Johan (1976)

Cultfilmpje, vooral omdat het de eerste 'expliciete' film is over homoseksuelen en hun 'levensstijl'. Vallois maakt er een experimenteel gedrocht van. Veel vrijende stelletjes, opmerkelijke uitspraken ('ik doe het alleen met mijn tweelingbroer'), geneuzel wat moet dienen als gefilosofeer terwijl men high is, niets is te gek in de 70ties. Gelukkig neemt de film zich verre van serieus, zodat het haar leuke momenten kent, met als absolute hoogtepunt het einde wanneer onze geheimzinnige Johan eindelijk wordt vrijgelaten uit de gevangenis, opgewacht door iedereen die meespeelde in de film, incl. alle wannabe-Johans.

Destijds waaide er natuurlijk weer veel onrust en de film werd meteen als pornografisch bestempeld en enkele scenes werden geschrapt (oke, in 1 scene zie je een stelletje 'half'stijve piemels krijgen). Curieus, doch te flauw experimenteel en verre van boeiend: 1,5*

De ongecensureerde versie komt bijna uit op dvd

De ongecensureerde versie gezien. Ik vond de film leuker dan vooraf gedacht. Het meest interressante van de dvd vond ik niet de film, maar het gedeelte waarin Philippe Vallois vertelt over de totstandkoming van Johan.

Dat ik deze film ben gaan kijken is te danken aan wibro, en dit terwijl hij - voorzover ik weet - deze film nooit gezien heeft, en het zou me ook niet verbazen als hij niet eens van het bestaan van deze film afweet.

Het zit als volgt: in wibro's contest zat een fragment vaan Bronson met muziek van Bruckner, die ik denk ik wel mijn favoriete componist kan noemen. Ik herkende het fragment niet, maar wel de muziek en toen moest en zou ik vinden welke film het nu was. Dus gekeken op abruckner.com, waar een rij met films met Bruckner in de soundtrack beschreven staat. Bronson stond er overigens niet bij, maar wel Johan met de vermelding dat het een homo-erotische film betrof.

Nu is er een goede vriend van me, die professioneel muzikant is waarmee ik de grote voorliefde voor Bruckner deelt. Omdat hij ook homo is, stuurde ik hem een linkje naar de pagina op abruckner.com, wat de reactie: "Die moeten we zien!" opleverde. Ik ben er op de een of andere manier aan gekomen, we hebben een gemeenschappelijke vriend, die ook homo is en feeling met klassieke muziek heeft, uitgenodigd.

De eerste vriend had een Duitse kortfilm meegenomen als opener voor de avond, te weten Cowboy van Till Kleinert, die op een DVD stond met allemaal kortfilms met als thema homoseksualiteit. Die als eerste gekeken, en dat bleek een enorme meevaller te zijn, want die film bleek cinematografisch erg goed te zijn, en bovendien had het een climax die ervoor zorgde dat het wat mij betreft het homogenre overstijgt.

Het was wellicht een slecht idee om die kortfilm te gaan kijken, want toen we Johan gingen kijken, wat toch de hoofdfilm voor de avond had moeten worden, die viel echt ontzettend tegen, zeker met Cowboy nog in het achterhoofd. Het is visueel echt een enorm gedrocht. Om de haverklap worden kleur en zwart-wit beelden afgewisseld en daar lijkt totaal geen idee achter te zitten. De beelden zien er soms uit alsof het vakantieopnamen zijn. De enige scène die er visueel enigszins verzorgd uitziet, is één van de laatste scènes, te weten de zwart-wit scène met de neger. Overigens ook bij mijn vrienden voor het eerst enige opwinding, omdat er voor het eerst stijve penissen te zien waren, maar voor de rest was er voor hen ook maar weinig te beleven. Verder zit de film vol met saaie dialogen die echt werkelijk nergens over gaan. De blonde vrouw had overigens integraal verwijderd mogen worden, want wat was zij irritant met haar staccato lachje. Een verhaal is afwezig, wat overigens niet erg hoeft te zijn, maar dit visuele kerkhof kan er niet iets anders voor in de plaats bieden. Of het moet de scène zijn waarin Johan in onderbroek staat te dansen (en dat kan ie niet, dat zie je er wel vanaf), en hij op een gegeven moment zijn onderbroek uitschopt, waarna de kat die erbij zat erachteraan springt. Maar of je daar nou echt zo blij van wordt?

Het enige dat de film nog enigszins dragelijk maakt is de muziek van Bruckners negende symfonie, wat overigens mijn favoriete symfonie van zijn hand is, Dit kan de film echter niet redden, want het blijft een raadsel waarom men in hemelsnaam voor zijn muziek heeft gekozen. Bovendien gaat men er nu ook niet echt zachtzinnig mee om, want het gebeurt diverse keren dat de muziek abrupt wordt gestopt. Bruckner verdient zoveel beter!

Het is dat ik Johan niet lager kan geven dan 0,5*, want deze film bereikt toch echt een tragisch dieptepunt. We hebben de avond maar beëindigd met Dead Leaves die wel als een bom insloeg en die ik nu al voor de vierde keer heb gezien. Johan hoef ik in ieder geval niet meer te zien.

Hallo Black Math, misschien toch maar gewoon naar een Bruckner-concert gaan?

Overigens, welkeDead Leaves bedoel je precies? Er zijn meer films met die titel.

De professionele muzikant in mijn bericht speelt in een symfonieorkest. Ik ben dankzij hem naar menig Brucknerconcert geweest, dus maak je maar geen zorgen!

Ik bedoelde deze Dead Leaves.