaat. Ik ga deze vrouw steeds meer waarderen, wat heeft zij een overtuigingskracht. Prachtig.

Jammer dat het hele thrillergebeuren niet altijd even goed uit de verf komt en het hele 'whodunnit' een beetje misplaatst voelt wanneer de journalist probeert te achterhalen wat er gebeurt is, omdat hij ook een schuldgevoel heeft. Ook dit blijft aan de dramatische kant, het wordt nergens spannend of thriller-waardig. Ondanks deze kanttekening is het een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien. Gevoelig, aangrijpend en echt.

En dat voor een 1 euro film uit de rommelbak..

I wonder, did you celebrate when you heard my boys got killed?

Een film met verschillende gezichten. Het verhaal over het rouw-proces is prima uitgevoerd, krachtig zelfs, alleen waar de film enorm de mist in gaat is om het zogenaamd spannend te houden door een, inderdaad, thriller achtige setting te geven, alleen al de poster geeft een totaal verkeerd beeld van de film. Vind mijn DVD-versie veel beter bij de film passen, en daarnaast is het ook nog veel mooier.

Poster terzijde, de film wilt naar mijn idee een sentimenteel realistisch verhaal neer zetten: doet het ook, alleen is het script weer heel tegenstrijdig. Ik ben enorm fan van voice-overs, en deze brieven aan Osama waren erg krachtig, misschien wel het beste van de hele film, maar vooral de dialogen kwamen veel te geforceerd over. Spijtig, want Michelle kan echt wel acteren. Michelle is daarom ook echt een aanwinst van de film, ze weet echt haar rol, ondanks de naar mijn idee gefaalde dialogen, een krachtige rol neer te zetten. Zowel als moeder, als vrouw en ook zeker als een mooie sexy vrouw. Wat nog meer sterke aspecten waren was de montage, maar ook hier is het weer erg thriller-achtig, wat ik een beetje het rouwproces van de moeder vindt verkrachten.

Al met al dus een prima filmpje, alleen komt de onzekerheid van de productie erg naar voren. Door het ge-heen-en-weer komt het toch commercieel over. Daarnaast is het iets te sentimenteel om mij ook echt te raken, hoewel je echt geen moeder hoeft te zijn om hier kippenvel van te krijgen, denk ik. Dus: 3 sterren voor nu. Wellicht kan ik de verschillende kanten van de film later meer waarderen. Zeker een waardige film om eens te kijken, kijkt vlot weg, is vlot, en is lekker goedkoop

De positieve reacties van de girls hierboven ten spijt, de film is gewoon zwak.

Al moet ik zeggen dat het hoopvol(maar wel een beetje te klef) begon, duidelijke relatieproblemen en een duidelijk verhaal.

Helaas, de kleine ergernissen begonnen al vroeg, toen ik McGregor en Williams al seksend voor de televisie een Arsenal wedstrijd op hadden staan waar manlief en zoontje bij aanwezig waren. Het helpt dan ook om beelden van de desbetreffende wedstrijd uit te zenden en niet een wedstrijd in de Amsterdam ArenA!!!!!!! Wat een belachelijke fout en ik neem op zo'n moment de film dan ook niet meer serieus. Vervolgens zie je in veel delen van de film Arsenal attributen die voor geen meter kloppen. Verkeerde (goedkope) shirts, verkeerde logo's en neppe sjaaltjes.

Ik kan me hier ontzettend aan storen. Erg onnauwkeurig en gewoon amateuristisch.

Gelukkig is het acteerwerk hier wel wat beter, al snap ik niet waarom er niet gewoon een Britse actrice voor is genomen om een BRIT te spelen. Echter pakt Michelle het wel goed op en overtuigt ze ook wel in haar rol.

Toch kan ik niet heel lang positief blijven, aangezien het verhaal gewoon een puinhoop is. De film is een drama, een speurtocht en weet ik veel wat nog meer. Het kibbelt een beetje doelloos vooruit zonder dat het een vast verhaallijn heeft. Zo zijn er veel zijplotten die totaal niet werken(de twee affaires met McGregor en MacFadyen voegen weinig tot niets toe) met als toppunt dat gestalk van het gezin van de "terrorist". Wat daar allemaal precies de bedoeling van is blijft me ook een raadsel.

Overigens vind ik het thema sowieso al bijzonder klef, maar die brieven aan Osama sloegen echt op niks. Irritant als simpele, modale mensen altijd opeens zo poëtisch aangelegd blijken te zijn. Ik begin maar niet eens over de geadresseerde van die brieven.

Nee, deze film werkt totaal niet en ondanks een paar positieve reviews is dit toch een totale flop. Wat vooral te wijten valt aan het beroerde script.

1,5*

Sterk!

Dit had ik niet verwacht.. ik had een enorme drama film verwacht waarin te zien was hoe een vrouw omging met de dood van iemand die ontzettend dicht bij haar stond.. Ik had alleen geen idee dat hij zo indrukwekkend en sterk zou zijn..

Allereerst.. Ik heb nooit veel aan Michelle Williams gevonden.. Zij wist mij nooit echt te overtuigen en ik ergerde me vaak zat aan haar. Tot dat ik Incendiary zag.. Hier speelt ze de sterren van de hemel en vertolkt ze haar rol zo goed.. Echt top!

Ewan McGregor was ook absoluut niet slecht!

Het verhaal zelf.. Ontzettend indrukwekkend gefilmd zeg. Ik had nooit gedacht dat een film als dit mij lang genoeg kon boeien om heel de film uit te houden. Maar toen ik hem opzette, vloog de tijd voorbij en toen ik dacht dat hij een halfuur opstond, stond hij al een uur aan.. Een ontzettend pluspunt natuurlijk.

Ja, erg mooi hoe je ziet dat de vrouw veranderd tijdens heel de film.. Logisch natuurlijk, vol met schuldgevoelens. Maar dan nog, ik vind het allemaal erg mooi in beeld gebracht. Ik leefde echt mee.

3,5*

Heel slap. Prima concept, bagger uitwerking. Vooral technisch gezien gewoon héél beperkt en 'safe'. Het slaat af en toe (verhaaltechnisch) wegen in die nergens naar leiden...althans, niet naar iets wat er toe doet.

Het is allemaal wel heel zoet aan clichés, valt toch nergens iets voor te voelen met zo'n kille en voorspelbare aanpak. Zeker die hele ramp is gewoon te droog benadert, zonder al te veel kwaliteit overigens. Het komt niet over, dat is deels de fout van Michelle Williams (weinig binding) en ook Sharon Maquire's enorme onkunde is er schuldig aan.

Verder valt er weinig uit te halen, kleine 1.5* blijven over en de rest van het kwaad is in mijn recensie genoemd.

Vooral het gebrek aan samenhang verpest de kansen op succes voor dit drama maar sowieso vond ik heel die aanslag een beetje vaag in elkaar zitten. Ik heb nergens een fatsoenlijk shot van het stadion gezien met explosies of een paniekerige massa. Dan blijkt haar zoontje werkelijk om het leven te zijn gekomen waardoor ze uiteraard in een emotionele sleur terecht komt. Hierin duiken er een aantal figuren op die haar graag willen ondersteunen en dat aanbod slaat ze niet af. Terwijl deze afleiding voortduurt krijgt ze flashbacks van haar mooie herinneringen en dat vond ik niet altijd even gepast. Gelukkig is de cast wèl geloofwaardig en bevatten de dialogen enige spanning zodat deze 94 minuten in ieder geval niet weggooid zijn.

Een film met een wat vreemd script. De film wil verschillende dingen vertellen, maar had zich beter enkel kunnen concentreren op de rouwverwerking. De thriller elementen had men beter achterwege kunnen laten.

Gelukkig speelt Michelle Williams haar rol vol passie. Dat de film mij toch weet te raken is verder haast volledig te danken aan de overweldigende, door piano en strijkers gedomineerde, score gecomponeerd door Shigeru Umebayashi en Barrington Pheloung. Wat een geweldige keuze om deze twee componisten, behorende tot de crème de la crème, samen te laten werken!

Een belabberd scenario met soms belachelijke dialogen maken dit tot een ongeloofwaardige film, die te veel dingen tegelijkertijd wil zijn: drama, thriller, romantiek enz. Michelle Williams doet haar best, maar kan in haar eentje de film ook niet boven de middelmaat laten uitstijgen. Jammer dat zo'n interessant gegeven zo knullig wordt verprutst.

'k vond dat de film nog veelbelovend begon, maar na de aanslag vond 'k het toch wat minder. 'k had het toch allemaal wat meeslepender verwacht. De cast deed het prima en verder zag het er wel prima uit.

Tja, 'k had er toch iets meer van verwacht. Zo goed voor een keertje en prima om eens mee te pikken via tv.

Slappe hap.

Als je de film in 1 woord wilt samenvatten, dan gaat je dat niet lukken. Het probeert van alles te zijn en van alles te doen, maar uiteindelijk is het gewoon niets. Hierdoor kom je nooit in het verhaal, laat staan dat je meegesleurd wordt in de tragedie. De functie van het personage van McGregor is mij nog steeds een raadsel.

1* voor WIlliams.

Mooie en emotionele dramafilm (geen thriller) met een heftig onderwerp. Alle details die misschien beter hadden gekund daargelaten, gaat het vooral over gevoelens en emoties. De jonge vrouw wordt verteerd door schuldgevoelens nadat ze haar gezin verloren heeft. Ze balanceert op de rand van doordraaien en denkt aan zelfmoord. Tijdens haar herstel oefent Terrence druk op haar uit om haar nieuwe partner te worden. Maar wat ik zo mooi vind, is dat Jasper afwacht en haar de tijd geeft om hier emotioneel klaar voor te zijn. Hij steunt haar zonder opdringerig te zijn en zoekt naar de toedracht van de aanslag. De film eindigt groots: op hetzelfde moment dat meerdere levens verloren gingen, werd een nieuw leven gecreëerd....... een nog jong leven heeft de aarde verlaten en een nieuw leven wordt geboren!

Deze film is me nu veel beter bevallen dan de eerste maal dat ik hem keek.

Ik was nu meer mee in het verhaal, en dat is eigenlijk best goed, al zal ik het nog steeds geen thriller kunnen noemen.

De beelden van gevolgen van de bomaanslag zijn nog steeds slecht, dat kon veel beter.