The Hills Have Eyes (1977)

Aardige horrorfilm, die erg sfeervol begint, maar naar het einde toe een beetje uit de bocht gaat. Het lijkt op sommige momenten wel een horror-aflevering van het A-Team. Erg jammer ook van het abrupte einde.

Het was trouwens lang niet zo 'nasty' als ik had verwacht, en de film komt ondanks zijn reputatie nauwelijks in de buurt van het gelijkaardige The Texas Chain Saw Massacre. Maar al bij al nog best vermakelijk.

3 sterren.

Na Last House on the Left kwam Craven opnieuw op de proppen met een film die de donkere kanten van de menselijke ziel liet zien. The Hills Have Eyes bevatte enkele typische ingrediënten om menig horrorliefhebber te doen watertanden: een desolaat gebied, creepy locals, wraak en de nodige portie geweld. Voeg daar nog de rauwheid en het realisme waarmee alles gefilmd is aan toe, en je hebt de basis voor anderhalf uur schokkend beeldmateriaal.

Nu, dat The Hills Have Eyes destijds een controversiële shocker van formaat was, betwijfel ik niet. In verscheidene bioscopen was het publiek zelfs zo woedend dat mensen naar de projectiekamer liepen en de filmrol uit de projector rukten om zo deze pijnlijke kijkervaring stop te zetten. We weten echter allemaal dat dit alleen maar koren is op de molen van de producenten die er alle baat bij hadden dat hun film als schokkend en verontrustend werd afgedaan.

Maar eerlijk gezegd, zo eng vond ik het allemaal niet. En dat heeft dan niets te maken met de leeftijd van deze film – want dat heeft doorgaans geen invloed op me –, maar eerder met enkele schrikelementen die voor mij gewoonweg niet werkten. De gedegenereerde kannibalen bijvoorbeeld waren meer karikaturen dan angstaanjagende creeps. Hun kostuums oogden bovendien ronduit lachwekkend en maar zelden waren de locals echt in staat enigszins dreigend over te komen.

Het wraakgedeelte en het wegebben van elke vorm van beschaving bij het Amerikaanse gezin zijn dan weer wel goed en geloofwaardig op film gezet. Craven weet als geen ander deze thematiek aan de man te brengen. Alleen spijtig dat die wraak op het einde een MacGuyver-achtige toets meekrijgt, toch wel een rare keuze van Craven vind ik persoonlijk.

Hoewel The Hills Have Eyes af te rekenen had met een extreem laag budget en lastige werkomstandigheden, zijn de makers er toch nog in geslaagd een volwaardige horrorfilm af te leveren. Enerzijds door een veelbelovend en verontrustend verhaal maar ook omwille van de broeierige sfeer, de erg mooie locatie en de onervaren acteurs die geloofwaardig overkwamen.

The Hills Have Eyes is vooral een film voor zij die zich willen verdiepen in het genre, maar niet zozeer voor zij die gewoon een avondje willen griezelen. Daarvoor is hij wellicht te soft en met momenten onbedoeld lachwekkend.

Opnieuw een goeie film van Craven, maar moet zeggen dat de remake zeker niet voor deze onderdoet (vind hem misschien wel een tikkie beter...) Oogt daar allemaal net wat beter, beter gespeeld (die zoon hier was echt belabberd). Last House on the Left maakte meer indruk...

3*

Binnen het horror genre is Wes Craven een groots regisseur. Met films als A Nightmare On Elm Street en Scream verdient hij veel krediet. Helaas kan deze beste man ook afschuwelijke horrors maken. The Hills Have Eyes is er hier een van.

Om te beginnen is het plot weinig vernieuwend, de personages zijn gemaakt zonder enige bron van inspanning en zowel het camerawerk als het visuele aspect is erg matig. De gemuteerde kannibalen zien er lachwekkend slecht uit en kunnen mededoor de slechte make-up geen moment serieus worden genomen. Het zijn gewoon een paar mensen met kleren uit de oertijd aan. Belachelijk. Shockeren kan The Hills Have Eyes ook nergens, laat staan een enige bron van spanning creëren. Het begin is alleen nog wel vrij vermakelijk, maar voor de rest is het een amateuristisch clichématig wanproduct.

Regisseur Wes Craven kan nog veel leren van Alexandre Aja. De remake van Aja is namelijk vergeleken met deze film een meesterwerk.

1*

Belangrijke film, vooral. Niet zozeer goed, want er zijn genoeg zwakke momenten. Toch zijn er genoeg vermakelijke scenes. Nergens eng of verontrustend (wat in 1977 blijkbaar voor veel mensen wel zo was). Scoort wel een voldoende, deze tweede film uit de opmerkelijke carriere van Craven. 3 sterren.

Sluit me aan bij Esteban. Geen twijfel mogelijk dat deze film eind jaren '70 de horrorfilm bij uitstek was, maar na het zien van de remake oogt deze film toch wel zeer slecht. Griezelig is het nooit echt geweest, en de acteerprestaties vond ik ook eerder zwak.

2*

Geen onaardige horrorfilm, iets minder grimmig dan Craven's Last House on the Left, maar daardoor ook iets minder krachtig. Overigens zag ik, in tegenstelling tot de remake, het vervolg nog niet... aanrader?

Voor het origineel: 2,5*.

Toch weer een zeer vermakelijke standaard horrorfilmpje dat het natuurlijk ook een beetje wegheeft van The Texas Chainsaw Massecre. Eng was de film niet echt. Die kannibalen komen trouwens ook wel een beetje grappig over. Maar voor wegkijk-vermaak staat deze niet in de weg. Vond trouwens vooral die hond het leukste.

Film is trouwens ook in de 5 voor 5 bak bij Bart Smit verkrijgbaar voor wie benieuwt is. Remake ga ik ook maar eens zien.

3,5*

Groezelig sfeertje en mooie locatie, maar vooral de kannibalen zijn niet geloofwaardig (te 'menselijk') en het geschreeuw werkt een beetje op je zenuwen.

Hoewel het script goed is voor een horror, doet de uitwerking door het budget amateuristisch en rommelig aan (acteerwerk, score). Een film die inderdaad is ingehaald door de remake en waarvan de wreedheid vandaag de dag natuurlijk geen impact meer heeft, maar toch z'n plekje wel heeft tussen de jaren zeventig horrors.

Typisch een film waar ik dan wel weer van kan inzien dat het een remake waardig is, want er is genoeg om te verbeteren en de basis is geweldig om op te bouwen.

De sfeer, de locatie, allemaal prima in orde maar het gebrek aan een partij interessant/indrukwekkend ogende kannibalen is wel een groot minpunt gebleken. De uitwerking heeft zo z'n charmes maar over het geheel gezien is het niet een bijzonder werkje.

Maar voor de liefhebbers en de mensen die benieuwd zijn naar het origineel van de zeer goede THHE uit 2006 zeker het proberen waard. Vooral als hij bij de 5 voor 5.- ligt bij de bartsmit

3*, leuk maar niet bijzonder.

Leuk uitgangspunt, maar de film heeft uiteindelijk toch wel wat aan kracht ingeboet. Het acteerwerk is voor de helft behoorlijk dramatisch, de gore is teleurstellend en de mutanten zijn op Michael Berryman na nergens angstaanjagend. De meest enge scenes zijn dan ook voornamelijk de momenten dat de vader gekruisigd wordt en daarna in brand gestoken, vanwege de combinatie van duisternis en de redelijk suggestieve manier waarop het gebeurd. Spijtig alleen dat op het moment dat men vaderlief dooft en hem van de boom haalt, hij er helemaal niet verbrandt uitziet.

Maar goed, ergens was het allemaal best te genieten. De scene waarin de mutanten de camper binnenkomen en de vrouwen aanranden/vermoorden zal wel behoorlijk controversieel geweest zijn en komt zelfs nu nog redelijk schokkend over.

The Texas Chainsaw Massacre blijft wat mij betreft toch een stuk beter.

Was ik maar mooi gefopt. Vond ik The Hills Have Eyes voor €2,- in een koopjesbak, met de hoes van de film uit 2006, blijkt dit gedrocht erin te zitten. Heb 'm met pijn en moeite afgekeken.

1* omdat ik af en toe moest lachen.

God, wat heb ik mezelf aangedaan... Dit bewijst maar weer eens dat remakes ook véél beter kunnen zijn dan het origineel. Na 10 minuten zat ik al met een chagrijnig gezicht naar de tv te kijken, maar omdat ik toch ergens nog hoop koesterde dat het beter zou worden zette ik hem niet af.

And god, had ik dat maar wel gedaan. Amateuristisch, irritant, slecht, belachelijk, ongeloofwaardig, tenenkrommend..

Oh, nu ben ik NOG een grotere fan van de remake. In de prullenbak er mee? Of gewoon als verjaardagscadeau geven aan iemand waar ik een hekel aan heb.. Is ie toch nog ergens goed voor. Bah.

Wes Craven blijft een matige regisseur, die af en toe een uitschieter naar boven weet te maken. Net zoals Last House on the Left deed deze film me eigenlijk niet veel. Het feit dat de hoofdrolspelers al geen charisma hebben, zorgt ervoor dat het me niet veel interesseert of en hoe ze aan hun einde komen.

Michael Berryman en zijn broers zijn wat mij betreft het hoogtepunt van deze film, maar echt bijzonder is hij niet!

3*

Ja het is een ouwe film, het komt ook een beetje belachelijk over om de badguys in prehistorische kleding rond te zien rennen en op een gegeven moment dacht ik dat ik in een aflevering van rintintin de wonderhond was beland.

ach de jaren zeventig, een opel kadet voor de deur, tuc op tafel, moeder in de keuken en de hils have eyes op vcc philips 2000 systeem

2,5

We're gonna be french fries! Human french fries!

Wes Craven is een regisseur met wie ik gemengde gevoelens heb. Met A Nightmare on Elm Street heeft hij voor mij één van de grootste filmklassiekers te pakken en ook de Scream films zijn vermakelijk te noemen. Langs de andere kant heeft Craven wel een aantal missers op zijn naam staan. Toch heeft dat me er een tijd geleden niet van tegen gehouden om een boxset met drie van zijn films in te kopen. De eerste, Summer of Fear, viel lelijk tegen maar van The Hills Have Eyes had ik toch iets hogere verwachtingen.

En die komen gelukkig wel uit. The Hills Have Eyes is Wes Craven zijn derde film dus hij had wel enige ervaring opgedaan maar het ziet er allemaal bij vlagen toch nogal knullig uit. Dit heeft dan wel weer het vreemde effect dat het een zekere charme krijgt. Sowieso is de setting van de woestijn met een familie vreemde locals al wel één van de leukere takken van het horror genre maar Craven begint het dan ook nog eens te mengen met boobytraps waar McGyver trots op zou zijn. Langs de ene kant is de film dus enorm belachelijk (die pakjes van de kannibalen!) maar toch blijft het een zekere vorm van vermakelijkheid houden, zeker als je de film kijkt met meerderen. Gebaseerd op de legende van Sawney Beane en zijn familie die in de jaren 1400 leefden is The Hills Have Eyes verre van beangstigend al kan ik me voorstellen dat dit indertijd toch wel wat een effect moet hebben gehad op de mensen maar het wordt zelfs lachwekkend slecht. Gelukkig voor Craven werkt dat in sommige gevallen, zoals deze film er één is, wel redelijk goed bij mij. Alleen jammer trouwens van het wel erg abrupte einde. Oorspronkelijk had Craven een ander plan voor het einde waarin de overblijvende Carters zouden samenkomen met Ruby en samen zouden weggaan maar dat einde werd niet gebruikt doordat Craven het idee had dat dit meer schokkend zou overkomen.

Wel een enorm waardeloze cast. Het gerucht gaat dat de acteurs zijn gekozen omwille van de mogelijkheid om a) snel te lopen en b) op commando te kunnen schreeuwen. Het is er aan te merken dat dit niet echt de perfecte graadmeters zijn om een cast te selecteren want Robert Houston als Bobby Carter is lachwekkend slecht. Zelden iemand zo slecht zien acteren. Martin Speer als Doug, was ik de enige die aan Wolowitz uit de Big Bang Theory moest denken, was trouwens niet veel beter maar kon er nog mee door. Suze Lanier-Bramlett (hier nog gecrediteerd als gewoon Suze Lanier) heeft het hierna ook niet meer al te lang getrokken. Een rolletje in het naar het schijnt verschrikkelijke deel 2 en voor de rest een cabaret/zang carrière opgebouwd. Slimme keus op zich maar ze was niet het slechtste wat de film had te bieden qua cast. The Hills Have Eyes is misschien nog wel het interessantste vanwege de performance van Michael Berryman. De acteur die geboren werd met de ziekte Hypohidrotic Ectodermal Dysplasia waardoor hij geen zweetklieren of enige vorm van haar heeft, heeft hiermee één van zijn eerste filmrollen te pakken en doet dat op zich redelijk leuk. Nooit hoogstaand maar wel vermakelijk.

Binnenkort maar eens achter de remake gaan want dit is een film waarvan de remake logisch is. Wes Craven heeft een goed uitgangspunt maar de tijdsgeest en de onervarenheid (?) spelen hem toch grotendeels te parten. Interessant om eens gezien te hebben maar niet het beste van Craven, dat blijft toch nog altijd A Nightmare on Elm Street.

3*

Ook na mijn herziening blijft Wes Craven's horror klassieker ''The Hills Have Eyes'' op een keurige 3,5* staan.

Het uitgangspunt is tegenwoordig vrij standaard. Gezinnetje rijdt door verlaten plek, crasht met auto en zit vast in de middle of nowhere waarna blijkt dat er zich eerder al een groep primitieve killers heeft genesteld die het nu voorzien hebben op het gezinnetje. Met films als bijvoorbeeld Wrong Turn is dit uitgangspunt natuurlijk al behoorlijk uitgemolken maar het origineel van The Hills Have Eyes was hierin één van de eerste.

Al snel doet The Hills Have Eyes denken aan Tobe Hooper's The Texas Chain Saw Massacre maar is net op elk gebied een stukje minder. Het typische 70's grainy horror sfeertje is weer heerlijk en gaat heel goed samen met de bizarre sound effecten/muziek en de broeierige omgeving. De film weet in het begin, ondanks z'n simpelheid, behoorlijk spannend te zijn. Zo zijn scene's waar je je met de first-person camera in de ogen waant van één van de killers terwijl hij het gestrande gezinnetje in de gaten houdt en via de walkie-talkie communiceert met z'n mede kannibalen wel degelijk spannend en sfeervol.

Helaas worden dit soort scene's een stuk minder overtuigend en spannend wanneer de kannibalen full-screen in beeld komen. Het betreft namelijk een stel verwilderde gasten die rondrennen in berenvelletjes waarvan de meeste zich ook nog eens gedragen alsof ze het syndroom van down hebben (no offence). Al moet ik eerlijk zeggen dat Michael berryman (ja, die vreemd uitziende, kale kerel die je al in een stuk of 80 andere low-budget horrorfilms hebt gezien) en Lance Gordon (Ja, die kerel met die grote bos haar en boeventronie wiens carrière niet verder is gekomen dat titels als '' Attack of the 5 Ft. 2 Women'') er wel lekker creepy uitzien. Maar daar tegenover staat dan weer moeder de kannibaal die ook in een berenvelletje rondloopt en een hoofdband van tanden (of zijn het nou schelpen?) draagt en nogal lijkt op Bertha van Two and a Half Men.

De kills worden jammer genoeg nooit goed in beeld gebracht en hebben ook niet de impact die de kills in Texas Chain Saw Massacre (ook zonder gore) wel hadden. Daardoor blijft het op dat gebied allemaal wat slapjes. Maar wat de film wel heeft is een heerlijke 70's horror sfeer, een erg hoog popcorn gehalte en Michael Berryman! Kijken dus!

Een horrorklassieker, die ik nog nooit gezien had, maar waarvan het wel de hoogste tijd was om een keertje te gaan zien. Craven heeft een paar belangrijke films voor het horrorgenre gemaakt, waarvan deze er eentje is. The Last House on the Left vond ik destijds nogal tegen vallen, maar deze klassieker beviel gelukkig wel wat beter.

Echt spannend is het allemaal niet, maar vermakelijk is het wel. De personages worden ook aardig neergezet, hoewel het acteerwerk misschien niet altijd even goed is en ik niet echt kon meeleven met ze. De kannibalen zijn een raar zooitje bij elkaar. Die Michael Berryman is natuurlijk erg goed gecast voor een rol als deze. De kills vallen ook wat tegen en het einde komt ook erg abrupt, al past dat hier op zich wel weer goed.

Al met al best leuk. Het tempo is hoog en ondanks dat niet alles even goed of geslaagd is, verveelt het allemaal geen seconde en dat is op zich ook al best wat waard.

3,0*

Pfff.

Ook deze oude Craven vond ik het aanzien niet waard. Altijd gevaarlijk om eerst de remake te zien natuurlijk, maar wat er ooit van effect was is ondertussen compleet verdwenen bij deze film. Het enige wat rest is wat amateuristisch gedoe en lachwekkende pogingen tot spanning.

Het acteerwerk is ondermaats maar daar had ik me vooral al bij neergelegd. Dat ook de soundtrack niet al te best zou zijn was te verwachten, dat was al een serieus euvel bij Craven's eerste. Maar van de "creeps" had ik toch wat meer verwacht. Eigenlijk zijn het niet eens zo'n geweldige weirdos in deze film. Een vals gebit, een pruik en een indianenkostuum moeten van deze hillbillies angstaanjagende figuren maken, maar dat faalt compleet (uiteraard).

De show-off tussen beide kampen stelt niks voor, gore is er amper (en wat er is ziet er niet uit), alles wordt gewoon zo flauw gebracht dat het als horrorfilm nul komma niks voorstelt. Na een kwartiertje begint het al te slepen en dat komt de film nooit meer te boven. Eén en al saaiheid en knulligheid.

0.5*

"Do you always try to stop trespassers by hanging yourself?"

Een horror-klassieker van Wes Craven waar ik nieuwsgierig naar was geworden sinds ik de poster The Evil Dead heb gezien. Helaas is de film veel minder sfeervol als ik had verwacht.

De film is duidelijk geïnspireerd door Tobe Hooper's The Texas Chain Saw Massacre en heeft ook ongeveer de zelfde sfeer, alleen een stuk minder grimmig en iconisch. Het acteerwerk kon er mee door en dit is ook een van de eerste rollen van Dee Wallace, die later nog in een hoop horror zou spelen. Michael Berryman was indrukwekkend als de kannibaal Pluto die door zijn aandoening (Hypohidrotic Ectodermal Dysplasia) een perfect uiterlijk heeft voor horror.

De opnames waren een beetje gedateerd maar zeker niet slecht, dat korrelige jaren '70 beeld geeft de film juist een sfeertje mee. De locatie had wat mij betreft wat sfeervoller gemogen, die uitgedroogde woestijn was zo'n troosteloze bedoeling. Op een of andere manier had ik verwacht dat de film zich in een bos zou afspelen, ik denk door dat 'Hills' in de titel.

De film bevat niet veel gore en de gore die er is is maar beperkt. Craven moest de film bijknippen om een R-rating te krijgen en daarmee zijn de heftigste scènes verloren gegaan. Was een enorme opluchting toen ik aan het einde zag dat er geen dieren zijn gedood of verwond tijdens de productie, wel is de dode hond echt, maar die voor dat de film gemaakt is op een natuurlijke manier gestorven en de darmen die erbij liggen zijn niet van de hond maar zijn vleesafval.

De film is lang zo slecht nog niet, volgens sommige zelfs het beste werk van Craven, zo ver wil ik niet gaan maar een een prima horror-film is het zeker. Op het einde na is de film niet bijzonder spannend maar toch heeft de film wel een paar aardige schrikmomenten, in de zin dat ze onverwacht zijn, niet dat ze echt eng zijn. Het einde is nogal abrupt maar in dit geval paste dat prima.

Eentje die als horror-liefhebber wel gezien moet hebben. Volgens Jan Verheyen van de Filmnight Special is het vervolg, The Hills Have Eyes 2, een van allerslechtste horror-vervolgen ooit gemaakt, dus daar zal ik me maar niet aan wagen.

Maypole, maypole! Afgezien van Conehead, die gezellige jongen op de poster bedoel ik dan, stond me er niks meer van bij. De remake staat verser in het geheugen. Nu hou ik wel van de ruige zeventiger jaren en die smoel heeft het zeker, maar het heeft toch wat last van die sleet. Niet bepaald een aansprekend gezelschap, in en rond de sleurhut, en als Papa Jupe gaat blaffen, komt dat vooral onnozel over. Die met dat fraaie gebit en posterboy doen het beter en de film heeft het brute, wrede karakter dat ook Aja voor elkaar wist te boksen. Vooral dat maakt het de moeite nog wel waard.

Zo'n twaalf jaar nadat ik hem voor het eerst had gezien geeft Arrow nu de kans om hem eens weer te herzien op bluray. Ik herinnerde me Michael Berryman nog, maar verder was er weinig blijven hangen.

Wes Craven haalde zijn inspiratie bij The Texas Chainsaw Massacre en de Schotse legende van de Sawny Bean familie, een beruchte incestfamilie die honderden jaren geleden tientallen mensen ontvoerde en opat. De loeihete locatie is een stukje afgelegen woestijn in Californië met hier en daar wat rotsgebergte, een ideale locatie om je als kannibaal te verschuilen en je slachtoffers te bespieden. Het broeierige sfeertje is best goed.

Maar over het algemeen straalt The Hills Have Eyes vooral amateurisme uit. Dit blijkt ook want de maincast waren stuk voor stuk onervaren en het budget was zo'n $200.000. Desondanks wordt er redelijk geacteerd en zorgde het voor een doorbraak voor screamqueen Dee Wallace. De incestfamilie was alleen niet echt sterk. Er wordt genoeg moeite gedaan om te choqueren, zoals de verkrachtingsscene maar echt overtuigen wil het niet. De leden komen eerder dom over dan angstaanjagend en dat haalt veel spanning weg.

Veel bloed of brute kills zijn er ook niet aanwezig, al wilde Wes Craven het aanvankelijk een stuk gewelddadiger maken. De film blinkt ook niet uit in zijn briljante editing of filmtechniek. Soms wat onduidelijk of te donker, soms ook te warrig. Het einde is ook boem klaar, al is het wel beter dan het alternatieve einde waarin Ruby in de familiekring wordt opgenomen. Cult-klassieker, maar ingehaald door de remake van Aja.

Ik kan mij deze film nog herinneren uit de tijd dat ik nog niet op filmsites actief was, de meesten onder ons wisten nog niet eens misschien wat internet was en wat je er mee zou kunnen doen in de toekomst.

In mijn herinnering staat me nog bij dat ik het geen slechte film vond, de film inhoud lezende vermoed ik dat mijn smaak iets verfijnder is geworden maar in die tijd was de film leuk voor een klein anderhalf uur vermaak. Ook kennen velen de naam Wes Craven nog wel, een rouwdouwer die horror uitbracht in die periode. Ik heb een deel van de film herzien en dat v.w. tijdgebrek.

Een 7- .

Er werd op een manier geacteerd die mij niet aansprak. ik vond het allemaal te afstandelijk. Af en toe was iets dat eng had moeten zijn, gewoonweg lachwekkend. Voor mij slaat deze "horror"-film daarom de plank mis.

Aardige film waarin een gezin op reis met hun auto en caravan strand in de woestijn. Een nogal simpele opzet, maar gelukkig duurt de film niet te lang. De setting, het camerawerk en de soundtrack dragen zeker bij aan de spanning. Deze vroege film van Wes Craven komt hier en daar behoorlijk gewelddadig uit de hoek.

Herzien

Onder andere omdat de film binnenkort op 4k uitkomt. Het is bij mij en de meesten een horrorklassieker die toch een beetje onder de radar zweeft. Had m ook pas twee of drie keer eerder gezien, maar ik ga m steeds beter vinden.

Tijdens het kijken kwam ik al vrij snel tot de conclusie dat upgraden naar 4k weinig aan deze film toe zal voegen. Daarvoor in de cinematografie te grauw, de filmstock te beperkt en de color grading te brak. Maar de washed out look past perfect en versterkt de sfeer van een troosteloze realiteit .

Maar wat een geweldige film is dit toch! Een landschap waarin niemand wil stranden, een familie zoals er velen zijn. Dan doel ik op de reizigers, op de autochtone bewoners kom ik zo. En een verhaal dat vanaf het begin los gaat en een en al onaangenaam is.

Maar goed, de locale bewoners: Een red neck familie waarbij zelfs de Sawyers als beschaafd tegen afsteken. Kannibalen die aan babies het subjectief ‘tenderloin’ toekennen. Wat een prachtige creaturen!

Zo ontspint zich een anderhalfuur durend kat en muis spel vol moord, martelingen en grand guignol met een hond als fijne spelbreker.

De vergelijking met de Texas Chainsaw Massacre ligt op de loer maar is niet nodig. Deze film staat stevig op z’n eigen benen. Een brute horrorfilm die bevestigd hoe weinig verwend wij zijn met de gelikte filmpjes die Blumhouse over ons heen stort. Dit is horror waar je ‘s nachts van wakker schrikt. Iets dat op de loer ligt achter elke verkeerde afslag.

Maar goed, de aanleiding was de 4k editie. En ondanks dat ik denk dat het aan de cinematografie belevenis niet veel zal toevoegen, overweeg ik de aanschaf toch. Dit is een film om te koesteren.

4,5

Vorige week stond de Texas chainsaw massacre uit 1974 op het programma tijdens zaterdagnacht griezelnacht en daaruit vloeide toch weer wat nieuwe kennis met betrekking tot films van Wes Craven en de wetenschap dat The Hills Have Eyes ook een klassieker is uit 1977. Ooit zag ik de remake uit 2006, en ach die was oké te noemen, maar hernieuwde interesse in dit genre maakte mij wel geïnteresseerd en blij verrast was ik dan ook afgelopen maandag meteen op mijn wenken bediend te worden met het orgineel uit '77. Hoewel de cijfers twijfelachtig waren hoefde ik er gisteravond niet lang over na te denken.

En deze Craven begint zoals Tobe Hooper dat deed vorige week, met een desolaat landschap, gritty plaatjes en een ongemakkelijke soundtrack. En phoe...het is begrijpelijk dat oude Fred de boel achter zich wil laten want het is niemandsland, en de zelfverklaarde heerser over die dorre ellende is net zo min een sinecure. De waarschuwingen ten spijt werkt Big Bob zich met zijn gevolg behoorlijk in de nesten. Verassend is het toch allemaal niet meer voor me want de sleutelmomenten uit de 2006 versie staan me nog goed genoeg voor de geest, maar vervelen doet de film desondanks niet.

Het sfeertje is toch best sterk te noemen met het enge volkje dat vooral psychologische pesterijen uitvoert en niet meteen tot bloedvergiet over gaat, een roofdier dat nog even met de prooi wil spelen. Langzaam wordt de spanning opgebouwd en nemen de dingen in ernst toe met het indringen van de caravan en al wat er daarna binnen gebeurt. Kleurrijk is het enge volk te noemen met Michael Berryman als meest markante verschijning. Net zo goed is de schare mooi vrouwen met Dee Wallace, Susan Lanier en de verfomfaaid ogende Ruby gestalte gegeven door Janus Blythe. Als acteur valt vooral John Steadman op als oude Fred, ten laatste te concluderen dat de soundtrack passend is.

En zo mag het duidelijk zijn dat deze The Hills Have Eyes mij best voldeed. Er zijn weliswaar betere films binnen het genre en van de vier films die tot nu toe voorbij gekomen zijn op zaterdagavond is dit toch wel de minste, maar de film is zeker niet slecht. Gisteren de unrated versie van de remake uit 2006 gevonden en ik heb zo:n gevoel dat die volgende week op het programma staat.

Wat een aangename verrassing. Veel reviewers zeggen dat de remake uit 2006 beter is dan het origineel en ik ga niet akkoord. Ze gaan beiden over hetzelfde maar hebben een heel andere uitwerking. De nieuwste film focust hard op gore terwijl deze echt gaat over shock-factor en de angst dat er iemand zich verschuilt in de bosjes of achter rotsen. Het origineel behandelt meer de basale angsten.

De scènes in het donker zijn ronduit eng te noemen en er gebeuren enkele erg gewelddadige dingen die me niet echt goed deden voelen. De locatie is perfect en af en toe prachtig in beeld gebracht. Vaak had ik het gevoel dat de film hard lijkt op The Texas Chainsaw Massacre uit '74. Die had ook een grungy/gritty look waardoor alles veel echter overkomt. Naar het einde toe worden de hillbillies iets minder eng en gaat het wat te lang door. Tegen de climax had ik het wat gehad met de herhalende achtervolgingen.

Desalniettemin is dit een klassieker voor een reden.

3,5*

De remake zag ik nog niet, maar het origineel is best goed. Je zal het maar meemaken om te stranden in een erg desolaat woestijnlandschap. Mooie sfeersetting alvast, zeker ook met dat deuntje. Even later worden ze geterroriseerd door een bende half wilden. Wat een karakters. Die aankleding deed me eerder wat denken aan holbewoners, maar die karakterkop van die kale, ja, dat is er eentje om U tegen te zeggen.

Echte motieven worden niet ontward in hun extremistische gedrag of het moet zijn dat ze honger hadden ofzo. Het verlaten landschap of de donkere nachten worden goed geaccentueerd. Erg gewelddadig allemaal met wat gore, maar niet overdreven.

Rauw, dat zeker, maar evenzeer onbeholpen, want die gestoorde familie blinkt uit in domheid. En bij deze ook voorspelbaarheid. Fijne intermezzo's ook met de hond(en). Zo droeg ieder zijn steentje bij. Leuk alvast zonder écht hoge toppen te scheren.

Enkele ruwe scenes en een interessante setting vormen de schaarse hoogtepunten van The Hills Have Eyes, ondertussen een bekende horrorklassieker met een vervolg, een remake en een vervolg op diezelfde remake. Het acteerwerk is voorspelbaar slecht en dat geldt ook voor de mutanten, met enkel Michael Berryman als kleine uitzondering. Regisseur Wes Craven zal vast te kampen hebben gehad met budgettaire beperkingen, maar niettemin wordt er wel erg weinig aangevangen met de aankleding van de mutanten. De levenloze invulling van de speciale effecten en beperkte uitwisselingen van geweld maken van The Hills Have Eyes een bijzonder middelmatig geheel, eentje die de tand des tijds absoluut niet heeft doorstaan. Het duurt even voordat de film uit de remblokken schiet, maar eenmaal de twee ploegen het dan tegen elkaar opnemen komt er weinig spanning en/of sfeer vanaf. Het feit dat Berryman eenmaal het tempo wordt opgevoerd nagenoeg meteen buitenspel wordt gezet door een hond getuigd dat Craven zelf ook niet helemaal zijn eigen kansen inzag. Blij om te zien dat ik de film na 89 minuten weer kon afsluiten, want het had niet veel langer door hoeven gaan.