Sur Mes Lèvres (2001)

prima film, vooral erg goed geacteerd

vond het eerste uur, dat zich meer op de relatie tussen Carla en Paul richt, wel wat interessanter dan het misdaadverhaaltje van het tweede uur

3*

Eens met Jordy. Ook ik vind voornamelijk het eerste uur erg goed. Het misdaadverhaaltje is wat minder en de film duurt naar mijn smaak 25 minuten te lang.

Er wordt goed geacteerd door Vincent Cassel en Emmanuelle Devos. Die actrice heeft een mooie uitstraling. Ze speelt dezelfde soort rollen als Valeria Bruni Tedeschi. Beide actrices spreken me erg aan.

3 sterren. Jammer, er had meer in gezeten.

Vond het ook een lichte teleurstelling, synopsis beloofde veel maar maakt uiteindelijk te weinig waar.
De eerste helft, waarin Carla en haar relatie tot Paul centraal staat en waarin sluwe plannetjes gesmeed gaan worden is best aardig gedaan. Alleen vind ik dat er vaak iets te makkelijke keuzes worden gemaakt. (het constante pesten met de koffiebekertjes, de sexueel overactieve vriendin, de vervelende opmerkingen van haar collega's en als klap op de vuurpijl; staat ze in de disco eindelijk in de belangstelling van het mannelijk deel van de natie, wordt ze meteen de eerste avond al aangerand ) Ik snap best dat de regisseur wat wil zeggen over de min of meer vervelende situatie waarin de vrouw verkeert maar het wordt er zo wel heel makkelijk en dik bovenop gelegd. Overigens vond ik Carla helemaal geen lelijke of onaardige vrouw in de film trouwens (alleen haar garderobe mocht wel wat meer aandacht hebben ).

Het thriller element in de film is vervolgens een soort slappe versie van Hitchcock's Rear Window alleen dan niet echt spannend en te lang gerekt. Hoe de eindjes uiteindelijk bij elkaar kwamen vond ik ook wel allemaal erg toevallig hoor... en wat had die verhaallijn van de reclaseringsambtenaar nu uiteindelijk voor zin?

Het acteerwerk is eigenlijk best okay en ook het camerawerk dat soms de personages heel dicht op de huid zit, en ons bijna net zo laat waarnemen als Carla kon me wel bekoren. 2.5* daarvoor.

Ik vond deze film op een videoband. Blijkbaar ooit eens opgenomen, maar nooit bekeken. Het begin bekeken (denkende: "wat had ik hier in Godsnaam ook alweer opgenomen??" Ik neem ook veel teveel op zonder het uiteindelijk af te kijken!). Ik bleef toch hangen in het zich ontwikkelende verhaal.

Het begin is inderdaad zeer boeiend met zeer sterk spel van beide hoofdrolspelers, maar de uiteindelijke uitwerking valt wat tegen.

Dat hele subplotje met de reclasseringsambtenaar (Ernest Borgnine-look-a-like!) hadden ze van mij ook best kunnen skippen!

Toch wel een dikke voldoende!

Bovengemiddelde thriller, vooral door de sterke opbouw. Cassel en Devos zijn beide goed en hebben de juist (foute) chemie. Het klikt tussen ze maar op een bepaalde manier blijft er iets wringen. Uitstekend gedaan.

Sowieso een apart verhaaltje, wat mee zich mee bracht dat de regisseur ons een aantal keer behoorlijk sterke scenes kon leveren door het geluid even uit te zetten. Jammer genoeg blijft het geheel behoorlijk voorspelbaar tot tegen het einde aan, wanneer Cassel gemarteld werd. Het is en blijft een Franse film, dus je weet nooit hoe dit afloopt, en dat houdt de spanning er gelukkig in.

Erg mooie film dit, met uitstekend acteerwerk!

Origineel uitgewerkt drama en het is mooi om te zijn wat de belangen van beide hoofdpersonages zijn. Het kan ook verassende wendingen nemen soms.

- 4,5 -

Een bijzondere relatie-ontwikkeling tussen twee personen met beiden hun gebreken; een vrouw zonder zelfvertrouwen en een man die nergens op terug kan vallen. Maar hoe goed hun personages ook worden neergezet, het grijpt grotendeels maar weinig aan. Het is op momenten zelfs vrij kleurloos.

Positieve uitzondering is de charme van Devos, ondanks - of juist dankzij.. - haar goed gespeelde onzekere uitstraling, Nogal een contrast met de suffig uitziende Cassel Audiovisueel is het wel wat karig, behalve wat foefjes met het gehoorapparaat en enkele shots.

Tegen het einde aan raakt de film in een onverwachte stroomversnelling. Oké, het voelt soms onlogisch aan, hier en daar een plothole, maar dat maakt de ontknoping niet minder spannend. Een prachtige scene waarin ze elkaar op afstand "toespreken", aanvoelen en te hulp schieten maakt een hoop goed, evenals de slotscene.

Emmanuelle Devos heeft een heel sterke uitstraling die mij vooral aan Beatrice Dalle doet denken, en ik denk dat dat vooral door haar jukbeenderen en haar mond komt, dat lijkt nogal op elkaar - tenminste, in mijn herinnering, zonder de foto's naast elkaar te leggen. Beatrice Dalle stond nou niet bepaald bekend om haar onopvallende uiterlijk. Emanuelle Devos in het echt denk ik eigenlijk ook niet, maar toch lukt het haar - met een beetje hulp van een dof kapseltje een een ietsje te nette rok - om volstrekt geloofwaardig over te komen als het zichzelf wegcijferende tutje in de hoek van het kantoor. Door iedereen gepest, gepasseerd, en over het hoofd gelopen zoals de stereotiepe Juffrouw Jannie in Debiteuren Crediteuren.

En natuurlijk komt de film op gang als ze uit haar schulp kruipt, en Vincent Cassel op het toneel verschijnt. En hij speelt een heel andere rol dan we van hem gewend zijn - op een heel andere manier onzeker, en naar iets anders op zoek dan Emanuelle Devos. Maar beiden acteren wel op hetzelfde hoge niveau. Wat daar nog bij helpt is dat ze in het verhaal zonder gene, in alle intieme details van hun gedrag als ze alleen zijn, intiemer nog dan bloot worden neergezet, daardoor komen we als kijker heel dicht op hun huid. Mooi en breekbaar, zou je dat kunnen noemen - maar ook kan je zonder meer terecht zeggen dat de twee elkaar gebruiken, of 'nodig' hebben.

Dan het verhaal, aj, maar dit is natuurlijk allemaal wel heel geloofwaardig. De Telegraaf staat toch regelmatig vol met dit soort zaken - en gekker ook nog. Dat de criminelen wat slordig zijn doet daar niks aan af lijkt me.

Mooie film!

Read My Lips (31-05-2012)

De twee personages , die aan de onderkant van de maatschappelijke ladder functioneren, ontwikkelende gedurende het verhaal een wil tot macht.

Binnen deze wil tot macht heiligt het doel duidelijk de middelen, wat de film steeds duisterder maakt.

Deze sfeer wordt gestimuleerd, door de prachtige cinematografie van Jacques Audiard. Waarbij de camera de personages op een verstikkende manier volgt, met als hoogtepunt: het laatste halfuur, van de film.

Read My Lips is nu de vierde film van Jacques Audiard die ik zie en tot nu toe zijn beste in mijn ogen. Met als grootste kwaliteit de chemie tussen Vincent Cassel & Emmanuelle Devos, wat voor mij aantoont hoen briljante acteursregisseur Audiard is.

Goeie film waarin een slechthorende vrouw een ex-gevangene inhuurt als haar assistent. Een film over twee buitenbeentjes die elkaar gebruiken en uiteindelijk elkaar ook nodig hebben. Twee boeiende personages, die goed worden neergezet (ook zeker vanwege de twee uitstekende rollen). Het plot wat geintroduceerd wordt werkt zowel in het voordeel als in het nadeel.

Aardige Audiard.

De Battre was echt een film die aan m'n geheugen bleef plakken, in positieve zin allicht. Derhalve was mijn interesse voor deze film ook al gauw gewekt. Lang niet alles valt even feilloos op z'n plek als bij De Battre, maar niettemin wist deze film me ook te bekoren.

Overeenkomsten qua visuele stijl tussen beide films zijn evident, al lijkt het net wat minder verfijnd. Wat minder saillante details, camerawerk oogt wat minder sierlijk en gecontroleerd. Neemt niet weg dat het consequent prettig te aanschouwen is, en dat het met gemak boven het maaiveld uitsteekt op dat gebied.

Acteerwerk was, zoals verwacht, erg sterk. Ogenschijnlijk weet Audiard zijn acteurs steevast perfect uit te kiezen, want ook hier schittert de cast. Devos deed het meer dan oké, Cassel steelt als vanouds de show en bevestigt wederom waarom ik hem tot één van mijn favoriete acteurs reken.

Enkel wat jammer dat het misdaadverhaaltje dat in het tweede gedeelte van de film de kop opsteekt mij iets minder kon boeien dan het uur wat eraan voorafging. Niet dat het verveelt, maar op het gegeven moment komt de klad er een beetje in. Had het liever een wat andere richting uit zien gaan.

Wel zonder meer een aardige film, die mijn curiositeit naar de rest van Audiard's oeuvre zeker niet doet afnemen. 3,0*.

Knappe film.

Zelden zo een ommekeer in een verhaal meegemaakt. Is het eerste gedeelte, weinig echt boeiend; het tweede gedeelte vergoedt dat ruimschoots als een uitstekende thriller en ook karakterschets.

Zeer beweegelijke camera en intelligente overstapjes verhogen de spanning.

Onberispelijke vertolkingen

De laatste film die ik nog moest zien. Film deed me een beetje denken op momenten aan De Battre Mon Coeur S'est Arrêté, maar waar die film een bepaalde stijl geweldig doorvoert zijn hier slechts momentjes te zien. Alsof dit een voorstudie is geweest en met alles dat Audiard leerde en opdeed later die geweldige film maakte. Sur Mes Lèvres is niet slecht maar deed me wel wat minder. Soms wat los zand, het tweede uur is de focus ook echt weg (en niet altijd even geloofwaardig) en ik miste wat chemie tussen de hoofdrolspelers. Niettemin wel een interessante prent en de spelers los van elkaar houden de aandacht er zeker bij. 3,0*.